พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 14 เป้าหมายทิ้งของใกล้ ไปคว้าของไกล
บทที่ 14 เป้าหมายทิ้งของใกล้ ไปคว้าของไกล
ณ ปากทางข้ามฟากแม่น้ำเหลือง
ไทสูจู้ชี้เรือที่อยู่ไกลและเสนอความเห็นแก่เล่าเจี้ยง
“คุณชาย หากเรานั่งเรือข้ามฟากไปยังเมืองเหมิงจิง เขตซีหลี ก็จะประหยัดเวลากว่าการเดินทางบนบกไปไม่น้อย”
“ยามนี้แผ่นดินไม่ค่อยสงบ ระวังไว้หน่อยจะดีกว่า”
เมื่อได้ฟังคำพูดไทสูจู้ เล่าเจี้ยงก็รู้สึกหวั่นไหว
ไม่รู้ว่าเอี๋ยมเอ๋อร์จะเป็นอย่างไรบ้าง…
เมื่อนึกถึงแม่เทพธิดาตัวน้อย เล่าเจี้ยงอดไม่ได้ที่จะหยักยิ้มมุมปาก ภาพเด็กน้อยอ่อนโยนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้คนนั้นแวบเข้ามาในหัว
“ไม่ พวกเราจะเดินทางบก ไปเมืองไท้ซัวก่อน ข้าจะไปพบผู้มีความสามารถคนหนึ่ง”
เล่าเจี้ยงไม่ถูกความคิดถึงปั่นหัว ยุคแห่งความโกลาหลใกล้เข้ามาแล้ว เขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำอีก
“ได้ ข้าจะคุ้มกันคุณชายไป”
ไทสูจู้เห็นสายตามุ่งมั่นแน่วแน่ของผู้เป็นนาย ก็ไม่โน้มน้าวอีก
เล่าเจี้ยงมีสีหน้าผ่อนคลาย และอดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้
“จืออี้มิต้องดูแคลนข้าหรอก ยามนี้ข้าหาใช่คนไม่มีแรงแล้ว!”
ไทสูจู้มองร่างกายกำยำของเล่าเจี้ยงครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าตัวเองดูกังวลไปหน่อย
“คุณชายถ่อมตัวเกินไปแล้ว ยามนี้วรยุทธ์ของคุณชายไม่ธรรมดาแล้ว!”
“จืออี้! เจ้าหยุดหัวเราะเยาะข้าได้แล้ว ข้าแค่มีแรงมากหน่อย ไม่ถึงขั้นมีวรยุทธ์หรอก!”
เล่าเจี้ยงยิ้มเยาะตัวเอง ก่อนหยิบแผ่นไม้ไผ่เขียนหนังสือออกมาจากหน้าอกเสื้อแล้วส่งให้พลคุ้มกัน
“พวกเจ้าคุ้มกันท่านแม่เฒ่าไปที่ลกเอี๋ยงก่อน และแจ้งเรื่องนี้แก่บิดาข้า ข้ากับจืออี้จะไปที่เมืองไท้ซัว!”
พวกพลคุ้มกันเป็นห่วงความปลอดภัยของเล่าเจี้ยงเช่นกัน ทว่าเปลี่ยนความคิดของเจ้านายตัวเองไม่ได้ จึงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม
“ต้องปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง และต้องคุ้มกันท่านแม่เฒ่าให้ปลอดภัย!”
เล่าเจี้ยงกำชับอีกครั้ง ไทสูจู้เป็นคนกตัญญู ต้องดูแลมารดาของเขาให้เหมาะสม
มารดาที่ได้รับแรงกระตุ้นมากเกินไปเดินออกมา พลางมองไทสูจู้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“จืออี้ แม้ร่างกายแตกสลาย กระดูกแหลกเป็นผุยผง ก็ต้องคุ้มกันคุณชายให้ดี!”
“ท่านแม่โปรดวางใจ”
ไทสูจู้รับปากมารดาอย่างจริงจังและหนักแน่น
เรือค่อย ๆ ลอยห่างไปไกล เล่าเจี้ยงเองก็ไม่รอช้าอีกต่อไป
“ไปกันเถิดจืออี้”
ม้าสองตัวควบไปทางเมืองไท้ซัว ไทสูจู้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็น
ใครกันที่ทำให้คุณชายสนใจถึงเพียงนี้?
…
ณ อำเภอห่งเมี่ยง กองบัญชาการทหารไท้ซัว
“คุณชาย ใช้เวลาไปสิบกว่าวัน ในที่สุดก็ถึงแล้ว”
เห็นไทสูจู้เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น เล่าเจี้ยงจึงคิดได้ว่าตัวเองก็น่าจะสภาพไม่ต่างกันมากนัก
“นั่นสิ หวังว่าพวกเราสองคนจะไม่ได้มาเสียเปล่า!”
“ระหว่างทางที่ผ่านเมืองผ่านอำเภอมา จืออี้ เจ้าดูออกหรือไม่ว่ามีอะไรผิดปกติ?”
ไทสูจู้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “มีจุดน่าสงสัยมากมาย”
“ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อนเถิด”
เล่าเจี้ยงรู้สึกหิว ทั้งสองจึงหาโรงเตี๊ยม หลังจากได้นั่งพัก แล้วก็สั่งอาหารมาสองสามอย่าง
หนุ่มน้อยมองสำรวจไปทั่ว ก่อนจะพบคนสามคนที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ เตะตาเขาแล้ว
“ศิษย์พี่ม้า ไปลกเอี๋ยงครานี้ต้องระมัดระวังด้วย”
เล่าเจี้ยงอดมองไปทางพวกเขาไม่ได้ และได้ยินศิษย์พี่ม้าคนนี้เอ่ยกับพวกเดียวกันว่า
“ศิษย์น้องทั้งสองก็เหมือนกัน ยามนี้เป็นปลายเดือนหกแล้ว จำไว้ว่าจะล่าช้าไม่ได้”
“เราทั้งสองแยกกันลงมือ เขาไปแคว้นเอียงจิ๋ว ข้าไปแคว้นเกงจิ๋ว ไม่ล่าช้าแน่นอน ศิษย์พี่อ้วนยี่โปรดวางใจ!”
