มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 1921 : มุ่งหน้าสู่สนามรบ

ในขณะที่นานาซีกำลังงุนงงกับหัวใจที่สั่นไหวของตัวเอง แสงสว่าง
ก็ลอดเข้ามาในคุกอีกครั้ง
ทุกคนหันไปมอง ที่แท้ก็เป็นมนุษย์วัวคนนั้น เขาพานักรบชาวบิ
สเตอร์ร่างสูงใหญ่อีกจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาด้วย
พิตเดินนำหน้าด้วยสีหน้าประจบสอพลอ
ส่วนนักรบชาวบิสเตอร์ที่เดินตามหลังมาแต่ละคนมีรูปร่างสูงใหญ่
และมีบรรยากาศของทหารอยู่รอบตัว
แต่บนลำคอของพวกเขาสวมปลอกคอทาสสีเงิน
ของสิ่งนี้เป็นสิ่งยืนยันสถานะของพวกเขาในกองทัพทาส
ฉินเฉาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ แล้วแอบปล่อยดวงตาสืบสวนใน
เสื้อคลุมทวีคูณออกมา
ชาวบิสเตอร์ในกองทัพทาสเหล่านี้ ล้วนเป็นนักสู้สภาวะคลั่งระดับ
1
แค่ทหารที่ถูกส่งมาคุ้มกันทาส ก็มีพลังสภาวะคลั่งระดับ 1 แล้ว
เหรอ………..
ฉินเฉาคาดเดาในใจ หากเป็นทหารระดับสูงในกองทัพทาสจะมี
พลังระดับไหน?
บางทีพวกยอดฝีมือสภาวะคลั่งระดับ 4 อาจจะเป็นคนส่วนน้อย
และบางที ในบรรดาคนเหล่านั้นก็อาจจะมีสุดยอดยอดฝีมือสภาวะ
คลั่งระดับ 5 ในตำนาน!
ก่อนที่จะถูกพิภพหลิงเข้ายึดครอง ชาวบิสเตอร์เหล่านี้ต่างเชื่อและ
ศรัทธาในเทพแห่งสัตว์ หากมีคนที่มีสภาวะคลั่งระดับ 5 ปรากฏตัว
ขึ้นมา คนคนนั้นจะต้องเป็นฮีโร่และจักรพรรดิของพวกเขา!
เป็นจักรพรรดิแห่งสัตว์ในตำนาน!
แต่ทว่าในตอนนี้ คนคนนั้นกลายเป็นนายพลในกองทัพทาส
กลายเป็นตัวตนที่คอยกดขี่คนในเผ่าพันธุ์ของตัวเอง
จักรพรรดิในวันวาน กลายเป็นฝันร้ายในวันนี้!
หากจักรพรรดิไร้เมตตา ปราชาชนก็เป็นดั่งหมูดั่งหมา
“พวกนั้นครับ! นายท่าน พวกนั้น!”
มนุษย์วัวชี้นิ้วไปยังฉินเฉากับสาวน้อยเผ่าหงส์ แล้วกล่าวออกมา
“อืม…….”
มนุษย์สิงโตผู้แข็งแกร่งพยักหน้า เมื่อดวงตาสบมองนานาซี เขาก็
พลันรู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
สาวสวย! สาวสวยของจริง!
“ทำไมถึงมีผู้หญิงคนนี้ด้วยล่ะ?”
“ฮี่ๆ ผู้หญิงคนนี้คือหงส์สาวที่คุณภาพดีที่สุดครับ!”
พิตถูมือไปมา แล้วกล่าวประจบ ราวกับเรียนรู้ท่าทางมาจาก ลาลา
ซาน เจ้านายชาวโฮแมนของเขา
“ท่านน่าจะรู้ว่าเผ่านกมีเสียงที่ไพเราะมาก เจ้านายของข้าบอกว่า
ให้ขายเธอให้กับกองทัพในฐานะโสเภณีทหารก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อ
เสียงอันไพเราะของเธอร้องครวญครางออกมา ในยามที่พวกท่านมี
เซ็กส์กับเธอ พวกท่านจะต้องสั่นสะท้านอย่างแน่นอน!”
