มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 126
เหล่าเงาร่างเหล่านั้นราวกับซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่ามาเนิ่นนาน พวกมันเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย พลังการต่อสู่อันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกในพริบตา
พวกมันล้วนมีพลังบ่มเพาะในระดับขุนนางยุทธ์ กลิ่นอายแผ่ออกมาอย่างรุนแรง กระบี่ในมือปล่อยลำแสงสีน้ำเงินเข้มออกมาราวกับใยกระบี่ ทอประสานกันจนกลายเป็นตาข่ายกระบี่ที่มุ่งสังหารซูเฉิน
“นักฆ่าจากหอเฟิงอวี่?”
แววตาสังหารวาบผ่านนัยน์ตาซูเฉินทันที เขารู้ทันทีว่าพวกนี้เป็นใคร
เพื่อจะฆ่าเขา หอเฟิงอวี่ถึงกับส่งนักฆ่าเหรียญทองมาถึงห้าคน และล้วนมีระดับพลังบ่มเพาะอยู่ที่ขั้นหกของขุนนางยุทธ์ขึ้นไป
นักฆ่าระดับนี้ ต่อให้เป็นหอเฟิงอวี่เองยังไม่กล้าใช้พร่ำเพรื่อ
ตูมม!
พลังโลหิตของซูเฉินระเบิดออก เสียงมังกรคำรามกึกก้องฟากฟ้า ร่างของเขาราวกับอสูรมังกรโบราณที่ฟื้นคืนชีพ พุ่งหมัดออกไปเต็มแรง
ฝ่ามือของเขาเปล่งประกายแวววาวเหมือนโลหะ พลังมังกรล้อมรอบหมัด แหวกอากาศพุ่งเข้าชนกับเหล่านักฆ่าที่พุ่งเข้ามา
ขณะเดียวกัน กระบี่จวินหลิงก็ลอยทะยานขึ้นฟ้า ภายใต้การควบคุมของจิตวิญญาณยุทธ์อันทรงพลังของซูเฉิน กระบี่ปล่อยแสงสว่างเจิดจ้า แผ่ขยายกลายเป็นอาณาจักรกระบี่ ครอบคลุมทั่วฟ้า
เพียงเสียงดังแกร๊ง!
กระบี่ของนักฆ่าเหรียญทองเบื้องหน้าระเบิดแตกกระจาย แรงสั่นสะเทือนสะท้านฟากฟ้า พวกมันถูกพลังอันลี้ลับผลักกระเด็นออกไปทันที!
แต่นักฆ่าอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังกลับไม่โชคดีเช่นนั้น กระบี่จวินหลิงที่บินว่องไวปานสายฟ้า ได้ฟันอาวุธของพวกมันขาด แล้วพุ่งเข้าบั่นคอในชั่วพริบตา
ฉัวะ!
ฉัวะ!
ศีรษะสองคนกระเด็นขึ้นฟ้า เลือดสดทะลัก
ร่างไร้หัวทั้งสองร่วงหล่นจากท้องฟ้าดังสนั่น สิ้นใจในพริบตา!
เพียงการปะทะครั้งเดียว ซูเฉินฆ่านักฆ่าเหรียญทองไปสองคน อีกสามถูกกระแทกจนบาดเจ็บ แสดงให้เห็นถึงพลังการต่อสู้อันเกินพิกัดของเขา
“หนูสกปรกจากหอเฟิงอวี่ ข้ายังไม่ทันไปถล่มรังเจ้า เจ้ากล้าบังอาจมาหาเรื่องข้าเสียก่อน? ตายซะเถอะ!”
แววตาของซูเฉินเย็นเยียบ กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
เขาไม่เคยมีความรู้สึกดีใด ๆ กับพวกนักฆ่าเหล่านี้ และลงมืออย่างไม่ปรานี
แต่เดิมเขาคิดจะรอให้พลังบ่มเพาะสูงพอแล้วค่อยไปถอนรากถอนโคนหอเฟิงอวี่ ทว่าไม่คาดว่าพวกมันจะตามรังควานเขาถึงเพียงนี้
และคราวนี้ถึงกับส่งนักฆ่าเหรียญทองมาถึงห้าคน!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ดวงตาของนักฆ่าอีกสามคนยังเย็นเยียบดุจเดิม เต็มไปด้วยจิตสังหาร ราวกับไม่รู้จักคำว่าหวาดกลัว
แม้ซูเฉินจะฆ่าพวกพ้องของพวกมันไปแล้ว พวกมันก็ยังไม่ลังเลที่จะพุ่งเข้าใส่
พร้อมกับที่พวกมันสะบัดแขน ปล่อยอาวุธลับอาบยาพิษนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ซูเฉินเป็นสาย
พร้อมกันนั้น พวกมันก็ใช้วิชากายาพราย พุ่งโจมตีเข้ามาที่จุดตายของซูเฉินจากทิศทางต่าง ๆ ราวกับงูพิษ
ตูมมม!
