ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 956 อธิบาย

ตอนที่ 956 อธิบาย

เมื่อเผชิญกับคำถามของเจี่ยงชิงชิง ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เคร่งขรึมขึ้นมา เขาไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน

“เฮ้ คุณโอเคไหม ? ”

“ทำไมคุณถึงคิดอะไรชักช้าแบบนี้”

“คุณควรจะพูดอะไรสักอย่างสิ ! ”

เจี่ยงชิงชิงกล่าวเร่งเร้าออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตา คุณหมายถึงอะไรที่มาถามผมว่าได้ไหมแบบนี้ ?

สิ่งสำคัญคือคุณสามารถทำมันได้หรือไม่ ?

“ผู้จัดการเจี่ยง จากมุมมองความสามารถทางวิชาชีพของคุณ ผมคิดว่าคุณมีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะทำหน้าที่เป็นประธานฝ่ายการเงินของเจียงเจียกรุ๊ป”

ในที่สุด เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดออกมาช้า ๆ

คิ้วที่สวยงามของเจี่ยงชิงชิงเลิกขึ้นเล็กน้อย ทำไมชายคนนี้ถึงเป็นคนไม่ชัดเจนแบบนี้

“หยุดพูดจาไร้สาระ แล้วพูดในสิ่งที่คุณควรพูดดีกว่า” เจี่ยงชิงชิงแย่งพูดขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อย เขาประหลาดใจเล็กน้อยกับความกระตือรือร้นของผู้หญิงคนนี้ และยังคงพูดออกมาว่า “แต่……”

เจี่ยงชิงชิงพูดไม่ออกเล็กน้อย เธอบอกเขาแล้วว่าอย่าพูดอะไรไร้สาระ แต่ชายคนนี้ก็ยังชักช้า เธอจึงไม่ได้มองหน้าเขาต่อ

“อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งประธานฝ่ายการเงินไม่เพียงแต่ต้องอาศัยความสามารถระดับมืออาชีพเท่านั้น แต่ยังต้องเป็นคนที่ผมไว้วางใจด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงพูดต่อ

จากนั้น เธอก็พยักหน้า “ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่ความไว้วางใจไม่ใช่ความรู้สึก แต่เป็นสิ่งที่ต้องค่อย ๆ สร้างขึ้นในระหว่างที่อยู่ร่วมกัน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถูกต้อง ! ”

เจี่ยงชิงชิงกล่าวว่า “ดังนั้นเราจึงต้องมีการติดต่อกันเพิ่มเติมเพื่อค่อย ๆ สร้างความไว้วางใจ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “งั้นก็เอาตามนั้น ! ” ขณะที่พูด เขาก็เบรกและรถก็จอดลงอย่างมั่นคง

เพราะพวกเขาขับรถมาถึงประตูธนาคารแล้ว

“โอเค ไว้เจอกันใหม่ค่ะ ! ”

เจี่ยงชิงชิงยิ้ม เธอเปิดประตูรถแล้วเดินลงจากรถทันทีโดยไม่รีรออีกต่อไป

หลังจากกลับมาที่สำนักงาน เธอก็นั่งลงที่โต๊ะหลุมไฟและนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ตอนที่เธอไปกับเจียงเสี่ยวไป๋ในวันนี้อย่างละเอียด

“ช่างเป็นผู้ชายที่น่าสนใจจริง ๆ ”

เจี่ยงชิงชิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เธอหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบ จากนั้นเธอก็ตัดสินใจเดินไปที่สำนักงานใกล้ ๆ

“ผู้จัดการเจี่ยง ! ”

หัวหน้าสำนักงานจางต้าชุนเห็นเจี่ยงชิงชิงมาก็รีบยืนขึ้นเพื่อทักทายเธอ

เจี่ยงชิงชิงเหลือบมองเขาอย่างเฉยชาแล้วพูดว่า “คุณจาง ช่วยไปที่ร้านโยวผิ่นบนถนนชิงโจวแล้วซื้อแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ให้ฉันสักหนึ่งร้อยเซ็ตที”

จางต้าชุนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “ผู้จัดการเจี่ยง ร้านโยวผิ่นขายขนมไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเราถึงไปซื้อของขวัญได้ล่ะ ? ”

