พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 336 รบครั้งแรก พ่ายครั้งใหญ่
บทที่ 336 รบครั้งแรก พ่ายครั้งใหญ่
ภายใต้การเร่งเร้าของโฮจิ้น กองกำลังสองหมื่นนายใต้บังคับบัญชาก็เร่งเดินทางขึ้นมา นี่เป็นการเร่งเดินทัพครั้งแรกตั้งแต่ออกจากราชธานีลกเอี๋ยงมา
ระยะห่างสี่สิบลี้ ด้วยการเร่งเดินทางใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามกว่า เมื่อมาถึงเมืองหยางเหริน ดวงอาทิตย์ก็ลาลับฟ้า ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว
กำลังพลสองหมื่นนายรุดเร่งมานานกว่าหนึ่งชั่วยาม แม้แต่ทหารม้าของกองทหารหมาป่าแห่งเป๊งจิ๋วยังเหนื่อยล้า ไม่ต้องเอ่ยถึงทหารราบหนึ่งหมื่นห้าพันนายเลย!
กองกำลังเลียงจิ๋วเดิมดุดันป่าเถื่อน หลังจากมาถึงก็นั่งลงบนพื้นอย่างเหนื่อยล้า ธงรบ อาวุธ ชุดเกราะถูกทิ้งอยู่ทั่วทุกที่ บ้างก็เหนื่อยมากจนล้มตัวลงนอนบนพื้น
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาโฮจิ้นทั้งหมด ทว่าตอนนี้มันมืดแล้ว บวกกับสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาไม่มีพลังพอจะจัดการทหาร จึงปล่อยให้พวกเขาได้พักผ่อนตามใจ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ได้ยินว่าซุนเกี๋ยนกำลังโจมตีเมืองอยู่มิใช่หรือ?”
อาศัยแสงจันทร์ถึงค่อยมองเห็นสภาพกำแพงเมืองได้เลือนราง ทว่าไม่มีร่องรอยของการต่อสู้เลย!
ฮัวหยงเองก็สับสนมาก และมองไปรอบ ๆ ไม่หยุด
“ท่านแม่ทัพมณฑล หรือเจ้าเมืองหยางเหรินไม่สามารถต้านทานการโจมตีของซุนเกี๋ยนได้ ทัพซุนเกี๋ยนเลยบุกเข้าไปในเมืองแล้วหรือเปล่า?”
ความเสียใจค่อย ๆ ผุดขึ้นในใจโฮจิ้น เหตุใดข้าต้องฟังสองคนนี้ด้วย! ตอนนี้สถานการณ์ไม่ชัดเจน เข้าเมืองหยางเหรินไม่ได้ เมืองกวางเฉิงยิ่งกลับไปไม่ได้ กลับตัวก็ไม่ได้ จะไปต่อก็ไปไม่ถึง สรุปแล้วควรทำอย่างไรดี?
“แม่ทัพมณฑลโฮอย่าเพิ่งตระหนก ข้าจักพาคนไปตรวจสอบทางข้างหน้าเอง”
เมื่อโฮจิ้นเห็นลิโป้อาสาไปตรวจสอบอย่างอาจหาญก็ยินดีขึ้นมาทันที การสืบสถานการณ์นั้นทั้งสำคัญทั้งอันตราย หากตนสั่งลิโป้เอง ครั้นเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย ตนก็อาจตกเป็นจำเลยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่าตอนนี้ลิโป้ออกหน้าอาสาเอง ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
“ได้! แม่ทัพลิโป้ระวังตัวด้วย”
“แม่ทัพมณฑลโฮโปรดวางใจ เชิญท่านพาทหารไปพักผ่อนก่อน ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับ!”
ไม่นาน ลิโป้ก็รวบรวมกองทหารหมาป่าแห่งเป๊งจิ๋วมุ่งหน้าไปยังเมือง
ขุนศึกผงาดฟ้าเข้าไปตรวจสอบเองทำให้โฮจิ้นรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา พลันความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจม จึงลงจากหลังม้ามานั่งลงบนพื้น
“ท่านแม่ทัพมณฑล ไยข้าจึงรู้สึกว่าลิโป้ดูแปลก ๆ เขาหรือจะมีน้ำใจดีปานนี้?”
