มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 19
แท้จริงแล้วซูเฟิงทำตามคำสั่งของซูเหยา ที่ต้องการให้ซูเฉินขายหน้าในงานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้!
แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะกลับกลายเป็นพวกตนเองที่เสียหน้า
โอสถชางชุนยืดอายุที่ซูเฉินกล่าวถึงนั้น กลับเป็นของจริง?!
สายตาของซูไคซานจับจ้องขวดหยกในมือของซูเฉิน แววตาเต็มไปด้วยความละโมบอย่างถึงที่สุด
ของเหลววิญญาณที่สามารถยืดอายุได้ถึงสิบปี อาจช่วยให้เขาทะลวงขอบเขตและเข้าสู่ขอบเขตแก่นแท้พลังได้!
หากทำได้เช่นนั้น เขาก็จะมีอายุยืนถึงสองร้อยปี!
“หลานรักของปู่ ข้ารู้แล้วว่าเจ้าหวังดี ข้าจะรับโอสถชางชุนยืดอายุขวดนี้ไว้เอง!”
ซูไคซานพูดด้วยแววตาเปล่งประกายและยื่นมือหมายจะคว้าขวดหยก
แต่ซูเฉินกลับดึงขวดกลับมาทันที
“ในเมื่อพวกท่านต่างก็รังเกียจ บอกว่ามันไม่คู่ควรกับงานวันเกิดนี้ เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ข้าว่าหมาดำตัวนี้ดูแล้วถูกชะตากับข้า เอาไว้ให้มันดีกว่า!”
ซูเฉินกล่าวเสียงเรียบ
จากนั้นเขาก็เทของเหลวทั้งหมดในขวดหยกให้หมาดำดื่มจนหมด
มือของซูไคซานที่ยื่นออกมาค้างกลางอากาศ
สีหน้าเขาซีดเผือดอย่างยิ่ง
นี่มัน…การตบหน้าชัด ๆ!
เขาทั้งโกรธแค้น ทั้งเจ็บใจอย่างสุดขีด
โอสถชางชุนยืดอายุที่สามารถยืดอายุได้ถึงสิบปี เป็นของล้ำค่าหาไม่ได้ในใต้หล้า แต่เขากลับต้องมองมันหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา
“น่าเสียดาย!”
ปรมาจารย์กู่หยานกล่าวด้วยสีหน้าเสียดายเช่นกัน
จากนั้นก็หันไปมองซูไคซานและคนอื่น ๆ ก่อนจะเยาะเย้ยว่า “พรสวรรค์ด้านโอสถของคุณชายซูเฉินช่างลึกล้ำยิ่ง ข้ายังต้องยอมรับนับถืออย่างสุดใจ ท่านทั้งหลายในตระกูลซูกลับตาถั่วมองไม่ออกว่าผู้มีพรสวรรค์อยู่เบื้องหน้า ช่างน่าขันสิ้นดี!”
“ถูกต้อง! หากไม่มีคุณชายซูเฉินช่วยชี้แนะ ปรมาจารย์กู่หยานก็ไม่อาจหลอมโอสถแปรพลังห้ามังกรเพื่อรักษาบุตรสาวข้าได้ ตระกูลซูปฏิบัติต่อซูเฉินเช่นนี้ ช่างน่าขันยิ่งนัก!”
เจ้าเมืองเติ้งเต๋าก็ลุกขึ้นพูดพลางหัวเราะเยาะ
“ท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
จากนั้นเขาก็ประคองหลิวหันเยียน และเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลซูพร้อมซูหลิงเอ๋อร์
สายตาของแขกทุกคนเต็มไปด้วยความซับซ้อน
ขณะเดียวกันเมื่อมองไปยังซูไคซานและคนอื่น ๆ ก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงของซูเฟิงดังขึ้น ใบหน้าเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
ฟึ่บ!
เขาก้าวพรวดมาขวางหน้าซูเฉิน
“ซูเฉิน เจ้ากล้าดูหมิ่นท่านปู่ เอาของขวัญวันเกิดไปให้หมากิน? คุกเข่าขอโทษท่านปู่ซะ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้!”
