มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 90 ลั่วเสวี่ยน
“การจะให้ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์…ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! แต่การจะเข้าสู่นิกายเทียนเต้า ไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าต้องผ่านบททดสอบก่อน!”
ดวงตาของลั่วเสวี่ยนส่องประกาย นางยิ้มเล็กน้อย
ความจริงแล้วนางเริ่มรู้สึกหวั่นไหว
เหตุผลที่นางเดินทางมายังอาณาจักรต้าหลี่อันเล็กนี้ ก็เพราะแดนลับเขาอู่หลงที่กำลังจะเปิดในอีกไม่นาน แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับอัจฉริยะเช่นซูเฉินเข้า
แน่นอนว่า ลั่วเสวี่ยนไม่ได้ให้ความสำคัญแค่เพียงพรสวรรค์ สิ่งที่นางให้ความสำคัญที่สุดคือจิตใจ คุณธรรม และสติปัญญา
พรสวรรค์ของซูเฉินนับว่าไม่ขาดตกบกพร่อง แต่หากอยากเป็นศิษย์ของนางจริง ๆ ก็ต้องผ่านการทดสอบในด้านอื่นเช่นกัน
“ผู้อาวุโส ท่านเพียงกล่าวมาเถิด ไม่ว่าจะเป็นการทดสอบเช่นไร ข้าก็จะผ่านให้จงได้!”
ซูเฉินยิ้มกล่าว
“ดีมาก! ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์ของนิกายเทพศาสตรา เจ้าก็ย่อมรู้จักแดนลับเขาอู่หลงใช่หรือไม่? เมื่อแดนลับเปิด ข้าจะพาเจ้าเข้าไป หากเจ้าผ่านการทดสอบของข้าได้…ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์!”
ดวงตาของลั่วเสวี่ยนทอประกาย ก่อนจะกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ตกลง!”
ซูเฉินพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเล
“เจ้าหนู ตั้งใจฝึกให้ดี! แดนลับเขาอู่หลงมิใช่สถานที่ปลอดภัยอย่างที่คิด ข้าจะมาหาเจ้าอีกครั้งเมื่อถึงเวลา!”
ลั่วเสวี่ยนยิ้มเล็กน้อย แล้วทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่นิกายเทพศาสตรา
ซูเฉินยืนมองแผ่นหลังของนางที่ห่างออกไป ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“อาจารย์…ชีวิตนี้ข้าจะปกป้องท่าน และนิกายเทียนเต้าให้ได้! จะไม่ให้ใครทำร้ายท่านอีกเด็ดขาด!”
ซูเฉินกล่าวในใจ ดวงตาเปล่งแสงแน่วแน่
ในอดีต ลั่วเสวี่ยนคือผู้รับเขาเป็นศิษย์และนำพาเข้าสู่นิกายเทียนเต้า
‘เคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร’ ก็มาจากลั่วเสวี่ยนเช่นกัน
นิกายเทียนเต้าเป็นหนึ่งในเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตะวันออก แม้ไม่ใช่ฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็มีพลังไม่น้อย ที่สำคัญ…ศิษย์ในแต่ละยอดเขามีน้อย ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นไร้การแก่งแย่งชิงดีเหมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่น
ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของซูเฉินก็คือช่วงเวลาที่เขาอยู่ในนิกายเทียนเต้า
เขาได้ฉายแววในนิกายนั้น ฝึกฝนเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร พลังบ่มเพาะรุดหน้าอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นอัจฉริยะที่เลื่องชื่อในนิกาย เป็นน้องเล็กที่ทุกคนเอ็นดู
แต่…ความสุขนั้นกลับไม่ยั่งยืน
นิกายเทียนเต้าต้องเผชิญมหันตภัย ศัตรูอันน่าสะพรึงบุกเข้าสังหารศิษย์ทั้งนิกาย เผาทำลายจนสิ้น
ซูเฉินเห็นพี่ ๆ ที่เคยปกป้องเขาถูกเผาทั้งเป็น ตายอย่างน่าอนาถเบื้องหน้า
เขาเกลียดตัวเองที่ยังอ่อนแอเกินไป
เพื่อช่วยชีวิตเขา ลั่วเฉินและลั่วเสวี่ยนยอมสังเวยตนเองต่อสู้กับศัตรูจนสิ้นใจ ก่อนส่งซูเฉินออกจากนิกาย
วันนี้ที่เขาได้พบลั่วเสวี่ยนอีกครั้ง ก็ยิ่งทำให้ความแค้นและความเจ็บช้ำในอดีตหวนคืน
“ชีวิตนี้…ตราบใดที่ซูเฉินยังมีลมหายใจ นิกายเทียนเต้าจะไม่มีวันถูกทำลาย! อาจารย์ของข้าจะต้องปลอดภัย! ส่วนศัตรูพวกนั้น…ข้าจะสังหารให้หมด!”