ฮัวหยงเขยิบเข้ามาใกล้และใส่ร้ายลิโป้ให้โฮจิ้นฟังอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ได้รับการยอมรับ
“แม่ทัพฮัว ไม่จำเป็นต้องมองเขาในแง่ร้ายปานนั้นก็ได้ หากลิโป้เป็นเช่นวันนี้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ก็ไม่น่าชังอะไรขนาดนั้นแล้ว”
การสังหารลิโป้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับโฮจิ้น หันคมดาบเข้าหาชายผู้นี้ เขาทั้งต้องเสี่ยงรับมือการต่อต้านของลิโป้ และยังต้องมีเหตุผลเพียงพอในการอธิบายกับตั๋งโต๊ะด้วย
แต่หากลิโป้สามารถรักษาท่าทางเช่นนี้ตลอดไปได้ โฮจิ้นก็ไม่ถือสาการอยู่ร่วมกับเขาฉันมิตรไปสักระยะหนึ่ง
แต่… เห็นได้ชัดว่าฮัวหยงไม่ต้องการแบบนี้
โฮจิ้นเป็นแม่ทัพมณฑลและขุนศึกคนเก่าคนแก่ของกองทัพเลียงจิ๋ว ลิโป้จึงไม่กล้าทำอะไรอีกเขา ทว่าฮัวหยงไม่ใช่ หากลิโป้อยากจัดการฮัวหยงก็ลงมือได้โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ตนจึงต้องยืมมือคนใหญ่กว่า
“แม่ทัพมณฑล อย่าให้เจ้าบ้านั่นหลอกเอาได้ ต้องรู้ว่าเต๊งหงวนประมาทถึงได้ตายด้วยน้ำมือของลิโป้!”
โฮจิ้นถอนหายใจอย่างหนัก จากนั้นพยักหน้าเบา ๆ
“เอาเถิด เอาเถิด ลืมเรื่องนี้ไปก่อน ปราบซุนเกี๋ยนสำคัญกว่า”
ฮัวหยงยังอยากจะโน้มน้าวอะไรเพิ่ม แต่ได้ยินเสียงดังครึกโครมดังมาจากทัพหน้า ก่อนที่พื้นดินจะสั่นสะเทือน!
“นี่มัน… มันเกิดอะไรขึ้น?”
โฮจิ้นเด้งตัวลุกขึ้นทันที เขาคุ้นเคยเสียงนี้มาก มันคือเสียงควบม้า ทว่ามันยุ่งเหยิงไม่เหมือนพุ่งบุกเข้าโจมตี แต่เหมือนกำลัง… หนี!
ไม่ช้า เสียงของลิโป้ก็ดังก้องขึ้นในหูโฮจิ้น
“แม่ทัพมณฑลโฮ! วิ่ง! ซุนเกี๋ยนบุกมาแล้ว!”
สิ้นเสียง พลันเกิดความสับสนอลหม่าน ลิโป้นำกองทหารหมาป่าแห่งเป๊งจิ๋วตะบึงผ่านหน้าโฮจิ้นมุ่งไปจนไกลลิบ
“แว้ก! ไอ้ลูกสามพ่อผู้นี้สมควรตายนัก ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้แล้ว!”
“เร็ว! ถอยเร็ว! รีบลุกขึ้น รีบวิ่งเร็ว!”
โฮจิ้นมีหรือจะกล้านิ่งเฉยอยู่เฉย เขารีบขึ้นหลังม้าแล้วตะบึงตามไป ทันทีที่ทหารได้ยินว่าศัตรูบุกมาก็ไม่แม้แต่จะหยิบอาวุธชุดเกราะ ทุกนายลุกขึ้นวิ่งตามไปจนทั้งขบวนวุ่นวายขึ้นมาทันที!
เสียงก่นด่าสาปแช่ง เร่งเร้าดังก้องไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงครวญครางของคนถูกผลักและเหยียบย่ำสะเทือนใจนัก!
“ท่านแม่ทัพมณฑล ข้าบอกแล้วว่าไอ้โจรลิโป้ผู้นี้ไว้ใจไม่ได้! ดูสิ พอทัพศัตรูบุกมา เขาก็ทิ้งพวกเราแล้วหนีไปทันที!”
ฮัวหยงตามโฮจิ้นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรู้ว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการใส่ร้ายลิโป้ เขาจึงรีบวิ่งตามมาเป่าหูโฮจิ้นทันที
ครั้งนี้ความรู้สึกดี ๆ ที่โฮจิ้นมีต่อลิโป้อันตรธานหายไปหมดแล้ว กลับเป็นการทำเครื่องหมายกากบาทไว้บนหน้าอีกฝ่ายในใจแทน
“ไอ้ลูกสามพ่อสมควรตาย ข้าสาบานว่าจะฆ่าไอ้โจรผู้นี้!”
ในที่สุดฮัวหยงก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา และยังขอบคุณลิโป้ที่ทิ้งพวกเขาในใจไม่หยุด!
