มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 144
เจ็ดกระบี่ฟาดฟ้า กระบี่ที่หนึ่ง : กระบี่ชะตาชีวิต!
ภายหลังจากที่ซูเฉินทะลวงขอบเขตจ้าวยุทธ์ขั้นเก้า และฝึกฝนกายาโกลาหลได้สำเร็จพลังของ กระบี่ชะตาชีวิต นี้ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล!
กระบี่นี้ เทียบเท่ากับเคล็ดวิชายุทธ์ระดับสวรรค์!
แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตราชายุทธ์ หากรับกระบี่นี้เข้าเต็ม ๆ ก็ยังอาจบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิตทันที!
“ข้า หยางซา มีจิตวิญญาณพยัคฆ์ขาว! ได้รับพรจากสัตว์เทพไร้ผู้ต้านในใต้หล้า! เจ้าเป็นแค่ปลวกในขอบเขตจ้าวยุทธ์ ยังคิดมาสังหารข้า? …นั่นมันฝันกลางวันชัด ๆ!!!”
ดวงตาของหยางซาแดงฉาน จิตสังหารแผ่กระจายออกมาทั่วกาย!
แม้เขาจะปากกล้า แต่กระบี่ของซูเฉินกลับทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามถึงชีวิต!
โฮกกก!
เสียงคำรามของพยัคฆ์คำรามสะท้านฟ้าระเบิดออกจากปากของหยางซาจากนั้นเขาก็ยื่นแขนออกมาอย่างฉับพลันแขนนั้นถูกห่อหุ้มด้วยประกายโลหะทั้งเส้นแผ่จิตสังหารที่รุนแรงเกินจะจินตนาการ พร้อมพุ่งตรงเข้าคว้ากระบี่จวินหลิง!
แสงกระบี่อันเต็มท้องฟ้าสั่นสะเทือนรุนแรงจนแทบแหลกสลายด้วยเสียงคำรามพยัคฆ์นั้น
จากนั้นกระบี่จวินหลิงในร่างแท้จริงก็ปะทะอย่างรุนแรงกับแขนของหยางซา!
แกร๊ง!
กระบี่เสียดสีกับโลหะไร้เทียมทานประกายไฟปลิวกระจายแต่กระนั้นจิตอาฆาตอันมหาศาลบนแขนของหยางซาก็ถูกกระบี่จวินหลิงผ่าทำลายสิ้น!
ความคมของกระบี่จวินหลิง…เกินกว่าที่หยางซาคาดคิด!
ฉัวะ!
เลือดสาดกระเซ็นแขนของหยางซาถูกตัดขาดในพริบตา!
“อ๊ากกกกกกก!!!…”
เสียงกรีดร้องดังลั่นจากปากของหยางซา!
โลหิตไหลทะลักจากหัวไหล่ย้อมร่างเขาจนกลายเป็นร่างโลหิต
“ฆ่า!”
ซูเฉินตวัดสายตาเย็นชาแสงทองพุ่งรวมกันอักขระลึกลับหมุนวนกลายเป็นลำแสงทองเจิดจ้า พุ่งเข้าใส่หยางซา!
แสงเทพตัดมายา!
สุภาษิตกล่าวไว้ “ฆ่ามันตอนมันอ่อนแอ!”
ซูเฉินไม่มีทางเปิดโอกาสให้หยางซาได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย! ทันทีที่แสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกเขาก็เร่งควบคุมกระบี่จวินหลิงด้วยจิตสัมผัสสะบัดกระบี่แห่งชีวิตและความตายอีกครั้งหนึ่งฟันลงใส่หยางซา!
ในเวลาเดียวกัน หมัดของซูเฉินก็เปี่ยมจิตสังหารเปลวเพลิงสีดำลุกโชนพลังอันตรายปะทุขึ้นแปรสภาพเป็นหมัดเพลิงมหากาฬ พุ่งกระแทกลง!
แสงเทพตัดมายา! กระบี่ชะตาชีวิต! เพลิงกลืนสรรพสิ่ง!
ไพ่ตายทั้งสาม ของซูเฉินระเบิดออกในคราเดียวเป้าหมายเพื่อสังหารหยางซาโดยไม่ให้เหลือซาก!
“สารเลวเอ๊ยยยยย…!”
ร่างของหยางซาสั่นสะท้านสุดแรงดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลแต่ลึกในแววตากลับแฝงไว้ด้วยเงาแห่งความหวาดกลัว!
แม้จะเสียแขนไปข้างหนึ่งแต่เขาก็ยังเป็นราชายุทธ์ผู้ทรงพลังยิ่งไปกว่านั้นเขายังครอบครองวิญญาณพยัคฆ์ขาวทำให้เขาดื้อดึง ก้าวร้าว และยิ่งบาดเจ็บ…ก็ยิ่งเกรี้ยวกราด!
ตูมมม!
