มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย - ตอนที่ 397: มือซ้ายของพระเจ้า

“คือ…คือว่า….” เคโกะหน้าแดง พูดอย่างอายๆ ว่า “โรงเรียนของ
เรามีงานโรงเรียน ฉันและเพื่อนร่วมห้องทำคาเฟ่…แล้ว…แล้ว….”
เคโกะที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ยิ่งพูดน˺าเสียงยิ่งเบาลง
ฉินเฉาได้ยินไม่ชัด จ้าวจิงจิงที่อยู่ใกล้ๆ รู้สึกขัดใจ
“เอาล่ะ เคโกะ ฉันพูดให้เองแล้วกัน”
จ้าวจิงจิงดึงมือเล็กๆ ของเคโกะ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ที่งาน
โรงเรียนของเธอ เคโกะทำร้านคาเฟ่ขึ้น แล้วทีนี้นักเรียนชายไม่พอ เธอ
จึงมาขอให้นายไปช่วยรับแขก นายว่ายังไง?”
“หือ? มาขอให้ผมช่วยรับแขก?” เมื่อฉินเฉาได้ฟังก็เซ่อไป มี
ความคิดชั่วร้าย คำพูดของจ้าวจิงจิงนี่ จะไม่ห่ามไปหน่อยเหรอ?
“ไม่ใช่รับแขก ไม่ใช่รับแขก!” เมื่อฟังข้อความเจ้าปัญหา เคโกะก็
รีบโบกมือไปมา รีบพูดขึ้นว่า “ฉันอยากให้ยามาซากิซัง ช่วยเรารับออ
เดอร์แขก”
“ไม่ใช่รับแขกก็เหมือนกันเหรอ?” จ้าวจิงจิงที่อยู่ด้านข้าง เบ้ปาก
“รับแขกนั่น มันใช้กับพวกงานกลางคืน” จ้าวชิงซานเหมือนจะ
เคร่งเครียด แล้วพูดขึ้นว่า “ให้จื่อหมิงไป กลางวันไปช่วยเธอ แล้วตอน
เย็นกลับมาฝึก อ่าหะ เอาอย่างนี้แหละ ฉันนี่มันฉลาดจริงๆ”
หลังจากพูดจบ ตาแก่ก็หยิบเอาที่ใส่เหล้าแบนเหล็กออกมาจากเอว
จากนั้นก็เทใส่ปาก
ตาแก่นี่ ท่าทางราวกับพรตขี้เมา จิวจงเตียน
ตาแก่ที่รู้จักแต่ดื่ม ชูเฟิงก็ถูกบังคับดื่มจนโง่
เมื่อคิดถึงผู้ฝึกตน ฉินเฉาก็นึกไปถึงงานประลองหงเหมินที่ใกล้เข้า
มา เมื่อถึงเวลาเขาก็ต้องไป ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวจริงๆ
“เมื่อพ่อตัดสินใจแล้วก็เอาตามนั้น” จ้าวจิงจิงพยักหน้า แล้วพูดว่า
“เคโกะเป็นเด็กดี เมื่อเหล่าพี่น้องพากันบาดเจ็บ เธอก็เข้ามาช่วยไว้มาก
ตอนนี้ ถึงเวลาที่เราต้องตอบแทนกลับแล้ว”
“อืม ดี ดี” จ้าวชิงซานปรบมืออย่างเห็นด้วย “เมื่อถึงเวลา ตาแก่
คนนี้จะไปดูด้วย ไปดูสาวน้อยวัยเยาว์ ฮ่าๆ ๆ”
“พ่อไปไม่ได้…” จ้าวจิงจิงรีบพูดขึ้นมา
“ทำไม ทำไมพ่อถึงไปงานโรงเรียนไม่ได้?”
“ฮึ่ม ไปไม่ได้ ก็คือไปไม่ได้!” จ้าวจิงจิงจ้องพ่อของเธอ ฉินเฉาแอบ
หัวเราะในใจ บางทีคนอื่นอาจไม่รู้ แต่ฉินเฉาเข้าใจดี
จ้าวชิงซานคนนี้ แม้จะดูบุคลิกเคร่งขรึม จริงจัง แต่จริงๆ แล้ว เป็น
ตาแก่ลามก ถ้าให้เขาไปงานโรงเรียนล่ะก็ เขาจะต้องวิ่งไล่ตามเด็กสาว
นักเรียนกระโปรงสั้นอย่างแน่นอน
ดังนั้น จ้าวจิงจิงจึงต่อต้านอย่างเต็มที่
“โอ้ ตาแก่กระดูกผุคนนี้ ต้องมาถูกลูกสาวจำกัดอิสรภาพ” จ้าวชิง
ซานถอนใจ ท่าทางแก่ลงไปมาก “คนแก่คนนี้ ที่อีกไม่นานก็ต้องถูก
แผ่นดินกลบหน้า….”
