ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 984 รีบไปอวยพรปีใหม่กันเถอะ

ตอนที่ 984 รีบไปอวยพรปีใหม่กันเถอะ

“ปัง ปัง ปัง…”

“ปัง ปัง ปัง…”

หลังจากจุดพลุและประทัดแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเข้าไปในบ้านของพ่อตาของเขาท่ามกลางเสียงประทัดที่ดังสนั่นอยู่ด้านนอก

“นำประทัดมามากมายเชียว ขอบคุณมากที่มาอวยพรเรา ! ”

หลินต้าเหว่ยพูดด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกมีความสุขมากจริง ๆ ทันทีที่ประทัดดังสนั่น เพื่อนบ้านก็รู้ว่าลูกเขยของเขามาอวยพรปีใหม่แล้ว

ท้ายที่สุดในวันแรกของเดือนอ้าย จะเป็นวันที่ลูกเขยมาอวยพรปีใหม่ให้กับพ่อตาและแม่ยาย

“เสี่ยวไป๋ ขอบคุณที่มา เชิญนั่งลงก่อน ! ”

แม่ยายเดินเข้ามาทักทายเขาอย่างอบอุ่นและเชิญให้นั่งลง ต่างจากพ่อตาที่แค่กล่าวขอบคุณแต่ไม่เชิญเขานั่งเลย

“พ่อ แม่ ผมมาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ครับ ! ”

“สวัสดีปีใหม่นะครับพ่อแม่ ! ”

คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นเรียบง่ายและธรรมดา แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

“โอเค โอเค สวัสดีปีใหม่ ! ”

หลินต้าเหว่ยและหลิวอี้ถิงต่างก็พูดด้วยรอยยิ้ม

“พี่เขย นั่งพักและดื่มชาก่อน ! ”

หลินเจียลี่ยกแก้วชาที่ชงเสร็จใหม่มาให้ด้วยความกระตือรือร้น

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเธอ แล้วรับมันมาจิบเบา ๆ

เมื่อคืนเขาไม่ได้นอน และเช้านี้ยังขับรถมาตลอดทาง จึงอยากจะดื่มชาเข้ม ๆ สักแก้วเพื่อทำให้ตัวเองสดชื่น

“พี่เขย พี่อย่าสุภาพกับฉันเลย เพราะฉันจะไม่สุภาพกับพี่” หลินเจียลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม นับตั้งแต่ที่เธอลดอคติกับเขาลงเรื่อย ๆ เธอก็มีความเกรงใจเขาในฐานะพี่เขยมากขึ้น

แต่ไม่เป็นไร มีน้องสะใภ้ที่น่ารัก ยังดีกว่ามีน้องสะใภ้ที่ทำหน้าเย็นชาเมื่อเจอกัน

ทุกคนในครอบครัวกำลังคุยกันอยู่ข้างในบ้าน

จานนั้นไม่นาน เพื่อนบ้านหลายคนที่อยู่บนถนนกู่หยาก็เริ่มหันมาสนใจพวกเขามากขึ้น

“ลูกเขยของครอบครัวเหล่าหลินมาอวยพรปีใหม่แล้ว ! ”

“ฉันเห็นว่าเขาคนนี้ไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว แต่เมื่อมาปีนี้ก็จัดเสียยิ่งใหญ่ไปเลย ! มีทั้งดอกไม้ไฟและประทัด ! ”

“ประทัดเหล่านี้ใช้เวลานานมาก ไม่รู้ว่ามีกี่นัดกัน ! ”

“ประทัดหมื่นนัดก็ไม่ได้นานขนาดนี้ใช่ไหม ? ”

“ฉันเห็นแล้ว มีประทัดหมื่นนัดหลายแถวเรียงกันเป็นวงกลมเลย ! ”

“อีกอย่าง ฉันไม่รู้ว่าลูกเขยคนนี้ของเขาเอาของอะไรมาให้บ้าง ฉันเห็นเจียเล่อยกมันเข้าไปในบ้านตั้งหลายสิบครั้ง”

“เหล่าหลินได้ลูกเขยที่ดี ! ”

“จริงด้วย ? ดูรถที่เขาขับสิ มันเท่มาก แถมยังดูหรูกว่ารถของเหล่าหลินที่เป็นนายอำเภอเสียอีก ! ”

“อินอินนั้นโชคดีจริง ๆ ! ”

“……”

หลินต้าเหว่ยไม่ได้ยินความคิดเห็นของเพื่อนบ้าน ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงหัวเราะออกมาเสียงดังแล้ว

