มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1623: อาวุธทางการทหารอันทรงพลัง
เพนนีสันและเหล่าทหารอเมริกันมองดูสัตว์ประหลาดจักรกลที่อยู่
ข้างนอก แล้วกลืนน˺าลายอึกใหญ่อย่างอดไม่ได้
อาวุธแบบนั้น จะมีใครบ้างที่ไม่อยากได้?
มันคือนักฆ่าในสนามรบชัดๆ
สวรรค์ เทคโนโลยีของประเทศจีนในตอนนี้อยู่ในระดับไหนกันแน่?
โชคดีที่ประเทศบ้านเกิดไม่ได้ทำสงครามกับประเทศจีน
ไม่อย่างนั้นทหารอเมริกันอย่างพวกเขา ถึงจะกัดฟันสู้ก็คงจะยังไม่
เพียงพอ
เพนนีสันเชื่อว่าถ้าหากบรอสมาเห็นภาพนี้ เขาจะต้องเข้าใจ
แนวคิดที่ว่า ทหารจีนแค่คนเดียวก็เท่ากับทหารฝีมือดีหนึ่งแสนนาย
นี่คือสิ่งที่บรอสบอกกับเพนนีสัน ว่ามันคือคำพูดที่ตัวแทนประเทศ
จีนพูดเอาไว้ในระหว่างการปราชุม
ตอนแรกพวกเขาก็ยังคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก
แต่ว่าตอนนี้ เห็นชัดๆ เลยว่าคนที่จะต้องถูกหัวเราะเยาะก็คือพวก
เขา
“ฉิน……….”
เอลิซ่าจ้องมองฉินเฉา ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอนั้นเต็มไปด้วย
ความดีใจ
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะต้องปลอดภัย นายคืออัศวินผู้กล้าหาญของ
ฉัน”
“แต่ว่าอัศวินของเธอกำลังจะตกที่นั่งลำบากแล้วล่ะ”
ซีที่อยู่ข้างๆ กล่าวเสียดสีออกมา
“หมายความว่ายังไง?”
เอลิซ่าไม่เข้าใจว่าซีกำลังพูดถึงอะไรอยู่
“เดี๋ยวเธอก็รู้”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ โบสถ์แห่งนี้ก็สั่นสะเทือนทันที
ไม่ใช่เพียงแค่โบสถ์เท่านั้น แต่พื้นดินทั่วบริเวณกำลังสั่นสะเทือน
ไปหมด
ตึง ตึง ตึง!
ราวกับว่ามีบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่โตกำลังกระแทกกับพื้นดินอยู่
ตลอดเวลา
“โอ้ พระเจ้า! อะไรกันอีกล่ะเนี่ย!”
คนในโบสถ์ต่างพากันหวาดผวา
ในเวลานี้แม้แต่ฉินเฉาก็ยังขมวดคิ้วไปด้วย
เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเหม็นๆ ที่คุ้นเคย กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่
“โอ้ พระเจ้า นั่นมันอะไร!”
มีใครคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นก่อน
เขาชี้ไปนอกหน้าต่าง แล้วตะโกนออกมาสุดเสียง
ทันใดนั้นทุกคนต่างลืมเลือนเรื่องที่ผ่านมา และหน้าถอดสีกันทันที
เพราะที่เส้นขอบฟ้าจากที่ไกลๆ มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่มากมาย
กำลังเผยโฉมของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ
………..
ท่ามกลางผืนแผ่นดินที่กำลังสั่นสะเทือน สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นได้
ปรากฏสู่สายตาของผู้คนทีละน้อย
สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีขนาดใหญ่โตมโหฬารมาก
แต่ละตนมีหัวขนาดใหญ่ที่น่าเกลียดอยู่สองหัวและสูงมากกว่าสิบ
เมตร พวกมันดูราวกับเนินเขาที่กำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้
“ปีศาจยักษ์เหรอ?”
ฉินเฉาจ้องมองอาวุธที่เคยเป็นของจักรวรรดิเบลเซบับ แล้วเย้ย
หยันออกมา “ใหญ่โตไม่เบาเลยนี่”
“ฮ่าๆๆ! นั่นมันปีศาจยักษ์นี่!”
