พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 278 เสียงเอียวมีประโยชน์มาก!

บทที่ 278 เสียงเอียวมีประโยชน์มาก!

เมืองฮั่นต๋ง ด่านเองเปงก๋วน

หลังจากผ่านการรบนองเลือดมาทั้งคืน ในที่สุดศัตรูก็ล่าถอยไป ฮองตงทรุดตัวลงบนพื้นอย่างอ่อนล้า ดาบใหญ่ในมือเปื้อนไปด้วยเลือด เห็นได้ชัดว่าฆ่าศัตรูไปไม่น้อย!

การโจมตีของศัตรูนั้นรวดเร็วและรุนแรงมาก บุกเข้ามาเป็นระลอก ๆ ทั้งด่านเองเปงก๋วนที่ฮองตงเฝ้ารักษาการณ์ศัตรูแข็งแกร่งที่สุด บนสันเขาทั้งสองด้านนั้นสูงชันและยากต่อการปีน ดังนั้นศัตรูที่บุกโจมตีจึงน้อยอย่างเห็นได้ชัด

“แม่ทัพฮองตง ท่านไม่เป็นไรนะ”

เอียวเหียมกับเอียวหงงแยกกันไปทั้งสองด้าน เมื่อเห็นคราบเลือดบนร่างกายพวกเขา ฮองตงก็รู้ว่ายากลำบากทั้งคืน

“ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าเล่า ในด่านไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

เอียวเหียมพยักหน้า และส่งสายตาวางใจให้ฮองตง

“แม่ทัพฮอง โชคดีที่ท่านค้นพบได้ทันเวลา! หลังจากที่ข้ามาถึงบนภูเขา แต่ไม่คิดเลยว่าศัตรูจะแอบย่องเข้ามาแล้ว”

เอียวหงงนึกหวาดกลัวอยู่พักหนึ่ง หากไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า และศัตรูโจมตีโดยไม่คาดคิด จะรักษาด่านเองเปงก๋วนไว้ได้หรือไม่นั้นก็ยากจะพูดได้

“นั่นสิ โชคดีครั้งนี้มีแม่ทัพฮอง!”

ฮองตงโบกมือให้ทั้งสองคน ตอนนี้เขาไหนเลยจะมีใจฟังคำยกยอของพวกเขากัน

“เอาเถิด ตรวจสอบการบาดเจ็บล้มตายของทหารแล้วหรือยัง?”

“แม่ทัพฮองไม่ต้องกังวล ทหารเราได้รับบาดเจ็บกว่าสี่ร้อยราย ในนั้นรวมผู้เสียชีวิตร้อยกว่าราย และบาดเจ็บเล็กน้อยอีกสองร้อยกว่าราย”

จะเห็นได้ว่าเอียวเหียมค่อนข้างยอมรับการบาดเจ็บล้มตายเหล่านี้ ถึงอย่างไรศัตรูก็แอบบุกโจมตี เมื่อพิจารณาจากระดับการโจมตีแล้ว จำนวนคนสูงกว่าของฝั่งเรามากโข

“แม่ทัพฮอง อย่างน้อยศึกหนนี้ศัตรูก็สูญเสียไปหลายพันคน! ทว่าเราก็สูญเสียลูกเกาทัณฑ์ไปมากเช่นกัน อีกทั้งกำลังของทหารก็ย่ำแย่ลงมาก ตอนนี้ทหารหลายคนมิอาจง้างเกาทัณฑ์ได้แล้ว!”

ฮองตงเผยท่าทางกลัดกลุ้ม สถานการณ์เช่นนี้ไม่ต้องให้เอียวหงง บอกเขาก็เดาได้ ลูกเกาทัณฑ์ในด่านเองเปงก๋วนมีมากกว่าแสนดอก และถูกหลายพันคนยิงจนหมด จากนั้นก็ไม่ได้พัก เข้ารบนองเลือดกับศัตรูอีกครั้ง กำลังจะสูญเสียไปก็ไม่น่าแปลก!

“อย่าว่าพวกทหารเลย ตอนนี้แขนข้ายังรู้สึกชานิดหน่อย คนที่ขอความช่วยเหลือออกไปแล้วหรือยัง? ท่านกุนซือตอบมาแล้วหรือไม่?”

เมื่อเห็นท่าทางกังวลของฮองตง เอียวเหียมรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“แม่ทัพฮองตงโปรดวางใจ ท่านกุนซือมาที่ด่านเองเปงก๋วนด้วยตนเองแล้ว และมีแม่ทัพซิหลงนำทหารกองทหารราบกับกองพลคุ้มกันมาด้วย!”

