มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 66 ลอบสังหารอีกครั้ง

โอสถชะลอวัยได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม!

เป้าหมายของซูเฉินจึงบรรลุผลอย่างสมบูรณ์

เมื่อเขากล่าวว่าจะกลั่นโอสถชะลอวัยขึ้นอีกจำนวนหนึ่งเพื่อนำไปประมูลที่หอว่านเป่า เหล่าสตรีผู้ฝึกยุทธ์ในตำหนักชิงเฉวียนจึงยอมล่าถอยไปด้วยความเสียดาย

ส่วนหลินฉีนั้นอับอายเกินกว่าจะอยู่ต่อ จึงรีบเดินจากไปทันที

ภายในตำหนักชิงเฉวียน งานเลี้ยงวันเกิดของหลินชิงชิงจึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างยกจอกดื่มอวยพร โดยเฉพาะซูเฉินซึ่งกลายเป็นตัวเอกของงานเลี้ยงอย่างแท้จริง

แม้แต่จวินจื่อหลิง รัชทายาทหลินเฟิง และผู้อาวุโสใหญ่หยุนอี้ ต่างก็ยกจอกสุรามาอวยพรแก่เขาหลายครั้ง

ทุกคนล้วนมีลางสังหรณ์ว่า ชื่อของซูเฉินจะกลายเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ที่สว่างไสวที่สุดในนครหลวงต้าหลี่ และไม่มีทางถูกมองข้ามได้อีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว ปรมาจารย์โอสถ ย่อมได้รับความเคารพแม้แต่จากจ้าวยุทธ์ และราชาแห่งอาณาจักรต้าหลี่ก็จะต้องพยายามช่วงชิงเขาไว้

ส่วนการตายของจางเชียนนั้น…ถูกลืมไปนานแล้ว

ใครบังอาจล่วงเกินปรมาจารย์โอสถ? สมควรตาย!

……

ณ สำนักเทพศาสตรา

ภายในวิหารโบราณหลังหนึ่ง ผู้มีร่างสูงใหญ่สง่างาม นุ่งห่มชุดคลุมดำหลวม ๆ อย่างผู้ทรงอำนาจผู้อาวุโสโม่ลั่วลืมตาขึ้นกะทันหัน

“ซูเฉิน เป็นปรมาจารย์โอสถ?!”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ขอรับ อาจารย์! ข่าวนี้มาจากตำหนักชิงเฉวียนโดยตรง ซูเฉินได้รับการรับรองจากหยุนอี้ แถมยังกลั่นโอสถชะลอวัยที่สาบสูญได้อีกด้วย เขาเป็นปรมาจารย์โอสถจริง ๆ! แต่…ข้ายังไม่อยากเชื่อเลย เจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่นจะเป็นปรมาจารย์โอสถได้อย่างไร?!”

เซวียนปินคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผู้อาวุโสโม่ลั่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อาจเชื่อได้

เขาไม่เคยคิดเลยว่าซูเฉินจะเป็นปรมาจารย์โอสถ!

แต่สถานะของซูเฉินนั้นได้รับการยืนยันจากปากของหยุนอี้ด้วยตัวเอง ต่อให้เขาไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ

เมื่อนึกย้อนถึงไม่กี่วันก่อน ที่เขายังกล้าคิดจะแข่งการกลั่นยากับซูเฉิน เขาก็รู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

“หากหยุนอี้ไม่ถูกทำลายพลังจิตมาก่อน ป่านนี้คงกลายเป็นปรมาจารย์โอสถระดับสูงไปแล้ว! เมื่อเป็นเขาที่กล่าวเช่นนั้น ก็แสดงว่าซูเฉินมีฝีมือจริง! ปรมาจารย์โอสถ… ข้าดูถูกเด็กคนนี้เกินไปจริง ๆ!”

ม่อหลัวเอ่ยช้า ๆ แววตาฉายประกายแหลมคม

ก่อนหน้านี้เขามองซูเฉินเป็นแค่มดตัวหนึ่งที่สามารถบดขยี้ตอนไหนก็ได้ ไม่เคยแม้แต่จะใส่ใจ

แต่หากซูเฉินเป็นปรมาจารย์โอสถจริง เช่นนั้นเขาก็ต้องให้ความระมัดระวัง

“นักฆ่าจากหอเฟิงอวี่จะลงมือลอบสังหารซูเฉินในวันนี้ใช่หรือไม่?”

