ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 647 ถ้าคิดแบบนั้นก็มาได้
ตอนที่ 647 ถ้าคิดแบบนั้นก็มาได้
“ป่าป๊า มาแล้ว ! ”
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปในคลับเฮาส์ดื่มชาสปาเท้า เจียงชานก็ลุกขึ้นจากโต๊ะหลุมไฟและทักทายเขาทันที
“ฮ่าฮ่า วันนี้หนูคิดถึงป่าป๊ามาก ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งยองด้วยรอยยิ้ม กอดลูกสาวของเขาและลุกขึ้นยืน เกาสันจมูกของเธอ
“มันจั๊กจี้ ! ” หนูน้อยหัวเราะคิกคักและผลักนิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ก่อนจะมองจางหงหยูและหวังกัง แล้วถามว่า “แม่ของนายและคนอื่นอยู่ที่ไหนกันล่ะ ? ”
เจียงชานกล่าวว่า “พวกเขาทั้งหมดไปที่ห้องนวดเท้า”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทำไมล่ะ พวกเธออยากนวดเท้าด้วยเหรอ ? ”
เจียงชานส่ายหัว “หนูไม่รู้”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น พ่อขอไปดูหน่อย”
“ป่าป๊า เดี๋ยวก่อนหนูขอเล่าบางอย่างให้ฟังก่อน”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบางแล้วพูดว่า “ไหน หนูอยากเล่าอะไร ? ”
เจียงชานกระซิบข้างหูของเขา “ป้าเยี่ยนหงรู้แล้วว่าลุงหวังโกหกเธอ”
เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “โกหกเรื่องอะไร ? ”
เจียงชานเล่าถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างเฝิงเยี่ยนหงกับจางหงหยู แล้วพูดว่า “เสี่ยวกังบอกว่าทุกครั้งที่ลุงหวังออกไปข้างนอก เขาจะบอกว่าไปรับลุงหลี่เสมอ อ้อ พ่อของพี่หลี่เจี้ยนน่ะ”
เจียงเสี่ยวไป๋วางเจียงชานลง แล้วเดินไปที่โต๊ะหลุมไฟ เขาเหลือบมองจางหงหยู และเธอก็กระซิบว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉัน… ฉันไม่รู้”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ มันไม่ใช่ความผิดของจางหงหยูเลย เขาถามหวังกังว่า “เสี่ยวกัง พ่อของนายบอกแม่ของนายทุกวันเลยเหรอว่าเขาจะไปรับหมอหลี่มาที่นี่ ? ”
หวังกังพยักหน้า “ครับ เขาพูดอย่างนั้นทุกครั้ง”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น หวังผิงพูดโกหกและเต็มไปด้วยช่องโหว่ ซึ่งเขาไม่รู้ว่าจะช่วยหวังผิงให้รอดพ้นจากปัญหานี้ได้อย่างไร
เขายกข้อมือขึ้นแล้วดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว เขาจึงพูดว่า “ปกติหวังผิงจะไปรับแม่ของนายที่ทำงานของโรงงานเครื่องปรุงในเวลานี้ ลุงจะโทรหาเขา”
หวังกังกล่าวว่า “ไม่ต้องแล้วครับ พี่ชานชานโทรหาป้าเฉินซินให้บอกพ่อแล้ว”
เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองเจียงชาน
เจียงชานเล่าอย่างภาคภูมิใจว่าเธอแจ้งให้เฉินซินทราบทุกอย่างได้อย่างไร และเจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและถอนหายใจ
“ป่าป๊า หนูทำแบบนี้ถูกหรือเปล่า ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ทำไมหนูถึงทำแบบนี้ล่ะ ? ”
เจียงชานกล่าวว่า “ถ้าคุณลุงไม่รู้เรื่องนี้ และป้าเยี่ยนหงเอาแต่ตั้งคำถาม พวกเขาจะต้องเถียงกันอย่างแน่นอน นอกจากนั้นตอนนี้ป้าเยี่ยนหงยังท้องอยู่ มันไม่ดีเลยถ้าพวกเขาทะเลาะกัน”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ถ้าหนูคิดอย่างนั้น สิ่งที่หนูทำก็ถูกต้องแล้ว”
จากนั้น เขาก็โบกมือ “ลืมมันไปซะเถอะ ในเมื่อลุงหวังรู้แล้ว เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง เราแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยก็พอ”
“ค่ะ ! ”
“ตกลงครับ ! ”
เจียงชานและหวังกังต่างก็พยักหน้า
จางหงหยูกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง…ฉัน…”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเธอ “คุณแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง อาจารย์หวังจะไม่โทษคุณ”
หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูดแล้ว จางหงหยูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เอาล่ะ พวกคุณอุ่นร่างกายข้างโต๊ะหลุมไฟอยู่ที่นี่ ผมจะไปดูที่ห้องนวดหน่อย” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว
จางหงหยู่พูดทันที “พวกเขาอยู่ที่ห้อง 999 ค่ะ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและเดินไปที่ลานด้านหลัง
เมื่อเขามาถึงประตู เขาได้ยินเสียงคนพูดอยู่ในห้องคือเสียงของเฉินเจีย เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าหลินเจียจวินและหลินเจียหงนวดเท้านานขนาดนั้นเลยเหรอ ?