ซูเฟิงกัดฟันกล่าว
“ดูหมิ่น? เจ้าคงจำผิดแล้วล่ะ ข้าจำได้ว่าเจ้าต่างหากที่บอกว่าของขวัญข้าไร้ค่า อีกอย่าง เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติพอจะมาขวางข้า?”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
“เจ้ามันหาที่ตาย!”
ซูเฟิงถูกยั่วยุจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ตูม!
ฝ่ามือของเขาปลดปล่อยปราณเย็นยะเยือก ออกกระบวนท่า ‘ฝ่ามือเยือกแข็ง’ พุ่งเข้าใส่ซูเฉิน
เป็นเคล็ดวิชาระดับเหลืองขั้นกลาง ปล่อยพลังสูงสุดหมายจะบดขยี้ซูเฉินให้ย่อยยับ
วันนี้เขาเสียหน้าจนรับไม่ได้ ต้องระบายความแค้นนี้ให้สาสม
“อ่อนหัด!”
ซูเฉินกล่าวสั้น ๆ
จากนั้นยกฝ่ามือตบออกไปเบา ๆ
เพี๊ยะ!
เสียงดังสนั่น ฝ่ามือตบของเขาปะทะใบหน้าซูเฟิงอย่างจัง ร่างปลิวกระเด็นออกไป
ซูเฟิงร้องลั่น ใบหน้าครึ่งซีกบวมเป่ง เลือดทะลักออกจากปาก สลบเหมือดไปทันที
“ได้ไงกัน….ทะ….ทะเลปราณมังกรแท้ของเจ้าฟื้นแล้ว?!”
ซูเหยาร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
สีหน้าที่เคยเย็นชาของนางเริ่มสั่นคลอน แววตาสั่นระริกไปด้วยความตะลึง
เมื่อครู่ ฝ่ามือของซูเฉินชัดเจนว่ามีคลื่นพลังปราณผันผวนอยู่
หมายความว่า…ทะเลปราณของซูเฉินฟื้นฟูแล้วจริง ๆ?!
“เป็นไปไม่ได้!”
เสียงอุทานจากแขกเหรื่อต่างระงมขึ้น
ทุกคนต่างรู้ว่าทะเลปราณของซูเฉินแตกสลายไปแล้ว กลายเป็นขยะ จะกลับมาหายดีได้อย่างไร?
โอสถระดับหกก็ยังไม่อาจทำได้!
“ผิดหวังหรือไม่? ซูเหยา ข้าบอกแล้วว่าทุกสิ่งที่เจ้าชิงไปจากข้า ข้าจะทวงคืนทั้งหมด!”
ซูเฉินจ้องมองซูเหยา แววตาเฉียบคมดั่งมีด
ไม่ว่าในชาติก่อนหรือชาตินี้ เมื่อใดที่เผชิญหน้ากับซูเหยา ใจเขายากจะสงบลงได้
ผู้คนช่างโหดร้าย ไร้คุณธรรม รู้จักแต่ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น!
วันนี้ เขาจะทำลายทุกสิ่งของซูเหยาให้สิ้น!
เขาจะชดเชยความเสียใจที่เคยมีในอดีต!
“ซูเฉิน ถึงข้าไม่รู้ว่าเจ้าฟื้นทะเลปราณได้อย่างไร แต่เจ้าก็ไม่มีวันเอาชนะข้าได้! เจ้าต้องตายแน่!”
ซูเหยากัดฟัน กล่าวด้วยเสียงแข็งกร้าว แต่แฝงไว้ด้วยความหวั่นไหว
นาง…เริ่มกลัวแล้ว!
“จริงหรือ? เช่นนั้นเจอกันบนแท่นประลองชีวิตความเป็นความตาย!”
ซูเฉินตอบเรียบ ๆ
“ซูเฉิน พรุ่งนี้เจอกันบนแท่นประลอง ไม่ต้องรอหนึ่งเดือน! เจ้ากล้าหรือไม่?”
ซูเหยาพูดเสียงเย็น
“ตกลง พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้!”
ซูเฉินตอบรับทันที
ถึงเวลาแล้ว…ที่จะสะสางบัญชีระหว่างเขากับซูเหยา!
YOU MAY ALSO LIKE