“คุณลุงอย่าพูดอย่างนี้สิคะ!” เคโกะที่เป็นเด็กดี เมื่อเห็นท่าทาง
ของจ้าวชิงซาน ก็รีบพูดขึ้นมา “ถ้าคุณลุงอยากจะมาก็มาเลย เมื่อถึง
เวลา หนูจะส่งบัตรมาให้”
“เธอดู! นี่สิ ถึงจะเรียกว่าเด็กดี!”
ตาแก่เข้าไปกอดเคโกะ จนจ้าวจิงจิงต้องเข้าไปแยก
“เคโกะ มาเป็นลูกลุงมั้ย นิสัยเธอดีกว่าแม่เสือสาวที่เป็นลูกลุงอีก”
“พ่อ หนูจะโกรธแล้วนะ!” เมื่อเห็นจ้าวชิงซานทำท่าทางน่าสงสาร
ตัวเธอที่เป็นลูกสาวก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี
ในใจฉินเฉาประท้วง ศิษย์พี่ไม่ดีตรงไหน หน้าอกเป็นหน้าอก ก้น
เป็นก้น ไม่เหมือนกับเคโกะที่ซื่อบื้อ!
ดูเหมือนว่า ตาแก่คนนี้จะชอบเด็กสาวใสซื่อ
สงสัยรสชาติจะอร่อยกว่าแบบอื่น
“ยามาซากิ นี่ก็เย็นแล้ว นายไปส่งเคโกะ จากนั้นก็รีบกลับมาฝึก
แม้จะมีงานเยอะ แต่ก็ห้ามละการฝึกเด็ดขาด”
“ครับ!” เมื่อได้ยินคำแนะนำของศิษย์พี่ ฉินเฉาก็รีบพยักหน้าทันที
แม้ว่าจะไม่มีหน้าอกและบั้นท้าย แต่เคโกะก็ยังเป็นสาวงามอยู่ดี
การได้ไปส่งสาวงามกลับบ้าน ย่อมเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน
“เคโกะจะไปแล้วเหรอ?” จ้าวชิงซานเหมือนกับไม่เต็มใจ “อยู่ทาน
ข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิ เย็นนี้เราจะทำหม้อไฟกินกัน”
ดังนั้น ด้วยท่าทางอ่อนหวาน จากตาลุงหน้าตาน่ากลัวที่ต้องการ
ล่อลวงสาวน้อยให้อยู่ต่อ
จ้าวจิงจิงจึงทำการเหยียบเท้าตาแก่หน้าตาน่ากลัว จากนั้นก็หันไป
ลาเคโกะ
ฉินเฉาเป็นธรรมดาที่เต็มใจรับภารกิจนี้ พาเคโกะเดินออกไปข้าง
นอกโรงฝึก
“แต่ก่อนที่นี่ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา” เคโกะขณะที่เดิน ก็พูดขึ้นมา
“ก่อนหน้านี้ ตำหนักยุทธ์เป็นที่ที่มีชื่อเสียง ผู้คนสนใจกันมาก มีลูก
ศิษย์มากกว่าร้อยคน ทุกคนล้วนแต่เป็นหัวกะทิ”
“ก่อนหน้านี้? งั้นที่นี่คงจะสูงส่งมากเลยสินะ?” ฉินเฉามองไป
รอบๆ โรงฝึกที่เต็มไปด้วยฝุ่น ก็อดถอนใจไม่ได้ แม้ว่าที่นี่จะเคยสูงส่ง
แต่เรื่องนี้ก็ราวกับผ่านมานานแล้ว
“อืม แต่ว่าน่าสงสาร หลังจากที่จอมยุทธ์หลิวเสียไป ที่นี่ภายในปี
เดียวก็ตกต˹าลง”
“ใช่ นี่เป็นเพราะคนจากสำนักยุทธ์” ฉินเฉาพูดกึ่งจริงกึ่งเล่น
“ยามาซากิซัง นี่ไม่ยุติธรรมเลย…” สาวน้อยก้มหน้าลง ท่าทาง
เสียใจ
“อืม ฉันต้องขอโทษด้วย” ฉินเฉาพบว่าตัวเองออกจะล้อเล่นแรง
