มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 120 ฆ่าให้หมด
เจียงอวิ๋นเหอกับองค์ชายเก้าชะงักนิ่งไปทันใด
เล่ยหมิง…ตายแล้ว?
เขาไม่ใช่แค่ศิษย์แท้ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเท่านั้น แต่ปู่ของเขา เล่ยตง ยังเป็นถึงจักรพรรดิยุทธ์ซึ่งขณะนี้ก็กำลังรออยู่นอกตำหนักมรดกมังกรเพลิง
ซูเฉิน…บังอาจเกินไปแล้ว!
“ซูเฉิน! เจ้า…เจ้ากล้าฆ่าศิษย์พี่เล่ย? ผู้อาวุโสเล่ยไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่! เจ้า น้องสาวของเจ้า แม่ของเจ้า ทั้งตระกูลซูต้องถูกทำลายจนหมดสิ้น!”
เจียงอวิ๋นเหอตัวสั่นงันงก ชี้หน้าซูเฉินพลางตวาดด้วยน้ำเสียงทั้งขู่ทั้งหวาดหวั่น
“ดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะ!”
ซูเฉินเอ่ยเสียงเรียบ
จากนั้น เขาก็เหินตรงเข้าหาเจียงอวิ๋นเหอด้วยกระบี่ในมือ
ตูมมม!
ปราณแท้ซูเฉินปะทุขึ้นทั่วร่าง เจตจำนงกระบี่แผ่กระจาย ดุจคมกระบี่ที่มองไม่เห็นครอบคลุมลงบนเจียงอวิ๋นเหอ องค์ชายเก้า และผู้ติดตามทั้งหลาย
“หนี! ขอแค่หนีออกไปได้ ผู้อาวุโสเล่ยต้องล้างแค้นให้แน่!”
เจียงอวิ๋นเหอกับองค์ชายเก้าตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือด ต่างกัดฟันเตรียมทะยานหนีออกจากตำหนักมรดกมังกรเพลิง!
องครักษ์จ้าวยุทธ์ทั้งสองขององค์ชายเก้าเป็นนักรบพลีชีพ พอได้รับสัญญาณจากองค์ชาย พวกเขาก็กระโจนเข้าหาซูเฉินโดยไม่คิดชีวิต
“ฆ่า!”
ซูเฉินคำรามเสียงดั่งฟ้าคำราม
เขาฟาดกระบี่ในมือ กระบี่ชะตาชีวิตเปล่งแสงขึ้นเหนือท้องฟ้า พุ่งทะลวงเข้าสู่ทรวงอกของจ้าวยุทธ์ทั้งสองในพริบตา กระแทกทะลุหัวใจจนตายตกในทันที
แม้แต่กึ่งราชายุทธ์ยังตายด้วยมือเขา แล้วจ้าวยุทธ์ระดับสามระดับสี่เช่นนี้จะต้านได้อย่างไร?
ตูม!
เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งลุกโชนในฝ่ามือซูเฉิน กลายเป็นดอกบัวสีดำลอยข้ามฟ้า กวาดเข้าใส่องค์ชายเก้ากับเจียงอวิ๋นเหอ
เพลิงกลืนสรรพสิ่งสามารถกลืนกินได้ทุกสิ่ง ต่อให้เป็นราชายุทธ์ยังยากจะเอาชีวิตรอดจากมันได้!
“ซูเฉิน อย่าฆ่าข้า! ข้ายอมสวามิภักดิ์ต่อเจ้า…”
องค์ชายเก้าร้องอย่างหวาดกลัวสุดขีด
ตูมมม!
ซูเฉินกลับสีหน้าเย็นชาไร้เยื่อใย ดอกบัวเพลิงกลืนสรรพสิ่งปกคลุมร่างองค์ชายเก้า เผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
ฟึ่บ!
ขณะที่เจียงอวิ๋นเหอกำลังจะหนีออกจากตำหนักมรดกมังกรเพลิง ซูเฉินกลับปรากฏตัวขวางหน้าไว้ทัน
“ซูเฉิน อย่าฆ่าข้า! ข้ายอมเป็นข้ารับใช้ของเจ้า ขอแค่ไว้ชีวิต…”
ใบหน้าเจียงอวิ๋นเหอซีดเผือดราวกระดาษ
เขาไม่อยากตาย!
ฟุบ!