เจี่ยงชิงชิงกล่าวว่า “มันเป็นช่วงตรุษจีนไม่ใช่เหรอ ? แพ็คเกจของขวัญครอบครัวเซ็ตสุขสันต์ของพวกเขาค่อนข้างดี หลังจากซื้อมาแล้ว ฉันจะเอาให้กับพนักงานแต่ละคน”

จางต้าชุนกล่าวว่า “ธนาคารของเรามีพนักงานแค่สามสิบกว่าคนเท่านั้น แล้วทำไมถึงจะซื้อตั้งเป็นร้อยเซ็ตเลยล่ะครับ”

เจี่ยงชิงชิงกล่าวว่า “ส่วนที่เหลือจะถูกส่งไปสวัสดีปีใหม่ผู้นำเมืองและหัวหน้าบริษัทใหญ่ที่เป็นลูกค้าของเรา”

จางต้าชุนรู้สึกสับสนเล็กน้อยและไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องการอวยพรปีใหม่กับผู้นำและประธานของบริษัทเหล่านั้นโดยไม่มีเหตุผล แต่เนื่องจากเธอเป็นเจ้านาย และเอ่ยปากแบบนี้แล้ว เขาจึงไม่ถามซักไซร้อีก

“เอาล่ะ ผู้จัดการเจี่ยง ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ ! ”

เจี่ยงชิงชิงพยักหน้าและเดินกลับไปที่ห้องทำงานของเธอ

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากธนาคาร เขาก็กลับไปที่ร้านนวดเท้าทันที

ทันทีที่เขาเดินเข้าประตูมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็แอบเหลือบมองหลินเจียอินก่อนเป็นอันดับแรก

เขารู้ว่าบ้านของหยางเจี๋ยมีโทรศัพท์

และหยางเจี๋ยก็มีหมายเลขโทรศัพท์ของร้านนวดเท้าด้วย

แต่เขาไม่รู้ว่าหยางเจี๋ยได้โทรมาบอกหลินเจียอินไหม แต่เมื่อพิจารณาจากสีหน้าที่สงบนิ่งของหลินเจียอินแล้ว ก็ดูเหมือนว่าหยางเจี๋ยจะยังไม่ได้โทรมาบอกเธอ

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาแอบคิดกับตัวเองในใจ

“ป่าป๊าคะ ป้าหยางเจี๋ยโทรมาหาก่อนหน้านี้ ! ”

เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อมา เจียงชานก็วิ่งไปทักทายเขาและกระซิบเสียงเบา

เท้าของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดนิ่งทันที

เขามองลูกสาวด้วยความประหลาดใจและถามเบา ๆ “หนูรู้ได้อย่างไร ? ”

เจียงชานกล่าวว่า “ก็เพราะว่าน้าเฉินซินเดินไปรับโทรศัพท์ให้ก่อนหน้านี้ จากนั้นหนูก็ไปคุยกับป้าหยางเจี๋ย”

“แล้ว…เธอได้ขอคุยโทรศัพท์กับแม่หรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามเบา ๆ

“ค่ะ ! ” เจียงชานพยักหน้า “ป้าหยางเจี๋ยคุยกับแม่นานมากเลยค่ะ”

หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าหยางเจี๋ยคงจะโทรมาฟ้องเรียบร้อยแล้ว !

“สุนัขจับหนู ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋บ่นในใจและลอบมองไปที่หลินเจียอินอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นว่าพฤติกรรมของเธอจะมีอะไรผิดปกติ

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัย

โดยปกติแล้วผู้หญิงคนไหนจะยังนิ่งได้เมื่อได้ยินเรื่องแบบนี้ ซึ่งหลินเจียอินก็เป็นคนที่ทนทรายเข้าตาเธอไม่ได้ซะด้วย เธอจะสงบแบบนี้ได้อย่างไร ?

หยางเจี๋ยไม่ได้มาบอกเธอเหรอ?

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว เธอโทรมาทำไม เธอไม่ได้โทรมาฟ้องเหรอ ?