เกินไป จึงพูดขึ้นมาว่า “นี่เป็นเรื่องของสำนักยุทธ์ ไม่เกี่ยวอะไรกับเค
โกะ ฉันก็คิดแบบเดียวกับศิษย์พี่ คิดว่าเคโกะไม่น่าจะมีสายเลือด
เดียวกันกับเจ้านั่น”
“จริงๆ แล้วพี่ชายเป็นคนดี…” เคโกะพูดอย่างดื้อดึง
“เอาล่ะ คนดีก็คนดี”
ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ อ้าวกานอิกูจิเป็นคนดี? นี่เป็นเรื่อง
ตลกที่สุดที่เขาได้ฟังมาทั้งชีวิต ถ้าอ้าวกานอิกูจิเป็นคนดี ถ้างั้นฟางหัว
คงเป็นเด็กน้อยน่ารักแล้วล่ะ
ในตอนนั้น ฉินเฉาเพิ่งเป็นผู้ฝึกตน ก็สามารถฆ่าฟางหัวได้แล้ว
ตอนนี้ เขามีนับหมื่นวิธีที่จะทำให้อ้าวกานอิกูจิตาย
อย่างเช่นเสี่ยวไป๋ ตัวเธอเองก็มีความสามารถที่ฆ่าเขาได้นับพัน
ครั้ง
ยังไงก็ตาม วิธีนี้ ฉินเฉาก็รังเกียจเกินไป ที่จะใช้ฆ่าคนธรรมดา
เมื่อเขาต้องการประลอง ฉินเฉาก็จะเล่นเป็นเพื่อนเขา ลงไป
ประลองเป็นเพื่อนเขาจนต้องกระอักเลือดออกมา
เพื่อตำหนักยุทธ์คำนี้ ฉินเฉาจะต้องปกป้องไว้ให้ได้ เพื่อจอมยุทธ์
หลิว
เพื่อที่จะส่งเคโกะกลับบ้าน ต้องใช้รถไฟใต้ดิน เมื่อต้องใช้รถไฟใต้
ดิน ทำให้ฉินเฉานึกไปถึงเรื่องบ้าๆ เรื่องหนึ่ง
เป็นเรื่องที่เห็นในเอวี ยามเมื่อคนโรคจิตใช้รถไฟใต้ดินของญี่ปุ่น
ครั้งก่อนเขาได้เจอครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เจอหรือเปล่า
ในขณะที่ฉินเฉากำลังจินตนาการอยู่นั้น เคโกะที่อยู่ด้านข้างก็ถูก
ดันเข้าไปในรถไฟใต้ดิน
สถานีรถไฟแห่งนี้เล็กอย่างมาก แต่ผู้คนกลับเยอะ โดยเฉพาะ
ในช่วงเลิกงาน ที่รถไฟใต้ดินต่างเต็มไปด้วยผู้คน
ฉินเฉายังดีที่ปล่อยลมปราณคลุมร่างป้องกันได้ ทำให้เขาฝ่าฝูงคน
ได้อย่างง่ายดาย ยังไงก็ตาม ยามเมื่อประตูเปิด ฝูงชนก็อัดกันขึ้นมา ทำ
ให้เคโกะถูกผลักไปอีกฝั่ง
“เคโกะ?” แม้ว่าฉินเฉาจะมีกังฟูระดับพระเจ้า แต่ก็ไม่อาจเห็นเค
โกะแม้แต่เงา
เชี่ย ไม่เป็นความจริงใช่มั้ย?
ฉินเฉาในรถไฟใต้ดิน ถูกล้อมรอบไว้ด้วยฝูงชน แม้ว่าเขาจะเป็นผู้
ฝึกตน ก็ไม่อาจหาเคโกะพบได้ในทันที
“ยามาซากิซัง…” ขณะกำลังมองหา หูของเขาก็พลันได้ยินเสียง
เรียกเบาๆ ของเคโกะ
หรือว่าเคโกะจะเจอปัญหาเข้าให้แล้ว!
ฉินเฉายืนอยู่กับที่ พร้อมกับเริ่มใช้วิชาสกัดกลั่นเก้าเร้นลับ เรียก
เพลิงสีดำในร่างออกมา ไม่สนใจคนอื่น กลืนมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“วิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ รวมร่าง!”