“ดีมาก! แค่ใช้เท้าเหยียบทีเดียว ไอ้มดปลวกตัวนั้นก็จะต้องเละ
เป็นโจ๊ก!”
ปีศาจบนท้องฟ้าที่เคยตื่นตระหนกกลับเริ่มสงบลง แล้วกล่าว
ถ้อยคำเย้ยหยันออกมาแทน
“เจ้ามนุษย์ รีบคุกเข่าขอร้องเร็วๆ เข้า นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าจะ
ทำได้ในตอนนี้แล้วนะ”
“หากเจ้าร้องขอความเมตตาจากราชานรก บางทีท่านอาจจะอภัย
ให้เจ้าก็ได้ ฮ่าๆๆๆ”
ฉินเฉาจ้องมองไปบนท้องฟ้า มองดูปีศาจที่เหมือนกับตัวตลก
เหล่านั้น แล้วกล่าวออกมา
“คนที่จะต้องร้องขอความเมตตา มันไม่ใช่ฉันหรอก”
เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็สั่งหยานจื่อทันที
“ศัตรูส่งของดีมาให้พวกเราแล้ว หยานจื่อ นายเตรียมของขวัญ
เอาไว้หรือยัง?”
“ฮึ่ม เห็นบิดาอ่อนแอหรือไง!”
หยานจื่อฮึดฮัดขึ้นมา “ฉันเตรียมให้นายเรียบร้อยแล้ว เอามัน
ออกมาเลย อย่าปล่อยให้ตัวตลกพวกนั้นมันได้ใจ”
สิ้นเสียง หุ่นยนต์จึงเก็บปืนกลแกตลิ่งทั้งสองกระบอกกลับเข้าไป
จากนั้นแขนทั้งสองข้างของหุ่นยนต์ก็เปลี่ยนรูปร่างไปอย่าง
ต่อเนื่อง พวกเพนนีสันรู้สึกเหมือนว่ากำลังดูทรานส์ฟอร์มเมอร์สใน
เวอร์ชันคนแสดง
ช่างน่าทึ่งจริงๆ
นี่คือเทคโนโลยีแบบไหนกันแน่?
แขนจักรกลทั้งสองข้างเปลี่ยนแปลงไปมา ก่อนที่จะมารวมกัน แล้ว
ยื่นออกไปด้านหน้าฉินเฉา
มันได้กลายเป็นกระบอกปืนใหญ่ที่ยื่นออกไป
จากนั้นเท้าของหุ่นยนต์ก็มีเสาสองต้นปรากฏขึ้นมาค˺ายันพื้น
ส่วนบริเวณด้านหลังของหุ่นยนต์ก็มีเสาต้นหนึ่ง ที่ยื่นออกมาเพื่อ
ค˺ายันพื้นด้านหลัง
เลนส์กระจกตรงหน้าฉินเฉาได้ล็อกเป้าหมายปีศาจยักษ์เอาไว้
ร่างกายขนาดใหญ่ของพวกมันสูงกว่าสิบเมตร การเล็งเป้าจึงเป็น
เรื่องที่ง่ายดายขึ้นทันที
ราวกับว่าฉินเฉาเห็นตัวอักษรคำว่า ‘เข้ามาจัดการฉันเลย’ อยู่บน
ใบหน้าของพวกมัน
“ปืนพลังงานจลน์เตรียมพร้อมแล้ว”
เสียงกึ่งจักรกลดังก้องขึ้นมาในหูของฉินเฉา
“จับเวลา ห้าวินาที”
พลังงานของมันมาจากการดูดซับพลังเทพของฉินเฉา
ที่จริงแล้วเขาสามารถเติมเต็มพลังงานได้ภายในหนึ่งวินาทีเลย
ด้วยซ˺า แต่นั่นอาจจะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของหยานจื่อได้
ดังนั้นจึงเปลี่ยนเป็นห้าวินาที เพื่อชะลอจังหวะให้ช้าลง
“ฮึ่มม!”
เมื่อได้เห็นท่าทางอวดดีของมนุษย์ที่อยู่อีกด้าน ปีศาจยักษ์ทั้งสอง
หัวก็ร้องคำรามออกมาอย่างอดไม่ได้
มันคว้ารถบัสที่จอดอยู่ข้างๆ มาโยนเข้าใส่ฉินเฉา
รถบัสคันนี้พุ่งเข้ามาเร็วมาก และมาอยู่ตรงหน้าฉินเฉาภายในเวลา
ไม่กี่วินาที
ตู้ม!
แต่ทว่าหุ่นยนต์ได้ปลดปล่อยขีปนาวุธออกมาสกัดกั้นรถบัสคันนั้น
ให้หยุดอยู่กลางอากาศ
ในเวลาเดียวกัน ปืนพลังงานจลน์ของฉินเฉานั้นก็พร้อมใช้งานแล้ว
“ไปเลย คลื่นกระแทกลูกพ่อ!”
ฉินเฉากดปุ่มยิง
ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าที่งดงามก็พุ่งทะยานออกมาจากกระบอกปืน
ร่างของหุ่นยนต์สั่นสะเทือนเล็กน้อย แม้แต่พื้นดินก็ยังเกิดรอยร้าว
ปรากฏให้เห็น
พลังของปืนพลังงานจลน์นั้นมีไม่น้อยเลย
และแรงถีบกลับก็มีอย่างมหาศาลด้วยเช่นกัน
ลำแสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วผืนฟ้า และพุ่งทะลุร่างของปีศาจยักษ์ที่
ใช้รถบัสมาเป็นอาวุธในที่สุด
ปืนพลังงานจลน์ยิงทะลุเข้าที่หน้าอกของปีศาจยักษ์ตัวนั้น ก่อนที่
จะพุ่งทะยานขึ้นไปสู่ฟากฟ้า
“อะไรกัน!”
“เชี่ย นั่นมันลำแสงบ้าอะไร!”
เหล่าปีศาจที่เห็นแบบนั้นต่างตื่นตระหนกกันยกใหญ่
ปีศาจยักษ์คืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์คนนี้ มันกลับตอบโต้อะไรไม่ได้เลยแม้แต่
ครั้งเดียว
น่ากลัว
จะน่ากลัวเกินไปแล้ว!
เขาเป็นใครกันแน่?
“ดีมาก เสร็จไปหนึ่ง ไปจัดการตัวต่อไปกันเลย”
ฉินเฉาไม่รอช้า เล็งเป้าไปยังปีศาจยักษ์ตัวต่อไปทันที
แม้แต่ปีศาจยักษ์ เมื่อเห็นการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวแบบนั้น พวก
มันก็เริ่มหดตัวอย่างช่วยไม่ได้
พวกมันเริ่มขยับเท้า คิดอยากจะวิ่งหนีไป
“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว นั่งลงสักหน่อยดีกว่าน่า”
ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะยิงปืนพลังงานจลน์ออกไปอีกครั้ง
ด้วยความเร็วของปืนพลังงานจลน์ ปีศาจยักษ์เหล่านี้จะหลบซ่อน
ตัวได้ยังไง?
รูปร่างของพวกมันมีขนาดใหญ่โตเกินไป อีกทั้งยังเคลื่อนไหว
เชื่องช้า ถือเป็นเป้าเล็งที่ดีเลยทีเดียว
ปีศาจยักษ์อีกตนหนึ่งจึงถูกยิงอย่างง่ายดาย
ปีศาจร่างยักษ์ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้โอดครวญ มันล้มลงไปชน
อาคารขนาดใหญ่ทันที
“พะ พวกเราหนีไปกันดีไหม………”
ในที่สุดปีศาจตนหนึ่งก็เอ่ยสิ่งที่ปีศาจหลายๆ ตนต้องการออกมา
เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว มนุษย์ที่อยู่ข้างล่างต่างหากที่เป็นปีศาจ
ตัวจริง!