เจียงอวิ๋นเหอถึงกับกัดฟัน ทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าลงต่อหน้าซูเฉิน
แต่ในดวงตาที่ก้มต่ำกลับแฝงด้วยความเคียดแค้นลึกล้ำ
เขาสาบานว่า หากรอดวันนี้ได้ เขาจะทำให้ซูเฉินทรมานยิ่งกว่าตาย!
“ข้ารับใช้? เสียดาย…เจ้ายังไม่คู่ควร!”
ซูเฉินกล่าวเสียงเย็นชา
ฟุ่บ!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งลุกโชนกลืนกินร่างเจียงอวิ๋นเหอในทันใด
“ซูเฉิน! ข้าขอสาปแช่งเจ้า! เจ้าต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน! ผู้อาวุโสเล่ยกับอาจารย์ของข้าจะต้องแก้แค้นให้ข้า…อ๊ากกก!”
เสียงคำรามโหยหวนขาดห้วงไปพร้อมร่างที่กลายเป็นขี้เถ้า
“หืม?”
ทันใดนั้น แสงวาบก็ฉายขึ้นในดวงตาซูเฉิน เขาไม่รอช้า สะบัดกระบี่จวินหลิงฟาดลงกลางอากาศ!
เคร้งงง!
ประกายไฟกระจาย มิติบิดเบี้ยว เงาร่างหนึ่งในชุดเทาเผยออกจากความว่างเปล่า มีมีดสั้นเย็นเยียบในมือ ซึ่งยามนี้แตกละเอียดไปแล้ว
มือสังหารนั่นพลาดเป้า พลันสะบัดแขนปล่อยแสงเย็นนับไม่ถ้วนใส่ซูเฉิน แล้วเร่งหลบหนีออกจากตำหนักมรดกมังกรเพลิง
“นักฆ่าตราทองของหอคอยเฟิงอวี่งั้นหรือ? กล้าดียังไง!”
แววสังหารแลบวาบในดวงตาซูเฉิน
เขารู้ทันทีว่าศัตรูคนนี้คือมือสังหารตราทองของหอคอยเฟิงอวี่ ผู้มีพลังระดับจ้าวยุทธ์
อีกฝ่ายคงเพิ่งได้รับมรดกจากนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง แล้วแอบซ่อนตัวในมิติ หวังสังหารเขาในจังหวะเผลอ แต่กลับถูกจับพิรุธได้
ฟุ่บ!
ลำแสงสีทองระเบิดจากหว่างคิ้วซูเฉิน ดวงเนตรเทพตัดมายาปรากฏ ทำลายอาวุธลับทั้งหมดจนสิ้น
กระบี่จวินหลิงพลันพุ่งทะยานตามเจตจำนง ตวัดฟาดลงใส่เงาเทา
กระบี่ชะตาชีวิต!
ฉัวะ!
แม้ร่างกายของมือสังหารตราทองจะแปลกประหลาด แต่ก็หลบกระบี่ชะตาชีวิตไม่พ้น เลือดกระเซ็นราวพายุ ร่างถูกผ่าครึ่งทันที!
ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่พื้น เผยให้เห็นชายชราร่างผอมในชุดเทา ดวงตายังเต็มไปด้วยความตระหนกสุดขีด!
“ซูเฉิน พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่ หากข่าวว่าเจ้าได้ครอบครองเพลิงกลืนสรรพสิ่งแพร่ไป สามดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!”
จวินจื่อหลิงเร่งฝีเท้าเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมเอ่ยเตือน
“ถูกต้อง! คุณชายอาจยังไม่เข้าใจว่าเพลิงกลืนสรรพสิ่งมีค่ามากเพียงใด แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ยังต้องอยากได้! เจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์พร้อมทำสงครามเพื่อมัน! โชคดีที่คนที่รู้เรื่องถูกท่านฆ่าหมดแล้ว รีบออกไปก่อนเถอะ!”
จ้าวซวี่เร่งเร้าเช่นกัน
“เราไปแน่ แต่ข้าจะรอจนกว่าองค์หญิงชิงชิงจะได้สติ เราจะไม่ทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียว!”
ซูเฉินกล่าวช้า ๆ ดวงตาส่องประกาย
ตูมมม!!
ขณะนั้น แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งจากบ่อโลหิต เสียงมังกรคำรามสะท้อนสั่นฟ้า หลินชิงชิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ออร่าศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมพลังแผ่ออกมาทั่วทั้งโถงใหญ่!