มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1920 : พี่สาวอย่าร้องไห้

“เจ้าชื่ออะไร? ข้าชื่อว่าเถียจู้ เถียที่มาจากแท่งเหล็ก จู้ที่มาจาก
เสา”
ฉินเฉาขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง
เดิมทีกรงนี้ก็ไม่ได้มีขนาดที่ใหญ่มากนัก เมื่อฉินเฉาขยับเข้าไปใกล้
ทั้งสองคนจึงเกือบจะแนบชิดกัน
กลิ่นหอมของเด็กสาวลอยเข้ามาในจมูกฉินเฉาอย่างชัดเจน ทำเอา
ฉินเฉาหัวใจสั่นไหว
และลมหายใจที่ฉินเฉาหายใจออกมาก็กระทบลงบนใบหน้าของ
เธอ ทำให้เธอตัวสั่นยิ่งขึ้น
ผู้หญิงคนนี้สามารถอดทนต่อความเจ็บปวดได้ จิตใจของเธอหนัก
แน่นมั่นคงมากทีเดียว
ฉินเฉาคิดในใจ
แต่เธออดทนต่อความใกล้ชิดไม่ได้หรอก
ในที่สุดเด็กสาวคนนี้ก็อดทนต่อความใกล้ชิดไม่ได้จริงๆ เธอลืมตา
ที่ปิดสนิทขึ้นมาทันที
ฉินเฉาพลันตัวสั่นสะท้าน
ช่างเป็นดวงตาที่งดงามอะไรอย่างนี้!
ดวงตาสีฟ้าน˺าทะเลที่เต็มไปด้วยความลึกลับคู่นั้น ดึงดูดหัวใจของ
ฉินเฉาให้จมลึกลงไป
ฉินเฉาคิดไม่ถึงเลยว่า นอกจากร่องอกแล้ว จะมีสิ่งที่สามารถดึงดูด
ฉินเฉาได้มากขนาดนี้อยู่อีกด้วย
ดวงตาของสาวน้อยตรงหน้าช่างงดงามมาก เหมือนกับอัญมณีสอง
เม็ด
อย่างไรก็ตาม ดวงตาอัญมณีคู่นี้กลับฉายแววขุ่นเคือง
“เจ้า…….เข้ามาใกล้ข้ามากเกินไปแล้ว……….”
พระเจ้า แม้แต่เสียงก็ไพเราะเหมือนกัน!
ฉินเฉานึกถึงข้อมูลบางส่วนที่ถูกบันทึกในเสื้อคลุมทวีคูณ มันระบุ
เอาไว้ว่า หญิงสาวชาวบิสเตอร์เผ่านก จะเกิดมาพร้อมกับเสียงอัน
ไพเราะ
และที่มีชื่อเสียงที่สุดคือนักร้องสาวเผ่านกขมิ้น
พวกเธอยังเป็นเผ่าพันธุ์ทาสที่มีค่ามากอีกด้วย
แต่ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยเผ่าหงส์คนนี้ จะมีเสียงที่ไพเราะเหมือนกัน
“กรงก็เล็กแค่นี้ เจ้าจะให้ข้าไปอยู่ที่ไหน?”
ฉินเฉากระพริบตาอย่างไร้เดียงสา แล้วกล่าวว่า “จะ เจ้ารังเกียจข้า
เหรอ……..”
ในระหว่างที่พูด เขาก็จ้องมองหงส์สาวด้วยสายตาน่าสงสาร
สาวน้อยเผ่าหงส์ตัวสั่นทันที
ฉินเฉาคือเด็กหนุ่มในวัย 14 ปี เมื่อจ้องมองด้วยแววตาที่รู้สึกผิด
และน่าสงสารแบบนี้ มันจึงเป็นการโจมตีที่รุนแรงมาก
สาวน้อยเผ่าหงส์ไม่คิดเลยว่า ดวงตาสีดำจะมีพลังทำลายล้างที่
รุนแรงมากขนาดนี้เหมือนกัน
เธอคิดว่าดวงตาสีฟ้าน˺าทะเลของเผ่าพันธุ์ของเธอนั้นงดงามที่สุด
แต่มาวันนี้ เธอเริ่มสงสัยในความคิดของเธอขึ้นมาแล้ว
สายตาของเด็กคนนี้ทำให้จิตใจของเธอสั่นไหว
“จะ เจ้ารังเกียจข้าเหรอ……….”
ฉินเฉาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
“ข้า……..”
สาวน้อยเผ่าหงส์พูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี
จะบอกว่ารังเกียจ?
จริงอยู่ที่ความใกล้ชิดก่อนหน้านี้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
แต่ว่าตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีความรู้สึกรังเกียจเหลืออยู่อีก
แล้ว
ถึงยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
“ข้าจะต้องถูกรังเกียจแน่ๆ เลย……..”
น˺าเสียงของฉินเฉาสั่นเครือ เขาก้าวถอยหลังไปพิงลูกกรง แล้วพูด
ออกมา
“คนในเผ่าของข้าถูกฆ่าตายไปหมด………..เหลือข้าอยู่แค่คนเดียว
ข้าคิดว่าข้าจะหามิตรสหายได้……….แต่ที่แท้ก็ยังโดนรังเกียจ ใครใช้ให้
พวกเราเป็นทาสชาวโฮแมนที่ต˹าต้อยที่สุดล่ะ……….พี่สาว ข้าคิดถึง
ท่าน! ท่านอยู่ที่ไหน………..”
ดวงตาของฉินเฉาแวววาวไปด้วยน˺าตา
เขาจับกรงเหล็ก แล้วพึมพำออกมาไม่หยุด
หงส์สาวตัวสั่นสะท้าน
ดูเหมือนว่าเธอจะนึกถึงน้องชายในเผ่าของเธอ
หากเธอไม่ถูกจับตัวมา ตอนนี้เธอก็ควรที่จะอยู่กับน้องชายอย่างมี
ความสุข
พวกพ่อค้าทาสน่าชังอาศัยจังหวะที่เธอออกไปเที่ยวเล่น จับตัวเธอ
มาที่นี่
หงส์สาวกัดริมฝีปากแน่นทันที
แต่หัวใจของฉินเฉากลับสั่นไหว เขาคิดในใจขึ้นมาว่า
ฮี่ๆ! มีหนทางแล้ว!
ตัวเขาในวัย 14 ปี สามารถทำลายทุกอย่างได้จริงๆ!
เด็กน้อยผู้ไม่เป็นอันตรายต่อสัตว์และมนุษย์ ฮี่ๆ!
“ข้าชื่อ…….นานาซี”
ในที่สุดหงส์สาวก็เริ่มเอ่ยปากพูดออกมา
นานาซี!
เป็นชื่อที่ดีมาก!
เหมาะสมกับรูปร่างหน้าตาอันงดงามของเธอจริงๆ
ฉินเฉาแอบพยักหน้าอยู่ในใจ
“ขะ ข้าขอเรียกว่าพี่สาวนานาซีได้ไหม………”
ฉินเฉาเอ่ยถามเสียงเบา
เมื่อสบตามองสายตาน่าสงสารของฉินเฉา นานาซีก็พลันใจอ่อน
“แน่นอน………..พวกเรากำลังจะถูกขายเข้าไปในศูนย์บัญชาการ
ทหารด้วยกัน ถือว่าหัวอกเดียวกัน”
นานาซีถอนหายใจออกมา แล้วพูดด้วยน˺าเสียงเศร้าหมอง “พวก
เราต่างเป็นทาสเหมือนกัน ข้ายังมีสิทธิ์ไปรังเกียจเจ้าอีกเหรอ………..ข้า
คือคนจะถูกลดสถานะไปเป็นโสเภณีทหาร………ถ้าเจ้าไม่รังเกียจที่จะ
เรียกข้าว่าพี่สาว……….งั้นก็ได้”
“พี่สาวนานาซี…………โสเภณีทหารคืออะไรเหรอ?”