รวมร่างหมาปีศาจเก้าเร้นลับ ทำให้พลังในร่างของเขาเพิ่มมากขึ้น
โดยเฉพาะในด้านการดมกลิ่น เมื่อใช้ในสถานการณ์อย่างนี้ นับว่า
เป็นประโยชน์อย่างมาก
เพียงแค่ทำท่าสูดดมเบาๆ ฉินเฉาก็ได้กลิ่นหอมของเคโกะอย่าง
ง่ายดาย
ฉินเฉาตามกลิ่นหอมนี้ไป ฝ่าฝูงชนไปด้วยลมปราณของเขา เริ่มต้น
ทำการค้นหา
“บ้าเอ๊ย!”
“เฮ้ อย่าผลักสิ!”
“หยุดนะ หยุดนะ!”
ฉินเฉาฝ่าฝูงชนอยู่นาน ก็เข้าใกล้ตำแหน่งของเคโกะเข้าไปทุกที
คนที่ถูกผลัก ต่างพากันสบถออกมา
คนที่ทำให้ฉินเฉาแทบทนไม่ไหว ก็เป็นป้าคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าแค่ผลัก
ธรรมดา ปากจะพ่นคำด่าออกมาได้มากมายอะไรขนาดนั้น แทบทำให้
ฉินเฉากระอักเลือด
ฮึ่ม ยัยป้านั่น ฉันเพียงแค่เปิดทางเพื่อจะหาโรคจิตเท่านั้นเอง!
ฉินเฉาไม่สนใจยัยป้านั่น เดินแหวกฝูงคนเดินหน้าต่อ
อย่างรวดเร็ว เขาก็เห็นร่างเล็กๆ ของเคโกะ
สาวน้อยน่าสงสารนางนี้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ตอนนี้ ถูกผู้ชายหลายคน
ล้อมกรอบเอาไว้
คนพวกนี้ ล้อมเคโกะติดกำแพง ชายที่เจาะปาก ท่าทางจะเป็น
หัวหน้า ใบหน้าสงบ มือทั้งสองลูบขาเคโกะ ขณะที่กำลังเลื่อนขึ้นไป
เรื่อยๆ
แม้ว่าก่อนหน้าฉินเฉาอยากจะเห็นฉากอย่างนี้ แต่ว่าตอนนี้ เขา
โกรธขึ้นมาแล้ว
เจ้าพวกนี้ ถึงกับเลือกเคโกะเป็นเป้า ที่นี่ยังมียัยป้าบ้ากามอยู่คน
หนึ่ง ทำไมพวกแกไม่ไปทำยัยป้านั่น ไอ้เวรเอ๊ย!
ฉินเฉาเดินฝ่าเข้าไป
เหล่าโรคจิตที่ล้อมไว้ใกล้ๆ พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
“เฮ้เพื่อน ผลักหาพระแสงอะไร ไปต่อคิวข้างหลังนู่น”
“ต่อคิวโคตรแม่แกสิ!” ฉินเฉาไม่เกรงใจ ยกมือขึ้น ตบเรียงคน
ผลัวะ! เสียงดังจนคนตกใจ
“แม่ง อยากตายหรือไง!” เหล่าโรคจิต เมื่อเห็นคนหาเรื่อง ก็พลัน
ปล่อยเคโกะ แล้วมาล้อมฉินเฉาไว้แทน
“โทษที ต่อให้พวกแกจะล้อมฉันไว้ก็เปล่าประโยชน์” ฉินเฉายัก
ไหล่ พูดอย่างไม่แยแส “บนตัวฉัน ไม่มีตรงไหนให้พวกแกจับหรอก”
“แม่ง ยังจะปากเก่งอีก!” ชายเจาะปากตะโกนออกมา “จัดการ
มัน!”
หลังจากพูดจบ เหล่าลูกน้องต่างใกล้เข้ามา
“หยุด!” ฉินเฉาโบกมือ พร้อมกับถามตัวหัวหน้า
“มือข้างไหนที่แกแตะเธอเมื่อกี้นี้?”
ฉินเฉาชี้ไปที่เคโกะ
“มือซ้าย ฉันมีชื่อเล่นว่า มือซ้ายของพระเจ้า!” ชายคนนั้นพูดอย่าง
ภาคภูมิใจ “ความหมายของมันก็คือ เมื่อฉันใช้มือนี้ จัดการกับผู้หญิง
จากผู้หญิงเรียบร้อย ก็จะกลายเป็นยัยร่านในทันใด!”