ไม่นาน เสียงประทัดก็ได้หยุดลง และถนนแห่งนี้ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงประทัดที่ดังเป็นระยะ ๆ เท่านั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าลูกเขยของใครมาอวยพรปีใหม่ให้พ่อตาแม่ยายของพวกเขา

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เทียบไม่ได้กับประทัดหนึ่งแสนนัดของตระกูลหลิน

ในเวลานี้เจียงเสี่ยวไป๋หลับไปแล้ว

เมื่อแม่ยายของเขารู้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้หลับเลย เธอก็ให้เขาไปนอน และไม่แม้แต่จะเรียกเขาให้ลงมาทานอาหารกลางวัน จนกระทั่งเจียงเสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมาเองในช่วงบ่าย เขาก็ลงมากินข้าวและดื่มเหมาไถหนึ่งขวดกับหลินต้าเหว่ย

สิ่งที่ฉายซ้ำทางทีวีในตอนเย็นคืองานกาล่าเทศกาลตรุษจีนเมื่อคืนนี้ แต่คนส่วนใหญ่ยังคงนั่งดูด้วยความสนุกเหมือนเคย

ในเวลานี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้ทำอะไร เขายังคุยกับหลินต้าเหว่ยเป็นเวลาหลายชั่วโมงและไม่ยอมหลับอีกเลยจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน

วันรุ่งขึ้น เดิมทีเขาวางแผนจะไปอวยพรปีใหม่กับพี่เขยของเขาหลินเจียเว่ย แต่หลินเจียเว่ยก็ไปหาพ่อตาแม่ยายของเขาเหมือนกัน ซึ่งหานหยุนอิงมีญาติหลายคน เขาก็ต้องไปหาญาติของเธอจนครบก่อน ซึ่งคงอีกหลายวันกว่าจะกลับมา ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงต้องยอมแพ้

เขาใช้เวลาอยู่กินดื่มที่บ้านพ่อตาแม่ยายอีกวันหลังจากรับประทานอาหารกลางวันในวันที่สามของเดือนอ้าย เขาก็กล่าวลาและกลับบ้าน

ก่อนออกเดินทาง หลินต้าเหว่ยก็กล่าวว่า “พ่อจะไปบ้านนายในวันที่ 6 นะ”

เมื่อที่บ้านของลูกเขยเฉลิมฉลองปีใหม่ เขาที่เป็นพ่อตาก็ปรารถนาที่จะไปเฉลิมฉลองปีใหม่ด้วยกัน

เพียงแต่ว่าวันที่หลินต้าเหว่ยเลือกไปนั้นพิเศษนิดหน่อย

วันที่ 6 ของเดือนจันทรคติแรกคือวันเกิดของหวังซิ่วจวี๋

เพราะวันที่แปดของเดือนอ้าย เป็นวันเกิดของเจียงชาน

ดูเหมือนว่าพ่อตาตั้งใจจะไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋เพราะเหตุผลนี้

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า หากพ่อตาของเขาอยากไปที่บ้าน เขาก็ยินดีที่จะต้อนรับ

หลังจากบ่ายสามโมง เขาก็กลับมาถึงเจียงวาน

เขาคิดว่าถ้าพ่อแม่ของเขาไปที่หมู่บ้านหวังเจีย ตอนนี้คงจะไม่มีใครอยู่ที่บ้าน

แต่ไม่คาดคิดว่าเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋จะยังอยู่ที่บ้านกันอยู่

“พ่อ แม่ ไม่ได้ไปบ้านลุงเพื่ออวยพรปีใหม่เหรอครับ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “เรารอแกมาแล้วไปด้วยกันไง ฉันกับแม่ของแกแก่แล้ว เดินไปไหนก็ลำบาก”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ในปีก่อน ๆ ในวันที่สองของเดือนอ้าย พ่อแม่ของเขาจะไปที่บ้านลุงของเขาเพื่ออวยพรปีใหม่

สำหรับลุงหกคนและรวมถึงป้าและน้าที่แยกออกไปมีครอบครัว อาจต้องใช้เวลาสี่ถึงห้าวันในการกล่าวคำอวยพรปีใหม่ให้ครบทุกคน

โดยปกติแล้วจะไม่ได้กลับมาที่บ้านจนกว่าจะถึงวันที่ 6

ซึ่งในวันนี้ ลุง ป้า และลูกพี่ลูกน้องก็จะมาที่เจียงวานเหมือนกัน ประการแรกเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ และประการที่สองเพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของหวังซิ่วจวี๋

