มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 65 ผู้อาวุโสใหญ่หยุนอี้
“ขออภัย ท่านได้โอสถชะลอวัยเม็ดนี้มาจากที่ใดหรือ?”
หยุนอี้เดินมาหยุดตรงหน้าซูเฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างแรงกล้า
ในฐานะปรมาจารย์โอสถผู้เยี่ยมยุทธ์ และเป็นเพียงหนึ่งก้าวจากการเป็นมหาปรมาจารย์ เขาย่อมรู้ดีว่าโอสถชะลอวัยล้ำค่าเพียงใด
โอสถนี้คือยาโบราณที่ว่ากันว่าสามารถรักษาความเยาว์วัยไว้ได้ชั่วชีวิต ลึกลับจนทำให้เหล่าผู้ฝึกตนหญิงแทบคลั่งใคล้
หยุนอี้เองก็ตามหาโอสถนี้มาโดยตลอด!
เพียงแต่สูตรโอสถชะลอวัยได้สูญหายไปนานแล้ว เว้นแต่ว่าจะพบในซากโบราณเท่านั้น ไม่เช่นนั้นไม่มีทางกลั่นมันขึ้นมาได้เลย
เขาจึงเข้าใจทันทีว่าโอสถนี้ซูเฉินต้องได้มาจากที่ใดสักแห่ง
“โอสถชะลอวัยนี้ ข้ากลั่นเอง!”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
“เจ้ากลั่นเอง? หรือว่าเจ้า…คือท่านซูเฉิน?!”
ร่างของหยุนอี้สั่นไหว ดวงตาเผยความตกตะลึงถึงขีดสุด
เขาราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ในฉับพลัน และยืนยันตัวตนของซูเฉินทันที
“ใช่ ข้าคือซูเฉิน!”
ซูเฉินพยักหน้าเบา ๆ
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหอว่านเป่าดูเหมือนจะกระตือรือร้นกับโอสถชะลอวัยยิ่งนัก บางทีเขาอาจสามารถนำสิ่งนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรฝึกตนได้บ้าง
ที่ซูเฉินนำโอสถชะลอวัยออกมา ไม่เพียงเพื่อตอบแทนหลินชิงชิงที่เคยช่วยเหลือเขาเท่านั้น หากยังหมายใช้โอสถนี้ต่อรองกับทรัพยากรการบ่มเพาะ
ดินแดนตงหลินนั้นเป็นเพียงหนึ่งในสามสิบหกเขตของทุ่งรกร้างตะวันออก แร้นแค้นนัก แม้แต่ศิลาวิญญาณชั้นต่ำยังหายาก หากต้องฝึกฝนตามลำดับขั้น คงอีกนานนับไม่ถ้วนกว่าจะกลับสู่จุดสูงสุดเช่นชาติปางก่อน
แต่บรรดาผู้นำทั้งหลายในดินแดนนี้ล้วนกุมทรัพยากรไว้มากมาย ซูเฉินจึงตั้งเป้าไว้ที่พวกเขา
ใครจะคิดว่า เพียงหยิบโอสถออกมาก็เรียกให้หยุนอี้ปรากฏตัวได้
“สมแล้วที่เป็นท่านซูเฉิน และยังเป็นปรมาจารย์โอสถอีกด้วย ข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านจะสามารถกลั่นโอสถชะลอวัยได้จริง!”
หยุนอี้กล่าวอย่างตื่นเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความเคารพ
ชายหนุ่มผู้เบื้องหน้าเขานี้ ทำให้เขารู้สึกราวกับฝัน
ใครเล่าจะไม่ตกตะลึง หากได้ยินว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งคือปรมาจารย์โอสถ?
เขารู้เรื่องของซูเฉินเพราะได้ยินจากหลินลั่วเว่ย ว่าซูเฉินสามารถกลั่นโอสถไท่อินแปรเทพได้
หากไม่เพราะผู้คนมากมายอยู่ ณ ที่นี้ เขาแทบอยากขอคำแนะนำจากซูเฉินเสียเดี๋ยวนั้น
“ปรมาจารย์โอสถ?!”
ทุกคนในตำหนักต่างตกตะลึง
แต่แรก พวกเขาเพียงประหลาดใจที่ซูเฉินนำโอสถระดับหกที่สาบสูญมาได้
แต่ไม่มีใครคิดว่าโอสถนี้คือผลงานของซูเฉินเอง
เขาเป็นปรมาจารย์โอสถจริงหรือ?
ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าหลี่ มีเพียงประธานแห่งหอว่านเป่าเท่านั้นที่เป็นปรมาจารย์โอสถ การจะก้าวสู่ระดับนี้ยากเย็นนัก
ทว่าซูเฉินยังเป็นเพียงวัยรุ่น เขาทำได้อย่างไร?
แม้แต่หลินฉีเอง สีหน้าก็ซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขารู้ดีว่า สถานะของ ‘ปรมาจารย์โอสถ’ นั้นสูงส่งเพียงใด เทียบได้กับยอดฝีมือระดับราชายุทธ์เลยทีเดียว!
หากซูเฉินคือปรมาจารย์โอสถจริง เช่นนั้นการที่เขาล่วงเกินอีกฝ่าย ย่อมหมายถึงหายนะ!
ฝั่งองค์รัชทายาทหลินเฟิง สีหน้ากลับเปี่ยมด้วยความโล่งใจ
โชคดีนัก ที่เขาไม่ได้อวดดีเช่นหลินฉีจนไปยั่วยุซูเฉิน
“ท่านซูเฉิน ข้าอยากทราบว่าท่านยินดีจะแลกโอสถชะลอวัยนี้หรือไม่? หากท่านยินดี ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใด หอว่านเป่าของข้าจะหามาให้ท่านแน่นอน!”
หยุนอี้ถามด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง
“ผู้อาวุโสหยุน โอสถชะลอวัยเม็ดนี้ข้ามอบให้ท่านหญิงหลินเป็นของขวัญวันเกิด คงมอบให้ท่านไม่ได้แล้ว แต่…”
ซูเฉินส่ายหน้าเบา ๆ
หยุนอี้รู้สึกเสียดายอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำถัดมา เขาก็รีบถามอย่างตื่นเต้นว่า:
“แต่…อะไร?”
“แต่ข้ายังสามารถกลั่นโอสถชะลอวัยได้อีก เพียงแต่ขาดสมุนไพรที่จำเป็นเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
“แค่นั้นหรือ! หอว่านเป่าของข้ามีสมุนไพรมากมาย ท่านต้องการสิ่งใด เพียงบอกมา!”
หยุนอี้กล่าวอย่างภาคภูมิ
“ข้าก็อยากได้เม็ดหนึ่ง!”
จวินจื่อหลิงเบ้ปาก ยิ้มพลางมองซูเฉิน
“ซูเฉิน พวกเราสนิทกันถึงเพียงนี้ เจ้าจะไม่ให้ข้าเม็ดหนึ่งจริงหรือ?”
นางเดินเข้ามาเกาะแขนซูเฉิน ยื่นหน้าออดอ้อน เสียงหวานน่าฟัง
ทุกคนในตำหนักแทบเบิกตากว้างด้วยความตะลึง
ใครเคยเห็นจวินจื่อหลิงเอาใจผู้ชายเช่นนี้กัน?
เสียงหัวใจแตกสลายดังกระจายอยู่เต็มตำหนัก
“ท่านซูเฉิน ข้าก็อยากได้โอสถชะลอวัย หากท่านกลั่นให้ ข้ายอมมอบทุกสิ่งที่ท่านต้องการ!”
“ท่านซูเฉิน ข้าขอหนึ่งเม็ด!”
“ข้าด้วย!”
“…”
ทั่วตำหนักชิงเฉวียน บรรดาสตรีฝึกยุทธ์จ้องมองซูเฉินด้วยสายตาร้อนแรง
โอสถที่สามารถรักษาความงามไปตลอดชีวิต มีสตรีใดเล่าจะต้านทานได้?
ในชั่วพริบตา ซูเฉินก็ถูกล้อมไว้เต็มรอบ
“สารเลว!!!”
หลินฉีที่เห็นจวินจื่อหลิงออดอ้อนซูเฉินถึงเพียงนี้ ตัวสั่นด้วยความโกรธ แววตาเต็มไปด้วยความริษยา
แต่เมื่อระลึกได้ถึงสถานะ ‘ปรมาจารย์โอสถ’ ของอีกฝ่าย เขาก็เต็มไปด้วยความเสียใจและไม่อาจยอมรับได้
เหตุใด…เขาถึงได้โง่พอไปล่วงเกินซูเฉิน!?
YOU MAY ALSO LIKE