“หึๆ ลาลาซานช่างใส่ใจจริงๆ”
มนุษย์สิงโตพยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีมาก พาคนพวกนี้
ออกไป!”
“ครับ!”
ทหารในกองทัพทาสเปิดกรงขัง และใช้แส้กับโซ่ตรวนมาบังคับ
ทาสเหล่านี้ให้ไปยังศูนย์บัญชาการทหาร
กรงของนานาซีก็ถูกนำขึ้นไปบนยานยนต์เช่นเดียวกัน
“ทำไมถึงมีชาวโฮแมนถูกขังอยู่ข้างในด้วย?”
เมื่อมนุษย์สิงโตเห็นร่างกายอันอ่อนแอและผอมบางของฉินเฉา คิ้ว
ของเขาก็ขมวดผูกกันเป็นปมอย่างอดไม่ได้
“เรียนนายท่าน ชาวโฮแมนคนนี้ทำอาหารได้ครับ”
“เป็นแบบนี้นี่เอง”
มนุษย์สิงโตคนนั้นพยักหน้ารับ “พวกข้าขาดพ่อครัวในแผนกสูท
กรรมอยู่พอดี”
“ฝีมือการทำอาหารของพ่อครัวชาวโฮแมนคนนี้ยอดเยี่ยมมาก
ครับ ทั้งหมดนี้คือความตั้งใจของร้านค้าทาส ‘บุกตะลุย’ ของพวกข้า
หวังว่านายท่านจะให้การดูแลพวกข้าเป็นอย่างดีในอนาคต”
“หึๆ แน่นอนอยู่แล้ว พวกเจ้าทำได้ดีมาก ทำได้ดีมาก!”
มนุษย์สิงโตดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก
“เดิมทีมนุษย์สิงโตคือเผ่าราชา”
นานาซีที่อยู่ในกรงขังหลับตา และกล่าวเสียดสีออกมาว่า
“เบม่อนคือจักรพรรดิ เสือสิงห์คือราชา”
น˺าเสียงของนานาซีเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “คิดไม่ถึงเลยว่า
เผ่าของราชา ราชวงศ์ในอดีตจะตกต˹าจนกลายเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์กันไป
หมดแล้ว”
“เจ้าว่าอะไรนะ!”
เส้นขนของมนุษย์สิงโตแผ่ออกมาทันที
ปราณแห่งการต่อสู้สีทองปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา
เห็นได้ชัดว่ามนุษย์สิงโตกำลังโกรธจัด
ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงก˹า
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของนานาซีได้กระตุ้นความเป็นสัตว์ร้ายของเขา
เข้าแล้ว
“เจ้า เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร!”
พิตตกใจเป็นอย่างยิ่ง เขาคว้าแส้และสาวเท้าเดินเข้ามา
ฉินเฉาขมวดคิ้วในทันที ตอนนี้เขาจะไม่ยอมให้นานาซีถูกแส้ฟาด
อีกต่อไปแล้ว
ฉินเฉาจึงลอบกำหมัดแน่น
“หยุดเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เธอเป็นทาสของพวกข้าแล้ว!”
มนุษย์สิงโตหยุดพิตเอาไว้ด้วยเสียงดังลั่น “เจ้าคิดจะทำอะไรกับ
ทาสของพวกข้า?”
“มะ ไม่ใช่นะครับ………นายท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด………..ข้าเพียง
แค่อยากจะช่วยนายท่านสั่งสอนทาสที่ไม่รู้สำนึก………..”
พิตสะดุ้งโหยง เขายืนตัวสั่นเทิ้ม พูดออกมา
“เหอะ ไสหัวไปซะ!”
เมื่อมนุษย์สิงโตคำรามเสียงดัง พิตก็รีบวิ่งไปยืนอยู่อีกด้าน ไม่กล้า
พูดอะไรออกมาอีกเลยทั้งชีวิต
“หึๆ หญิงสาวเผ่าหงส์งั้นเหรอ?”