ซูเฉินตบฝ่ามือออกด้วยฝ่ามือมังกรสะท้านปฐพี ประสานกับร่างกายที่แข็งแกร่งเกินมนุษย์ ก่อเกิดฝ่ามือขนาดใหญ่ซัดลงใส่นักฆ่าเหรียญทองคนหนึ่ง
จากนั้นเขาก็พุ่งตัวตามติดไปอย่างรวดเร็ว และในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามพ่นโลหิตออกมา หวังจะหลบหนี กระบี่จวินหลิงก็ร่วงจากฟ้าลงมา
ฉัวะ!
ร่างของมันถูกผ่าครึ่งทันที!
สายฝนโลหิตโปรยปราย
ฟิ้วว!
ในมือซูเฉิน กระบี่จวินหลิงส่องแสงเจิดจ้า พุ่งทะยานขึ้นฟ้าเหมือนรุ้งทองคำ
แสงกระบี่คมกล้าแผ่กระจายออกไป กระบี่จวินหลิงเปล่งแสงรุนแรง ก่อนจะฟันลงใส่นักฆ่าอีกสองคนที่เหลือ
กระบี่ชะตาชีวิต!
จิตสังหารของซูเฉินแผ่พุ่ง เขาใช้อีกครั้งหนึ่งของกระบี่ชี้เป็นตาย!
“แย่แล้ว!”
ใบหน้าของนักฆ่าเหรียญทองสองคนซีดเผือด รู้สึกถึงลมหายใจแห่งความตายพัดมาถึง
แสงกระบี่นั้นเยียบเย็นจนกระดูกสั่น ราวกับพลังแห่งสวรรค์ปิดทุกหนทางหลบหนี
ฉัวะ!
ฉัวะ!
เลือดสดกระเด็นเต็มอากาศ กระบี่จวินหลิงแทงทะลุหน้าอกของพวกมันทั้งสอง ทำลายหัวใจในพริบตา ก่อนจะปักตรึงร่างไว้กับผนังหน้าผาด้านหลัง
นักฆ่าเหรียญทองทั้งห้า ถูกฆ่าไปทีละคน!
“อยากฆ่าข้างั้นรึ? ถ้าแน่จริง…เข้ามาเลย!”
ดวงตาของซูเฉินเย็นเฉียบ มองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้า จากนั้นเหยียบกระบี่จวินหลิงทะยานห่างออกไปดั่งสายฟ้า
“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
เมื่อเห็นซูเฉินจากไป เหล่ายอดยุทธ์บนเขาหวู่หลงต่างพากันตื่นตระหนกสุดขีด
บางคนเพิ่งออกจากแดนลับ บางคนไม่ได้เข้าไปแต่เฝ้ารออยู่ภายนอก
แต่ไม่ว่าใคร ทุกคนต่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในแดนลับ และรู้ถึงค่าหัวที่เล่ยตงประกาศ!
หลายคนเริ่มมีความคิดโลภ หวังจะลอบโจมตีซูเฉินเพื่อคว้ารางวัลนั้น
แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นคือซูเฉินพุ่งทะลวงออกจากแดนลับ ปล่อยพลังต่อสู้มหาศาล ฆ่านักฆ่าเหรียญทองจากหอเฟิงอวี่ทั้งห้าคนอย่างไร้ปรานี!
ต้องรู้ว่านักฆ่าเหรียญทองทั้งห้าคนร่วมมือกัน ต่อให้เป็นราชายุทธ์ยังอาจถูกสังหาร!
แต่ซูเฉินไม่เพียงเอาชีวิตรอดได้ เขายังพลิกกลับสังหารอีกฝ่ายทั้งหมด!
นี่มันพลังต่อสู้ระดับไหนกัน?
นี่มันพรสวรรค์อันใดกัน?!
“ซูเฉิน ไม่ใช่คนที่พวกเราจะล้อเล่นด้วยได้แน่ ๆ ไปกันเถอะ…ข้ามีลางสังหรณ์ว่า หากเขารอดจากเรื่องนี้ไปได้ เขาจะต้องกลายเป็นยอดอัจฉริยะที่เจิดจรัสที่สุดแน่นอน!”
ใครบางคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว