ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 748 มากกว่านั้น

ตอนที่ 748 มากกว่านั้น

แม้ว่าจะต้องใช้รถบรรทุกของบริษัทขนส่งผักนอกฤดูไปแค่เจียงเฉิงเพียงเมืองเดียว ส่วนเมืองใหญ่อย่างเทียนจิง เซี่ยงไฮ้ ไห่หนาน และจินหลิงจะขนส่งไปทางรถไฟ แต่หากในอนาคตมีการซื้อเพิ่มขึ้น ก็ต้องมียานพาหนะเพิ่มขึ้นเพื่อขนส่งผักเหล่านี้จากชิงโจวไปยังเจียงเฉิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดกับหลินต้ากั๋วไปว่า “ลุงรอง ลุงช่วยอนุมัติรถบรรทุกให้ผมเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมครับ ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าว “ก่อนหน้านี้ เราได้อนุมัติรถบรรทุกรุ่นเจียเฟิงให้กับนายไปแล้ว และตอนนี้ก็มีการผลิตรุ่นตงเฟิงมาเพิ่ม คงไม่มีปัญหาที่จะอนุมัติรถบรรทุกอีกหลายสิบคันให้กับนาย”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก ปัญหาตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนคนขับ แต่เขาขาดแคลนเพียงยานพาหนะเท่านั้น หากมีการอนุมัติรถบรรทุกตงเฟิงหลายสิบคันมาเพิ่ม ความสามารถในการขนส่งของบริษัทฮอเนสต์โลจิสติกส์ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ทว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่พอใจกับสิ่งนี้

เขาเหลือบมองหลินต้ากั๋วแล้วพูดว่า “ลุงรอง ผมมีความคิดหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม ? ”

หลินต้ากั๋วยิ้ม “ที่นี่ไม่มีคนนอก มีแค่ฉันและปู่ของนาย ถ้านายมีอะไรจะพูดที่พวกฉันควรรู้ ก็พูดมันออกมาได้เลย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ปัจจุบันมีโรงงานผลิตรถยนต์อยู่หลายแห่งทั่วประเทศ เท่าที่ผมรู้ โรงงานที่สามารถผลิตรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่บรรทุกนำหนักเกิน 4 ตันได้ ก็ได้แก่ โรงงานของเมืองฉางชุน เมืองฮาร์บิน เมืองจี้หนาน เมืองหยางโจว เมืองหลานโจว เมืองฉางซา เมืองอู๋ตู เมืองเป่าติง เมืองหรงเฉิง และเมืองเส้ากวน”

หลินต้ากั๋วถามด้วยความสับสน “แล้วทำไมนายถึงพูดเรื่องนี้ ? ”

ชายชราที่เงียบอยู่นานก็ได้หัวเราะออกมา ก่อนจะมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างมีความหมาย และพูดว่า “ฉันว่าเด็กคนนี้กำลังพยายามบังคับแกอยู่นะเจ้ารอง”

“บังคับ ? ” หลินต้ากั๋วงงงวย เขามองไปที่ชายชรา แล้วจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

ชายชรากล่าวว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาคงกำลังคิดว่าเมืองไหนที่จะสามารถจัดหารถบรรทุกขนาดใหญ่ให้เขาได้ แล้วเขาจะยอมขายผักนอกฤดูให้กับเมืองนั้น”

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พูดว่า “หลานชาย ฉันพูดถูกใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะกลอกตา “คุณปู่ คุณปู่ก็แค่พูดมันออกมา แต่เมื่อคำพูดออกจากปากของคุณปู่ ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนกับว่าคุณปู่กำลังดุผมอยู่อย่างไรอย่างนั้น ! ”

ชายชราพูดว่า “ดุอะไรกัน ฉันจะดุนายไปทำไม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ก้มหน้าลง ชายชราพูดแบบนี้ เขาจะแก้ตัวได้อย่างไร ?