มนุษย์สิงโตยืนอยู่หน้ากรงขัง จ้องมองนานาซีที่อยู่ด้านใน แล้วพูด
ขึ้นมา “รอให้ไปถึงกองทัพก่อนเถอะ ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าคน
เย่อหยิ่งอย่างเจ้าจะอดทนได้สักแค่ไหน!”
“หะ ห้ามรังแกพี่สาวของข้านะ!”
เมื่อนานาซีไม่อยากจะเสวนากับมนุษย์สิงโตอีกต่อไป ฉินเฉากลับ
เข้ามายืนบังหน้าเธอ เพื่อเผชิญหน้ากับสายตาของมนุษย์สิงโตที่จ้อง
มองมา
“เถียจู้!”
นานาซีตกใจเป็นอย่างยิ่ง ถึงเธอจะไม่ลืมตา เธอก็ยังรู้สึกได้ว่ามีคน
เข้ามาขวางตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนที่ฝึกฝนปราณแห่งการ
ต่อสู้มาพอสมควร
นอกจากเถียจู้ เธอก็คิดถึงคนอื่นไม่ออกแล้ว
เธอเปิดดวงตาที่เปล่งแสงสุกสกาวขึ้นมาอีกครั้ง และเห็นร่างกาย
ผ่ายผอมของเถียจู้ เข้ามาขวางกั้นระหว่างเธอกับมนุษย์สิงโต
“เถียจู้ ถอยไปเดี๋ยวนี้!”
นานาซีตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เธอกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับ
‘น้อง’ เถียจู้ของเธอ เธอจึงรีบตะโกนออกมา
เสียงอันไพเราะของเธอ เกิดเป็นระลอกคลื่นในหัวใจของฉินเฉา ที่
ทำให้จิตวิญญาณของเขาเริ่มสั่นสะท้าน
เชี่ย!
เพื่อสาวน้อยคนนี้ ถึงจะโดนแทงสักแผล เขาก็ยอม!
“หืม?”
มนุษย์สิงโตเลิกคิ้วขึ้น “ไม่คิดเลยว่าในหมู่ชาวโฮแมนจะมีคนที่
กล้าหาญแบบนี้อยู่ด้วย ไม่เลวเลย ไม่เลวเลย”
เขากอดอก กล่าวเย้ยหยัน “ดูเหมือนว่าสถานที่ที่เหมาะกับเจ้าจะ
ไม่ใช่ห้องครัว แต่เป็นสนามรบ”
นานาซีตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด
ให้เถียจู้ไปอยู่ในสนามรบ!
นั่นไม่ใช่การส่งเขาไปตายหรอกเหรอ!
เขาผอมบางขนาดนี้ ถ้าไปอยู่ในสนามรบคงจะตายก่อนใครเพื่อน!
สนามรบของชาวพิภพหลิงคืออะไร?
มันคือการพิชิตชนเผ่าจากทุกอาณานิคม!
และยังต้องสู้รบกับดินแดนอื่น!
สถานที่ที่เลวร้ายแบบนั้น จะเหมาะสมกับชาวโฮแมนที่อ่อนแอ
และผอมบางอย่างเขาได้ยังไง!
มนุษย์สิงโตผู้นี้จงใจส่ง ‘น้องชาย’ ของเธอไปตาย!
“เถียจู้ เจ้ารีบขอโทษเร็วเข้า!”
เมื่อนานาซีคิดว่า ‘น้องชาย’ ที่เธอเพิ่งเจอจะต้องไปตายอยู่ใน
สนามรบ หัวใจของเธอก็สั่นสะท้าน รีบตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“พี่สาวนานาซี……….”
แต่ทว่าฉินเฉากลับจับลูกกรง ทิ้งนานาซีเอาไว้ข้างหลัง แล้วพูด
ออกมา
“ไม่ใช่แค่เผ่าหงส์เท่านั้นที่มีความภาคภูมิใจ ชาวโฮแมนอย่างพวก
ข้าก็มีความภาคภูมิใจในตัวเองเหมือนกัน”
“ภาคภูมิใจของชาวโฮแมนงั้นเหรอ!”
