ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1422 ลาก่อน

ตอนที่ 1422 ลาก่อน

หลังจากที่คนจากเจียงวานมาร่วมอวยพรวันเกิดให้ชายชราเสร็จ พวกเขาก็ไปนั่งทานอาหารกันที่โต๊ะที่ได้มีการเตรียมไว้

งานเลี้ยงที่จัดโดยเจียงเสี่ยวไป๋ในวันนี้เป็นไปตามประเพณีของชิงโจวที่เฉลิมฉลองวันเกิดให้กับผู้สูงอายุ แม้ว่าจะดูเรียบง่าย แต่มันก็ยิ่งใหญ่และอบอุ่นมาก

และเหล้าที่เอามาเลี้ยงแขกก็เป็นเหล้าเทียนเซี่ยไป๋

นี่คือสิ่งที่ชายชราร้องขอ เขาอยากจะเลี้ยงเครื่องดื่มให้กับชาวบ้านด้วย

งานเลี้ยงได้เริ่มต้นขึ้น และชายชราก็นั่งที่หัวโต๊ะ พร้อมด้วยหลินต้ากั๋ว, โจวอ้ายเหลียน, มู่เสี่ยวหวาน, หลินต้าเหว่ย, หลิวอิ้ถิง, เจียงไห่เทียน, เจียงไห่หยาง และเจียงไห่โป

ส่วนชาวบ้านคนอื่นต่างก็นั่งที่โต๊ะของตัวเองและดื่มอวยพรให้ชายชรา

แน่นอนว่าทุกคนรู้ดีว่าชายชราแก่แล้ว ดังนั้นชาวบ้านจึงแค่อยากให้เขารู้ว่าได้มาดื่มอวยพรให้กับเขาแล้ว

คนที่ไม่ดื่มเหล้า ก็จะดื่มเครื่องดื่มชนิดอื่นเป็นการอวยพรให้

หลินต้ากั๋วเฝ้าดูชาวบ้านหลายคนที่ดื่มอวยพรให้พ่อวัยของเขา จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นเพื่อดื่มอวยพรไปพร้อมกับชาวบ้านด้วย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดื่มมากนัก แต่ชาวบ้านทุกคนก็หัวเราะอย่างมีความสุขที่เห็นหลินต้ากั๋วดื่มไปกับพวกเขา

บุคคลสำคัญที่ฉันเคยเห็นในทีวีก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันและกำลังดื่มอวยพรร่วมกับฉันจริง ๆ !

ใครบ้างจะไม่ดีใจ ?

ยิ่งไปกว่านั้น ณ ตอนนี้ผู้คนในเจียงวานก็ได้รู้แล้วว่าชายชราคือพ่อของหลินต้ากั๋ว

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาทั้งหมดกก็รู้ว่าหลินต้ากั๋วและหลินต้าจ้าวเป็นพี่น้องกัน ดังนั้นตัวตนของชายชราจึงโดดเด่นยิ่งขึ้น

“ไม่คิดว่าผู้เฒ่าคนนี้ที่มาคุยกับเราทุกวัน จะเป็นคนใหญ่คนโตขนาดนี้ ! ”

“ตาเฒ่าชอบมาดื่มชาที่บ้านของฉันตลอดเลย ! ”

“ฉันไม่เคยคาดคิดว่าชายชราที่เข้ากับคนง่าย แท้จริงแล้วเขาเป็นคนใหญ่คนโตไม่น้อย ! ”

“ฉันต้องเก็บถ้วยที่ชายชราดื่มใบนั้นไว้เป็นมรดกตกทอดของครอบครัวซะแล้ว ที่ครั้งหนึ่งคนอย่างเขาเคยใช้มันดื่มชา ! ”

“โชคดีที่ผ่านมาฉันให้ความเคารพชายชราคนนี้มาโดยตลอด ไม่เช่นนั้นมันคงจะหยาบคายเกินไป ! ”

“จากนี้ไป ฉันคงจะเอาไปอวดใครต่อใครได้ ฉันจะบอกว่าชายชรามักจะมานั่งเล่นที่บ้านของฉันทุกเย็น”

“ผู้ใหญ่บ้านและไห่โปโชคดีมาก พวกเขาได้เล่นไพ่กับชายชราทุกวันเลย ! ”

“ในอนาคต ฉันคงจะต้องหาเวลาไปเล่นไพ่ท่านผู้เฒ่าบ้างแล้วล่ะ ! ”

“……”

หลังจากที่ชาวบ้านรู้ว่าชายชราเป็นพ่อของหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋ว พวกเขาก็พูดคุยกันมากมายและทุกคนก็ภูมิใจที่เคยต้อนรับชายชราที่บ้านของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ชาวบ้านรู้เพียงว่าชายชราเป็นพ่อของหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วเท่านั้น คงจะน่าตกใจมากหากพวกเขารู้ว่าตัวตนและสถานะของชายชรานั้นสูงกว่าหลินต้าจ้าวเสียอีก

เพียงแต่ว่าชายชราไม่เคยพูดถึงมันออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับใครได้เช่นกัน

เพราะคนธรรมดาอย่างชาวเจียงวานคงไม่มีใครคิดถึงเรื่องนี้

โต๊ะมีทั้งหมด 9 โต๊ะ ซึ่งจะเป็นโต๊ะแปดเซียนอมตะทั้งหมด แต่ละโต๊ะรองรับได้ 8 คน และสามารถรองรับคนได้สูงสุด 72 คนในคราวเดียว แต่วันนี้มีแขกมาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋หลายร้อยคน ทำให้ต้องเปิดโต๊ะถึง 5 รอบ แขกถึงจะนั่งครบทุกคน