เขาเคาะประตูแล้วผลักประตูให้เปิด ก็เห็นหลินเจียจวินและหลินเจียหงนั่งอยู่บนโซฟานวด ส่วนหลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงกำลังแช่เท้า เฉินเจียและหยวนหยวนกำลังนวดไหล่ของพวกเธอ
“ทำไมคุณสองคนถึงนวดเท้าล่ะ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้บอกพวกเธอก่อนหน้านี้หรือว่าพวกเธอไม่ได้รับอนุญาตให้นวดเท้า
หลินเจียอินพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณอย่าได้เอะอะไป เราแค่แช่เท้า ไม่ได้นวดเท้า ให้พวกเธอแค่นวดไหล่ให้เท่านั้นแหละ”
เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตระหนักได้ว่าเขาอาจจะกังวลเกินไปก่อนหน้านี้ แค่แช่เท้าก็ไม่เป็นไร เขายิ้มแล้วถามว่า “คุณรู้สึกยังไงบ้าง ? ”
หลินเจียอินกล่าวว่า “มันสบายมาก ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง “ถ้าคุณชอบ ก็มาแช่เท้าเมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ”
หลินเจียอินพยักหน้ารับ เธอวางแผนไว้แล้วว่าจะทำเช่นนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองเฝิงเยี่ยนหง และเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติบนใบหน้าของเธอ เขาจึงพูดอย่างจงใจว่า “เยี่ยนหง อุณหภูมิของน้ำในอ่างแช่เท้าร้อนเกินไปหรือเปล่า ? ทำไมหน้าเธอถึงแดงแบบนั้น ? ”
เฝิงเยี่ยนหงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “โอ้ ใช่… มันร้อนไปหน่อย ! ”
หยวนหยวนเบิกตากว้าง ก่อนหน้านี้เธอถามเฝิงเยี่ยนหงว่าอุณหภูมิของน้ำพอดีแล้วหรือไม่ และเธอก็บอกว่ามันเหมาะสมแล้ว
หลังจากแช่น้ำอุณหภูมิของน้ำจะลดลง ทำไมมันถึงสูงขึ้น ?
หลังจากการซักถามเล็กน้อย เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ว่าเฝิงเยี่ยนหงมีบางอย่างอยู่ในใจ เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เยี่ยนหง คุณรู้สึกอย่างไรกับการล้างเท้า ? ”
เฝิงเยี่ยนหงพูดอย่างอึดอัดใจว่า “ก็…โอเคนะ ! ”
ที่จริงแล้วการแช่เท้าในน้ำอุ่นพร้อมกับการขัดถูของหยวนหยวนนั้นสบายมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไหล่ของเธอที่รู้สึกเจ็บอยู่บ่อยครั้ง การนวดจึงทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
ทว่าเมื่อเธอคิดว่าหวังผิงก็ถูกเด็กสาวเหล่านี้นวด และเขาถึงกับโกหกเธอ เธอก็รู้สึกขมขื่นใจขึ้นมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหวังผิงมาสนุกที่นี่ทุกวัน และแม้กระทั่งโกหกเธอ เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้
ดังนั้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ถามเธอ เธอก็ทำได้เพียงพูดอย่างคลุมเครือเท่านั้น
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดต่อ “ถ้าเธอคิดว่ามันดีก็มาล้างเท้าที่นี่พร้อมกับเจียอินบ่อย ๆ ในฤดูหนาว การแช่เท้าจะช่วยให้เลือดไหลเวียนได้ดี”
หลินเจียอินกล่าวว่า “แน่นอน ฉันจะชวนเยี่ยนหงมาด้วยทุกครั้ง”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและจงใจพูดว่า “ทำไมไม่เชิญหวังผิงมาด้วยล่ะ เขาทำงานหนักทั้งวัน จัดการเรื่องส่งของตลอด เป็นงานที่มันค่อนข้างหนัก ปล่อยให้เขามาผ่อนคลายที่นี่บ้าง”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฝิงเยี่ยนหงก็โกรธและทนไม่ไหวอีกต่อไป “เขาไม่ต้องการให้พี่เชิญเขามาหรอก ในเมื่อเขามาที่นี่เพื่อผ่อนคลายทุกวันอยู่แล้ว ! ”
ในใจเธอเอาแต่คิดว่า บางทีเข็มขัดที่กางเกงของเขาก็อาจจะคลายมาบ้างแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋แสร้งทำเป็นตกใจ “เยี่ยนหง คุณรู้ได้อย่างไรว่าเขามาที่นี่ทุกวัน ? ”
“เขาบอกคุณหรือเปล่า ? ”
“เขาไม่บอกผมเลย ! ”
เฝิงเยี่ยนหงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ตอนนี้เขากล้ามากขึ้นทุกวัน เขาบอกฉันว่าจะไปรับหมอหลี่ทุกวัน แต่หมอหลี่มาที่นี่แค่สองสามวันเท่านั้น แต่เขากลับมาที่นี่คนเดียวทุกวัน”
“โอ้ เขามีความสามารถในการโกหกเธอจริง ๆ ”
ตอนนี้หยวนหยวนและเฉินเจียเข้าใจแล้วว่าผู้จัดการเฝิงเป็นคนรักของอาจารย์หวัง !
ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้จัดการเฝิงจะถามถึงอาจารย์หวังอยู่ตลอดเวลา
หยวนหยวนรู้สึกเสียใจขึ้นมา เพราะคำพูดเหล่านั้นล้วนแต่พูดออกมาจากปากของเธอ
ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะสร้างเรื่องให้อาจารย์หวังแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