ชายชรากล่าวว่า “แม้ว่าแนวทางนี้จะดูแปลกไปสักหน่อย แต่ก็อาจเป็นวิธีแก้ปัญหาอุปทานของเศรษฐกิจที่ตึงตัวอยู่ตอนนี้ก็ได้”

ในเวลานี้ หลินต้ากั๋วก็ได้เข้าใจและอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“เจ้าเด็กน้อย นายมาที่เทียนจิงเพื่อขายผักนอกฤดู และทำสัญญาซื้อขายกับตลาดเกษตรในเขตเฉาหยางยังไม่พออีกเหรอ นี่คือความคิดของนายใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวปฏิเสธทันที

เขาสาบานได้ว่าในตอนแรกเขาไม่มีความคิดนี้จริง ๆ แต่มันเป็นเพราะสถานการณ์กดดัน จึงทำให้เขาเริ่มมีความคิดนี้ หลังจากที่เขาพบว่าการขายผักนอกฤดูนั้นต้องใช้ยานพาหานะในการขนส่งเป็นจำนวนมาก

เมืองที่สามารถผลิตรถบรรทุกขนาดใหญ่ล้วนเป็นเมืองใหญ่ทั้งสิ้น และแม้แต่เมืองหลวงอย่างเทียนจิงก็ยังประสบปัญหาการขาดแคลนผัก เขาจึงเชื่อว่าเมืองใหญ่เหล่านั้นก็เผชิญกับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้เช่นกัน

ตราบใดที่มีการเปิดตัวผักนอกฤดูที่ตลาดเกษตรเขตเฉาหยางในเทียนจิงและได้ผลตอบรับที่ดี ข่าวนี้คงจะแพร่กระจายไปยังเมืองใหญ่ ๆ ตอนนั้นก็ให้หลินต้ากั๋วออกมาสื่อสารกับผู้นำท้องถิ่นของแต่ละเมือง ด้วยวิธีนี้ จะทำให้เขาขายผักออกไปยังเมืองต่าง ๆ ได้โดยไม่ขาดแคลนรถบรรทุก

ท้ายที่สุด เขาก็ยังคงทำสัญญาผ่อนชำระค่ารถพวกนี้ตามปกติ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง รถบรรทุกเหล่านี้กำลังขนส่งผักนอกฤดูไปยังเมืองของคุณเอง

ถ้าไม่มีรถมาให้ ก็ไม่มีการซื้อขายเกิดขึ้น

หลังจากที่คิดถึงผลประโยชน์ที่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดทันที “ลุงรอง จะดำเนินการเรื่องนี้ได้ ลุงต้องเป็นคนทำ ! ”

หลินต้ากั๋วพูดด้วยความโกรธ “นายกำลังจะใช้ฉันเป็นเกราะกำบังอยู่ใช่ไหม”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างชอบธรรม “ลุงรอง ถ้าให้ผมไปเจรจา ผมคงพูดอะไรไม่ได้มากนัก อย่างน้อยที่สุดผมก็ทำได้แค่ต่อราคารถบรรทุกบางคัน แต่ลุงนั้นแตกต่าง ลุงสามารถเจรจาเงื่อนไขกับพวกเขาได้ตามความต้องการ เพื่อเป็นการพัฒนาภูมิภาคจีนตอนกลางของเรา ! ”

ดวงตาของหลินต้ากั๋วเป็นประกายขึ้นหลังจากได้ยินประโยคนี้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นวิธีที่ดีจริง ๆ เขายิ้มและพูดว่า “ตกลง ฉันจะเป็นเกราะกำบังให้นายเอง”

“อะแฮ่ม ! ” ชายชรากระแอมไอเบา ๆ เขาจ้องมองไปที่หลินต้ากั๋ว แล้วพูดว่า “แกอยู่ในตำแหน่งไหนแล้ว ทำไมแกถึงพูดเหมือนเด็กน้อยอย่างนั้นล่ะ”

หลินต้ากั๋วยืดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

ชายชราไม่ได้พูดกับเขาอีกต่อไป แต่หันพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “ข่าวเรื่องผักนอกฤดูของนาย ตอนนี้ไปถึงหูของแผนกโลจิสติกส์แล้ว พรุ่งนี้อาจมีคนมาหานายเพื่อเจรจาเกี่ยวกับการซื้อขาย นายสามารถต่อรองอะไรก็ได้ ! ”

ฮะ ?