ส่วนในวันที่เจ็ดของเดือนอ้าย ทุกคนจะไปที่บ้านของป้าคนโตหวังซิ่วเหมย จากนั้นไปบ้านของป้ารอง หวังซิ่วหลัน และสุดท้ายก็ไปที่บ้านของน้าหวังซิ่วอี้เป็นอันดับสุดท้าย

กระบวนการนี้ดำเนินมาหลายปีแล้ว แต่คราวนี้เนื่องจากเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่เจี้ยนหยางเพื่ออวยพรปีใหม่ให้พ่อตาแม่ยายของเขา มันจึงขัดกับแผนก่อนหน้านี้

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “วันก่อนที่ลูกเดินทางออกไป พี่เขยและครอบครัวของเขาก็มาอวยพรปีใหม่ เขาบอกว่าประหลาดใจมากที่ไม่เห็นลูกอยู่ที่บ้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่างไรในวันที่ 6 ก็ต้องมาเจอกันอีกอยู่ดี”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แม่จึงบอกพวกเขาว่าตั้งแต่นี้ไป เราจะมารวมตัวกันในวันที่ 6 เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินทางสองครั้ง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่างไรตอนนี้พวกเขาก็มีรถแล้ว จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ที่สะดวกเลย”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หวังซิ่วจวี๋ก็ยิ้ม “ใช่ ปล่อยให้พวกเขาทำที่สบายใจ ! ”

ลูก ๆ ของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น และเธอในฐานะแม่ก็มีความสุข

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครอบครัวพ่อตาของผมก็จะมาในวันที่ 6 เหมือนกันครับ”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็ประหลาดใจ

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แล้วพ่อตาของลูกรู้ไหมว่าวันเกิดของแม่คือวันที่ 6 ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ผมเดาว่าเขารู้ ไม่งั้นเขาคงไม่เลือกมาวันที่ 6 หรอกครับ”

หวังซิ่วจวี๋จึงพูดด้วยความเขินอาย “มันก็เป็นแค่วันเกิด แม่รู้สึกไม่ดีเลยที่ต้องให้พ่อตาของลูกและคนอื่นลำบากมา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่เนื่องจากผมไปอวยพรปีใหม่ให้พวกเขา พวกเขาก็อยากมาอวยพรปีใหม่บ้านเรากลับบ้าง ไม่เป็นไรหรอกครับ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นอย่าลืมบอกวันเกิดของพ่อตาแม่ยายของลูกให้แม่รู้ด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าวันเกิดของพ่อตาแม่ยายของเขาคือวันไหน เขาจะต้องถามหลินเจียอินเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง

เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “ผมจะแจ้งให้ทราบเมื่อถึงเวลาเองครับ เดี่ยวสักพักเราไปที่หมู่บ้านหวังเจียกันเถอะ ! ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ก็ดี ไปเร็วจะได้กลับมาทันวันที่ 6 พอดี”

พูดจบ เธอก็ไปเตรียมตัว

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปเตรียมตัวเช่นกัน

ท้ายที่สุดเมื่อเขาไปอวยพรปีใหม่ให้กับลุงพร้อมพ่อแม่ของเขา เขาก็ต้องเตรียมของขวัญแยกต่างหาก

เขาจึงเอาแพ็คเกจของขวัญครอบครัวสุขสันต์จากร้านโยวผิ่นพร้อมสุรา 1 ขวด และบุหรี่ 1 แพค ทั้งหมดจำนวน 12 ชุดใส่ท้ายรถจนเกือบเต็ม

โชคดีที่เปลี่ยนมาขับแลนด์โรเวอร์ ไม่งั้นถ้าขืนยังขับรถจี๊ปคันก่อน มีหวังคงเอาของใส่ไม่พอแน่

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว เจียงไห่หยาง, หวังซิ่วจวี๋, เจียงเสี่ยวชิง, เจียงเสี่ยวเหลย, เจียงเสี่ยวหยู และสองแม่ลูกอย่างหลินเจียอินและเจียงชานต่างพากันเข้ามานั่งในรถแลนด์โรเวอร์ จากนั้นไม่นาน รถก็ขับออกไปช้า ๆ ตรงไปยังหมู่บ้านหวังเจีย

ซึ่งคนที่มีความสุขที่สุดคงจะหนีไม่พ้นเจียงชาน ที่บ้านตาของเธอมีเพื่อนเล่นมากมาย และเธอก็จะได้รับอั่งเปาจากญาติหลายคนด้วย