ม่อหลัวคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ ถามขึ้นกะทันหัน

“ขอรับ! ตามข้อตกลง วันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะลงมือ อาจารย์ ท่านจะ…”

เซวียนปินพยักหน้า

“ไม่ดีแล้ว! รีบแจ้งหอเฟิงอวี่ให้ถอนกำลัง ห้ามลอบสังหารซูเฉินอีก! หากเขาเป็นปรมาจารย์โอสถจริง การสังหารเขาย่อมนำมาซึ่งหายนะใหญ่หลวง!”

โม่ลั่วเอ่ยอย่างเฉียบขาด แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

เขารู้ดีว่าเบื้องหลังผู้ที่สามารถฝึกฝนจนเป็นปรมาจารย์โอสถตั้งแต่อายุยังน้อยนั้น ย่อมมีพลังอำนาจอันมหาศาลอยู่เบื้องหลัง

เขาไม่เชื่อว่าซูเฉินบรรลุถึงระดับนี้ด้วยตนเอง จะต้องมีสุดยอดผู้มีอำนาจหรือยอดยุทธ์ลึกลับอยู่เบื้องหลังแน่นอน!

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด เขาก็ไม่อาจล่วงเกินได้!

“ขอรับ!”

เชวียนปินเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังจะก่อหายนะ รีบเหงื่อท่วมหน้าแล้วหมุนตัววิ่งออกไปทันที

“ซูเฉิน… ซูเฉิน เจ้ามีภูมิหลังอันใดกันแน่?”

โม่ลั่วพึมพำกับตนเอง แววตาลึกล้ำฉายความเย็นเยียบ

……

ตำหนักชิงเฉวียน

งานเลี้ยงวันเกิดของหลินชิงชิงจบลงแล้ว ซูเฉินมีอาการมึนเมาเล็กน้อย เขาจึงไม่กลับไปยังสำนักเทพศาสตราพร้อมกับจวินจื่อหลิง แต่เลือกจะกลับคฤหาสน์ตระกูลหลิว เพื่อไปเยี่ยมมารดาและน้องสาวแทน

เวลานั้นเป็นยามค่ำคืน ลมเย็นพัดโชยกระทบใบหน้าซูเฉิน ช่วยขับไล่อาการเมาไปได้บ้าง

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาใกล้จะถึงคฤหาสน์หลิว จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์อันตรายผุดขึ้นในใจ

“หืม?”

แววตาของซูเฉินวาบเย็น เขารับรู้ได้ถึงพลังสังหารแผ่ปกคลุมตามตรอกยามราตรีสายนี้

“นักฆ่าจากหอเฟิงอวี่อีกแล้ว? ช่างตามตื๊อเสียจริง!”

ดวงตาของซูเฉินเปล่งแสงเยียบเย็น แต่น้ำเสียงยังคงสงบ เขาก้าวเดินต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ในตอนนั้นเอง เงาร่างสองสายโผล่ขึ้นมาจากด้านหลังโดยไร้สุ้มเสียง ดาบยาวสีน้ำเงินเข้มสองเล่มฉายแสงเย็นเฉียบแหวกอากาศพร้อมพลังสังหาร พุ่งเข้าหาซูเฉินจากสองทิศ

ทั้งสองคือมือสังหารจากหอเฟิงอวี่ สวมชุดดำคลุมร่างทั้งตัว เผยเพียงดวงตาเย็นชาน่าหวาดหวั่น

พวกเขาเห็นภาพร่างซูเฉินถูกดาบแทงทะลุร่าง เลือดสาดกระเซ็น

ทว่า…ไม่มีเลือดแม้แต่น้อย

เหมือนกับดาบทั้งสองเล่มแทงลงสู่อากาศธาตุ

“แย่แล้ว!”

สีหน้าของนักฆ่าทั้งสองเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด พวกเขาเห็นกับตาว่าร่างซูเฉินเบื้องหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นเพียงเงาเลือนรางที่ล่องลอยในความมืด

ไม่ใช่ร่างจริงของซูเฉินเลย!

“กำลังมองหาข้าหรือ?”

เสียงเรียบนิ่งของซูเฉินดังขึ้นข้างหูของนักฆ่าทั้งสองแห่งหอเฟิงอวี่ ทำเอาขนทั่วร่างพวกเขาตั้งชันทันที พลังสังหารแผ่ทะลัก สะบัดดาบแทงกลับไปด้านหลังทันควัน!

แต่…สายเกินไปแล้ว!

โฮก!

เสียงคำรามของมังกรโบราณสะท้านอากาศ ร่างของซูเฉินปรากฏอยู่ด้านหลังพวกเขา พลังภายในแผ่พล่าน เลือดลมเดือดพล่าน มังกรแท้สีทองซีดจางสองตัวพันอยู่รอบแขนของเขา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหมัดมรณะที่ระเบิดออกพร้อมกัน!