ฉินเฉาแสร้งทำตัวไร้เดียงสา
คำถามของเขาทำให้นานาซีหน้าซีด
“ยังไงก็ตาม มันไม่ใช่อาชีพที่ดีหรอก………แต่ข้าจะไม่ยอมให้สัตว์
เดรัจฉานพวกนั้นทำสมใจ ถ้าพวกมันใช้กำลังบังคับข้า ข้าก็จะกัดลิ้นฆ่า
ตัวตาย! ใครก็มาล่วงล˺าความบริสุทธิ์ของเผ่าหงส์ไม่ได้!”
“พี่สาวนานาซี ข้าไม่อยากให้พี่สาวตาย……….”
ในเวลานี้ ฉินเฉาตะโกนออกมาด้วยน˺าเสียงอ่อนแรง “ขะ ข้าจะ
ปกป้องพี่สาวเอง!”
“ขอบคุณเจ้ามาก………เถียจู้”
นานาซีรู้สึกประทับใจมาก
เธอไม่คิดเลยว่า เด็กหนุ่มชาวโฮแมนที่เพิ่งรู้จักจะยินดีปกป้องเธอ
เขากล้าหาญเหมือนกับน้องชายของเธอ
แต่น่าเสียดายที่เผ่าของเธอไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นพวก
เขาจะต้องมาช่วยเธออย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ปล่อยให้พวกเขาไม่รู้จะเป็นการดีกว่า เพราะถ้าพวก
เขาเข้าไปในศูนย์บัญชาการทหาร พวกเขาจะต้องตาย
พลังอันแข็งแกร่งของกองทัพทาสมีชื่อเสียงเลื่องลือในพิภพหลิง
มานาน
นานาซีไม่ต้องการนำความตายไปเยือนเผ่าของเธอ
หากความศักดิ์สิทธิ์และความบริสุทธิ์ของหงส์ถูกทำให้แปดเปื้อน
เธอก็จะขอตายแต่เพียงผู้เดียว
ไม่จำเป็นที่จะต้องทำลายคนในเผ่าของเธอไปด้วย
เมื่อนานาซีคิดถึงเรื่องนี้ มุมปากของเธอก็ยกรอยยิ้มขื่นขม
“เจ้าทำอาหารได้ ข้าคิดว่าเมื่อไปถึงศูนย์บัญชาการทหาร เจ้าจะ
ถูกแยกตัวเข้าไปอยู่ในแผนกสูทกรรม อยู่ที่นั่นน่าจะปลอดภัย อย่าง
น้อยก็ไม่ต้องกลายเป็นตัวรับกระสุน”
“ไม่เอา ข้าจะเป็นผู้คุ้มกันของพี่สาว!”
ฉินเฉาเหวี่ยงกำปั้นเล็กๆ แล้วพูดขึ้นมา “ข้าทำอาหารได้ และข้าก็
ถือมีดทำครัวได้เหมือนกัน!”
“แค่เจ้าคิดแบบนี้ ข้าก็พอใจแล้ว……….”
นานาซีหลับตาลงด้วยความพอใจ
นี่คือความอบอุ่นในความสิ้นหวัง
ราวกับว่าน้องชายของเธอกำลังพูดประโยคนี้ให้เธอฟัง นานาซี
รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในหัวใจ มันทำให้เธอพอใจมากจริงๆ
เมื่อนานาซีหลับตาลง ความดึงดูดที่ทำให้วิญญาณของฉินเฉาสั่น
สะท้านก็พลอยหายไปด้วย
เฮ้อ เจ้าหญิงผู้บอบบางองค์นี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
แต่นิสัยของเธอก็แสนดื้อรั้น
ยอมตายดีกว่ายอมแปดเปื้อนมลทินงั้นเหรอ?
