มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 7
“เอาเถอะ… ช่วยไว้ก่อนก็แล้วกัน!”
ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ
เขาก้าวออกจากหลังม่านน้ำตก เดินไปยังร่างของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์
เขารู้ดีว่า… ร่างของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์น่าจะมียาแก้พิษผงหยินหยางราคะอยู่ด้วย
ร่างของจี้เล่อถงจื่อบัดนี้ดำคล้ำ ส่งกลิ่นเหม็นคาวรุนแรง เต็มไปด้วยพิษร้าย
ซูเฉินค่อย ๆ ถอดแหวนเก็บสมบัติออกจากนิ้วของเขาอย่างระมัดระวัง
ในแหวนน่าจะมียาแก้พิษอยู่แน่
แต่ในขณะนั้น… กลับมีลมหอมบางเบาพัดมาด้านหลัง
สองแขนอ่อนนุ่มโอบรัดจากด้านหลัง ร่างนุ่มร้อนแนบชิดเข้าหาเขาแน่น
“นี่มัน…?!”
ดวงตาซูเฉินเบิกกว้างทันที ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง
หลินลั่วเว่ยในสภาพเปลือยเปล่า ผิวขาวราวหยก รูปร่างเพรียวระหง เส้นผมดำยาวราวม่านน้ำตก ท่าทางสง่างาม ดวงหน้าเลอค่าเหนือใคร
แต่วินาทีนี้… ใบหน้ากลับแดงก่ำ ดวงตาเลือนลาง แววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยไฟปรารถนา
ซูเฉินแม้จะผ่านชีวิตมาสองชาติ แต่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน!
“ถึงข้าจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ… แต่ก็ไม่อาจฉวยโอกาสยามคนลำบากได้!”
ซูเฉินกัดฟัน ยิ้มขื่นในใจ ถึงแม้ร่างกายเขาเองก็เริ่มร้อนระอุเช่นกัน
เขาพยายามควบคุมจิตใจฝืนเปิดแหวนเก็บสมบัติเพื่อหยิบยาแก้พิษออกมาให้หลินลั่วเว่ย
“…ช่วยข้าด้วย… ช่วยข้า…”
เสียงพร่าจากหลินลั่วเว่ยเปล่งออกมา แทบทำให้เลือดลมซูเฉินเดือดพล่าน
เขาพบว่าตนไม่สามารถดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของหลินลั่วเว่ยได้เลย
อย่าลืมว่า… หลินลั่วเว่ยเป็นผู้บ่มเพาะในขอบเขตจ้าวยุทธ์ ขณะที่เขาอยู่แค่ปลายขอบเขตกายภาพ
แขนเล็ก ๆ ของเขา จะไปสู้แรงของหญิงสาวระดับนั้นได้อย่างไร?
สุดท้าย… ซูเฉินถูกผลักล้มลงไป
หลินลั่วเว่ยฉีกเสื้อผ้าของเขา แล้วโถมกายเข้าหาอย่างไม่ยอมปล่อย
“นี่ข้า… ถูกบังคับสินะ?!”
ดวงตาซูเฉินเบิกโพลง…!
…
หลายชั่วยามผ่านไป
เขามองหลินลั่วเว่ยที่นอนหลับพริ้มอยู่ข้างกาย ใบหน้างามของนางยังมีเหงื่อผุดเป็นเม็ดเล็ก ๆ
ซูเฉินได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น
“คราวนี้ ต่อให้ข้ากระโดดแม่น้ำหวงก็ล้างตัวไม่สะอาดแล้วล่ะ! แต่เจ้าก็อย่าโทษข้าเลย… คนที่เป็นฝ่ายผลักก็คือเจ้าเอง ข้าห้ามมือห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ…”
เขาพึมพำเบา ๆ
จากนั้นก็กระโจนลงสู่สระลับห้วงหยิน
ความหนาวยะเยือกจากน้ำเย็นจัด ทำให้ซูเฉินตื่นเต็มตาในพริบตา
แต่ยิ่งดำลงไปลึก ความรู้สึกกลับยิ่งร้อนขึ้น
เมื่อถึงก้นสระ ความรู้สึกคล้ายแช่น้ำพุร้อนอันเร่าร้อน
ท่ามกลางหินใต้น้ำ… ซูเฉินเห็นสมุนไพรวิญญาณประหลาดต้นหนึ่ง
ใบของมันมีเก้าใบ รูปร่างคล้ายมังกร แดงจัดใสราวอัญมณี มีแสงสว่างเจิดจ้าออกมา
“เจอแล้ว!”
ดวงตาซูเฉินฉายแววตื่นเต้นสุดขีด
เขาค่อย ๆ เด็ดหญ้าหัวใจศักดิ์สิทธิ์เก้ามังกรออกมาอย่างระมัดระวัง ใส่ไว้ในกล่องหยกที่เตรียมไว้ แล้วว่ายกลับขึ้นสระ
เมื่อเห็นหลินลั่วเว่ยที่ยังนอนหลับอยู่ข้างสระน้ำ เขาก็เอ่ยเบา ๆ ว่า
“เซียนหญิงลั่วเว่ย… แม้ข้าจะฉวยโอกาสเจ้า แต่ก็ช่วยชีวิตเจ้าไว้เช่นกัน เราถือว่าหายกันแล้วก็แล้วกัน!”
