มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 143
“ซูเฉิน ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”
เมื่อจ้าวซวี่เห็นซูเฉินปรากฏตัว ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านในแววตาฉายชัดถึงความตื่นเต้นและโล่งใจอย่างที่สุด
“ซูเฉิน? เขามาแล้วหรือ?”
“เขาคือซูเฉินจริง ๆ?!”
ไกลออกไปบนกำแพงนครเฟิงหลางจวินจื่อหลิงและเหยียนเจิ้งที่กำลังต่อสู้กันถึงกับหยุดชะงักสายตาทั้งคู่จับจ้องไปยังร่างของซูเฉินที่ปรากฏตัวกลางเวหาด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
จวินจื่อหลิง แน่นอนว่าย่อมรู้สึกทั้งดีใจและกังวลในคราเดียว
เพราะหยางซานั้นแข็งแกร่งเกินไป!
ส่วนเหยียนเจิ้งนั้น แววตากลับเต็มไปด้วย ความสงสัยและอยากรู้
“พี่ชาย! พี่ชายมาแล้ว! ท่านแม่…ได้ยินหรือเปล่า? พี่ชายมาช่วยพวกเราแล้ว!”
ซูหลิงเอ๋อร์เมื่อเห็นร่างของซูเฉินในระยะไกลร่างของนางก็สั่นระริก น้ำตาคลอเบ้าพลางส่งเสียงปลุกเรียกหลิวหันเยียนที่หมดสติอยู่ข้างกายไม่หยุด
…
ขณะเดียวกัน ซูเฉินก็เห็นหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์พอดีเมื่อสัมผัสได้ถึง ลมหายใจอ่อนแรงจนแทบขาดเห็นใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแตกแห้งของสองแม่ลูกแววตาของเขาก็กลายเป็น แดงฉานฉับพลัน!
หยาดน้ำตาสีเลือด ไหลเงียบ ๆ ออกจากดวงตา…
“อ๊าาาา!!! หยางซา วันนี้เจ้าต้องตาย!!! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!!!”
เสียงคำรามก้องระเบิดกลางห้วงเวหา
ความโกรธเกรี้ยว จิตสังหาร ความรู้สึกผิด และความเสียใจทั้งหมดนั้นรวมเป็นหนึ่ง แปรเปลี่ยนเป็นจิตต่อสู้อันสูงล้ำพวยพุ่งออกมาจากกายของซูเฉิน!
พลังปราณของเขาระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง!
เขาไม่เคยเกลียดผู้ใดได้เท่ากับวันนี้!
หยางซาต้องตาย!
“เจ้านี่คือซูเฉินรึ? มีเพียงพลังบ่มเพาะในระดับจ้าวยุทธ์ขั้นเก้า แต่กลับสามารถรับหอกของข้าได้งั้นหรือ? ไม่เลวนี่…ทว่า ฐานการบ่มเพาะของเจ้ายังอ่อนหัดเกินไป!”
หยางซาแค่นยิ้มเย็น จ้องมองซูเฉินด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม
ตูม!
ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบหมัดหนึ่งของซูเฉินก็ฟาดกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงจนขัดจังหวะ!
พลังกายเลือดเนื้อพวยพุ่งจิตสังหารทะลักออกมาราวกับคลื่นสังหารจากนรกหมัดนี้ไม่มีแม้แต่วิชายุทธ์ใดแฝงอยู่เลยแต่กลับมีพลังราวกับฟาดสวรรค์แตก!
นี่คือหมัดมังกรสะท้านปฐพี!
“หึ! อยากตายนักใช่ไหม!”
หยางซาแค่นเสียงเย็นก่อนจะยก หอกฟางเทียนฮวาจี ขึ้นฟาดสวนลงมาอย่างแรงราวกับแหวกผาหัวซาน!
เคร้ง!
หมัดของซูเฉินกระแทกเข้ากับหอกประกายไฟแตกกระจายพร้อมเสียงระเบิดดั่งสายฟ้าคำราม!
แรงสะท้อนกลับมหาศาลส่งเข้ามายังแขนของหยางซาจนสั่นสะท้านแทบถือหอกต่อไม่ได้!
“อะไรนะ?!”
แววตาของหยางซาเริ่มเคร่งขรึมขึ้นทันใด
ตูม!
ตูม!
ตูม!
โลหิตในกายของซูเฉินเดือดพล่านด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีดเขาฟาดหมัดใส่หยางซารัวไม่หยุดภายในชั่วพริบตา เขาโจมตีไปแล้วนับร้อยหมัด!
ในสายตาของหยางซาตอนนี้ซูเฉินในยามนี้ เปรียบดั่งมังกรแท้จุติในร่างมนุษย์ จู่โจมรุนแรงไร้ผู้ต้าน!
