ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 976 เงินนำโชคอีกประเภทหนึ่ง

ตอนที่ 976 เงินนำโชคอีกประเภทหนึ่ง

ในปีที่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเจียงเสี่ยวเหลย, เจียงเสี่ยวหยู , เจียงชาน หรือเจียงถิง เงินปีใหม่ที่พวกเขาได้รับมาจะถูกยึดไปทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว หลัวเจาตี้ก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที แต่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ปีนี้ลูกเก็บเงินปีใหม่ปีนี้ไว้ใช้เอง แม่จะไม่เอาไปหรอก ! ”

“จริงเหรอคะ ? ” เจียงถิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลัวเจาตี้พยักหน้า “จริงสิ แล้วแม่จะซื้อกระปุกออมสินมาวางไว้ในห้องนอนของลูก ลูกเก็บเองดีไหม ? ”

รอยยิ้มที่มีความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงถิง “ขอบคุณมากนะคะแม่ หนูจะเก็บไว้อย่างดีและในอนาคตจะซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้แม่กับพ่อได้ใส่”

หลัวเจาตี้รู้สึกอบอุ่นใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้

ลูกสาวของเธอนึกถึงพ่อแม่แล้ว !

“ถิงถิงเก็บไว้ให้ตัวเองนั่นแหละ แม่ไม่ได้อยากได้เสื้อผ้าใหม่อะไร เพราะตอนนี้ลุงของลูกก็ให้เงินให้งานพ่อกับแม่ จนเรามีเงินเหลือเฟือแล้ว ลูกเก็บเงินของลูกไว้เองเถอะ ”

เจียงถิงกะพริบตาและพูดอย่างจริงจังว่า “ถ้าอย่างนั้น หนูจะซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้ลุง และเอาไว้ซื้อขนมให้น้อง ๆ ในอนาคต”

หลัวเจาตี้ยิ้มและพูดว่า “ก็ดี หลังจากที่ป้าของลูกให้กำเนิดน้องชายและน้องสาวแล้ว ลูกก็เอาเงินนั้นมาซื้อขนมให้พวกเขาได้”

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังพูดกันอยู่นั้น เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินก็เดินจับมือกันออกมา

“พ่อ แม่ ! ”

หลินเจียอินกล่าวทักทายเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบซองอั่งเปาขนาดใหญ่สองซองออกมาแล้วมอบให้เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ตามลำดับ

“พ่อครับ แม่ครับ นี่คือเงินปีใหม่ของผม”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็ตกตะลึง

ตามประเพณีแล้ว ผู้อาวุโสจะต้องให้เงินนำโชคแก่ผู้น้อย ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าผู้น้อยต้องให้เงินแก่ผู้อาวุโส

เจียงเสี่ยวเฟิง, หลัวเจาตี้, เจียงเสี่ยวชิง, เจียงเสี่ยวเหลย, เจียงเสี่ยวหยู, เจียงชาน และเจียงถิง ต่างก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจไม่ต่างกัน

“แกกำลังทำอะไร ? ”

เจียงไห่หยางพูดด้วยความโกรธ “แกจะให้เงินนำโชคกับเราได้อย่างไร ? ”

หวังซิ่วจวี๋ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ลูกเป็นพ่อคนแล้ว ถ้าพ่อแม่ไม่ให้เงินนำโชคแก่ลูก ลูกก็ไม่จำเป็นต้องให้เราเหมือนกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ ที่จริงแล้วเงินนำโชคมีอยู่สองประเภท ประเภทแรกคือแบบที่ผู้เฒ่ามอบให้กับลูกหลาน มีความหมายอย่างที่เราทราบกันดี ก็คือการป้องกันวิญญาณชั่วร้ายและปกป้องคุ้มครองเราให้ปลอดภัยตลอดปี”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็พูดต่อ “แต่ที่จริงแล้วยังมีเงินนำโชคอีกประเภทหนึ่งที่คนรุ่นใหม่มอบให้กับผู้อาวุโส ซึ่งเงินนำโชคนี้หมายถึง ‘การหยุดอายุไว้ ให้อายุยืนยาว’ และมีวัตถุประสงค์เพื่ออวยพรให้ผู้อาวุโสมีอายุที่ยืนยาว”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เหลือบมองทั้งสองคนและพูดอย่างจริงใจว่า “ตอนนี้ฐานะของครอบครัวเราดีขึ้นเรื่อย ๆ เงินปีใหม่ที่ผมมอบให้พ่อกับแม่คือคำขอให้พ่อกับแม่มีสุขภาพที่ดีและมีอายุยืนยาว อยู่กับลูกหลานไปนาน ๆ ครับ”

