มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 162 สี่ราชายุทธ์มาถึง
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
เงาร่างทั้งสี่ทะยานฝ่าห้วงอากาศ พุ่งเข้าสู่เขตต้องห้ามของนครจักรพรรดิ มุ่งตรงไปยังไหล่เขาที่ถูกทำลาย และตรงเข้าสู่ท้องเขา
พวกเขาดูเหมือนจะรู้ที่ตั้งของคลังสมบัติหลวงเป็นอย่างดี จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย
บุคคลทั้งสี่ได้แก่ ชายชราในชุดคลุมสีเทา หญิงชราถือไม้เท้าหัวมังกร ชายแคระในชุดคลุมสีโลหิต และสตรีวัยกลางคนรูปร่างเย้ายวนเปี่ยมเสน่ห์
กลิ่นอายพลังของทั้งสี่ทรงพลังอย่างยิ่ง ล้วนเป็นผู้บ่มเพาะระดับราชายุทธ์!
“หืม? มีคนมาถึงก่อนแล้วงั้นหรือ?”
แววตาพร่ามัวของชายชราผู้สวมชุดเทาวาววับไปด้วยประกายคมกล้า
เบื้องหน้าพวกเขา ปรากฏหญิงสาวในชุดขาวบริสุทธิ์ ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้างดงามเหนือผู้ใด ในมือถือดาบโบราณ แววตาเย็นชาเฉียบคม ยืนประจันหน้าที่หน้าทางเข้าคลังสมบัติหลวง
แม้ประตูคลังสมบัติยังปิดสนิท แต่กลับมีร่องรอยชัดเจนว่าใกล้จะเปิดออก
“เจ้า…หลินลั่วเว่ย? เจ้าหญิงใหญ่แห่งอาณาจักรต้าเลี่ยน กล้าบังอาจเหยียบย่างเข้านครจักรพรรดิของต้าหลิน เช่นนี้ไม่เท่ากับหาที่ตายหรือไร รีบไสหัวไปซะ!”
สตรีวัยกลางคนรูปร่างเย้ายวนสบัดสะโพกอ้อนช้อย ดวงตาคมกริบเจิดจ้า พอเห็นหลินลั่วเว่ยก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงเฉียบคม
“คนจากสี่ตระกูลใหญ่? ห้ามผู้ใดเหยียบย่างเข้าคลังสมบัติหลวง หากขืนฝ่าฝืน…ตาย!”
แววตาของหลินลั่วเว่ยเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง
ขณะนี้ ซูเฉินกำลังบ่มเพาะภายในคลังสมบัติ ดูเหมือนจะเข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ นางจะยอมให้ผู้ใดรบกวนไม่ได้เด็ดขาด
นางจึงปิดประตูคลังสมบัติลง และยืนเฝ้าหน้าทางเข้า
นางรู้จักบุคคลทั้งสี่ตรงหน้าเป็นอย่างดี
ทั้งสี่ล้วนเป็นบรรพบุรุษของตระกูลใหญ่ทั้งสี่ในนครจักรพรรดิต้าหลิน นอกเหนือจากราชวงศ์แล้ว บุคคลเหล่านี้นับว่าทรงอิทธิพลที่สุด ล้วนเป็นราชายุทธ์ชื่อกระฉ่อนแห่งยุค แต่ละคนล้วนแข็งแกร่งยากหยั่งถึง
แม้หลินลั่วเว่ยจะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่นางก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
“หลินลั่วเว่ย เจ้ายังคิดจะยึดสมบัติไว้เพียงผู้เดียวงั้นหรือ? แค่เด็กหญิงที่เพิ่งทะลวงสู่ราชายุทธ์ไม่นานอย่างเจ้า จะต้านพวกเราทั้งสี่ได้อย่างไร? ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”
หญิงชราถือไม้เท้าหัวมังกรกล่าวด้วยเสียงเยียบเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“พูดมากไปไย ฆ่านางเสีย แล้วแบ่งสมบัติกันให้สี่ตระกูลเท่า ๆ กันก็พอ!”
ชายชราแคระในชุดสีเลือดแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตาโหดเหี้ยมเต็มไปด้วยความกระหายเลือด พลังกายาโลหิตทะลักออกจากร่าง
แม้ศึกของจักรพรรดิเมื่อครู่น่าตระหนกเพียงใดก็ตาม
แต่ในฐานะบรรพบุรุษแห่งสี่ตระกูลใหญ่ พวกเขาคือผู้แข็งแกร่งที่สุดในนครจักรพรรดิ และรู้ดีว่าภายในคลังสมบัติมีสิ่งใด
เมื่อแน่ใจว่าจักรพรรดิลินและจักรพรรดิชราสิ้นชีพแล้ว และไร้เงาของจักรพรรดิในบริเวณนี้ พวกเขาจึงบุกตรงมาที่นี่ทันที
ทั้งสี่ตกลงกันล่วงหน้าแล้วว่าจะร่วมมือกันชิงสมบัติในคลังหลวง แล้วแบ่งกันเท่า ๆ กัน หากแต่หลินลั่วเว่ยขวางทางไว้ จึงยิ่งก่อเกิดจิตสังหาร
“ฆ่า!”