แม้จะไม่มีเคล็ดวิชายุทธ์หรือพลังพิเศษใด ๆ แต่ แต่ละหมัดกลับเปี่ยมพลังรุนแรงไม่ต่างจากเคล็ดวิชาระดับดินขั้นสูง!
ที่สำคัญการต่อสู้ของซูเฉินเป็นระยะประชิดทั้งเร็ว ทั้งแรง ทำให้หยางซาไม่อาจตั้งตัวได้ถนัดเลย!
แม้เขาจะพยายามฟาดฟันด้วยหอกฟางเทียนฮวาจีแต่ทุกครั้งที่ปะทะ หมัดของซูเฉินกลับมีพลังแปลกประหลาดทำให้รู้สึกไม่มั่นคงหอกในมือของเขาสั่นสะท้านไม่หยุด!
จนท้ายที่สุด…แขนของเขาเริ่มหมดความรู้สึก!
“ตายซะ!!!”
ซูเฉินคำรามลั่นหมัดทรงพลังอีกระลอกฟาดเข้าใส่หอกฟางเทียนฮวาจีถึงกับหลุดจากมือของหยางซา!
จากนั้นซูเฉินก็คว้าข้อมือของหยางซาเหวี่ยงร่างของเขาขึ้น แล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง!
ตูม!!!
พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง แตกกระจายเป็นผุยผง!
ซูเฉินไม่หยุดอยู่แค่นั้นเขาคว้าร่างของหยางซาขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นราวกับอสูรคลั่ง!
พื้นดินแตกเป็นลายใยแมงมุมหลุมยุบรูปมนุษย์ปรากฏเต็มพื้นดินเป็นวงกว้างนับพันจั้ง!
“โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”
ในระยะไกล จ้าวซวี่ถึงกับสะท้านในอก
ไม่คาดคิดเลยว่าหยางซาผู้ที่อยู่ในขอบเขตราชายุทธ์ผู้แกร่งกล้าจนผู้คนหวาดกลัวจะถูกซูเฉินกระแทกกับพื้นอย่างหมูป่าถูกจับเช่นนี้!
และในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโล่งอกและดีใจอย่างบอกไม่ถูก
“โชคดีที่ซูเฉินมาถึงทัน! โชคดีที่เขายังแข็งแกร่งผิดมนุษย์เช่นเดิม!”
“แค่พลังกายเปล่า ๆ ยังสามารถต่อกรได้ถึงเพียงนี้…เขาไปฝึกวิชาอะไรมากันแน่?!”
เหยียนเจิ้ง ราชาภูตเขาลำน้ำเองก็ถึงกับเบิกตากว้างสายตาจับจ้องไปยังสมรภูมิที่ห่างออกไปด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันใด
ตูม!
เมื่อซูเฉินกระแทกร่างหยางซากับพื้นอีกครั้งเขาก็เหยียบลงจากอากาศฝ่าเท้ากระแทกลงบนใบหน้าหล่อเหลาของหยางซาอย่างจัง!
หยางซาระเบิดความเดือดดาลทันที!
“ซูเฉิน!!! เจ้ากำลัง….รนหาที่ตาย!!!”
เสียงคำรามของเขาดังสนั่นจิตสังหารพวยพุ่งออกมาราวกับอสูรราชันย์คำรามลั่นสั่นสะเทือนเวหาไปทั่วทิศ
ซูเฉินเองก็ถูกแรงกระแทกส่งถอยไปหลายก้าว!
เงาร่างพยัคฆ์ขาวปรากฏขึ้นบนร่างของหยางซารูปร่างดุร้าย น่าเกรงขามแผ่พลังแห่งเกิงจิน ที่สามารถทำลายได้ทุกสิ่ง!
และในเวลาเดียวกัน บาดแผลบนร่างของหยางซาก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
“ซูเฉิน เจ้าโกรธข้าสินะ? ดีมาก! ในเมื่อเจ้ากล้าทำถึงเพียงนี้ ข้าจะ…”
“มากความนัก!”
ซูเฉินตวาดขัด ไม่ยอมฟังให้จบ!
ฉัวะ!
แสงกระบี่เจิดจ้าทะยานขึ้นจากพื้นเปล่งแสงสว่างจ้าเสียดฟ้าดั่งสายน้ำแห่งดาราจักรที่เทถล่มลงมาพร้อมกวาดล้างบาปทั้งปวงในโลกหล้า!
กระบี่สายนี้เฉียบคมราวกับจะสามารถสังหารเทพได้เลยด้วยซ้ำ!
กระบี่ชะตาชีวิต!
กระบี่นี้…
เมื่อประลองกันแล้วชีวิตหรือความตาย ก็อยู่ที่กระบี่นั้น!