มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 1 – เริ่มต้นการเก็บค่าบริการ (1)

“ผมทกจา” (ทกจา = สามารถแปลเป็นลูกชายคนเดียว
หรือผู้อ่านก็ได้)

ผมมักจะแนะน าตัวเองกับผู้คนเช่นนี้ จากนั้นก็ต่อด้วย
ความเข้าใจผิดที่ตามมา

“โอ้ นายเป็นลูกชายคนเดียวงั้นเหรอ”

“ก็ใช่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง”

“ฮะ? งั้นอะไร?”

“ผมชื่อทกจา คิมทกจา”

คิมทกจา (คิมคือลูกชายคนเดียวที่ได้รับความเคารพมาก)
– พ่อของผมตั้งชื่อนี้ให้กับผมเพื่อที่จะได้เป็นคนที่
เข้มแข็งด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตาม ขอบคุณชื่อที่พ่อตั้งให้
ผมได้กลายเป็นชายโสดผู้โดดเดี่ยวไปแล้ว ในช่วงสั้นๆ
มันก็เป็นแบบนี้แหละ ผมคือคิมทกจา อายุ 28 ปี และยัง
โสด งานอดิเรกของผมคือการอ่านนิยายบนเว็บในสถานี
รถไฟใต้ดิน

“งั้นฉันไปโทรศัพท์ก่อนนะ”

ในสถานีรถไฟได้ดินที่จอแจ ผมเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
มีดวงตาแห่งความสงสัยคู่หนึ่งก าลังจ้องตรงมาที่ผม พวก
มันเป็นของพนักงานจากฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ ยูซานอา

“อ่า สวัสดี”

“นายก าลังกลับบ้านจากที่ท างานเหรอ?”

“ใช่แล้ว ย-ยูซานอาล่ะ?”

“ฉันโชคดี วันนี้ผู้จัดการไปท าธุระ” ยูซานอานั่งลง
ในทันทีที่ที่นั่งข้างๆ ผมว่าง กลิ่นน ้าหอมบางๆ โชยมา
จากไหล่ของเธอ ท าให้ผมประหม่า

“ปกติคุณใช้รถไฟใต้ดินเหรอ?”

“เรื่องนั้น…” ยูซานอาท าหน้าเข้ม เมื่อมาคิดถึงมัน นี่เป็น
ครั้งแรกที่ผมพบเธอบนรถไฟใต้ดิน เริ่มจากผู้จัดการฝ่าย
บุคคลคังไปจนถึงผู้จัดการฝ่ายการเงินฮัน… มีข่าวลือว่ายู
ซานอามีผู้ชายจากบริษัทขับรถไปส่งเธอที่บ้านทุกๆ วัน
แต่ค าพูดที่น่าเหลือเชื่อก็ออกมาจากปากของยูซานอา “มี
คนขโมยรถจักรยานของฉัน”

รถจักรยาน

“คุณเดินทางโดยใช้รถจักรยานงั้นเหรอ?”

“ใช่! ฉันท าโอทีเยอะมากในช่วงเวลาหลายวันมานี้และดู
เหมือนจะไม่ค่อยได้ออกก าลังกาย มันน่าร าคาญนิดหน่อย
แต่มันก็คุ้มค่า”

“อ่า ผมเข้าใจ”

ยูซานอายิ้ม เมื่อมองเธอใกล้ๆ ผมก็สามารถเข้าใจถึง
ความรู้สึกที่ผู้ชายทั้งหลายมีต่อเธอได้ อย่างไรก็ตาม มันก็
ไม่ใช่ธุระของผม ทุกๆ คนมีชีวิตเป็นของตัวเอง และยู
ซานอาก็เป็นคนที่ใช้ชีวิตแตกต่างไปจากผม หลังจากการ
สนทนาอันน่าอึดอัด พวกเราก็มองไปยังโทรศัพท์ของ
พวกเรา ผมเปิดแอพฯ นิยายที่ก าลังอ่านอยู่ก่อนหน้านี้ใน
ขณะที่ยูซานอา… อะไรกันเนี่ย?

“P0r fav0r diner0”

“ฮะ?”

“ภาษาสเปนน่ะ”

“…ผมเข้าใจละ มันหมายความว่ายังไงกัน?”