เขาเริ่มสับสนขึ้นมาอีกครั้ง

“กลับมาแล้วเหรอ ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เดินไปที่โต๊ะไฟ หลินเจียอินทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

“ใช่จ้ะ เมียจ๋า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างรู้สึกผิด

ที่เขารู้สึกผิดไม่ใช่เพราะเขากลัวเรื่องที่หยางเจี๋ยจะมาบอกหลินเจียอิน แต่เป็นเพราะเขาไม่เข้าใจความคิดของภรรยาเขาต่างหาก

“ไปอวยพรปีใหม่มาเป็นอย่างไรบ้าง ? ”

หลินเจียอินมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และถามออกมาด้วยท่าทางนิ่งสงบ

เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ นั่งลงแล้วพูดว่า “มันก็ราบรื่นดี ผมไปครบทุกที่ที่ผมวางแผนไว้”

หลินเจียอินยิ้ม “ได้ไปหาเหล่าหลินมาด้วยเหรอ ? ”

หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต้นแรงอีกครั้ง มันทำให้เขาแน่ใจว่าหยางเจี๋ยต้องโทรมาบอกแน่นอน “เมียจ๋า ที่รู้ว่าผมไปหาเหล่าหลินมาก็เพราะหยางเจี๋ยบอกคุณใช่ไหม ! ”

หลินเจียอินพยักหน้า “เธอยังบอกว่าเธอเห็นจิ้งจอกสาวอยู่ในรถของคุณด้วย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นในใจ : หยางเจี๋ยมาฟ้องจริง ๆ ด้วย แต่…..

ท่าทางของหลินเจียอินแตกต่างไปจากที่เขาคาดไว้อย่างสิ้นเชิง

หลังจากมองไปที่หลินเจียอินแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “เมียจ๋า อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระจากหยางเจี๋ยเลย จะมีจิ้งจอกสาวที่ไหนกัน ? เธอเป็นผู้จัดการเจี่ยงของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน”

หลินเจียอินยิ้ม “แน่นอน ฉันเองก็ไม่เชื่อว่าเป็นนางจิ้งจอก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาแอบชมภรรยาของเขาในใจที่เธอไม่หูเบาและงี่เง่า

แต่ใครจะไปคิดว่า หลินเจียอินจะถามออกมาทันทีว่า “คุณบอกว่าเป็นผู้จัดการเจี่ยงจากธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน ? แล้วทำไมเธอถึงตามคุณไปอวยพรปีใหม่ให้เหล่าหลินด้วย ? ”

หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต้นรัวอีกครั้ง : อนิจจา… ภรรยาของเขาเชื่อคำพูดของหยางเจี๋ยจริงด้วย

ผู้หญิงก็คือผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ

มันเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความระแวงในใจพวกเธอ

เมื่อเกิดความสงสัยเช่นนี้ขึ้น ก็เปรียบเสมือนการหว่านเมล็ดพืชไว้ในใจ และในไม่ช้า มันก็จะหยั่งรากและแตกหน่อ

แม้ว่าในตอนนี้จะอธิบายอย่างชัดเจนจนความวุ่นวายในตอนนี้จบลง แต่ถ้ามันมีเรื่องแบบนี้อีกในอนาคต มันก็จะงอกขึ้นมาอีกครั้งและเติบโตอย่างรวดเร็ว

ดังนั้นจะต้องถอนเมล็ดพันธ์นี้ออก

ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้หวังว่าในอนาคตจะมีชีวิตที่สงบสุขเลย

เจียงเสี่ยวไป๋ดูแน่วแน่และพูดว่า “เมียจ๋า สิ่งที่สำคัญระหว่างสามีและภรรยาคือความไว้วางใจ ในอาชีพของผมตอนนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพบปะกับผู้หญิงทุกประเภท แต่ผมรักคุณและรักครอบครัวของเรา”

“ผมรู้ว่าดีว่าอะไรควร อะไรไม่ควร”

“คุณควรรู้ถึงความรักที่ผมมีต่อคุณและครอบครัวของเราด้วย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะทำอะไรลับหลังคุณและลูก”

เขาเหลือบมองไปที่หลินเจียอิน แล้วพูดต่อ “ทำไมผู้จัดการเจี่ยงถึงอยู่ในรถของผมน่ะเหรอ ? ก็เพราะหลังจากที่ผมไปอวยพรปีใหม่ให้เธอ เธอต้องการคุยกับผมเกี่ยวกับเรื่องงานต่อ แต่ผมกลับไม่มีเวลาเพราะต้องเดินทางไปที่อื่นต่อ เธอจึงขอตามผมไปร่วมกันอวยพรปีใหม่กับเหล่าหลิน ในระหว่างทางก็จะได้คุยเรื่องงานด้วย”