มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 6
“เป็นพวกเขางั้นหรือ?”
ซูเฉินรู้สึกสะดุ้งในใจทันที เขาจำชายหญิงสองคนเบื้องหน้าได้ในพริบตา
หญิงสาวในชุดขาวผู้นั้นมีนามว่า หลินลั่วเว่ย หรืออีกชื่อหนึ่งคือ เซียนหญิงลั่วเว่ยนางคือองค์หญิงใหญ่แห่งอาณาจักรต้าหลีว่ากันว่านางงดงามอ่อนหวาน มีรูปร่างงามสง่าและที่สำคัญ… ถือครองร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยิน อันหาได้ยากยิ่ง! พรสวรรค์ในการบ่มเพาะของนางน่ากลัวถึงขีดสุด พลังฝีมือแข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าเทียบ!
ส่วนชายอีกคนคือ จี้เล่อถงจื่อ (เจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์) คือชื่อเสียงฉาวโฉ่แห่งเขตตงหลินจอมโจรบำเรอสตรี ที่ใช้เคล็ดวิชาลับ “ดูดหยินบำรุงหยาง” ทำลายชีวิตสตรีมานับไม่ถ้วน!
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังอยู่ใน ขอบเขตขุนนางยุทธ์ขั้นสูงสุดแถมยังชอบหลบซ่อนเร้นเรไร ไม่มีใครล่วงรู้ว่าอยู่ที่ใดจึงยังไม่มีผู้ใดสามารถกำจัดเขาได้จนถึงทุกวันนี้!
ไม่นึกเลยว่า… หลินลั่วเว่ยจะตกเป็นเป้าหมายของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์คนนี้!
ตูม!!
พลังปราณแท้ในตัวหลินลั่วเว่ยปะทุขึ้น! พลังอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากร่างของนาง ก่อเกิดคลื่นน้ำถาโถมขึ้นจากสระลับห้วงหยินนางรีบสวมชุดขาว แล้วทะยานออกจากสระทันที
“ฮ่าๆๆ เซียนหญิงลั่วเว่ย! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงไม่กล้าใช้พลังปราณมากนักหรอกนะ! เจ้าไม่รู้สึกหรือว่า… ทั่วทั้งร่างร้อนรุ่ม อ่อนแรงจนควบคุมไม่อยู่แล้วหรือ?”
เจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์เอ่ยพลางหัวเราะ ดวงตาเต็มไปด้วยความลามก
“เจ้า… วางยาข้า?!”
สีหน้าหลินลั่วเว่ยเปลี่ยนไปทันที
ใบหน้างามไร้ที่ติของนางเริ่มปรากฏสีแดงผิดปกติ
“ไม่ๆๆ! ข้าเป็นคนจิตใจดีเยี่ยงนี้ จะไปวางยาสตรีได้อย่างไร? ข้าแค่เท ‘ผงหยินหยางราคะ’ ลงในสระลับห้วงหยินเท่านั้นเอง!”
ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงหวาน ราวกับกำลังกระทำเรื่องเล็กน้อย
“ผงหยินหยางราคะ?! เจ้า… มันสมควรตาย!”
ใบหน้าหลินลั่วเว่ยซีดเผือดลงทันใดแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด!
ผงหยินหยางราคะคือตัวยาลับเฉพาะของเจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์ว่ากันว่า… แม้แต่นางฟ้าบริสุทธิ์ หากได้รับมันเข้าไป ก็จะกลายเป็นสตรีราคะในทันที!
“อย่าเพิ่งขัดขืนไปนักเลย เซียนหญิงลั่วเว่ย! เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าได้สัมผัส… สุขาวดีบนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง! และเมื่อข้าดูดกลืนร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยินของเจ้าข้าก็จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์ในคราเดียว!”
เจ้าหนุ่มผู้นั้นหัวเราะอย่างหื่นกระหายสายตาไม่ยอมหยุดมองหลินลั่วเว่ยแม้แต่วินาทีเดียว
“แสดงว่า… เจ้านี่จ้องหลินลั่วเว่ยมานานแล้ว? ถึงขนาดวางยาลงในสระล่วงหน้าด้วยซ้ำ…เช่นนั้นก็แปลว่า… เจ้าอาจจะรู้ถึงการมีอยู่ของข้าแล้ว?!”
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามา
แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองเห็นเขาเป็นเพียงเศษสวะในขอบเขตกายภาพแต่อย่างไรเสีย หากอีกฝ่ายลงมือกับหลินลั่วเว่ยแล้วเขาก็ไม่มีทางรอดพ้นไปได้แน่นอน!
หลินลั่วเว่ยที่ตกจากอากาศ พยายามหมุนเวียนพลังปราณในร่างเพื่อขับพิษออกแต่ยิ่งใช้พลังมากเท่าไร ร่างกายก็ยิ่งร้อนรุ่มใบหน้ายิ่งแดงซ่าน นางรู้สึกอับอายปนโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก
“จี้เล่อถงจื่อ! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า…ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบโลก ข้าก็จะตามล่าฆ่าเจ้าจนได้!”
แม้ร่างกายอ่อนแรงราวจะล้มลงแต่นัยน์ตาหลินลั่วเว่ยกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นรุนแรง
“ไม่ต้องห่วงหรอก เซียนหญิงลั่วเว่ย! หลังจากเจ้าและข้าได้ร่วมสุขาวดีบนสวรรค์เจ้าจะติดใจจนไม่มีวันจากข้าได้แน่นอน! เจ้าจะเป็นหญิงของข้า… ตลอดกาล!”