“กรุณาจ่ายเงินให้ฉันหน่อย” ยูซานอาตอบอย่างภาคภูมิใจ
การเรียนบนรถไฟใต้ดินในขณะที่ก าลังกลับบ้าน… เธอมี
ชีวิตที่แตกต่างไปจากผมอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม การ
ใช้ค าทักทายแบบนี้มันอะไรกัน?

“คุณคงท างานหนักสินะ”

“ก็ตามเรื่องตามราวหนะ ว่าแต่ทกจาก าลังมองอะไรอยู่
เนี่ย?”

“อ่า ผม…”

สายตาของยูซานอาจดจ้องอยู่บนหน้าจอ LCD ของ
สมาร์ทโฟนของผม “มันคือนิยายงั้นเหรอ?”

“ใช่ อืม… ผมก าลังเรียนภาษาเกาหลีอยู่”

“ว้าว ฉันก็ชอบนิยาย ฉันไม่ได้อ่านเท่าไรนักเพราะฉันไม่
มีเวลา…”

มันน่าประหลาด ยูซานอาชอบอ่านนิยาย…?

“มุระกะมิ ฮะรุกิ, เรย์มอนด์ คาร์เวอร์, ฮัง คัง…”

ผมคิดตาม

“ทกจา นายชอบนักเขียนคนไหนงั้นเหรอ?”

“ถึงผมบอกไปคุณก็ไม่รู้จักหรอก”

“ฉันอ่านนิยายมามาก ผู้เขียนเป็นใครกัน?”

ในเวลานี้ มันยากจริงๆ ที่จะบอกว่าผมอ่านนิยายบนเว็บ
เป็นงานอดิเรก ผมเหลือบมองชื่อของนิยายในแอพฯ

[โลกหลังการล่มสลาย]

ผู้เขียน: ชิงชางชง

ผมไม่สามารถบอกได้ว่าผมก าลังอ่าน ‘โลกหลังการล่ม
สลายโดยชิงชางชง’

“มันก็แค่นิยายแฟนตาซี นั่น… อ่า เหมือนกับเดอะลอร์ด
ออฟเดอะริงส์…”

ดวงตาของยูซานอาเบิกกว้าง “อ่าห้ะ ลอร์ดออฟเดอะริงส์
ฉันเคยดูหนังมา”

“เป็นหนังที่ดี”

ความเงียบด าเนินต่อไปสักพัก ยูซานอาก าลังมองมาที่ผม
เหมือนกับเธอก าลังรอให้ผมพูดบางสิ่ง บทสนทนาของ
พวกเราเริ่มตึงขึ้น ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง “มัน
เป็นเวลาหนึ่งปีแล้วตั้งแต่ที่ผมเข้าบริษัทมา นี่เป็นปี
สุดท้ายของผมแล้ว เวลาเดินเร็วจริงๆ”

“ใช่ ในเวลานั้น พวกเราทั้งคู่ยังไม่รู้อะไรเลยจริงไหม?”

“ใช่แล้ว มันดูเหมือนกับเมื่อวานนี้เอง แต่สัญญาก็หมดลง
แล้ว” ผมตระหนักได้ว่าผมพูดสิ่งที่ผิดออกไปเมื่อผมเห็น
สีหน้าของยูซานอา

“อ่า ผม…” ผมลืมไปแล้ว ยูซานอาได้รับเครดิตส าหรับผู้
ซื้อชาวต่างชาติเมื่อเดือนที่แล้วและได้เลื่อนต าแหน่งให้
เป็นพนักงานเต็มเวลา

“อ่า ใช่ ผมแสดงความยินดีช้าไปหน่อย ผมขอโทษนะ ฮ่า
ฮ่า ผมควรจะตั้งใจเรียนภาษาต่างประเทศซะหน่อย”

“อ่า ไม่ ทกจา! มันยังมีการพิจารณาประสิทธิภาพและ…”