มนุษย์สิงโตปรบมือ แล้วหัวเราะลั่นออกมา
“เช่นนั้นก็พอดีเลย หน่วยเล็กๆ ที่อยู่นอกจักรวาลของพวกเรา
ค้นพบมนุษย์อัจฉริยะที่เหลือรอด ตอนนี้ถึงเวลาเปิดศึกกับมนุษย์
อัจฉริยะพอดี ข้าคิดว่าที่นั่นจะต้องเหมาะสมกับชาวโฮแมนผู้ภาคภูมิใจ
ในตัวเองอย่างเจ้าแน่นอน!”
“……….”
นานาซีหมดสิ้นความหวัง
มนุษย์อัจฉริยะเป็นใคร?
เมื่อก่อนชาวพิภพหลิงใช้วิทยาการของชาวเดิร์กในการวิจัย
หุ่นยนต์อัจฉริยะ ที่มีสติปัญญาและพละกำลังอยู่ในระดับสูงขึ้นมา
ต่อมามนุษย์อัจฉริยะได้ก่อกบฏขึ้น ทำให้พิภพหลิงเกิดความระส˹า
ระส่าย
มนุษย์อัจฉริยะเหล่านั้นไม่ใช่พันธมิตรของพวกเขา
เนื่องจากมนุษย์อัจฉริยะไม่มีความรู้สึก พวกเขาจึงคิดว่าภายใน
จักรวาลแห่งนี้ มีเพียงสิ่งไม่มีชีวิตอย่างพวกเขาเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์อยู่
รอด
สิ่งมีชีวิตประเภทอื่นจะต้องถูกทำลาย
พวกนั้นไม่ได้ดีไปกว่าชาวพิภพหลิงเลย ไม่ใช่คนดี และยังเป็น
ปีศาจที่ช่วงชิงชีวิตคนไปจนถึงต้นไม้ใบหญ้า!
เธอเคยได้ยินมาว่า มนุษย์อัจฉริยะเหล่านี้มีผู้เหลือรอดบางส่วนที่
ยังคงซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ห่างไกล
ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะพบเจอแล้ว
เรื่องนี้ทำให้นานาซีกังวลใจเป็นอย่างมาก
หากต้องเผชิญหน้ากับปีศาจไร้มนุษยธรรมเหล่านั้น เถียจู้คงไม่มี
โอกาสรอด………….
เขายังเด็กเกินไป……….เด็กหนุ่มอย่างเขาไม่สมควรที่จะตายเร็ว
เพื่อปกป้องเธอ เขาต้องโดนลงโทษหนักถึงขนาดนี้เชียวเหรอ
……….
ความสง่างามของเผ่าพันธุ์ราชาสูญหายไปทั้งหมด
มนุษย์สิงโตคนนั้นเป็นราชวงศ์ประเภทไหน!
เป็นอึหมาน่ะสิไม่ว่า!
หนึ่งจักรพรรดิ สองราชา สามขุนนาง ตอนนี้เกือบจะถูกทำลายไป
หมดแล้ว
เสื่อมทราม ช่างเสื่อมทรามลงเหลือเกิน……….
อากัปกิริยาอย่างราชวงศ์ ทุกวันนี้กลายเป็นของเทพแห่งสัตว์ไป
แล้ว
โอ้ หากเทพแห่งสัตว์มาเห็น ท่านคงจะร้องไห้อย่างแน่นอน
นานาซีลอบถอนหายใจ
เผ่าพันธุ์บิสเตอร์ของพวกเราเดินทางมาถึงจุดจบแล้วสินะ
หรือว่านี่จะเป็นชะตากรรมที่เทพแห่งสัตว์มอบให้กับพวกเธอ
…………
“ดูท่าทางหงส์สาวที่อยู่ข้างหลังเจ้าจะไม่เต็มใจสินะ ไม่ต้องห่วง
หรอก พวกเจ้าจะถูกส่งไปอยู่บนดาวดวงนั้นด้วยกัน”
มนุษย์สิงโตหัวเราะเยาะ “เพราะบิดาก็จะไปทำสงครามบนดาว
ดวงนั้นเหมือนกันยังไงล่ะ! ฮ่าๆๆ พอดีเลย งั้นเจ้าก็มาเป็นหนึ่งในผู้คุ้ม
กันของข้าสิ เมื่อเวลานั้นมาถึงเจ้าจะได้อยู่ข้างกายข้า และคอยมองดูว่า
ข้าเอา ‘พี่สาว’ ของเจ้ายังไง ฮ่าๆๆ!”