การดำเนินงานของกาเซี่ยงนั้น ฮองตงรู้กระจ่างมาก คงใช้เวลาไม่นานก็ถึงด่านเองเปงก๋วน พลันรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“เจ้าสองคนไปจัดทหารผลัดกันพักผ่อน จำไว้ จะหละหลวมการป้องกันไม่ได้เด็ดขาด! จะต้องอดทนจนกว่าจะฟ้าสาง!”

เอียวเหียมกับเอียวหงงต่างก็เป็นคนหนุ่ม เต็มไปด้วยพลัง หลังผ่านการสู้รบนองเลือดครั้งแรก ยังคงตื่นเต้นเล็กน้อย จึงตบอกรับประกันกับฮองตงทันที

“แม่ทัพฮองโปรดวางใจ มีเราสองพี่น้องอยู่ พวกโจรไม่ประสบความสำเร็จแน่นอน!”

“ใช่ ๆ! แม่ทัพฮองไปพักผ่อนเสียหน่อยก่อนเถิด ที่นี่มีเราสองพี่น้องเฝ้าดูอยู่!”

ครั้นฮองตงได้ยินเช่นนี้ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ตัวเองอายุยังไม่ถึงสี่สิบ ไม่คิดเลยว่าจะถูกเจ้าเด็กสองคนนี้ดูแคลน!

“ฮ่า ๆ ข้ายังไม่ถึงสี่สิบ ยังแข็งแรงปึ๋งปั๋งอยู่!”

“พวกเจ้าทั้งสองรีบกลับไปที่ภูเขาทั้งสองด้าน จำไว้ ต้องจับตาไว้ให้ดี ห้ามให้ศัตรูแอบเข้ามาเด็ดขาด!”

เอียวเหียมกับเอียวหงงยิ้มแหย ๆ จากนั้นพากันกุมมือรับคำสั่ง และวิ่งขึ้นเขาไปกันคนละด้าน

ฮองตงมองแผ่นหลังของทั้งสองก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ เขาตกใจกับสายตามองคนที่เฉียบแหลมของนายท่านอีกครั้ง

เอียวเหียมกับเอียวหงงเดิมทีเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ในเมืองฮั่นต๋งมิได้โดดเด่นนัก เอียวหลิมเองก็ไม่เคยพูดถึงลูกชายทั้งสองคนนี้เลย

ทั้งที่มีข้อมูลเท่านี้ เล่าเจี้ยงกลับสามารถค้นพบความสามารถของทั้งสองคนได้ในพริบตา!

แม้เอียวเหียมกับเอียวหงงจะไม่มีพรสวรรค์ด้านใดพิเศษ กระนั้นหากฝึกฝนพวกเขาอย่างเหมาะสม ต้องเป็นขุนพลที่มีความสามารถสองคนอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนไม่มีความคิดฉวยโอกาสหรือเล่นเล่ห์เหลี่ยมใด ในเรื่องการเชื่อฟัง นัดหมาย จัดการ แม้แต่คำสั่งก็ล้วนทำตามอย่างไร้เงื่อนไข

จุดนี้ทำให้ฮองตงพอใจมากที่สุด ไม่ว่าคนผู้หนึ่งจะมีความสามารถแค่ไหน หากไม่เชื่อฟังคำสั่ง ก็ไม่มีวันถูกนำมาใช้ซ้ำแน่นอน

เล่าเจี้ยงมีจุดยืนสำหรับเอียวเหียมกับเอียวหงงที่ชัดเจนแล้ว และรู้ว่าขีดจำกัดของพวกเขาอยู่ตรงไหน

พวกเขาสามารถเป็นกองหน้า เฝ้ารักษาเมือง เป็นผู้ช่วย แม้กระทั่งวันหน้าสามารถเป็นผู้นำกองทหารได้ ทว่าสองคนนี้ไม่มีความสามารถในการประลองตัวต่อตัวเลย

แต่ถึงกระนั้น คนที่มีใช้งานคล่องมือก็ยังจำเป็นต่อกองทัพ

หากเป็นฤดูร้อนยามอิ๋น*[1] ท้องฟ้าคงจะมีแสงรำไรแล้ว แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ฮองตงยืนเฝ้าต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม จวบจนยามเหม่า*[2] ท่ามกลางท้องนภาจึงค่อยมีร่องรอยแสงสว่างปรากฏออกมา