กัดลิ้นฆ่าตัวตาย……….มันพูดง่ายแต่ทำได้ยาก
ถ้ากองทัพโหดเหี้ยมจริงๆ พวกเขาก็สามารถตัดลิ้นของนานาซีได้
หรืออาจจะฉีดยาปลุกอารมณ์ให้นานาซี ทำให้สมองและจิตใจของ
เธอว่างเปล่า กลายเป็นหมาตัวเมียติดสัด
หากต้องการให้นานาซีทำตามคำสั่ง มันก็ยังมีวิธีอีกมากมาย
ฉินเฉาทำได้แค่ถอนหายใจออกมาเท่านั้น
เมื่อไปถึงศูนย์บัญชาการทหาร เขาควรจะทำยังไงถึงจะปกป้อง
นานาซีได้?
ปัญหาใหญ่ได้วางอยู่ตรงหน้าฉินเฉา
ฉินเฉาคิดไม่ออก เขาทำได้แค่เดินต่อไปทีละก้าวเท่านั้น
หลังจากที่นานาซีสงบสติอารมณ์ลง ก็มีคนนำอาหารมาส่งให้ ซึ่งมี
เพียงน˺าเปล่าและขนมปังแห้งๆ เท่านั้น
“กินซะ! นี่ถือเป็นของขวัญสำหรับพวกเจ้า!”
พิต คนส่งอาหารหัวเราะเยาะ แล้วโยนขนมปังแห้งเหล่านั้นเข้าไป
ในกรงขัง ก่อนที่จะเดินจากไป
ทาสจำนวนมากรีบคลานเข้าไปหยิบขนมปังแห้งๆ มาประทังความ
หิว
“เจ้าเองก็กินหน่อยสิ”
ชายชราชาวโฮแมนคนก่อนหน้านี้ ยื่นขนมปังแห้งๆ ให้ฉินเฉาสอง
ชิ้น
ฉินเฉารับมันมา ขนมปังเหล่านี้ทั้งแข็งและเย็นชืด ราวกับก้อนหิน
ทาสที่อยู่ข้างๆ พยายามกัดมันเข้าไป ฉินเฉาเห็นชาวโฮแมนบาง
คนเลือดออกตามไรฟัน
พวกเขาถูกขังมานานแรมปี ทำให้ไม่ได้สัมผัสแสงแดดและขาด
เกลือแร่ เหงือกของพวกเขาก็อ่อนแอ แต่ยังต้องมากินขนมปังแข็งๆ
เหล่านี้
เฮ้อ นี่น่ะเหรอชีวิตของคนเรา?
ฉินเฉามองนานาซีที่มีบาดแผลอยู่เต็มร่างกาย เขาหยิบขนมปัง
ขึ้นมา แล้วเริ่มโคจรพลังของสุนัขปีศาจเก้าเร้นลับ
ทันใดนั้นมือซ้ายของเขาก็พลันร้อนระอุ จากนั้นไอหมอกที่มาจาก
พลังของเหลิ่ยเยว่ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เพื่อนึ่งขนมปังให้นุ่ม
“พี่สาวนานาซี กินสิครับ”
“อืม…….”
นานาซีลืมตา เธอลังเลที่จะรับขนมปังแห้งๆ มาจากมือฉินเฉา
เธอไม่สามารถกัดอาหารที่ทั้งแห้งและแข็งแบบนี้ได้
ถึงจะกินเข้าไป ผลสุดท้ายก็มีแต่จะทำให้เธอและคนอื่นๆ เลือด
ไหลออกมาตามไรฟัน
แต่เถียจู้เป็นคนยื่นมาให้เธอ ถ้าเธอไม่รับมัน เถียจู้จะต้องคิดว่าเธอ
รังเกียจเขาอีกแน่
กินเข้าไปสักคำสองคำก็พอแล้ว
แต่เมื่อนานาซีรับขนมปังมา เธอก็ต้องประหลาดใจ
ขนมปังชิ้นนี้ทั้งร้อนและนุ่ม นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ จาก
ข้าวสาลี
นานาซีผงะไปทันที หรือว่าวันนี้ร้านค้าทาสอยากจะแสดงความ
เมตตา?