น้ำเสียงของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจร่างของเขาทะยานลงจากหน้าผา มุ่งหน้าหาหลินลั่วเว่ยอย่างหื่นกระหาย
“แค่ก!”
หลินลั่วเว่ยโกรธจนกระอักเลือดออกมาลมหายใจของนางอ่อนแรงลงทันใดร่างกายร้อนรุ่มจนแสบไปทั่ว เนื้อตัวเริ่มรู้สึกคันยุบยิบราวกับมีมดนับพันไต่ไปทั่วทุกอณูความปรารถนาให้ถอดเสื้อผ้าก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
สายตาของหลินลั่วเว่ยเริ่มเลือนรางสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ก็กำลังจะถูกกลืนกินโดยแรงยาระลอกแล้วระลอกเล่า
มือของนางเริ่มเอื้อมไปจับชุดขาว แล้ว…
ซวบ!
เนื้อผ้าฉีกขาดเป็นเส้นยาว เผยให้เห็นผิวเนียนขาวน่าหลงใหลแม้แต่ช่วงอกก็เผยให้เห็นร่องลึกชวนใจสั่น
ร่างของหลินลั่วเว่ยเริ่มบิดเกร็ง ส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
“เซียนหญิงลั่วเว่ย… ให้ข้ารักเจ้าให้สุดใจก็แล้วกัน!”
เมื่อเห็นว่ายาเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่จี้เล่อถงจื่อไม่อาจทนต่อไปได้อีกเขาพุ่งเข้าหาหลินลั่วเว่ยในทันที!
แต่ในวินาทีนั้นเอง เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน!
ดวงตาของหลินลั่วเว่ยพลันกลับมาคมกริบราวใบมีดสติของนางคืนกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับจิตสังหารเย็นยะเยือก!
ฟิ้ว!
เงางูสีดำตัวหนึ่งพุ่งออกจากเงามืด ราวสายฟ้าฟาดหัวสามเหลี่ยมของมันมีแสงสีฟ้าจาง ๆ เปล่งออกมาอย่างเย็นเยียบพุ่งตรงใส่จี้เล่อถงจื่อในพริบตาเดียว!
ขณะเดียวกัน แสงดาบสีฟ้าอ่อนพุ่งขึ้นจากฝ่ามือหลินลั่วเว่ยคมกริบราวจะฉีกทะลวงทุกสิ่งแทงเข้าใส่หัวใจของชายผู้นั้นโดยไม่ลังเล
“นังสารเลว! เจ้าเล่นละครกับข้า?!”
ใบหน้าจี้เล่อถงจื่อเปลี่ยนสีอย่างสิ้นเชิงเขาตวัดร่างหลบแสงดาบในมุมที่เหลือเชื่อได้ฉิวเฉียด
แต่เขาหลบไม่พ้น… งูดำตัวนั้น!
หัวงูแหวกทะลุพลังป้องกันของเขา แล้ว กัดเข้าใส่ลำคอ อย่างแม่นยำ
เพียะ!
จี้เล่อถงจื่อฟาดงูดำตัวนั้นด้วยฝ่ามือเต็มแรง จนแหลกเละเป็นกองเลือด
แต่นั่นก็ สายเกินไปแล้ว พิษร้ายได้แผ่ซึมไปทั่วร่างแล้ว!
“มีพิษ?!”
เขาร้องเสียงหลง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดรีบควักโอสถบำรุงหลากชนิดออกมากลืนลงคอรัว ๆ
“มันคืองูเจ็ดก้าวแทงใจพิษของมันรุนแรงถึงขีดสุด ไม่มีทางรักษาได้เจ้าหนุ่มบำเรอสวรรค์… เจ้าตายแน่นอน!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวเสียงเย็นแม้ร่างกายสั่นเทา ใบหน้าเธอซีดขาว เลือดสดไหลจากมุมปาก แต่แววตายังแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“นังนางมาร! เจ้าคิดฆ่าข้าแล้วจะได้อะไร?! เจ้าเองก็โดนพิษของผงหยินหยางราคะไปแล้ว! หากไม่มีบุรุษมา ‘ปลดปล่อย’ ให้เจ้าเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี!”
จี้เล่อถงจื่อร้องอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
แต่พิษของงูเจ็ดก้าวแทงใจ… รุนแรงเกินไปโอสถทั้งหลายของเขาไม่มีผลแม้แต่น้อยใบหน้าเริ่มดำคล้ำ โลหิตสีดำทะลักออกจากปากและรูขุมขน
เขารู้ดีว่า… ตนเองหมดหนทางแล้ว
“ไม่นึกเลย… ข้าจะมาตายด้วยน้ำมือของนังผู้หญิงนี่!”
สุดท้าย… ร่างของจี้เล่อถงจื่อล้มลงกับพื้นดวงตาเบิกโพลง เต็มไปด้วยความแค้นและความเสียดาย!
ฉึบ!
ขณะเดียวกัน หลินลั่วเว่ยก็ไม่อาจต้านทานแรงพิษได้อีกต่อไป
ใบหน้าของนางแดงจัด ดวงตาเลือนลางร่างกายร้อนรุ่มจนระเบิดมือของนางฉีกชุดออกหมดสิ้นจนเปลือยเปล่า เผยร่างงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!
ซูเฉินที่แอบอยู่… ถึงกับตะลึงงัน!
“ข้าควรช่วยนางหรือไม่?”
เขากำหมัดแน่น จิตใจหวั่นไหวหนัก
“ถ้าไม่ช่วย… นางต้องตายแน่แต่หากข้าช่วย แล้วนางได้สติขึ้นมา…แล้วฆ่าปิดปากข้าล่ะ?!”
YOU MAY ALSO LIKE
