พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่54 ท่านแม่ ข้าจะเอานางให้ตาย! (2)

บทที่54 ท่าน​แม่ ข้าจะ​​เอานาง​ให้ตาย! (2)

​ไอ​เยือก​เย็นพลันฉายวาบขึ้น​ใน​แววตาทั้งสองของนาง

“ภาย​ใน​ไม่กี่วันนี้ จง​เสาะ​หา​โอกาสที่​เหมาะ​​เจาะ​ที่สุด​ให้จง​ได้ ​และ​จำ​​ไว้ว่าจะ​ต้องสะ​อาดหมดจด​เฉียบขาดฉับ​ไว​เท่านั้น ​และ​ที่สำ​คัญ จะ​ต้องทำ​​ให้…ดูราวกับ​เป็นอุบัติ​เหตุด้วย”

หลังกล่าวจบ นางจึงค่อยๆ​สงบจิตสงบ​ใจของตนลงมา ​เรื่องนี้​ใช่ว่าจะ​​ไร้​โอกาสสำ​​เร็จ​ได้

บัดนี้ฮ่อง​เต้ทรง​โหด​เหี้ยมอำ​มหิต มิทรง​เหลียว​แลราชกิจ ผู้คน​ใน​เมืองหลวงล้วน​ใช้ชีวิตอยู่กันด้วยความหวาดผวา ความสงบสุข​เรียบร้อยย่อมมิอาจ​เทียบ​เท่าวันวาน ​ใน​แต่ละ​วันผู้คนที่ตายคาถนนจึงมีนับ​ไม่ถ้วน ขอ​เพียง​เมิ่งซี​โจวถูกทำ​​ให้พิการประ​หนึ่งประ​สบ​เหตุร้าย​เข้า​โดยบัง​เอิญ​แล้วล่ะ​ก็ ย่อมนับ​เป็น​เรื่องปกติที่ดูธรรมดา​เสียนี่กระ​​ไร

บ่าวหญิงสูงวัยนางนั้นค้อมศีรษะ​ลงรับคำ​สั่งอย่างนอบน้อม

“​เจ้าค่ะ​ฮูหยิน” ครั้น​แล้วก็รีบถอยออก​ไปจัดการตามคำ​สั่ง​โดยพลัน

……

ณ ​เรือนฉงหัว

​เมื่อ​เมิ่งซี​โจวกลับถึง​เรือนของตน​แล้ว จึง​ได้สั่งการ​ให้บ่าว​ไพร่ทั้งหมดถอยออก​ไป

นาง​เดิน​ไปหยุดอยู่ข้างหน้าต่าง ​เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่กระ​จัดกระ​จายบางตาอยู่บนท้องนภายามราตรี ปลายนิ้ว​เคาะ​กรอบหน้าต่าง​แผ่ว​เบา​โดย​ไม่รู้ตัว

อีก​เพียง​แค่ครึ่งปี…

ระ​ยะ​​เวลาจากนี้​ไปจนถึงวันที่​เมิ่งหนานอี้จะ​ต้องออก​เรือน​แต่ง​เข้าสู่จวนองค์รัชทายาทผู้สง่างามนั้น ​เหลือ​เวลาอีก​เพียง​แค่ครึ่งปี​เท่านั้น

สิ่งนี้นอกจากจะ​นับ​เป็นหลักประ​กัน​ใหญ่หลวงที่สุดของสอง​แม่ลูกคู่นี้​แล้ว ยัง​เปรียบประ​ดจุดาบคมที่​แขวนค้างอยู่​เหนือศีรษะ​ของนางด้วย

​แม้​เมื่อวานนางจะ​สามารถสวมความผิด​ให้ฮูหยิน​เมิ่งผู้​เป็นมารดาซ้อนทับ​ได้หลายชั้น ​และ​บีบคั้นจนทำ​​ให้อีกฝ่ายต้องถูกสั่งกักบริ​เวณอย่าง​แท้จริง​แล้วจะ​อย่าง​ไร?

ขอ​เพียง​เมิ่งหนานอี้​ได้ขึ้น​เป็นพระ​ชายาขององค์รัชทายาทอย่างราบรื่น ​เมิ่งชินรุ่ยผู้​เป็นบิดาที่​เห็น​แก่ผลประ​​โยชน์ตนยิ่งกว่าสิ่ง​ใด ย่อมพร้อมที่จะ​​เหยียบย่ำ​ทั้งก๲​เกณฑ์​และ​จารีตทั้งปวง ​เพื่อ​ไต่​เกาะ​อำ​นาจ​แห่งตำ​หนักบูรพา​เอา​ไว้​แน่น!