เวลาเพิ่งจะผ่านมาถึงตอนหัวค่ำเท่านั้น

แต่ตอนนี้ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋เหลือแขกเพียงไม่กี่คน อย่างเจียงไห่เทียนและเจียงไห่โปที่อยู่เล่นไพ่กับชายชรา ส่วนคนที่เหลือต่างก็ได้แยกย้ายกันกลับไปหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ

แน่นอนว่าก่อนจะกลับบ้าน ทุกคนต่างก็เข้ามาทักทายชายชราและชวนเขามาเที่ยวที่บ้านอย่างอบอุ่น

ชายชราก็ตอบรับชาวบ้านทีละคนเช่นกัน

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าชายชราไม่ได้พูดว่าไว้จะไปหาใครอีก

เมื่อเกือบทุกคนจะกลับ ชายชราก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะไปส่งพวกเขาที่หน้าประตูบ้าน แต่หลินต้ากั๋วห้ามไว้ และให้หลินต้าเหว่ยเป็นคนออกไปส่งชาวบ้านแทน

เพราะนี่เป็นธรรมเนียมของคนในชนบท

แต่ที่มากกว่านั้นคือชายชรากำลังบอกลาชาวบ้านเหล่านี้ด้วย

ในอดีตเขามักจะออกไปเดินเล่นและไปเที่ยวที่บ้านของชาวบ้าน ซึ่งชาวบ้านทุกคนก็ให้การต้อนรับอย่างดี

คราวนี้เขาก็อยากต้อนรับอย่างดีและเดินออกมาส่งพวกเขากลับด้วย

เพราะเขารู้ดีว่าหลังออกจากเจียงวานพรุ่งนี้ เขาอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกในชีวิตนี้

นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้กล่าวลากับเพื่อนบ้านที่นี่

ในเทียนจิง เขาก็มีชีวิตที่สบายพอกัน แต่ผู้คนที่เข้าหาเขานั้นจะมีสถานะเดียวกันกับเขาหรือไม่ก็รับใช้เขา

แต่ในเจียงวาน ชาวบ้านที่นี่มองว่าเขาเป็นเพียงชายคนหนึ่ง แต่สามารถพูดคุยอะไรก็ได้อย่างอิสระและเท่าเทียมกัน และบางครั้งก็ยังให้คำมั่นสัญญากันไว้ด้วยความจริงใจซื่อตรง มันเป็นมิตรภาพแบบน้ำใสใจจริง

เขาชอบความรู้สึกนี้มาก จนเขาไม่อยากไปจากที่นี่เลย

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องกลับไปหลังจากที่วันพรุ่งนี้มาถึง

ด้วยเหตุนี้ ชายชราจึงถือโอกาสนี้กล่าวลาเพื่อนชาวบ้านทุกคนด้วย

หลังจากละสายตาจากผู้คนแล้ว ชายชราก็หันมาเล่นไพ่นกกระจอกกับเจียงไห่เทียน, เจียงไห่หยาง และเจียงไห่โป

ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ขับรถออกจากบ้านตามลำพังและตรงไปที่สนามบิน

โดยปกติแล้วจะไม่มีเที่ยวบินในเวลานี้

แต่นี่เป็นเที่ยวบินพิเศษที่มีเพียงหลินต้าจ้าวและผู้ติดตามอีกสองสามคนของเขาเท่านั้นที่มา

หลังลงจากเครื่องบิน คนเหล่านั้นก็ได้อยู่ที่สนามบิน ส่วนหลินต้าจ้าวก็ได้มากับเจียงเสี่ยวไป๋ และกลับไปที่บ้านในเจียงวานด้วยกันเพียงสองคน

“คุณปู่กำลังเล่นไพ่อยู่ที่สวนหลังบ้านครับ คุณลุงจะไปหาคุณปู่เลยไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามหลังจากเดินเข้าประตูมาด้วยกัน

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “ที่บ้านนายไม่มีคนนอกใช่ไหม งั้นฉันก็จะไปหาพ่อเดี๋ยวนี้เลย ! ”

หลินต้าจ้าวรู้สึกผิดที่เขามาไม่ทันงานวันเกิดของชายชรา และมันคงจะดูไม่ดีหากว่าเขาไม่รีบไปพบพ่อของเขาทันทีหลังจากที่มาถึง

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตรงนั้นมีแค่ลุงและอาสามของผมเท่านั้นครับ”

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “งั้นไม่เป็นไร ! ”

พูดจบ เขาก็รีบเดินไปทันที

ในสวนหลังบ้าน คนตระกูลหลินอยู่ที่นี่กันหมด ไม่ว่าจะดูชายชราเล่นไพ่กับสามพี่น้อง หรือดูติงจงผิงสอนเจียงชานควงหอก หรือเล่นกับเด็กน้อยทั้งสอง บ้างก็กำลังนั่งพูดคุยกัน

“พ่อ ! ”

“ลุงใหญ่ ! ”

“คุณปู่ ! ”

“คุณปู่ ! ”

“พ่อ ! ”

“……”

เมื่อเห็นหลินต้าจ้าวเข้ามา สมาชิกในครอบครัวหลินทุกคนต่างก็รีบทักทายเขาทันที

หลินต้าจ้าวเพียงพยักหน้าให้พวกเขา และเดินเข้าไปหาชายชราที่กำลังเล่นไพ่อย่างรวดเร็ว