ผมเกลียดที่ต้องยอมรับมัน แต่สายตาของยูซานอาก าลัง
พูดได้อย่างยอดเยี่ยม มันเหมือนกับสปอตไลท์ของโลกใบ
นี้ที่ก าลังฉายลงมาบนคนๆ เดียว ถ้าโลกใบนี้คือนิยาย ตัว
เอกก็คงจะเป็นคนเช่นนั้น อันที่จริง มันก็เป็นผลลัพธ์ที่
หลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมไม่ได้พยายาม แต่ยูซานอาพยายาม ผม
ท าแค่อ่านนิยายบนอินเทอร์เน็ต ในขณะที่ยูซานอาเรียน
อย่างหนัก มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ยูซานอาจะกลายเป็น
พนักงานเต็มเวลา และสัญญาของผมจะถูกยกเลิก

“นั่น… ทกจา”

“ครับ”

“ถ้านายไม่รังเกียจ… นายอยากได้แอพฯ ที่ฉันใช้ไหม?”
เสียงของยูซานอากลายเป็นห่างเหินไปชั่วขณะ มันรู้สึก
ราวกับว่าโลกอยู่ไกลออกไป ผมรั้งจิตใจของผมไว้และ
จ้องมองไปข้างหน้า เด็กชายคนหนึ่งก าลังนั่งอยู่ตรงกัน
ข้ามกับผมบนรถไฟ เขาอายุได้ 10 ขวบ เด็กผู้ชายก าลังถือ
ตาข่ายจับแมลงไว้ในขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆ มารดาและ
หัวเราะอย่างมีความสุข

“…ทกจา?”

เกิดอะไรขึ้นถ้าผมมีชีวิตที่แตกต่างออกไปจากตอนนี้? ผม
หมายถึง อะไรจะเกิดขึ้นถ้าผมใช้ชีวิตในแบบที่ต่างกัน
ออกไป

“คิมทก…”

ถ้าชีวิตของผมไม่ใช่ ‘ความเป็นจริง’ แต่เป็น ‘แฟนตา
ซี’… ผมจะกลายเป็นตัวเอกได้ไหม? ผมไม่รู้ มันอาจจะ
ไม่รู้ไปตลอด อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้

“ไม่เป็นไร ยูซานอา”

“ฮะ?”

“มันคงไม่ได้ผลแม้ว่าคุณจะบอกผมจริงๆ” ชีวิตของผม
คือความเป็นจริงอย่างเห็นได้ชัด “ทกจาใช้ชีวิตอย่างโดด
เดี่ยว”

“ฮะ? อะไรนะ…”

“ฉันเองก็เป็นคนแบบนั้น”

ในประเภทนี้ ผมไม่ใช่ตัวเอกแต่เป็นคนที่โดดเดี่ยว

“ชีวิตที่โดดเดี่ยว…” ยูซานอาท าสีหน้าจริงจัง อย่างไรก็
ตาม ผมก็โบกมือเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันไม่เป็นไรจริงๆ
ผมไม่รู้ว่าท าไม แต่คนๆนี้เป็นห่วงผมจริงๆ บางทีอาจจะ
เป็นเพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนกบุคคล… ผม
ตระหนักได้ถึงประสิทธิภาพการท างานของผมแล้ว

“ทกจานี่ดีจริงๆ”

“หือ?”

“งั้นฉันจะใช้ชีวิตแบบงาช้าง” (ซานอา = งาช้าง)

ยูซานอาดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างในขณะที่เธอ
หันไปศึกษาภาษาสเปน ผมจ้องมองไปที่เธอสักพักก่อนที่
จะกลับไปสู่นิยาย ทุกๆ สิ่งกลับคืนสู่ปกติ แต่น่าแปลก
การเลื่อนผ่านนิยายของผมไม่ได้เป็นไปด้วยดี บางทีมัน
อาจจะเป็นเพราะผมตระหนักได้ถึงน ้าหนักแห่งความเป็น
จริงที่ผมไม่อาจเลื่อนลงไปได้

ในเวลานั้นเอง การแจ้งเตือนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ด้านบน
สมาร์ทโฟนของผม [คุณมีอีเมลใหม่]

มันมาจากผู้เขียน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ผมเปิดอีเมลขึ้นมา

– คุณผู้อ่าน นิยายของฉันจะเริ่มเก็บเงินตั้งแต่เวลา 19:00
น. สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ โชคดีนะ

[1 ไฟล์แนบ]

ผู้เขียนกล่าวว่าเขาจะมอบของขวัญให้ผม ของขวัญอะไร
กัน?