หญิงชราถือไม้เท้าหัวมังกรตะโกน พลางพุ่งเข้าใส่หลินลั่วเว่ยเป็นคนแรก ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต
ผู้บ่มเพาะราชายุทธ์อีกสามคนก็โหมพลังลมปราณ พุ่งทะยานเข้าหาหลินลั่วเว่ยราวกระแสน้ำเชี่ยวกราก
ฉัวะ!
แสงกระบี่แหลมคมพุ่งสู่เวหา แววตาหลินลั่วเว่ยเย็นเยียบ เจตจำนงกระบี่แผ่ซ่าน กระบี่หนึ่งฟาดลงมาจากฟากฟ้า แหวกภูผา ผ่าแผ่นดิน กระบี่นั้นแหลมคมไร้เทียมทาน
ครืน!
สามกระแสพลังถูกทำลายสิ้นในพริบตา กระบี่ของหลินลั่วเว่ยปะทะเข้ากับไม้เท้าหัวมังกรในมือหญิงชรา ทำให้ห้วงอากาศสั่นสะเทือน เศษหินปลิวว่อน ประกายไฟแล่นวาบเต็มฟ้า
ทว่า พลังกระบี่ที่แหลมคมนั้นกลับฝากรอยเลือดไว้บนแขนของหญิงชรา เกือบทำให้แขนขาดสะบั้น
“ชิ! นางไม่ใช่ราชายุทธ์ธรรมดา อย่าออมมือแล้ว เข้าโจมตีนางพร้อมกัน!”
หญิงชราตะคอกอย่างขุ่นเคือง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ฝ่ามืออสูรมารใต้พิภพ!”
“กระบี่มารสายน้ำโลหิต!”
“กระบี่สังหารพันมายา!”
ชายชราในชุดเทา ชายแคระในชุดเลือด และหญิงกลางคนเปี่ยมเสน่ห์สบตากันอย่างรู้ใจ กลิ่นอายจิตสังหารแผ่ซ่านเต็มเปี่ยม พวกเขาปล่อยสุดยอดเคล็ดวิชายุทธ์ประจำตระกูลออกมาพร้อมกัน
ล้วนเป็นเคล็ดวิชาระดับดิน พวกเขาฝึกฝนมาเป็นร้อยปี จนเข้าสู่ขั้นเชี่ยวชาญสูงสุด
เมื่อปล่อยพลังเต็มกำลัง ภูตผีปีศาจพราย ปรากฏเงาดาบโลหิตไหลเวียน กระบี่มายาเคลื่อนไหววูบไหว ราวกับโลกจะแตกสลาย
“ฆ่า!”
หลินลั่วเว่ยไร้ความหวาดกลัว กระบี่โบราณในมือเปล่งพลัง กระบี่แต่ละเล่มราวสายน้ำตกจากฟ้า ปะทะเคล็ดวิชาของราชายุทธ์ทั้งสาม การต่อสู้ดุเดือดเกินจะพรรณนา
“มังกรพิษ!”
หญิงชรากู่ร้อง พลังมารดำทะมึนพวยพุ่ง เงามังกรพิษดำสนิทพุ่งออกจากศีรษะของนาง โถมเข้าใส่หลินลั่วเว่ย
พร้อมกันนั้น กลิ่นอายพิษรุนแรงฟุ้งกระจาย กลืนกินทั่วทั้งภูเขา
“ข้าอยากเห็นนัก ว่าเจ้าจะต้านคำสาปมังกรพิษของข้าได้นานเพียงใด!”
ดวงตาหญิงชราพราวด้วยจิตสังหารร้ายกาจ
มังกรพิษของนางควบแน่นจากพลังพิษลึกล้ำ แม้แต่ราชายุทธ์ยังต้านทานได้ยาก พลังของมันรุนแรงยิ่ง
ทั้งสี่กินโอสถต้านพิษล่วงหน้าไว้แล้ว ขณะที่พื้นที่นี้คือท้องเขา พลังพิษของมังกรพิษจึงรุนแรงถึงขีดสุด
แม้หลินลั่วเว่ยจะเผลอสูดดมไปเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกเวียนศีรษะ พลังลมปราณในร่างเริ่มโกลาหล
“ฆ่า!”
ลมปราณทั่วร่างลั่วเว่ยโหมพลุ่งขึ้น กลายเป็นม่านพลังป้องกันรอบกาย ปิดกั้นพิษมังกรมิให้แทรกเข้าสู่ร่าง พลังกระบี่สายแล้วสายเล่าฟาดลงมาราวสายน้ำสวรรค์ จู่โจมราชายุทธ์ทั้งสี่อย่างบ้าคลั่ง!
YOU MAY ALSO LIKE
