ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1423 สามพี่น้องพูดคุยกัน

ตอนที่ 1423 สามพี่น้องพูดคุยกัน

“พ่อ ! ”

หลินต้าจ้าวเดินไปหาชายชรา แล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพ

นี่ก็ผ่านมากว่าสองเดือนแล้วที่เขาไม่ได้เจอพ่อ

ก่อนที่เขาจะมา เขาเห็นว่าพ่อวัยชราของเขาดูมีน้ำมีนวลและมีความสุขมากขึ้น เขาก็รู้ว่าพ่อของเขาคงจะมีความสุขมากที่ได้อยู่ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ มันก็ทำให้เขาเขารู้สึกโล่งใจ

“อืม ! ” ชายชราพูดอย่างไม่เป็นทางการขณะถือไพ่นกกระจอกขึ้นมาอ่าน จากนั้นก็พูดเบา ๆ “แกมาถึงแล้วเหรอ ! ”

หลินต้าจ้าวรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ผมต้องขอโทษด้วยครับพ่อ ที่ผมมาสายนิดหน่อย ! ”

ชายชรายังคงเล่นไพ่อยู่ พลางพูดออกมาว่า “ยังไม่สายเกินไปหรอก อีกเดี๋ยวก็ถึงเวลากินข้าวอีกครั้งแล้ว ! ”

เขารู้ว่าลูกชายของเขาอยู่ในตำแหน่งอะไรในตอนนี้ และมันไม่ง่ายเลยที่จะมาถึงทันเวลา เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะตำหนิที่หลินต้าจ้าวมาสายอยู่แล้ว

หลินต้าจ้าวยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม มันเป็นวันเกิดอายุครบ 100 ปีของพ่อเขา แม้ว่าพ่อจะไม่โทษที่เขามาสาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะมาเร็วกว่านี้ให้ทันงาน

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีคำพูดที่อยากพูดกับชายชรามากมาย

เมื่อเห็นว่าชายชรามันแต่สนใจเล่นไพ่ เขาก็ไม่อยากรบกวนชายชราอีก เขาจึงพูดด้วยความเคารพว่า “งั้นพ่อเล่นไพ่ไปก่อนเลยนะครับ แล้วผมจะดื่มอวยพรพ่อคืนนี้เอง ! ”

“อืม ได้…” ชายชราพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วพูดว่า “ไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันขอเล่นไพ่ต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน ! ”

“ได้ครับ ! ” หลินต้าจ้าวรีบตอบรับ เขารู้สึกซาบซึ้งในใจ

แม้ว่าชายชราจะพูดออกมาเหมือนว่าไม่ใส่ใจ แต่เขารู้ดีว่าพ่อของเขาก็เป็นห่วงเขาที่ต้องเลิกงานมาเหนื่อย ๆ แล้วขึ้นเครื่องบินทันทีเพื่อมาหาเวลาตัวเอง จึงอยากให้พักผ่อนก่อน

แต่อย่างไรก็ตาม เวลานี้เขาจะพักผ่อนได้อย่างไร ?

และในเวลานี้ คนที่กังวลมากที่สุดคือสามพี่น้อง เจียงไห่เทียน เจียงไห่หยาง และเจียงไห่โป

พวกเขาทั้งสามรู้ตัวตนของหลินต้าจ้าวเป็นอย่างดี ซึ่งนั่นก็คือผู้นำหลินเชียวนะ !

หลินต้าจ้าวอยู่ตรงหน้าพวกเขา พวกเขากำลังจะลุกขึ้นและทักทาย แต่ก็ถูกสายตาของชายชราหยุดไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องนั่งลงไพ่กับชายชราต่อ โดยที่ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าหลินต้าจ้าวกำลังจะออกไปในเวลานี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะนั่งนิ่งและรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ผู้นำหลิน ! ”

“ผู้นำหลิน ! ”

“……”

ทุกคนกล่าวทักทายหลินต้าจ้าวอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความกังวลใจ

หลินต้าจ้าวก็ตอบออกมาอย่างสุภาพ “ขอบคุณทั้งสามที่อยู่เป็นเพื่อนพ่อของฉันมาโดยตลอด พวกคุณเล่นไพ่กันต่อเถอะ พวกคุณไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนี้ ! ”

เมื่อพวกเขาเห็นสายตาที่ไม่พอใจของชายชราแล้ว จึงไม่กล้าที่จะชักช้าอีกต่อไป

เมื่อออกจากวงเล่นไพ่ของชายชรา หลินต้าจ้าวก็เห็นผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันรอบ ๆ มองดูเจียงชานที่กำลังยืนควงหอกอยู่ด้วยความคล่องแคล่ว

เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดมองดูและเห็นว่าหอกพู่สีแดงดูยาวมากเมื่ออยู่ในมือของเด็กหญิงตัวเล็ก แต่อย่างไรก็ตาม ร่างของเจียงชานเมื่อถือหอกนั้นดูสง่างามไม่น้อย เธอเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นไร้ที่ติ และทุกย่างก้าวของเธอก็มั่นคง ช่างน่าประทับใจจริง ๆ

“เจ้าตัวเล็กเก่งจริง ๆ ! ”

หลินต้าจ้าวแอบชื่นชมเจียนชานในใจ และเดินเข้าไปที่นั่น

หลินต้ากั๋วและหลินต้าเหว่ยก็ได้เดินออกมาหาเขาเช่นกัน

“พี่ใหญ่ ! ”

“พี่ใหญ่ ! ”

พวกเขาทั้งสองทักทายหลินต้าจ้าวก่อน จากนั้นหลินต้ากั๋วก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “พี่ พ่อดูมีความสุขมากตั้งแต่เขาได้มาอยู่ที่นี่ ! ”

หลินต้าจ้าวมองย้อนกลับไปที่ชายชราที่กำลังเล่นไพ่และพูดด้วยรอยยิ้ม “เขาดูมีความสุขมากจริง ๆ ขนาดฉันมาถึงแล้ว เขาก็ยังจะเล่นไพ่ต่อ ! ”

แทนที่จะบ่นที่พ่อเมินเขา แต่เขากลับพูดกับหลินต้าเหว่ยว่า “นี่คงเป็นเพราะเสี่ยวเหว่ยดูแลพ่อของเราอย่างดี ! ”

“ดูสิ ใบหน้าของพ่อดูมีเลือดฝาดขึ้นกว่าเดิมมาก และดูสบายใจกว่าอยู่ที่เทียนจิงเยอะเลย”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “ใช่ ฉันไม่เห็นพ่อมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว”

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนจากเจียงวานมาดื่มอวยพรให้กับพ่อของเขา เขาเห็นพ่อของเขาคลุกคลีกับชาวบ้านพวกนั้นอย่างเป็นกันเอง ในเวลานั้นชายชราดูเหมือนจะกลับมาเป็นคนหนุ่มอีกครั้ง

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง ฉันไม่ได้มีเวลาดูแลพ่อขนาดนั้นหรอก เสี่ยวไป๋ต่างหากที่สละเวลามาดูแลพ่อทุกวัน”

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วต่างก็รู้เรื่องนี้ดี

หลินต้าจ้าวมองไปที่หลินต้าเหว่ยและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถือว่าอย่างน้อยนายก็มีสายตาที่ดีในการหาลูกเขยที่กตัญญูแบบนี้มาให้ตระกูลหลินของเรา ! ”

ใบหน้าของหลินต้าเหว่ยแดงก่ำ เขาจำได้ว่าที่ผ่านมาห้าถึงหกปี เขาไม่เคยได้ติดต่อกับเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อนเลย และตอนนั้นเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลินเจียอินมีลูกสาวแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าชายหนุ่มไม่เอาไหนที่เขาดูถูกตั้งแต่แรกจะประสบความสำเร็จขนาดนี้ จนคนในตระกูลหลินชื่นชมและยกย่องเขาขนาดนี้

ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ใหญ่อย่างหลินต้าจ้าว พี่รองอย่างหลินต้ากั๋ว และแม้แต่ชายชราต่างก็ให้ความสำคัญกับเจียงเสี่ยวไป๋เป็นพิเศษ

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “แต่การที่เสี่ยวไป๋ประสบความสำเร็จได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะมีพี่ใหญ่และพี่รองให้การสนับสนุนเขามาโดยตลอด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เติบโตเร็วขนาดนี้”

“เขาเป็นคนกตัญญู และในอนาคตจะต้องตอบแทนตระกูลหลินอย่างแน่นอน”

หลินต้าจ้าวยิ้มและพูดว่า “เจ้ารองเป็นคนสร้างเวทีให้เขาออกมาแสดงความสามารถ แต่ฉันไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจและเสียดายเล็กน้อย

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขานักหรอก และที่เขาประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ก็เพราะความสามารถและการทำงานหนักของเขาเอง”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “พี่ อย่าพูดถึงเรื่องนี้กันอีกเลย ตอนนี้ฉันไม่ได้กังวลอะไรแล้ว ฉันแค่อยากเห็นว่าเด็กคนนั้นจะทำอะไรได้บ้างในอนาคต”

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วต่างก็พยักหน้า บางครั้งพวกเขาก็รู้สึกว่าพวกเขาคิดไม่ทันเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ก็หวังว่าจะได้เห็นเขาทะยานออกไปไกลที่สุด