หอกฟางเทียนฮวาจีถูกฟาดสวนออกปะทะกับแสงเทพตัดมายาเกิดเสียงสั่นสะเทือนรุนแรงอย่างบ้าคลั่ง
ต่อมาหอกฟางเทียนฮวาจีที่สร้างจากทองคำเทพก็ถูกกระบี่แห่งชีวิตและความตายฟันขาด!
หยางซามองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาเหลือเชื่อและตกตะลึง!
แสงเทพตัดมายา ทะลวงเข้าสู่หว่างคิ้วของเขาในพริบตา! กระบี่จวินหลิงแทงทะลุหน้าอก!
และในเวลาเดียวกันหมัดอันรุนแรงสุดขั้วของซูเฉินพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างหยางซา!
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง ลุกไหม้ทั่วร่าง!
“ข้า…ข้า หยางซา ราชาจ้านเป่ยผู้สืบทอดจิตวิญญาณพยัคฆ์ขาวไร้เทียมทานในใต้หล้า…ข้า…จะมาตายเช่นนี้ได้อย่างไร…”
เสียงเปล่งออกจากปากหยางซาอย่างอ่อนแรงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม…แต่มันคือประโยคสุดท้ายของเขา!
พริบตาต่อมาเปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งเผาผลาญเขาทั้งร่าง!
แผดเผาเรื่อยไป จนกลายเป็นเถ้าธุลีไม่หลงเหลือซากใดบนฟ้าดิน!
ราชาจ้านเป่ยหยางซา…ดับสูญ!
“…ตายแล้วจริง ๆ?”
จ้าวซวี่ถึงกับขยี้ตาตนเองในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
หยางซา ขุนพลอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ต้าหลินน้องชายของจักรพรรดิเสวียนหลินบุรุษผู้บุกเข้าไปถึงเมืองหลวงอาณาจักรต้าหลี่ได้อย่างง่ายดายฉุดหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์ออกไปต่อหน้าต่อตา!
ภาพของเขาฝังแน่นในใจผู้คนเปรียบประหนึ่งเทพสงคราม
แต่บัดนี้…เขาตายแล้ว
และที่น่าตกใจกว่าคือไร้แม้แต่เศษซากศพหลงเหลือ!
แม้แต่จวินจื่อหลิงที่อยู่ไกลออกไปก็ยังรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้…ไม่สมจริงเลยแม้แต่น้อย
“ซูเฉิน…แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้วหรือ…”
นางพึมพำเบา ๆ แววตาในดวงหน้างามสะท้อนแสงแปลกประหลาด
นางเคยคิดว่าหลังจากทะลวงถึงขอบเขตขุนนางยุทธ์อาจพอมีสิทธิ์ต่อสู้กับซูเฉินได้บ้าง
ทว่าเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้านางก็รู้ว่า…แม้จะทะลวงสำเร็จช่องว่างระหว่างตนกับซูเฉินก็กลับยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ!
ฟุ่บ!
หลังจากสังหารหยางซาซูเฉินมิได้หันกลับไปมองแม้แต่น้อยเพียงเหินร่างผ่านท้องฟ้าพุ่งไปยังแนวกำแพงเมืองเฟิงหลาง
ฉัวะ!
ฉัวะ!
ฉัวะ!
กระบี่จวินหลิงดุจสายฟ้าทะลวงอกเหล่าทหารยุทธ์แห่งราชวงศ์ต้าหลินสิ้นชีพคาที่ในพริบตา!
ซูเฉินฟันเชือกที่มัดไว้ประคองหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์ไว้แนบอกอย่างระมัดระวังดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดสุดล้ำ!
“หากไม่ใช่เพราะข้า…ท่านแม่กับน้องสาวคงไม่ต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้…”
“ท่านแม่…ข้า ขอโทษ…”
ซูเฉินเอ่ยเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดรีบหยิบโอสถรักษาบาดแผลออกมาส่งเข้าไปในปากของหลิวหันเยียนด้วยท่าทางร้อนรน
แม้เขาจะสัมผัสได้ว่า หลิวหันเยียน ไม่ได้ถึงขั้นอันตรายถึงชีวิตแต่เมื่อเห็นรอยเลือดบนแขน ใบหน้าซีดขาวและริมฝีปากแตกแห้งของนางแล้วหัวใจของซูเฉิน…ก็ปวดร้าวราวถูกฉีกขาด!
“เพื่อจับข้า…พวกมันทำให้ท่านแม่กับหลิงเอ๋อร์ต้องทรมานถึงเพียงนี้…”
ดวงตาของซูเฉินแปรเปลี่ยนเป็นแววสังหารอีกครั้ง
“ต้าหลิน…จักรพรรดิเสวียนหลิน…ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะลากศพของเจ้ามากองแทบเท้าท่านแม่!”
YOU MAY ALSO LIKE