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามออกมาด้วยสีหน้าอย่างว่างเปล่า “พวกเขารู้เรื่องผักนอกฤดูได้อย่างไรครับ ? ”

ชายชรากล่าวว่า “เรื่องนี้เริ่มต้นจากที่เสี่ยวจางได้โทรออกไปเมื่อวาน…”

เมื่อฟังเรื่องราวที่ชายชราพูดมา ในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจได้ว่าเป็นเพราะป้าจางรายงานเรื่องผักนอกฤดูกาลให้กับเจ้านายของเธอ เขาจึงสั่งให้แผนกโลจิสติกส์มาเก็บตัวอย่างผักนอกฤดูกาลบางส่วนไป หลังจากได้ผักกลับไป จากการทดสอบพบว่าผักนอกฤดูกาลเหล่านี้ไม่เพียงแต่มีคุณภาพดี แต่ยังเป็นผักปลอดสารพิษ นอกจากนี้ยังอุดมไปด้วยแร่ธาตุที่หายากอย่างซีลีเนียม ซึ่งมีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์อย่างมาก

หลังจากเห็นผลการทดลอง แผนกโลจิสติกส์จึงได้ตัดสินใจที่จะซื้อผักนอกฤดูเหล่านี้มาไว้ให้กับเหล่าผู้นำและเจ้าหน้าที่อาวุโสที่เกษียณอายุราชการได้บริโภค

พวกเขาเลยแจ้งชายชราให้ทราบ

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่คาดคิดว่าการโทรไปรายงานเจ้านายของป้าจางจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีเช่นนี้

“คุณปู่ แน่ใจนะครับว่าพวกเขาจะมาหาผมในวันพรุ่งนี้”

ชายชราขมวดคิ้วและถามด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “อย่าบอกนะ พรุ่งนี้นายยุ่งหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาตามความจริง “เดิมทีผมสัญญากับชานชานว่าจะพาเธอไปปีนกำแพงเมืองจีนในวันพรุ่งนี้”

ชายชราพูดด้วยความโกรธ “กำแพงเมืองจีนเราจะไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ ? มาคุยธุระเรื่องการซื้อขายผักนอกฤดูกันก่อนเถอะ”

เมื่อชายชราพูดแบบนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จะพูดอะไรได้อีก ?

เขาทำได้แค่เชื่อฟังเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขายังคงถามว่า “แล้วคาดว่าพวกเขาจะมาประมาณกี่โมงครับ ? ”

คุณหลินกล่าวว่า “น่าจะประมาณบ่ายสองโมง”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ “เอาล่ะ งั้นผมจะพาเธอไปเทียนอันเหมินเพื่อดูพิธีเชิญธงพรุ่งนี้เช้า แล้วเราจะกลับมาในตอนเที่ยง”

ชายชราพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไปกับพวกนายด้วย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ข้างนอกหิมะตก คืนนี้ก็คงจะตกเต็มท้องถนน พรุ่งนี้ข้างนอกอากาศคงจะหนาวกว่าปกติ คุณปู่อย่าออกไปข้างนอกจะดีกว่านะครับ”

ชายชราตะคอกออกมาทันที “หิมะตกแล้วจะทำไม ? ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันเดินผ่านภูเขาที่เต็มไปด้วยหิมะ ตอนนั้นหิมะตกหนัก…”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบหยุดเขาอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ โอเค โอเคครับ ! งั้นไปก็ได้ ? ”

จากนั้น ชายชราก็พอใจ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “เอาล่ะ อย่าพูดถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ล่วงหน้าเลย เรามาเข้าประเด็นกันดีกว่า ! ”

ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง !

เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นและนั่งตัวตรงทันทีเพื่อตั้งใจฟัง