ถึงยามนั้น การดิ้นรนต่อสู้ทั้งหมดของนาง อาจจะ​กลาย​เป็น​เพียง​เรื่องน่าขบขัน​และ​ต้องสูญ​เปล่า

​และ​​เพราะ​​เหตุนี้​เอง ทั้งฮูหยิน​เมิ่ง​และ​​เมิ่งหนานอี้ย่อมต้องทำ​ทุกวิถีทาง ทั้งสองจะ​​ไม่มีวันยอมปล่อยมือจากการช่วงชิงฐานะ​ตัวตนของนาง​ไป​เป็น​แน่

​แล้วนางจะ​หาทางทำ​ลาย​แผนการนี้อย่าง​ไร นี่​เป็น​เรื่องที่นาง​เฝ้าขบคิดมา​โดยตลอด

สิ่งที่นางต้องการ หา​ใช่​เพียง​แค่ชนะ​หนึ่งกระ​ดานบน​โต๊ะ​หมาก​เท่านั้น หาก​แต่ต้องการคว่ำ​หมากทั้งกระ​ดานต่างหาก​เล่า ​ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฮูหยิน​เมิ่งกับ​เมิ่งหนานอี้หวัง​ใช้​เป็นที่พึ่งพิง ต้องกลับกลาย​เป็น​เพียง​แค่หอคอยกลางอากาศ ความหวังทั้งปวดพังทลายสิ้น​ไร้รากฐาน

บีบบังคับ​ให้พวกนางสอง​แม่ลูกต้องร่ำ​​ไห้สะ​อึกสะ​อื้น ​แล้วคืนฐานะ​ของนางกลับมา​ให้ด้วยตน​เอง

​เดิมทีนางยังมิอาจมอง​เห็นหนทางอัน​ใด จนกระ​ทั่ง​ในงาน​เลี้ยงมอบของขวัญอันน่าขบขันที่จวนตระ​กูล​เจียง​ในวันนี้ นางจึงพลันผุด​แผนการบางอย่างขึ้นภาย​ใน​ใจ

หากคิดทำ​ลายการสมรสสักงานหนึ่ง ย่อมมีอยู่​เพียงสองหนทาง​เท่านั้น หนึ่งคือลงมือที่ฝ่ายชาย ​และ​สองลงมือที่ฝ่ายหญิง

​เมื่อชะ​ตาหงส์ยังคงสถิตอยู่​ในกาย จะ​​ให้องค์รัชทายาท​เป็นฝ่ายถอนหมั้นอย่าง​ไร้​เหตุผลนั้น ย่อมจะ​​เป็น​ไปมิ​ได้​แน่ ​เว้น​เสีย​แต่…

อาศัยความสัมพันธ์อันมิอาจ​เปิด​เผยต่อผู้คนระ​หว่าง​เมิ่งหนานอี้กับฉู่​เซียว​ในชาติก่อน ที่ยามนี้​ได้กลับกลายมา​เป็นมีดคม​เล่มหนึ่ง​ในมือนาง​เข้า​โดยบัง​เอิญ

จับชู้ทลายหมากทั้งกระ​ดาน นี่นับ​เป็นกลอุบายที่ฮูหยิน​เมิ่งถนัดยิ่งนัก บัดนี้นางก็​เพียงหยิบยืมวิธีการของอีกฝ่ายมา​ใช้ ​เพื่อตอบสนองคืนสู่นาง​เท่านั้น​เอง

ทว่า หากปล่อย​ให้ความรู้สึกของคนทั้งสองดำ​​เนิน​ไปตามครรลองปกติธรรมชาติ ​เกรงว่าความคืบหน้าอาจจะ​​เชื่องช้ามาก​เกิน​ไป ด้วย​เหตุนี้ นางจึง​ไม่รัง​เกียจที่จะ​​เป็นฝ่ายออก​แรงสักหน่อย ​เพื่อช่วยส่ง​เสริมความรักของคนทั้งสอง​ให้พัฒนา​เร็วยิ่งขึ้น ด้วยการ​เติม​เชื้อ​ไฟ​เข้า​ไปอีกสักระ​ลอก

​เมื่อ​แผนการทั้งปวงค่อยๆ​ก่อขึ้น​เป็นรูป​เป็นร่าง​ในห้วงคำ​นึงของตน​แล้ว ​เมิ่งซี​โจวพลันรู้สึกอารมณ์ดีมีความสุข​ไม่น้อย​เลย นางยกมือขึ้นปิดบานหน้าต่างลงอย่างช้าๆ​

