ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 804 อย่ามีความสุขเร็วเกินไป

ตอนที่ 804 อย่ามีความสุขเร็วเกินไป

ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋วางสาย หยวนทงก็มาถึง

“ผู้ช่วยเจียง คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ ? ” หยวนทงเดินเข้าไปในสำนักงานแล้วถาม

เจียงเสี่ยวไป๋บอกให้เขานั่งลง ยื่นบุหรี่มวนหนึ่งให้เขา และถามด้วยรอยยิ้ม “ช่วงนี้เรามีรถบรรทุกมากขึ้นเนื่องจากต้องใช้ขนส่งผักนอกฤดูกาล ที่บริษัทมีเรื่องกดดันอะไรบ้างไหม ? ”

หยวนทงกล่าวว่า “มันต้องมีเรื่องกดดันบ้างนิดหน่อยอยู่แล้วครับ แต่โชคดีที่ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้วก่อนที่ผู้จัดการเฝิงจะไป ผมมีหน้าที่รับผิดชอบในการส่งของ แต่ตอนนี้มีคนไม่อยู่หลายคน ผมเดาว่าถ้าผู้จัดการเฝิงและคนอื่นกลับมาแล้ว หลังจากได้รถเพิ่ม 200 คัน ทุกอย่างมันคงจะง่ายขึ้นมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและหยิบกุญแจออกมาให้เขา

“ตอนมีรถบรรทุก 30 คันจอดอยู่ริมถนนหน้าโรงโม่แป้งบนถนนชิงซาน ส่งคนไปขับกลับมาไว้ที่บริษัทด้วย”

“ฮะ ! ” หยวนทงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “ผู้ช่วยเจียง คุณได้รถเพิ่มอีก 30 คันเมื่อไหร่กันครับ ? มันเยี่ยมมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อย่าดีใจเร็วไปเลย แม้ว่าเราจะหารถบรรทุกมาให้คุณเพิ่ม 30 คัน แต่จำนวนรอบที่ต้องขนผักนอกฤดูไปยังเทียนจิงก็จะเพิ่มขึ้นด้วย”

หยวนทงจึงถามออกมาว่า “แล้วจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่ครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณรอข่าวก็แล้วกัน ฉันขอโทรไปยืนยันกับทางเทียนจิงก่อน แล้วจะโทรบอกคุณอีกที”

“เอาล่ะ งั้นผมจะให้คนไปขับรถกลับมาจอดไว้ก่อน ” หยวนทงกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ไปเถอะ ! ”

หลังจากที่หยวนทงกลับไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง และโทรหาสำนักงานของหม่าเจียจวิ๋นในเทียนจิง

การโทรทางไกลนั้นลำบาก เจียงเสี่ยวไป๋ต้องรอนานกว่าสิบนาทีจึงจะมีการเชื่อมต่อสาย

หม่าเจียจวิ๋นดูมีความสุขมากเมื่อได้รับสายจากเจียงเสี่ยวไป๋ “เสี่ยวเจียง ฉันก็คิดว่าจะโทรหาคุณอยู่พอดี แต่ไม่คิดว่าคุณจะโทรมาก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมพี่หม่าถึงอยากโทรมาหาผมล่ะ ? ”

หม่าเจียจวิ๋นกล่าวว่า “มาพูดถึงไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งกันก่อนเถอะ ตอนนี้เราได้สินค้ามาแล้วสามคันรถ ซึ่งยอดขายก็พุ่งสูงทันทีที่วางจำหน่าย”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบออกมาว่า “อืม” เพราะเขาก็คาดเดาสถานการณ์ไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ จึงไม่แปลกใจอะไรมาก

หม่าเจียจวิ๋นกล่าวต่อ “นอกจากนี้ ฉันยังได้รับถ้วยพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งและกล่องใส่อาหารพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งที่คุณส่งมาด้วย เจียเฉียงคิดว่าผลิตภัณฑ์ทั้งสองนี้มีแนวโน้มที่จะขายดีเหมือนกัน ปัจจุบันมีร้านค้ามากมายที่เริ่มสั่งซื้อเข้ามา ฉันไม่รู้รายละเอียดมากนัก เจียเฉียงเป็นคนปรึกษาเรื่องนี้กับคนขับรถและพนักงานขายของคุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่แล้ว เพราะถึงอย่างไรก็ต้องสื่อสารกับพนักงานขาย”