ความมืดไม่สามารถขัดขวางการหลบหนีของโฮจิ้นได้ แต่ก็ยังเป็นอุปสรรคให้กับพวกทหารอย่างมาก บ้างล้ม บ้างหลงทาง เหยียบย่ำกันเพราะความมืด เสียงคร่ำครวญและก่นด่ายังคงดำเนินต่อไป
ไม่รู้ว่าโฮจิ้นหนีไปไกลแค่ไหนแล้ว แต่ในที่สุดก็เห็นทหารม้าของลิโป้ท่ามกลางความสิ้นหวัง กองทหารหมาป่าแห่งเป๊งจิ๋วไม่มีความตื่นตระหนกเหมือนก่อนหน้า แต่เตรียมพร้อมโจมตีแล้ว
กำลังรบของทหารใต้บัญชาโฮจิ้นแผ่วลงอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะต้องการเอาชีวิตรอด หลายคนคงไม่สามารถหนีมาถึงที่นี่ได้
ทัพโฮจิ้นพากันวิ่งหนีแหวกออกไปตามสองปีกซ้ายขวาของกองทัพเป๊งจิ๋ว จนกระทั่งทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งหมดนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น กองทัพเป๊งจิ๋วที่พวกเขาเคยเกลียดชังมากบัดนี้ได้กลายเป็นผู้กอบกู้พวกเขาแล้ว!
“ลิโป้ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
โฮจิ้นใกล้จะบ้าตายเต็มแก่ ทหารใต้บัญชาตัวเองถูกซุนเกี๋ยนสังหารหรือไม่ เขาไม่รู้ แต่เสียงกรีดร้องตลอดทางนั้นเขาได้ยินอย่างชัดเจน เหล่าผู้กล้านับไม่ถ้วนหาได้ตายด้วยน้ำมือศัตรู แต่ทุกคนล้วนถูกคนกันเองเหยียบย่ำ ซึ่งผู้เริ่มเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลิโป้!
“แม่ทัพมณฑลโฮ เรียกหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”
ลิโป้ควบม้าเซ็กเธาว์เข้ามาหาอย่างไม่รีบร้อน ในมือคือง้าวกรีดนภาวาววับใต้แสงจันทร์
“ข้า…”
ขณะที่โฮจิ้นกำลังจะระบายโทสะ ภาพง้าวกรีดนภาพลันเคลื่อนผ่านสายตา ทำให้หัวร้อน ๆ เย็นขึ้นมาทันที
“ข้าอยากถามรองแม่ทัพลิโป้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดถึงวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนกปานนี้?”
ลิโป้ยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่ามันถูกความมืดอำพรางจึงหาได้ดึงดูดความสนใจของโฮจิ้น
“แม่ทัพมณฑลโฮ เมื่อข้าไปถึงเมืองหยางเหริน ก็เห็นประตูเมืองเปิดกว้าง และมีทัพศัตรูนับไม่ถ้วนกรูกันออกมา! นี่ก็เพื่อให้แม่ทัพมณฑลโฮเตรียมการรับมือโดยเร็วที่สุด ข้าทำได้เพียงสั่งให้ถอยทัพ ท่านแม่ทัพมณฑลก็รู้ การถอยครั้งนี้จะหยุดไม่ได้ ข้าขอโทษจริง ๆ”
อีกฝ่ายตบหัวแล้วลูบหลัง มีหรือโฮจิ้นจะไม่ทราบ ทว่าภายใต้แสงแวววาวของง้าวกรีดนภานั้น เขาไม่กล้าชักสีหน้าใส่ลิโป้
“เฮ้อ! หากรู้สถานการณ์เร็วกว่านี้ก็ไม่น่าจะเร่งเคลื่อนทัพเลย ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี?”
โฮจิ้นปวดหัวจวนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนที่จะหาโอกาสจัดการลิโป้ได้ ตัวเองก็พ่ายครั้งใหญ่ไปเสียก่อนแล้ว!
“แม่ทัพมณฑลโฮ!”
เสียงเร่งรีบดังขึ้น ฮัวหยงรุดเร่งวิ่งมาจากระยะไกล
“เกิดอะไรขึ้นอีก!”
ขณะที่ฮัวหยงหมายจะพูด หางตากลับสังเกตเห็นว่าลิโป้ก็อยู่ด้วย จึงรีบโน้มตัวเข้าไปใกล้หูโฮจิ้น และกระซิบเบา ๆ
แม่ทัพมณฑโฮได้ฟังก็ตกตะลึง “อะไรนะ! อาวุธและชุดเกราะหายไปหมดแล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