“มีเงินนำโชคแบบนี้ด้วยเหรอคะ ? ” เจียงเสี่ยวชิงที่ได้ยินดูสับสน เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนตั้งแต่ที่เป็นนักศึกษา

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลัวเจาตี้ก็รีบหยิบซองสีแดงขนาดใหญ่สองซองออกมาแล้วยื่นให้เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋คนละซอง เธอเองก็พูดว่า “พี่รองไม่เคยโกหกอยู่แล้วค่ะ สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น หนูขอให้พ่อกับแม่มีสุขภาพแข็งแรงเพื่อที่จะอยู่ด้วยกันกับพวกเราไปนาน ๆ นะคะ”

“ใช่ ใช่ ! ” เจียงเสี่ยวเฟิงก็ตอบสนองเหมือนกันในเวลานี้ เขารีบให้เงินนำโชคแก่เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ทันที

“นี่……”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

อย่างไรก็ตาม เงินเหล่านี้มันทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองมีความสุขมากยิ่งขึ้น

“หยุดอายุ” หมายถึงการหยุดอายุไว้ที่เลขเดิม คนเฒ่าคนแก่กลัวตัวเองอายุไม่ยืนยาวที่สุดแล้ว มีใครบ้างที่ไม่อยากอยู่กับลูกหลานไปนาน ๆ แบบนี้ ?

เจียงเสี่ยวเหลยและเจียงเสี่ยวหยูมองหน้ากัน พี่รอง พี่สาม และพี่สะใภ้สามต่างมอบ “เงินปีใหม่” ให้กับพ่อแม่ แต่พวกเขายังเป็นเด็ก แล้วแบบนี้พวกเขาต้องให้เงินด้วยไหม ?

แต่พวกเขาไม่ได้เตรียมเงินอั่งเปามาเลย

นอกจากซองอั่งเปาสี่ซองที่อยู่ในมือของพวกเขาตอนนี้ ซึ่งพวกเขาเพิ่งได้มันมาเมื่อครู่นี้เอง

โดยที่พ่อกับแม่เอาให้สองซอง และอีกสองซองเป็นของพี่ชายและพี่สะใภ้สาม

จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะคืนเงินอั่งเปาที่พ่อแม่เพิ่งมอบให้มา คืนให้พวกเขากลับไป

นอกเสียจากจะมอบเงินอั่งเปาที่พี่สามและพี่สะใภ้สามมอบให้เป็น “เงินปีใหม่” ให้กับพ่อและแม่ไปเท่านั้น

“พ่อคะ แม่คะ ! ” เจียงเสี่ยวหยูตะโกนออกมาและยื่นซองอั่งเปาขนาดใหญ่สองใบที่มีเงินหนึ่งร้อยหยวนอยู่ในนั้นให้กับเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋คนละซอง แล้วพูดว่า “หนูขอให้พ่อแม่มีสุขภาพแข็งแรงและอายุยืนยาวนะคะ ! ”

เธอไม่รู้สึกแย่เลยที่ให้เงินสองร้อยหยวนนี้แก่พวกเขา

พี่รองพูดได้ดีมาก การอวยพรปีใหม่ให้พ่อแม่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

เจียงเสี่ยวเหลยดูเจียงเสี่ยวหยูมอบ “เงินปีใหม่” ให้กับพ่อแม่ของเขา เขาก็กัดฟันและมอบซองอั่งเปาที่เพิ่งได้มาให้กับพ่อแม่ของเขาไปด้วย

แม้แต่น้องสาวของฉันก็ยังยอมเสียสละเงินเอาให้พ่อแม่

ในฐานะพี่ชาย เขาจะน้อยหน้าน้องสาวไม่ได้ !

เพียงแต่ว่ามันยากที่จะทำใจ

เงินค่าขนมของเขากำลังจะเพิ่มขึ้น แต่ไม่คาดคิดว่าพี่รองจะเล่นแบบนี้ มันทำให้เขาเสียเงินในมือของเขาออกไปทันทีในคราวเดียว !