เพราะเธอกำลังจะถูกส่งไปยังศูนย์บัญชาการทหารเร็วๆ นี้แล้ว ก็
เลยจะให้กินอาหารดีๆ สักหน่อยเหรอ?
อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอก ขนมปังชิ้นนี้ก็แค่อุ่นให้ร้อนเท่านั้น
แต่อย่างน้อยเธอก็ยังสามารถกินได้!
เผ่าพันธุ์ของนานาซีคือหงส์ ความสง่างามฝังลึกอยู่ในกระดูกของ
เธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะหิวมาก และอยากกินขนมปังที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเย้า
ยวนชิ้นนี้มากก็ตาม
แต่เธอยังคงใช้นิ้วเรียวยาวฉีกขนมปังเป็นชิ้นเล็กๆ และส่งมันเข้า
ไปในปาก
ขนมปังหอมกรุ่นเข้าไปในปากของเธอ
ความสุขเพียงเล็กน้อยนี้ทำให้นานาซีหลั่งน˺าตา
เธอคิดถึงอาหารฝีมือแม่ของเธอเหลือเกิน
เธอคิดถึงเผ่าของเธอเหลือเกิน
“พี่สาวร้องไห้ทำไม……..ขนมปังไม่อร่อยเหรอ?”
ฉินเฉาเอ่ยถาม
“เปล่า………มันอร่อย อร่อยมากเลย……….”
นานาซีน˺าตาไหลและส่ายหัวไปด้วย
“มันอร่อยมากจริงๆ ……….”
“อร่อยแล้วร้องไห้ทำไม? พี่สาวอย่าร้องไห้เลยนะ!”
ฉินเฉายื่นมือเล็กๆ ไปเช็ดน˺าตาที่แก้มของนานาซีเบาๆ ด้วยสีหน้า
ไร้เดียงสา
แต่เขากำลังจงใจ!
เขาแสร้งทำตัวไร้เดียงสา เพื่อฉวยโอกาสแต๊ะอั๋ง!
ว้าว!
แก้มของนานาซีทั้งเนียนและนุ่มมาก!
ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมในใจซ˺าแล้วซ˺าเล่า
สมแล้วที่เธอคือหงส์สาวผู้สูงศักดิ์ เขาอยากจะหยิกแก้มเธอจริงๆ
……….
แก้มก็เนียนนุ่ม หน้าอกกับสะโพกก็ยอดเยี่ยม………..
ความคิดเพ้อเจ้อผุดขึ้นมาในสมองของฉินเฉาเต็มไปหมด
แต่สีหน้าของเขายังคงแสดงความห่วงใยอย่างไร้เดียงสา
ในขณะเดียวกัน นานาซีก็ใจสั่นสะท้าน
ในฐานะเจ้าหญิงของเผ่าหงส์ เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหน
มากขนาดนี้มาก่อน!
แต่ว่าตอนนี้ ตอนนี้เธอกลับถูกสัมผัสแก้ม!
หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง และเธอก็รู้สึกแปลกใจกับตัวเอง
เพราะดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้รังเกียจการกระทำของเถียจู้เลย……….
เธอกลับรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างมาก
คล้ายกับการคว้าท่อนไม้ที่อยู่ในทะเลอันเหน็บหนาว เธอรู้สึก
อยากจะกอดมันให้แนบแน่น………
หรือว่าเถียจู้จะเป็นของขวัญที่เทพแห่งสัตว์ประทานมาให้เธอ
………….