หม่าเจียจวิ๋นกล่าวว่า “นอกจากนี้ ยังมีเรื่องโต๊ะหลุมไฟอีกเรื่อง ขอบคุณมากที่ส่งมาให้ฉันได้ใช้ มันใช้งานสะดวกมาก เจียเฉียงจึงไปคุยเรื่องนี้กับพนักงานขายของคุณ เพราะเขาสนใจจะเป็นตัวแทน แต่พนักงานขายบอกว่าสินค้ายังไม่พร้อมจำหน่ายในเทียนจิง ฉันจึงคิดว่า……”

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อันที่จริงก็เป็นอย่างที่พนักงานขายบอกพี่เฉียงไป โต๊ะหลุมไฟของเรากำลังขาดตลาดจริง ๆ เราไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตลาดตอนนี้ได้ จึงยังไม่พร้อมจำหน่ายที่เทียนจิงในขณะนี้ หากพวกคุณมองเห็นช่องทางทางการตลาดของสินค้านี้ เราค่อยมาพูดถึงมันอีกทีในปีหน้าเถอะครับ ! ”

หม่าเจียจวิ๋นยังคงไม่ยอมแพ้ และพูดว่า “น้องชาย ฉันจะคอยดูว่าคุณจะหามาให้เราได้ไหม แต่อย่างน้อยตัวแทนจำหน่ายอย่างเจียเฉียงดีเวลลอปเม้นท์ ก็ถือเป็นตัวแทนการขายอันดับต้น ๆ ของประเทศ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “งั้นเอาแบบนี้ดีไหมครับ ผมยังไม่แน่ใจว่าจะให้คำตอบคุณอย่างไร แต่ขอผมตรวจสอบสถานการณ์ดูก่อน ถ้าเป็นไปได้จะลองให้พวกคุณเอาไปขายดู”

เมื่อหม่าเจียจวิ๋นได้ยินสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

และถามออกมาว่า “น้องชาย แล้วคุณโทรมาหาฉันเรื่องอะไร บอกมาสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครั้งล่าสุดที่คุณบอกว่าจะช่วยแนะนำผู้จัดการของตลาดเกษตรเขตอื่นให้ผม ผมอยากจะบอกคุณว่า เมื่อคนขับรถและพนักงานขายไปส่งผักรอบที่จะถึงนี้ คุณสามารถแนะนำผู้จัดการตลาดเขตอื่นสักหนึ่งถึงสองคนให้พวกเขาได้ ไม่ต้องมาก ผมแค่อยากจะเพิ่มยอดขายผักนอกฤดูในเทียนจิงไปอีกสองสามคันรถ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หม่าเจียจวิ๋นก็พูดว่า “น้องชาย แบบนี้ไม่จำเป็นต้องแนะนำหรอก ถ้าคุณอยากเพิ่มยอดขายผักเพียงไม่กี่คัน งั้นฉันจะรับทั้งหมดเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมวางแผนที่จะส่งผัก 30 ตันไปยังเทียนจิงทุกวัน จำนวนเท่านี้คุณรับมันไหวไหม ? ”

หม่าเจียจวิ๋นกล่าวว่า “ไม่ต้องพูดถึง 30 ตันเลย ฉันสามารถรับได้ 50 ตันด้วยซ้ำ คุณไม่รู้หรอก ตอนนี้ทันทีที่ผักของคุณมาถึง มันก็ขายออกอย่างรวดเร็ว ผักสองคันรถสามารถขายหมดได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ ผมจะส่งผักให้คุณหกคันรถทุกวัน เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คุณคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

“ไม่มีปัญหา ! ” หม่าเจียจวิ๋นตอบตกลงทันที

เกี่ยวกับปริมาณผักนอกฤดูที่เพิ่มขึ้น ทั้งสองไม่ได้พูดคุยรายละเอียดทางโทรศัพท์ เจียงเสี่ยวไป๋บอกให้หม่าเจียจวิ๋นบอกคนขับได้เลย

หลังจากวางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตรงไปที่สำนักงานของเมิ่งเสี่ยวเป่ยที่โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก

เมื่อเขามาถึง เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่

หลังจากที่เธอวางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับรถบรรทุกทหาร 30 คัน และเพิ่มการขายผักให้กับเทียนจิงอีกสี่คันรถ โดยจะเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้

เมิ่งเสี่ยวเป่ยมีความสุขจึงรีบดำเนินการทันที

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็พูดอย่างทอดถอนหายใจ “แม้ว่ายอดขายผักนอกฤดูในเทียนจิงจะเพิ่มขึ้น แต่รถยนต์ที่จะใช้ขนผักไปเทียนจิงเต็มที่ได้แค่ 30 คันเท่านั้น การขาดแคลนยานพาหนะของบริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์ ยังไม่บรรเทาลงอยู่ดี”

“เมื่อถึงตอนนั้น ฉันเกรงว่าจี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู้และเป่าติ้งก็คงจะมีสถานการณ์ที่คล้ายกัน หากพวกเขาขอให้เราส่งผักนอกฤดูไปให้จำนวน 50 ตัน รถบรรทุกขนาดใหญ่ 50 คันที่พวกเขาให้มาก็คงใช้ไปกับการขนผักไปให้พวกเขาเท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันจะไม่เป็นแบบนั้น”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยหัวเราะออกมา “ใช่สิ เรายังมีรถบรรทุกขนาดเล็กที่ได้มาจากแต่ละเมืองอีก 50 คัน”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเหลือบมองเขาด้วยความประหลาดใจแล้วจึงถามออกมาว่า “แล้วคุณหมายถึงอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในด้านหนึ่ง หากไม่มีรถบรรทุกเหล่านี้ เราก็ต้องขายผักนอกฤดูอยู่ดี เพราะเกษตรกรได้ปลูกผักเหล่านี้ไว้แล้ว เราไม่สามารถปล่อยให้ผักที่พวกเขาปลูกเน่าคาโรงเรือนได้”

“และถ้าเราได้รถเหล่านี้มา อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องใช้รถของบริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์ในการขนส่ง”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้า

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อว่า “ซึ่งสิ่งที่สำคัญคือการขนส่งผักนอกฤดูไปยังเทียนจิง จี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตูและเป่าติ้งนั้น เป็นการขนส่งแบบเที่ยวเดียว ขากลับ ยานพาหนะจะว่าง ทำให้เราสามารถรับส่งสินค้าอื่นกลับมาที่ชิงโจวได้อีกด้วย”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณกำลังหมายถึงเราจะสร้างฐานการขนส่งด้านโลจิสติกส์ในเมืองทั้งหกเมืองนี้ ซึ่งได้แก่ เทียนจิง จี่หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู และเป่าติ้ง ให้เหมือนกับที่เราทำในเจียงเฉิง”

เจียงเสี่ยวไป๋ชำเลืองมองเธอและยิ้มออกมา “มันสายเกินไปแล้วที่จะสร้างฐานการขนส่งด้านโลจิสติกส์ในตอนนี้ ขั้นแรกให้ตั้งสำนักงานในเทียนจิง จี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตูและเป่าติ้ง แล้วเช่าสถานที่ที่ค่อนข้างใหญ่เพื่อเริ่มธุรกิจและเข้าซื้อกิจการ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเห็นด้วยทันที “ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เองค่ะ ก่อนอื่นให้ส่งคนไปดูสถานที่ก่อน จากนั้นก็ส่งบุคลากรไปตามสถานการณ์”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เราจะทิ้งรถบรรทุกขนาดเล็กไว้ 5 คันในจี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู้และเป่าติ้ง ซึ่งจี้หนานค่อนข้างใกล้กับเทียนจิง ดังนั้น 2 เมืองนี้จะใช้รถ 5 คันร่วมกัน”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะโทรหาเฝิงเจียเหอและคนอื่นเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร ผมยังมีเรื่องอื่นจะหารือกับคุณอีก”