ชายรูปร่างอวบอ้วนเอ่ยคำสัตย์ ก่อนทั้งสามจะออกจากโรงเตี๊ยมไปพร้อมกัน
ชื่อนั้นทำเอานักท่องเวลาขนลุกซู่ นั่นมันสมาชิกของกลุ่มโจรโพกผ้าเหลือง ลูกน้องของเตียวก๊ก
ม้าอ้วนยี่!
เล่าเจี้ยงลอบตกใจ ที่แท้เตียวก๊กก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วนี่เอง
เมื่อนึกถึงการสบตากับหัวหน้ากลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองเมื่อสิบสองปีก่อน เล่าเจี้ยงก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น
“คุณชาย?”
ไทสูจู้เห็นเล่าเจี้ยงมีสีหน้าเครียด ก็สงสัยเล็กน้อย
เล่าเจี้ยงหันกลับมา ดื่มน้ำที่ถืออยู่ในมือไปหนึ่งอึก
“ระหว่างทางมีตรงไหนน่าสงสัยบ้าง?”
ไทสูจู้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“ลัทธิโพกผ้าเหลืองมีคนจำนวนมาก อีกทั้งมิขาดแคลนคนที่ถูกฝึกมาอย่างดี”
“ไม่ใช่มีแค่นี้แน่!”
เล่าเจี้ยงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“พวกเขามีความสนิทสนมกันดีกับทางการ ต้องซ่อนอาวุธไว้ไม่น้อยแน่!”
ไทสูจู้พยักหน้า
“ใช่ หากเป็นดั่งที่คุณชายว่าไว้ที่ปักไฮ เกรงว่าความโชคร้ายจะอยู่ไม่ไกลแล้ว!”
“ตอนนี้ก็เดือนหกแล้ว เราต้องรีบกลับไปยังลกเอี๋ยงโดยเร็วที่สุด หลังทานข้าวเสร็จรีบไปเยี่ยมเยือนปลัดเมืองจูกัดกุยกัน”
…
เล่าเจี้ยงรู้สึกว่าเวลากระชั้นชิดแล้ว จากไท้ซัวไปลกเอี๋ยงยังต้องใช้เวลาอีกไม่น้อย
“ผู้มีความสามารถที่คุณชายว่าคือจูกัดกุยหรือ?”
“ไม่ใช่”
เล่าเจี้ยงหัวเราะเสียงเบา
“เป็นลูกชายเขา”
จูกัดกุย…คือบิดาของจูกัดเหลียง ขงเบ้ง มหาปราชญ์แห่งจ๊กก๊ก!
ในตอนที่กำลังคุยอยู่นั้น อาหารก็ถูกยกเข้ามา ทั้งสองไม่เกรงใจใด ๆ อีก ต่างคนต่างสวาปามเต็มที่
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ทั้งสองเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมด้วยความพึงพอใจ
หลังจากสอบถามมาแล้ว ในที่สุดก็หาบ้านของจูกัดกุยเจอ
ตระกูลจูกัดแห่งเลี่ยนหยาก็นับว่าเป็นตระกูลเก่าแก่เช่นกัน ทว่ามิอาจเทียบกับตระกูลซุนแห่งเอ่งฉวน และตระกูลสุมาแห่งแม่น้ำเขตในได้
และยิ่งเทียบกับตระกูลอ้วนและตระกูลเอี๊ยที่เป็นตระกูลขุนนางระดับสูงก็ยิ่งทาบไม่ติด ตอนนี้นับได้แค่เป็นตระกูลโด่งดังในท้องถิ่น
นับจากจูกัดเหลียงขึ้นไป จูกัดเฟิง รุ่นปู่เคยดำรงตำแหน่งเป็นเจ้ามณฑล บิดาอย่างจูกัดกุยกับลุงจูกัดเหี้ยนก็เคยเป็นขุนนาง ทว่าเป็นแค่ขุนนางในท้องถิ่นเท่านั้น ระดับไม่ได้สูงส่งมาก เป็นบัณฑิตชนบท เรียบจบก็รับราชการใกล้บ้าน
ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าประตูบ้านของตระกูลจูกัด เห็นผ้าขาวถูกแขวนไว้ทั่วทุกที่ ด้านในมีเสียงร้องไห้ระงมดังออกมา
เล่าเจี้ยงตกใจ
หรือจูกัดกุยจะตายแล้ว?
เขาจากไปตอนที่ลูกชายยังเล็กมากก็จริง แต่นักท่องเวลายังจำได้อยู่ ว่าอีกฝ่ายได้เป็นปลัดเมืองอีกตั้งหลายปีเลยนะ
ในระหว่างที่เล่าเจี้ยงกำลังคิดไปเองนั้น ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมา คนผู้นี้สวมเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย รูปร่างลักษณะดูไม่ธรรมดา
เล่าเจี้ยงรีบเข้าไปสอบถาม
“ขออภัย ไม่ทราบว่าด้านในนั้นเป็นงานศพของผู้ใดรึ”
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วมุ่น ดูไม่พอใจเล็กน้อย
“แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร?”
YOU MAY ALSO LIKE
