พระเอกแสนดีผู้นี้คือสามีของข้า - ตอนที่ 12 : บทที่ 4 สร้างความอับอาย หนึ่ง (3/3)

“แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะรับเจ้าเป็นภรรยา”
จ้าวเยว่ชิงถามเข้าเรื่องในทันที เมื่อปีที่แล้วในเดือนสามอย่าง
นั้นน่ะหรือ ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเดือนสองของปีแล้ว อย่างนั้นก็
แสดงว่าทั้งคู่ไปมาหาสู่กับเกือบปีแล้วอย่างนั้นสินะ บุรุษชั่วผู้นี้
ช่างมักมากเสียจริง
“เขาสัญญากับข้าว่าจะมารับข้าในตอนที่คลอดลูกแล้ว
เจ้าค่ะ เขาจะรับข้าไปแต่งงาน…” เหวินซีซีตอบคำถามด้วย
ท่าทางกระตือรือร้น นัยน์ตาฉายแววถึงความเชื่อมั่นที่มีให้กับ
ผู้ที่เรียกว่าสามี
“เจ้าแน่ใจได้อย่างไร…” จ้าวเยว่ชิงจ้องเข้าไปในดวงตา
กลมโตที่ไร้เดียงสานั้น เพื่อบ่งบอกว่านางจริงจังในการสนทนา
นี้
“ก็…เขาสัญญากับข้าแล้ว…” คำตอบของเด็กสาวเริ่ม
ฉายแววความไม่มั่นใจออกมา นั่นสินางแน่ใจได้อย่างไรว่าเขา
จะกลับมารับนางและลูกน้อย นางมั่นใจในคำพูดสัญญาปาก
เปล่าของเขาได้อย่างไรกัน…
“เจ้าเชื่ออย่างนั้นน่ะหรือ ความคิดของเจ้าช่างเด็กน้อย
เสียจริงนะ” จ้าวเยว่ชิงลุกขึ้นมาจากโต๊ะหนังสือแล้วเดินมา
หยุดอยู่ตรงหน้าเหวินซีซีพลางกอดอกจ้องมองสตรีร่างบอบ
บางที่ในร่างกายมีแค่ที่ท้องเท่านั้นที่โต คงจะขาดสารอาหาร
อยู่มากเลยสินะ
ก็แน่ล่ะสตรีตั้งครรภ์แท้ๆ ควรที่จะได้อยู่ดีกินดี อยู่ใน
สถานที่สุขสบายแต่กลับหลบซ่อนอย่างอดๆ อยากๆ เพราะ
อับอายกลัวผู้คนต่อว่า…ว่าท้องไม่มีพ่อ โดยที่ก็ไม่รู้เช่นกันว่าผู้
ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีและพ่อของลูกจะกลับมารับพวกนาง
เมื่อไหร่
“แล้วท่านถามเอาความจากข้าเพราะเหตุใดเจ้าคะ…
ท่านรู้จักหรือว่าเป็นอันใดกับพี่เผยชวนถึงได้มาเค้นถามข้า
เช่นนี้” เหมือนว่าเหวินซีซีเองจะเริ่มนึกไม่ชอบใจขึ้นมาแล้ว
เหมือนกัน ที่อยู่ๆ ก็ถูกเรียกมาเพื่อเค้นถามถึงเรื่องพวกนี้ เขา
เป็นสามีของนางอีกทั้งยังมีเจ้าตัวเล็กเชื่อมสัมพันธ์อยู่อย่างนี้
เขาจะไม่กลับมารับนางได้อย่างไรกัน
“ข้าคืออดีตคู่หมั้นของเขาอย่างไรล่ะ พึ่งโดนถอนหมั้น
ไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง” จ้าวเยว่ชิงตอบคำถามแทบจะทันที
ริมฝีปากบางถูกยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น
“อดีตคู่หมั้นหรือ…แต่แล้วมันอย่างไรล่ะเขาก็ถอนหมั้น
กับท่านแล้วมิใช่รึ หรือว่าท่านโกรธแค้นเลยอยากที่จะมาลงกับ
ข้าและลูก” ยอมรับเลยว่าในตอนนี้เหวินซีซีสับสนเป็นอย่าง
มาก
นางไม่รู้ว่าคนรักของนางไปหมั้นหมายกับคุณหนูจ้าว