แววตาของซูเฉินเย็นเยียบ ดั่งพญามังกรที่กำลังตื่น
นอกจากบิดา มารดา และหลิงเอ๋อร์แล้ว…ลั่วเสวี่ยนคือบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา
นิกายเทียนเต้า…คือบ้านของเขา!
เขาจะไม่มีวันยอมให้เหตุการณ์ในอดีตซ้ำรอยอีก!
ชีวิตนี้ เขามีทั้งพลัง มีทั้งโอกาส เขาจะต้องแข็งแกร่งเหนือผู้ใด เปลี่ยนแปลงโชคชะตา และพลิกผันทุกสิ่งก่อนที่หายนะจะมาเยือน!
ซูเฉินระงับจิตใจ หันหลังมุ่งหน้ากลับสู่นิกายเทพศาสตรา
……
ที่เรือนฝึกตนแห่งหนึ่งในนิกายเทพศาสตรา
ซูเฉินหยิบแหวนเก็บของของผู้บ่มเพาะวัยกลางคนขึ้นมา พลังจิตของอีกฝ่ายจางหายไปหมดแล้ว เขาจึงถ่ายโอนพลังจิตของตนใส่ลงไป
ภายในแหวน มีทั้งสมุนไพรโอสถและโอสถหลอมแล้วหลายขวด ส่วนใหญ่เป็นโอสถระดับสี่หรือห้า ซึ่งถือว่ามีค่ายิ่งสำหรับผู้บ่มเพาะจ้าวยุทธ์หรือขุนนางยุทธ์ แต่ในสายตาซูเฉิน…กลับไร้ค่า
ยังมีคัมภีร์ยุทธ์และวิชายุทธ์อีกหลายเล่ม วิชาที่แข็งแกร่งที่สุดคือ ‘กรงเล็บอินทรีน้ำแข็งทมิฬ’ ซึ่งเป็นวิชาระดับดินขั้นต่ำ ที่ผู้บ่มเพาะคนนั้นฝึกฝนอยู่
นอกเหนือจากนั้น ยังมีศิลาวิญญาณระดับต่ำอีกหลายพันก้อน
“จนเหมือนกันทุกคน…ศิลาวิญญาณแค่นี้ คงพอให้ข้าทะลวงขอบเขตเล็กได้สักขั้นสองขั้นเท่านั้น หากอยากได้มากกว่านี้ คงต้องไปที่นิกายเทียนเต้าเสียแล้ว!”
ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ
เขามีทั้งเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร และความทรงจำจากชาติที่แล้ว วิชายุทธ์จึงมิใช่สิ่งที่เขาขาดแคลน
สิ่งที่เขาต้องการคือทรัพยากรในการฝึกฝน
นั่นคือศิลาวิญญาณ!
แต่น่าเสียดาย ภูมิภาคตงหลินนี้ช่างแร้นแค้นนัก ในบรรดาสามสิบหกภูมิภาคแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตะวันออก ถือว่าอยู่รั้งท้าย และมีเพียงศิลาวิญญาณระดับต่ำเท่านั้น
ดังนั้นแม้แต่ผู้บ่มเพาะขุนนางยุทธ์คนหนึ่ง ยังสะสมได้เพียงไม่กี่พันก้อนเท่านั้น
ซูเฉินฝึกฝนเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาระดับเทพอันทรงพลัง พลังลมปราณของเขาลึกล้ำกว่าผู้อื่นถึงเก้าเท่า!
ดังนั้น ทรัพยากรที่ต้องใช้ ย่อมมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า!
ศิลาวิญญาณเหล่านี้ แม้จะเพียงพอให้ผู้บ่มเพาะทั่วไปฝึกฝนได้นาน แต่สำหรับเขา…อาจเพิ่มระดับได้แค่ขั้นสองขั้นเท่านั้น
“แดนลับเขาอู่หลงนั้น เดิมทีถูกเปิดโดยนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง ข้าแม้จะไม่ได้เข้าไปในชาติที่แล้ว แต่ก็เคยได้ยินจากอาจารย์ว่า…ข้างในนั้นไม่เพียงมีมรดกของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง แต่ยังเต็มไปด้วยสมบัตินานาชนิดที่เขาสะสมไว้ด้วย! ต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้!”
ดวงตาของซูเฉินส่องประกายเจิดจ้า พึมพำกับตนเอง
YOU MAY ALSO LIKE