พูดจบ ซูเฉินก็หันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล
…
หลังจากออกจากสระลับห้วงหยิน เขาก็เร่งฝีเท้ากลับเมืองหยุนเจียงทันที
พร้อมกันนั้น เขาก็ใช้เลือดหยดลงบนแหวนเก็บสมบัติของจี้เล่อถงจื่อ เพื่อแย่งการเป็นเจ้าของ
แม้จะมีตราผนึกวิญญาณของเจ้าของเก่าอยู่ แต่เมื่อเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์สิ้นชีวิตไปแล้ว ผนึกนั้นก็สลายตามไปด้วย
การแย่งแหวนจึงง่ายดาย
ด้านในแหวนมีพื้นที่ขนาดเท่าห้องหนึ่ง เต็มไปด้วยของมากมาย
“แม้แหวนนี้จะเป็นเพียงอุปกรณ์วิญญาณระดับสูงสุดของระดับเหลือง แต่ก็ยังถือว่าหาได้ยากยิ่งในพื้นที่กันดารแบบนี้… นับว่าเก็บเกี่ยวได้มหาศาลเลยทีเดียว!”
ซูเฉินยิ้มอย่างพอใจขณะตรวจของในแหวน
การเดินทางครั้งนี้ จุดประสงค์คือการหาหญ้าหัวใจศักดิ์สิทธิ์เก้ามังกร
แต่กลับได้แหวนของจี้เล่อถงจื่อมาเป็นของแถม!
ในฐานะจอมโจรบำเรอสตรีผู้ฉาวโฉ่ แน่นอนว่าเขาสะสมสมบัติล้ำค่าไว้มากมาย
สมุนไพรวิญญาณนับร้อยชนิด ขวดโอสถเสริมพลังและรักษาร่างกายหลากหลายระดับหลายสิบขวด
ยังมีคัมภีร์เคล็ดวิชาต่อสู้ระดับเหลืองอีกหลายเล่ม โดยเล่มที่ล้ำค่าที่สุดคือ ‘เคล็ดวิชาลับจี้เล่อ’ ที่จี้เล่อถงจื่อฝึกอยู่ ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาระดับปฐพี แม้จะยังไม่สมบูรณ์ก็ตาม
เคล็ดวิชาระดับปฐพีนั้น หาได้ยากยิ่งในอาณาจักรต้าหลี ถือเป็นสมบัติล้ำค่า
ซูเฉินไม่ให้ค่าเคล็ดวิชาเหล่านี้มากนัก แต่สามารถนำไปขายได้
ยังมีธนบัตรเงินหลายล้านตำลึง สำหรับจี้เล่อถงจื่อแล้ว เงินพวกนี้ก็แค่กระดาษ ใช้ยามฉุกเฉินเท่านั้น
แต่สิ่งที่ซูเฉินให้ค่ามากที่สุดคือ… กองศิลาวิญญาณเล็ก ๆ!
“ทั้งหมดมี 3,621 ก้อน แม้จะเป็นศิลาวิญญาณระดับต่ำทั้งหมด แต่ในแถบตงหลินอันกันดารนี้ก็ถือว่าหายากมาก! ศิลาวิญญาณเหล่านี้เพียงพอให้ข้าฝ่าทะลุเข้าสู่ขอบเขตแก่นแท้พลังได้!”
เขาพึมพำกับตนเอง
ศิลาวิญญาณ ถือเป็นทรัพยากรอันล้ำค่าสำหรับผู้บ่มเพาะตั้งแต่ขอบเขตแก่นแท้พลังขึ้นไป
หนึ่งก้อน... เทียบได้กับเงินหนึ่งแสนตำลึง!
“ด้วยศิลาวิญญาณเหล่านี้ ข้าจะฝ่าทะลุถึงขอบเขตแก่นแท้พลังได้ในเวลาไม่นาน! สมุนไพรที่จี้เล่อถงจื่อสะสมไว้ ส่วนมากสามารถนำไปปรุงเม็ดยาเก้ามังกรได้เหลือเพียงสมุนไพรอีกไม่กี่ชนิด ข้าคงต้องกลับเมืองหยุนเจียงเพื่อหาซื้อเพิ่ม!”
ซูเฉินขบคิด
เขาต้องการปรุงเม็ดยาเก้ามังกรให้เร็วที่สุด เพื่อเปิดทะเลมังกรแท้ทั้งเก้า วางรากฐานอันสูงสุดจากนั้น… จึงเริ่มบ่มเพาะเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกรได้อย่างแท้จริง!
ด้วยความเร็วของเขา… ไม่นานนักก็ถึงชายป่าเทือกเขากูเยว่
แต่เขาหารู้ไม่ว่า… ในขณะนั้นเอง ได้มี ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ กลุ่มหนึ่ง กำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาที่สระลับห้วงหยินตั้งอยู่อย่างรวดเร็ว!
YOU MAY ALSO LIKE