ตั้งแต่เมื่อไหร่ และหมั้นหมายกันทั้งที่เขากับนางกำลังจะได้
เป็นพ่อคนแม่คนอย่างนั้นน่ะหรือ นางไม่รู้ว่านางมาก่อนหรือ
มาหลังกันแน่ แล้วถ้ามาทีหลังนางควรจะทำเช่นไร เหวินซีซี
เริ่มคิดไม่ตกขอบตาร้อนผ่าวและเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อล้นออกมา
จากดวงตา
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องของข้าหรอกเพราะว่าข้านั้นตัด
ขาดจากเขาแล้ว ข้าไม่ได้รักเขาเลยสักนิดเพราะฉะนั้นไม่ต้อง
กังวลว่าข้าจะทำอันใดเจ้า…” จ้าวเยว่ชิงเว้นช่วงในจังหวะการ
พูด แล้วก็พูดประโยคถัดไปขึ้นมาต่อ
“คนที่เจ้าควรจะกังวลใจนั่นก็คือว่าที่เจ้าสาวของจงเผย
ชวนที่กำลังจะแต่งงานเป็นภรรยาของเขาในอีกไม่กี่วัน
ข้างหน้านี้มากกว่า” จ้าวเยว่ชิงเดาะลิ้นพลางทำหน้าตาเห็นอก
เห็นใจอีกฝ่าย
“หมายความว่าอย่างไร ผู้ใดจะแต่งเป็นภรรยาของพี่
เผยชวน…” เหวินซีซีเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นมา นางอยู่นอกเมือง
ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวใดๆ ของเขาทั้งสิ้น แต่พอมาที่นี่นางกลับรู้
ในเรื่องที่ไม่คิดไม่ฝันมาก่อน นี่นางยังไม่รู้เรื่องใดอีกบ้างกัน เห
วินซีซีร้องไห้น้ำตานองหน้าเมื่อคิดไปว่าที่ผ่านมานางอาจโดน
เขาหลอกก็เป็นได้
“คุณหนูตระกูลฉู่ ฉู่เจียวเจียว…นี่ข้ายังได้เทียบเชิญงาน
แต่งมาหยามหน้าอยู่เลยนะ อาเฟยนำไปให้นางดูสิ” ประโยค
หลังจ้าวเยว่ชิงเอ่ยสั่งอาเฟย
“เจ้าค่ะ” อาเฟยรับคำแล้วไปหยิบจดหมายเทียบเชิญ
บนโต๊ะหนังสือยื่นให้กับเหวินซีซี
เหวินซีซีรับเทียบเชิญนั้นมาเปิดอ่าน แต่เมื่อเห็นว่ามีชื่อ
คนรักของตนเองอยู่ในนั้นหยาดน้ำตาก็นองหน้าอีกครั้ง นาง
ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ทั้งหมดนี้นี่คือเขาหลอกลวง
นางอย่างนั้นน่ะหรือ เช่นนั้นคำสัญญาที่เคยให้ไว้มันก็คือคำ
ลวงของชายอย่างนั้นสินะ ช่างใจร้ายเกินไปแล้ว
“คำสัญญานั้นไม่ใช่แค่เจ้าที่เขาได้ให้ไว้ ข้าก็ไม่ต่างจาก
เจ้าหรอกเพียงแต่ว่าข้าไม่ได้รักเขาเท่านั้นเอง เลยไม่ได้
เจ็บปวดเท่าเจ้าในตอนนี้” จ้าวเยว่ชิงไม่ได้พูดปลอบใจแต่
อย่างใด แต่นางต้องการให้เหวินซีซีมองเห็นความเป็นจริงเสีย
มากกว่า
“ร้องไห้ให้พอ เมื่อร้องเสร็จแล้วค่อยมาคุยกับข้าว่าเจ้า
จะทำอย่างไรต่อไป แต่ข้าก็มีข้อเสนอนะเผื่อว่าเจ้าอยากจะ
ลองฟัง” ใช่แล้ว…จ้าวเยว่ชิงมีข้อเสนอ แถมยังเป็นข้อเสนอที่
ได้สมใจกันทั้งสองฝ่ายอีกด้วย
ข้อเสนอที่จะทำให้เหวินซีซีได้สมอย่างใจหวัง อีกทั้งยัง
เป็นข้อเสนอที่จ้าวเยว่ชิงเองก็จะได้รับผลประโยชน์ไปด้วย…