มีเพียงเจียงเสี่ยวชิงเท่านั้นที่รู้สึกละอายใจ

ตามธรรมเนียม เนื่องจากเธอยังเรียนอยู่และไม่มีรายได้ จึงไม่จำเป็นต้องให้เงินนำโชคกับน้อง ๆ และหลาน ๆ แต่ในทางกลับกัน เธอยังมีสิทธิ์ได้รับเงินนำโชคด้วย

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เตรียมอั่งเปามาเลย

และเธอมาถึงค่อนข้างช้า จึงยังไม่ได้รับอั่งเปาจากพ่อแม่ พี่ชาย และพี่สะใภ้ของเธอ

ในมือของเธอตอนนี้ยังว่างเปล่า

เธอไม่มี “เงินปีใหม่” ให้พ่อแม่ของเธอเลย

แม้แต่น้องของเธอก็ยังมอบเงินให้พ่อกับแม่ไปแล้ว แต่เธอซึ่งเป็นพี่สาวกลับไม่มีเงินมอบให้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจและแอบรำคาญตัวเองที่ออกมาสาย

โชคดีที่เจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ทักทายเธอในเวลานี้

“เสี่ยวชิง มานี่มา นี่อั่งเปาของเธอ ! ”

“ขอบคุณพี่สาม ! ขอบคุณพี่สะใภ้สาม ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวชิงได้รับอั่งเปามาสองซอง เธอก็มอบให้กับเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋โดยที่ไม่แม้แต่จะเปิดมันออกมาดู

มันแค่ซองผ่านมือเท่านั้น

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ให้เงินนำโชคแก่เจียงเสี่ยวชิง ซึ่งเป็นเงินก้อนใหญ่เช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินก็เริ่มมอบเงินนำโชคให้กับน้องชายและน้องสาวของพวกเขาเหมือนกัน

เช่นเดียวกับเจียงเสี่ยวเฟิง ซองอั่งเปาที่เขามอบให้ก็มีเงินอยู่ในนั้นหนึ่งร้อยหยวนเหมือนกัน

“ขอบคุณพี่รอง ! ”

“ขอบคุณพี่สะใภ้รอง ! ”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง ! ”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า ! ”

“ขอบคุณค่ะป่าป๊า ! ”

“ขอบคุณค่ะหม่าม๊า ! ”

“……”

หลังจากที่ครอบครัวให้เงินปีใหม่กันและกันเสร็จแล้ว

เจียงไห่หยางก็พูดว่า “ไปบ้านลุงของพวกแกกันเถอะ ! ”

“โอ้ ใช่แล้ว ไปบ้านปู่ใหญ่กันเถอะ ! ”

“ไปบ้านลุงกันเถอะเด็ก ๆ ! ”

“ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าวันนี้ลุงทำอาหารอะไรอร่อย ๆ ทานกัน ? ”

“ปีนี้มีของกินเยอะมาก คงต้องมีของอร่อยเยอะแน่ ๆ ! ”

“……”

ทั้งครอบครัวเดินออกไปอย่างมีความสุข

ทันทีที่เดินออกจากประตูบ้าน ก็มีเสียง “ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง…” ดังมาจากทางบ้านหลังเก่า

เจียงเสี่ยวเหลยเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “ครอบครัวใครจุดประทัดฉลองปีใหม่เร็วขนาดนี้ ? ”

เจียงเสี่ยวเฟิงส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มันอยู่ไกลเกินไป จึงไม่รู้ว่าบ้านหลังไหนจุดประทัด”

หลัวเจาตี้กล่าวว่า “อาจเป็นครอบครัวของหยางซื่อหยุน ครอบครัวของพวกเขามักจะมารวมตัวกันเร็วกว่าบ้านอื่นทุกปี”

“……”

ในชนบท ตอนที่ครอบครัวมารวมตัวกัน จะมีการจุดประทัดก่อนกินเลี้ยงเพื่อประกาศให้เพื่อนบ้านโดยรอบทราบว่าการรวมตัวกันกำลังจะเริ่มขึ้น

นอกจากนี้ ในชนบทมักมีการเปรียบเทียบกันเพื่อดูว่าครอบครัวไหนจะมารวมตัวกันเร็วที่สุด

มีคำกล่าวว่าครอบครัวใดรวมตัวกันก่อน แสดงว่าลูกสะใภ้ของครอบครัวนั้นขยันที่สุด

ดังนั้นในช่วงที่ครอบครัวมารวมตัวกันในชนบท มื้อเช้ามักจะเริ่มตั้งแต่แปดโมงเช้า

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง…”

ขณะที่หลายคนกำลังพูดคุยกัน ก็ได้ยินเสียงประทัดดังขึ้นอีกครั้ง

“มีอีกครอบครัวรวมตัวกันแล้ว ! ”

เจียงไห่หยางพึมพำและเรียกทุกคน “รีบไปกันเถอะ ฉันคิดว่าอาหารเช้าที่บ้านลุงใหญ่คงจะพร้อมแล้ว ! ”