มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 127
หลังจากออกจากเขาหวู่หลง ซูเฉินไม่ได้มุ่งหน้ากลับเมืองหลวงของอาณาจักรต้าหลี่ทันที
เพื่อจะฆ่าเขา เล่ยตงถึงกับประกาศรางวัลล่อใจมอบสิทธิ์เข้าร่วมดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มอบเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ และศิลาวิญญาณระดับต่ำถึงหนึ่งล้านก้อน! เป้าหมายของมันไม่ใช่แค่ล้างแค้นให้เล่ยหมิงเท่านั้น แต่ยังหมายตาเพลิงกลืนสรรพสิ่งในตัวซูเฉินอีกด้วย
ซูเฉินนึกภาพออกได้ทันทีแม้แต่ราชายุทธ์ก็อาจอดใจไม่ไหวกับรางวัลเช่นนี้ พร้อมไล่ล่าสังหารเขา!
ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปแล้ว แน่นอนว่าระหว่างทางจากเขาหวู่หลงไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรต้าหลี่ จะต้องมีแต่กับดักและอันตรายนับไม่ถ้วนรอเขาอยู่
ซูเฉินเหยียบกระบี่ทะยานฟ้าบินขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปทางใต้ ก่อนจะซ่อนกลิ่นอายของตนเองแล้วเปลี่ยนเส้นทางบินไปทางตะวันออก
เขาตัดสินใจอ้อมทางไกล แล้วค่อยย้อนกลับสู่เมืองหลวงของอาณาจักรต้าหลี่อีกครั้ง
“ด้วยพลังต่อสู้ในตอนนี้ของข้า การสังหารขุนนางยุทธ์ไม่ใช่เรื่องยาก หากผสานกับดวงเนตรเทพตัดมายา เจ็ดกระบี่ฟาดฟ้า และเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ข้ายังสามารถฆ่าผู้ที่อยู่ในขั้นกึ่งราชายุทธ์ได้ด้วยซ้ำ! แต่หากเป็นราชายุทธ์ตัวจริง เกรงว่าจะยังยากอยู่!”
ซูเฉินครุ่นคิดเงียบ ๆ ในใจ
ถึงแม้พลังของเขาจะน่าหวาดกลัวเพียงใด แต่ระดับบ่มเพาะยังอยู่เพียงขั้นแรกของจ้าวยุทธ์เท่านั้น
สังหารขุนนางยุทธ์ได้ราวกับเชือดหมู แม้แต่ยอดอัจฉริยะจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่อาจทำได้เช่นนี้
ทว่าเมื่อเข้าสู่ระดับราชายุทธ์แล้ว พลังของผู้ฝึกยุทธ์จะยกระดับไปอีกขั้น สร้างจิตวิญญาณยุทธ์ เข้าใจในพลังแห่งฟ้าดินเป็นความเปลี่ยนแปลงระดับผืนฟ้าพลิกแผ่นดิน
ด้วยระดับของซูเฉินตอนนี้ ยังยากจะข้ามขั้นเผชิญหน้ากับราชายุทธ์ได้
“หวังว่าท่านแม่กับน้องหลิงเอ๋อร์จะปลอดภัยดี…”
แววตาซูเฉินปรากฏความกังวล
แม้หลิวฮันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์จะอยู่ในเมืองหลวงและมีหลิวเหวินหยาน ราชวงศ์ต้าหลี่ และสำนักเทพศาสตราคุ้มกันอยู่ ซูเฉินก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
เขารู้ดีพวกที่เขาล่วงเกินคือเล่ยตงและนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า!
ไม่มีวันละเว้น! ไม่มีวันปรานี!
“ต้องรีบกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุด แล้วพาท่านแม่กับหลิงเอ๋อร์ตามท่านอาจารย์ลั่วเสวียนเข้าสู่นิกายเทียนเต้า ถึงจะปลอดภัยแน่นอน!”
ซูเฉินพึมพำเบา ๆ
แม้จะล่วงเกินเล่ยตง แต่ซูเฉินไม่เสียใจเลย
หากไม่นับความแค้นเดิมระหว่างนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้ากับนิกายเทียนเต้าแล้วครั้งนี้ที่เขาได้กระบี่เจ็ดฟาดฟ้าและเพลิงกลืนสรรพสิ่งในแดนลับแห่งเขาหวู่หลง นับเป็นโชควาสนาอันล้ำค่าที่ไม่อาจตีราคา!
ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถยกระดับบ่มเพาะให้สูงขึ้นได้ในเวลาอันสั้น เพื่อรับมือกับคลื่นพายุที่จะมาถึงในไม่ช้า
“อืม?”
ขณะนั้นเอง ซูเฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายซ่อนเร้นแผ่พุ่งเข้าล็อกตัวเขาไว้ทันที
บนภูเขาเบื้องหน้า มีหมอกลอยอ้อยอิ่งสนิทไปด้วยสนโบราณสูงตระหง่าน ใต้ต้นสนต้นหนึ่ง ชายชราเคราขาวในชุดขาวนั่งขัดสมาธิอยู่ สีหน้าเปี่ยมเมตตาราวเซียนผู้ว่างเว้นจากโลกีย์
กลิ่นอันตราย มาจากชายชราคนนี้!
แสงทองวาบผ่านนัยน์ตาของซูเฉิน ดวงเนตรเทพตัดมายาระเบิดพลังขึ้นทันที มองทะลุระดับพลังของชายชราในพริบตา
กึ่งราชายุทธ์!
ยิ่งกว่านั้น…ภายในร่างยังแผ่กระจายกลิ่นอายเย็นเยียบประหลาด!
หอเฟิงอวี่!
ซูเฉินมั่นใจแทบจะในทันทีชายชราผู้นี้คือหนึ่งในผู้มีตำแหน่งสูงจากหอเฟิงอวี่แน่นอน
“สหายหนุ่ม พอจะสนทนากันสักครู่ไหม?”
ชายชราในชุดขาวเอ่ยอย่างนุ่มนวลด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาเขาแฝงไว้ด้วยความลึกล้ำ เมตตาสงบ ราวผู้ทรงธรรมผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน
หากซูเฉินไม่ได้ใช้ดวงเนตรเทพตัดมายาตรวจสอบกลิ่นอายเย็นเยียบในร่างของชายผู้นี้ เขาคงคิดว่าเป็นเซียนเต๋าผู้บรรลุธรรมจริง ๆ
ดวงตาซูเฉินสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็ยังเหยียบกระบี่บินลงไปยืนบนยอดเขา
“ไม่ทราบท่านอาวุโสมีเรื่องใดจะชี้แนะข้าหรือ?”
ซูเฉินกล่าวอย่างนอบน้อม ขณะเดียวกันในใจก็เริ่มวิเคราะห์ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย
“ในหอเฟิงอวี่ มีเพียงเจ้าหอที่เป็นราชายุทธ์ ผู้คนขนานนามว่าเจ้าแห่งนักฆ่า! และยังมีรองเจ้าหอสองคน อยู่ระดับกึ่งราชายุทธ์ คนหนึ่งโหดเหี้ยมกระหายเลือด อีกคนชอบกลลวง…ชายชราผู้นี้ น่าจะเป็นหนึ่งในรองเจ้าหอ!”
ซูเฉินวิเคราะห์เงียบ ๆ ในใจ
แม้เขาไม่เคยพบสองรองเจ้าหอของหอเฟิงอวี่มาก่อน แต่ข้อมูลเกี่ยวกับหอนี้ เขารู้ดี
“ข้ามองดูเจ้า หน้าผากคล้ำ ดวงตาแววโรย ใต้หน้าผากบุ๋มลง ข้าทำนายได้ว่าเจ้ากำลังจะต้องพบกับความตาย!”
ชายชราในชุดขาวยิ้มแย้มพูด
เขาแผ่คลื่นพลังบางอย่างปิดบังระดับบ่มเพาะของตน จนดูประหนึ่งกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ภาพลักษณ์ราวเซียนเหนือโลกช่างแนบเนียนนัก
“ต้องพบกับความตายรึ? ท่านอาวุโสกล่าวไม่ผิดเลย วันนี้ข้าถูกไล่ล่ามาทั้งวัน มีทางแก้หรือไม่?”
ซูเฉินแสร้งหัวเราะ
“วิธีแก้นั้นก็มี เพียงแต่ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะยอมทำหรือไม่เท่านั้น!”
ชายชราในชุดขาวยิ้มพลางกล่าว
“โปรดชี้แนะเถิด!”
ซูเฉินเอ่ยอย่างนอบน้อม
“ง่ายมาก...เพียงเจ้ายอมรับข้าเป็นอาจารย์ ข้าจะช่วยเจ้าพ้นจากหายนะนี้ได้!”
แววตาของชายชราในชุดขาวสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
“รับเป็นศิษย์?”
ซูเฉินชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ว่า “มิใช่ว่าไม่ได้ เพียงแต่ข้ามีคำถามหนึ่ง…ขอท่านอาวุโสโปรดตอบ!”
“ถามมาได้เลย!”
ชายชราในชุดขาวกล่าว
“เช่นนั้น…ท่านอาวุโสเคยทำนายตนเองบ้างหรือไม่ ว่าวันนี้จะพบกับความตาย?”
ซูเฉินกล่าวพร้อมยิ้มแผ่ว ดวงตาทอประกายทอง
“หา?”
แววตาชายชราในชุดขาวฉายแววเยียบเย็นในพริบตา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดซูเฉินได้ยืนห่างเขาเพียงไม่กี่ก้าว
ซูเฉินเงยหน้าขึ้น ยิ้มเล็กน้อย ดวงเนตรเทพตัดมายาทอแสงทองวาบ ลำแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกจากดวงตาในทันที!
แสงแห่งการทำลายมายาระเบิดออก!
YOU MAY ALSO LIKE