อีกฝ่ายฆ่าล้างพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
เข่นฆ่าบรรดาปีศาจที่น่าสงสารเหล่านี้!
“นี่เป็นการฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ …………”
เพนนีสันกล่าวขึ้นมาด้วยความอึ้ง
“หนีเรอะ? จะหนีไปไหนล่ะ?”
ปีศาจตนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา “ท่านลิเวียธานไม่มีวันปล่อยพวกเราไป
แน่!”
“ทำไมพวกเราถึงไม่ได้ไปอยู่กับท่านเบลเฟกอร์แทนนะ”
“ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ พวกเขาเห็นพวกเราเป็นแค่ตัวรับ
กระสุนเท่านั้น”
ปีศาจเหล่านี้อยากจะร้องไห้ แต่กลับไม่มีน˺าตาออกมา
“ลงไปสู้กับเจ้านั่นกันเถอะ ถึงยังไงก็ต้องตายอยู่ดี!”
ปีศาจที่ดูโหดเหี้ยมตนหนึ่งกล่าวออกมา “ตายอย่างสบายๆ ยังไงก็
ยังดีกว่า”
สิ้นเสียง เขาก็โถมตัวเข้าหาฉินเฉาทันที
ความเร็วในการบินของปีศาจตนนี้รวดเร็วมาก
อีกทั้งเขายังเจ้าเล่ห์ จงใจบินอ้อมไปด้านหลังฉินเฉา
เขาสังเกตเห็นว่าด้านหลังนั้นไม่มีอาวุธ
แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ แท่นปืนกลอัตโนมัติจะหมุนกลับมา และสาดลูก
กระสุนเข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง
ปัง ปัง ปัง!
เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากร่างของปีศาจตนนั้น ก่อนที่จะล้มลง
ไปบนพื้น
เมื่ออยู่ในหุ่นยนต์ตัวนี้ ฉินเฉาก็ราวกับป้อมปราการอันไร้เทียม
ทาน
ไม่มีใครมาทำลายได้
“ใครก็ได้ ช่วยด้วย………..”
“ช่วยด้วย………..ท่านซาตาน………..ช่วยด้วย…………….”
มนุษย์ทุกคนต่างพากันตกตะลึง
ท่าทางอวดดีและเข่นฆ่ามนุษย์อย่างพวกเรา ราวกับฆ่าลูกเจี๊ยบใน
วันแรก กลับกลายเป็นการร้องขอความเมตตาเช่นเดียวกับพวกเขา
ที่แท้ปีศาจก็ไม่ได้ไร้เทียมทานงั้นเหรอ?
ทันใดนั้นความหวังก็บังเกิดขึ้นมากลางใจของมนุษย์เหล่านี้ทันที
“โทษที ดูเหมือนว่ามิสเตอร์ซาตานของพวกแกจะไม่ได้ยินคำ
ภาวนานั้นนะ”
ฉินเฉากล่าวออกมา ในขณะที่ยิงปืนกลแกตลิ่งออกไปอีกครั้ง
เขาได้ฆ่าปีศาจยักษ์ไปหมดแล้ว
“ถ้าหากพวกแกลงไปภาวนาอยู่ในนรก มันอาจจะได้ผลดีกว่านี้ก็
ได้”
สิ้นเสียงนั้น ปืนกลแกตลิ่งทั้งสองกระบอกก็ส่งเสียงคำรามดังลั่น
ออกมาทันที
ลูกกระสุนปืนหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
ปีศาจบนท้องฟ้าถูกฆ่าตายไปทีละตัว
พวกเขาคิดอยากจะหนีไป แต่ทว่าความเร็วของลูกกระสุนกลับ
รวดเร็วยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
ในไม่ช้าปีศาจที่รวมตัวกันอยู่บนท้องฟ้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หนีก็ส่วนหนี ตายก็ส่วนตาย
บริเวณรอบๆ โบสถ์แห่งนี้กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
สุนัขสามหัวที่อยู่ด้านล่างต่างเข่นฆ่ากันเองจนไม่เหลือแม้แต่ตัว
เดียว
ทุกที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำที่ไหลนอง นั่นทำให้โบสถ์ที่อยู่ภายใต้
ท้องฟ้ายามค˹าคืนมีบรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิม
“พระเจ้า นี่จะต้องเป็นพระเจ้าที่ลงมาสำแดงอิทธิฤทธิ์แน่ๆ
………….”