…เหมือนกับชื่อของผม ผมเป็นผู้อ่านโดยสันดารจริงๆ
ดังนั้นผมจึงตื่นเต้นที่ได้รับอีเมล ใช่ การเป็นผู้อ่านก็ไม่ใช่
ชีวิตที่แย่อะไร ผมดูเวลา มันเป็นเวลา 18:55 น. ผมมีเวลา
5 นาทีก่อนที่นิยายจะเริ่มเก็บเงิน ณ เวลา 19:00 น.

จากนั้นผมก็เปิดลิสต์นิยายแนะน าในแอพฯ เนื่องจากผม
เป็นแค่ผู้อ่าน ผมก็ควรที่จะแสดงความยินดีและมอบพลัง
ให้กับผู้เขียน อย่างไรก็ตาม…

– ผลงานนี้ไม่มีตัวตน

ผมพยายามที่จะพิมพ์ ‘ล่มสลาย’ ไปหลายครั้งในกล่อง
ค้นหา แต่ผลก็เหมือนเดิม กระดานข่าวส าหรับ ‘หนทาง
เอาชีวิตรอด’ ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย มันแปลก มันเคย
มีที่ไหนกันที่นิยายถูกลบโดยไม่แจ้งอะไรในตอนที่มัน
ก าลังจะเรียกเก็บเงิน?

ในเวลานั้น แสงของสถานีรถไฟก็มืดดับ และภายนอกตัว
รถไฟก็มืดลง

เคร้งงง! รถไฟใต้ดินสั่นเสียงดังและเปล่งเสียงโลหะ
ปะทะกัน มันท าให้ยูซานอากรีดร้องและคว้าแขนของผม
จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงคนอื่นถูกปุกเร้าขึ้น ยูซานอาจับ
แขนของผมแน่นมากจนผมให้ความส าคัญกับความ
เจ็บปวดบนแขนซ้ายมากกว่าการหยุดอย่างกะทันหัน มัน
เป็นเวลาหลายสิบวินาทีกว่าที่รถไฟจะหยุดสนิท

จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงที่สับสนดังมาจากทุกหนแห่ง

“เอ๊ะ อะไรเนี่ย?”

“น-นี่มันอะไรกัน?”

ในความมืด แสงของสมาร์ทโฟน 1-2 เครื่องได้เปิดขึ้น ยู
ซานอายังคงจับแขนซ้ายของผมไว้แน่นในขณะที่เธอถาม
“ก-เกิดอะไรขึ้น?”

ผมแสร้งท าเป็นไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
อะไรหรอก”

“งั้นเหรอ?”

“ใช่ มันน่าจะเป็นความวุ่นวายจากการฆ่าตัวตาย วิศวกร
น่าจะประกาศในไม่ช้า”

ในขณะที่ผมพูดจบ ผมก็ได้ยินเสียงประกาศของวิศวกร –
เรียนผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟ เรียนผู้โดยสารทุกคนบน
รถไฟ

สภาพแวดล้อมที่อื้ออึงเริ่มเงียบลง ผมถอนหายใจและเปิด
ปาก “เห็นไหม มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเขาก าลังขอ
โทษออกอากาศ และน่าจะเดินเครื่องต่อ…”

– ท-ทุกคนวิ่งหนีไป… วิ่ง…!

‘อะไรนะ?’

มันมีเสียงบิ๊ปดังออกมา และการประกาศก็ดับไป ภายใน
รถไฟกลายเป็นวุ่นวาย

“ท-ทกจา? นี่มันอะไรกัน…?”

แสงอันเจิดจ้าเปล่งประกายจากตรงหน้าของรถไฟใต้ดิน
มีเสียงกลองดังสนั่นตามมาด้วยเสียงดังปัง มีบางสิ่งก าลัง
มุ่งหน้ามาทางนี้ในความมืด มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่ผม
หันไปเห็นนาฬิกาในเวลานี้ – 19:00 น.

ติ๊ก มันรู้สึกราวกับว่าโลกก าลังหยุดหมุน จากนั้นผมก็ได้
ยินเสียงๆ หนึ่ง

[บริการฟรีของระบบดาวเคราะห์ 8612 ได้ถูกยกเลิก]

[สถานการณ์หลักได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]

นี่คือช่วงเวลาที่ชีวิตของผมได้เปลี่ยนไป
(จบตอน)