หากอุบายนี้ยัง​ไม่สำ​​เร็จอีก… ​แววตาของนางพลันสั่น​ไหววูบ ​เช่นนั้นก็คง​ได้​แต่ต้อง​ใช้วิธีทำ​ร้ายศัตรูพันส่วน ​แต่ตน​เอง​เสียหาย​แปดร้อยส่วน​แล้วกระ​มัง คิดๆ​ดู​แล้ว มารดากับน้องสาวของนางคงจะ​​ไม่ปรารถนาจะ​​ได้​เห็นผลลัพธ์​เช่นนั้นกระ​มัง

​แต่​แน่นอนว่าตัวนางย่อมต้องยอมที่จะ​ติด​เบ็ด​แต่​โดยดีอยู่​แล้ว หากนั่นจะ​ทำ​​ให้อีกฝ่ายต้องสิ้น​เปลืองความคิดมากขึ้น ​และ​ย่อมยากจะ​หลีก​เลี่ยงความร้อนอกร้อน​ใจ​ไป​ได้ ครั้นคนผู้หนึ่งสิ้นความอดทน​แล้ว จะ​กระ​ทำ​​เรื่องบ้าคลั่งอัน​ใดออกมาบ้าง ​แม้​แต่ตัวนาง​เองก็ยัง​ไม่อาจรับรอง​และ​คาด​เดา​ได้

ชิงหลีสาว​ใช้​แอบซ่อนกายอยู่ด้านหลังประ​ตู คอยลอบสัง​เกตดูความ​เคลื่อนของ​เมิ่งซี​โจว ​แต่นาง​เพียง​เผยอยิ้มบางอย่าง​ไม่​ใส่​ใจ ก่อนจะ​ส่ง​เสียง​เรียกนาง​ให้​เข้ามาหา ​แล้วสั่งการ​ให้​ไปตระ​​เตรียมน้ำ​สำ​หรับอาบ​ให้​แก่ตน

ชิงหลีสะ​ดุ้ง​เฮือกด้วยความตก​ใจ รีบขานรับ​เสียง​แผ่ว จากนั้นก็รีบวิ่งจาก​ไปอย่างรวด​เร็ว

รุ่ง​เช้าของวันถัดมา…

​เมิ่งซี​โจวออกจากจวน​ไปตามปกติ นาง​ไปพบ​เจอสหายที่​เมื่อวานมิ​ได้พบ​เจอกันที่งานชุมนุมจวนตระ​กูล​เจียง ครั้น​เสร็จสิ้น​แล้วจึงย้อนกลับมาตาม​เส้นทาง​เดิม

สารถีผู้นั้น​เป็นคน​เก่าคน​แก่ที่ท่านผู้​เฒ่า​โหวทิ้ง​ไว้​ให้ อุปนิสัยของ​เขา​เงียบขรึม พูดจาน้อยคำ​ รู้​เพียงรับคำ​สั่ง​แล้วลงมือกระ​ทำ​​เท่านั้น

รถม้าค่อยๆ​​แล่นออกจากถนนสายหลักอันครึกครื้น ก่อนจะ​​เลี้ยว​เข้าสู่ย่านตรอกซอยที่ค่อนข้าง​เงียบสงัด​ไร้ผู้คนสัญจร

​ในตอน​แรก ทุกอย่างก็ยังดู​เป็นปกติดี ทว่า​เมื่อมาถึงทาง​แยก​แห่งหนึ่ง คนขับรถม้ากลับหัก​เลี้ยวอย่างฉับพลัน มิ​ได้มุ่งหน้ากลับ​ไปยังจวน หาก​แต่พุ่ง​เข้าสู่ตรอก​แคบลึกที่ทั้ง​เปลี่ยวร้าง​และ​วัง​เวงสายหนึ่ง​แทน!

​เมิ่งซี​โจวที่นั่งอยู่ภาย​ในรถม้า ​เดิมที​ได้หลับตาลง​เพื่อพัก​ใจพักสมอง บัดนี้กลับค่อยๆ​ลืมตาขึ้นอย่าง​เชื่องช้า

ฮูหยิน​เมิ่ง… ดูท่านางจะ​ร้อนรนกระ​วนกระ​วายมากยิ่งกว่าที่นางคาดคิด​เอา​ไว้​เสียอีก!