บาทหลวงกล่าวพึมพำออกมา
“ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องรอแผนการน˺ามนต์แล้วล่ะ”
เพนนีสันเปิดประตูโบสถ์ ทำให้กลิ่นเลือดด้านนอกโชยเข้ามาถึง
ด้านใน “ตอนนี้พวกเราก็ออกไปยังสนามบินฮีทโธรว์กันได้แล้ว”
เพนนีสันนึกกังวลขึ้นมา หากรอช้ากว่านี้ บางทีอาจจะต้องเจอกับ
กองทัพปีศาจที่มีจำนวนมากกว่าเดิมก็ได้
ออกไปในตอนที่มีโอกาสจะดีกว่า ถึงจะต้องเจอกับปีศาจที่อยู่บน
ถนน แต่คนคนนั้นก็ยังสามารถจัดการได้ง่ายๆ อยู่ดี
“วางแผนการล่วงหน้าเอาไว้แล้วเหรอ?”
ฉินเฉาเก็บหยานจื่อกลับมา ตลับแป้งสีชมพูจึงกลับมาอยู่ในมือ
ของเขาอีกครั้ง
“อืม พวกเราควรจะรีบไปที่สนามบินกันก่อน นายว่ายังไง?”
เขาไม่กล้าออกคำสั่งกับฉินเฉา จึงเอ่ยถามออกมาแทน
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
ฉินเฉาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“งั้น…………ถึงจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ฉันขอดูอาวุธของนาย
หน่อยได้ไหม?”
ในฐานะทหารคนหนึ่ง เพนนีสันย่อมคลั่งไคล้อาวุธทางการทหารที่
ทรงพลัง
“เอาสิ”
ฉินเฉาโยนตลับแป้งให้กับเพนนีสัน
เพนนีสันรับมาอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ เปิดมันออกมาดู และ
ศึกษาไปพร้อมๆ กับนายทหารอเมริกันคนอื่นๆ
แต่ไม่ว่าจะดูยังไง นี่ก็คือตลับแป้งธรรมดาอันหนึ่งเท่านั้น
“พวกนายค่อยๆ ศึกษาไประหว่างทางก็ได้ ไม่อย่างนั้นคงจะถึงเช้า
แน่”
ฉินเฉาชี้ไปยังแสงจางๆ ที่เริ่มสาดส่องทางทิศตะวันออก
“โอ้ ก็ได้ๆ”
เพนนีสันวางตลับแป้งนั้นลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนว่า
เขาจะไม่เข้าใจอาวุธที่ทรงพลังชิ้นนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
“ทุกคนตามฉันมา! ทีมงูหางกระดิ่ง ภารกิจของพวกนาย คือพาทุก
คนไปถึงสนามบินฮีทโธรว์อย่างปลอดภัย เข้าใจไหม!”
“รับทราบ!”
ในเวลานี้ทุกคนในทีมงูหางกระดิ่งต่างตื่นเต้นกันมาก ซึ่งเป็นคนละ
ขั้วกับอารมณ์ตอนมาถึงอย่างสิ้นเชิง
เมื่อมีกองกำลังที่แข็งแกร่งแบบนี้ เหล่าผู้รอดชีวิตทุกคนจึงเต็มใจ
ตามฉินเฉาออกไปจากมหาวิหาร
…
ในขณะเดียวกัน ณ อาณาจักรของพระเจ้า
“ท่านมิคาเอล ตอนนี้ลอนดอนถูกนรกยึดครองไปแล้ว พวกเราจะ
ทำยังไงกันดี?”
“อูรีเอลที่รัก ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะต้องเผยแพร่พระกิตติคุณ
ให้กับเหล่าผู้ศรัทธา”
YOU MAY ALSO LIKE