หลังจากที่พูดจบ เขาก็โบกมือ กล่าวออกมา
“มาพาตัวพวกมันออกไป เตรียมเข้าสู่ประตูมิติ!”
มนุษย์สิงโตออกคำสั่ง ทหารในกองทัพทาสหลายนายก็เข้ามาพา
ตัวฉินเฉาและคนอื่นๆ ไป ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทาง
“น้องชายผู้โง่เขลาของข้า……..”
นานาซีนั่งอยู่ในกรง พลางจ้องมองฉินเฉา แล้วถอนหายใจออกมา
เฮือกใหญ่ “ตอนนี้เจ้ากำลังจะถูกส่งไปยังแนวหน้าที่อันตรายที่สุด เจ้า
จะถูกสังหารเมื่อไหร่ก็ได้”
“คนในเผ่าของข้าไม่มีใครเหลือรอดแล้ว พี่สาวคือทุกสิ่งทุกอย่าง
สำหรับข้า”
ไม่คิดเลยว่าบนใบหน้าอันไร้เดียงสาของ ‘เถียจู้’ จะปราศจาก
ความกลัว เขากลับยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “หากข้าปกป้องพี่สาวได้ ถึงข้า
จะตายไปก็ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้พี่สาวคือที่พึ่งเพียงคนเดียวของข้า
แล้วนะ”
“เจ้าช่างโง่จริงๆ ………”
นานาซีหลั่งน˺าตาออกมาทันที
เธออดไม่ได้ที่จะร้องไห้
ทำไมคนในเผ่าพันธุ์ของเธอ ชาวบิสเตอร์ที่ครั้งหนึ่งเคยภาคภูมิใจ
ในการสู้รบ กลับตกต˹าได้ถึงขนาดนี้?
แต่ชาวโฮแมนตัวน้อยๆ คนนี้กลับมีความกล้าหาญ และมอบความ
อบอุ่นให้เธอ
ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้……….
ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที……….
ในหัวนานาซีคิดอย่างสับสน
“ไอ้หนู เจ้ามายั่วโมโหหัวหน้ากองสิบของพวกข้า เจ้าจะต้อง
ลำบากแน่”
ในขณะนั้นเอง ทหารชาวบิสเตอร์นายหนึ่งที่เดินอยู่ข้างยานยนต์
ได้แสยะยิ้มมุมปาก กล่าวเยาะเย้ยฉินเฉา
“หัวหน้ากองสิบแล้วไง? เก่งกาจขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
ฉินเฉาเบ้ปาก พลางคิดในใจว่า บิดาบดขยี้เขาให้ตายได้ด้วยมือ
เดียวก็แล้วกัน!
“ไอ้โง่!”
ทหารนายนั้นเบ้ปาก และไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย
เฮ้ ไม่รู้ว่าระหว่างฉันกับแก ใครคือไอ้โง่ตัวจริงกันแน่
แต่หัวหน้ากองสิบมนุษย์สิงโตคนนั้นอยู่ในบัญชีดำของฉินเฉา
เรียบร้อยแล้ว
คิดจะทำให้นานาซีกลายเป็นเนื้อต้องห้ามงั้นเหรอ?
ดีมาก งั้นแกจะต้องกลายเป็นศพในเงื้อมมือของฉัน
กองทัพทาส บิดามาแล้ว!