ยามรุ่งสาง ขอบเขตการมองเห็นก็กว้างขึ้นตามธรรมชาติ ฮองตงทอดมองออกไปนอกเมือง เบื้องล่างไม่มีศพหลงเหลืออยู่แล้ว เกรงว่ากองทัพศัตรูคงเคลื่อนย้ายพวกเขาตอนล่าถอยไปแล้ว

คล้ายกับทั้งด่านเองเปงก๋วนกลับสู่ช่วงเวลาที่สงบสุขอีกครั้ง หากไม่มีคราบเลือดมากมายบนกำแพงเมือง คงนึกไม่ถึงว่าเมื่อคืนจะมีการสู้รบนองเลือดแน่

ในที่สุดฮองตงก็โล่งอก ดูเหมือนศัตรูจะไม่โจมตีในตอนนี้ ขอแค่ให้เวลาเขาไม่กี่ชั่วยาม รอกาเซี่ยงนำทัพมาถึง ฮองตงก็ยิ่งไร้ความหวาดกลัวมากขึ้น!

จากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นอีก ศัตรูไม่ได้โจมตีด่าน และในที่สุดกาเซี่ยงกับซิหลงก็นำทัพมาถึง

“แม่ทัพฮองตง ลำบากเจ้าแล้ว!”

เมื่อกาเซี่ยงเห็นชุดเกราะของฮองตง และคราบเลือดที่ติดบนใบหน้า ก็นึกถึงความสยดสยองของสงครามได้!

หลังจากได้รับข่าวด่านเองเปงก๋วนถูกโจมตี กาเซี่ยงไม่รอช้าเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่การเคลื่อนทัพจะบอกว่าเคลื่อนก็เคลื่อนเลยง่าย ๆ ไม่ได้จริง ๆ

ไม่เพียงแต่ต้องรวบรวมกองกำลัง จัดเตรียมอาวุธ แต่ยังต้องพกอาวุธป้องกันเมืองและเสบียงต่าง ๆ ด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม

“นี่เป็นเรื่องที่ฮองตงควรทำอยู่แล้ว! ท่านกุนซือ ไม่คิดเลยว่าพวกท่านจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ข้ายังคิดว่าต้องรออีกสองสามชั่วยามเสียอีก”

“แม่ทัพฮอง เจ้าไม่รู้อันใด นับตั้งแต่ท่านกุนซือได้รับข่าวทหารลาดตระเวนสูญหายจากเจ้า! ก็เรียกรวมพวกข้า! จวบจนได้รับข่าวด่านเองเปงก๋วนถูกโจมตี ท่านกุนซือก็ได้เตรียมการต่าง ๆ ตลอดจนระดมพลเร่งเดินทางมาที่ด่านเองเปงก๋วน”

ซิหลงสาธยายความฉลาดเก่งกาจของกาเซี่ยง และยิ่งมองที่ปรึกษาที่ได้รับมอบหมายงานสำคัญจากนายท่านตัวเองพิเศษมากขึ้น

“แม่ทัพฮอง ให้ทหารกองพลเกาทัณฑ์พักผ่อนเสียหน่อยก่อนเถิด แล้วให้กองทหารราบของแม่ทัพซิหลงเฝ้าด่านไปก่อน”

ความเห็นของกาเซี่ยง ฮองตงย่อมไม่มีคัดค้าน แม้จะจัดให้กองพลเกาทัณฑ์ผลัดเปลี่ยนกันพักแล้ว กระนั้นทหารที่อยู่ในด่านก็เหนื่อยล้ามากแล้ว บางคนถึงกับลืมตาไม่ขึ้น!

“ได้! เช่นนั้นขอฝากแม่ทัพซิหลงแล้ว!”

“แม่ทัพฮองไม่ต้องเกรงใจ!”

เมื่อเห็นฮองตงกุมมือขอบคุณตัวเอง ซิหลงรีบคำนับคืน จากนั้นสั่งนายพลผู้ช่วยนำทหารไปเฝ้าด่านอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีครั้งต่อไป

“แม่ทัพฮอง รู้ที่มาของกองทัพศัตรูหรือไม่?”

ฮองตงส่ายหน้า เมื่อคืนตั้งแต่โจมตีจนถึงล่าถอย เขาไม่เห็นนายพลของศัตรูเลย ทั้งหมดล้วนเป็นทหารที่บุกโจมตีเข้ามาไม่หยุดหย่อน

“ท่านกุนซือ ดูจากการแต่งกายของศัตรูแล้ว น่าจะเป็นกองทัพเสเหลียง”

[1] 03.00 – 04.59 น.

[2] 05.00 – 06.59 น.