มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 2 – เริ่มต้นการเก็บค่าบริการ (2)

โดเกบิ ครั้งแรกที่มันปรากฏตัว มีคนพูดแบบนั้น (ก็อบลิ
นของเกาหลีถูกเรียกว่าโดเกบิ)

ผมไม่รู้ว่าท าไมแต่ประโยคนั้นโผล่ขึ้นมาในหัวของผมใน
ทันใด รถไฟใต้ดินหยุดลง ความมืดเข้าปกคลุมตัวรถ
รายละเอียดเหล่านี้ท าให้ผมสัมผัสได้ถึงเดจาวู รถไฟเคย
หยุดมาแล้ว แต่มันก็หาได้ยาก แม้กระนั้นก็เถอะ ท าไม
กัน? ผมจ าได้ถึงค าพูดอันคุ้นเคยจากนิยาย แต่มันก็ไร้
สาระ ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปไม่ได้เหรอ?

ในเวลานั้นเอง ประตูของขบวน 3807 ก็เปิดกว้าง และ
กระแสไฟฟ้าก็กลับคืนมา ยูซานอาพึมพ าข้างๆ ผม “โดเก
บิ?”

หัวของผมส่งเสียงดัง ผมสั่นกุกๆ กักๆ เนื่องจากนิยายที่
ผมรู้จัก และความเป็นจริงตรงหน้าของผมได้ซ้อนทับกัน

เขาเล็กๆ 2 ข้าง สวมเสื้อฟางตัวเล็กๆ สิ่งมีชีวิตแปลก
ประหลาดที่มีขนปุกปุยก าลังลอยอยู่ในอากาศ

มันแปลกเกินไปที่จะเรียกมันว่าภูติ ชั่วร้ายเกินไปที่จะ
เรียกมันว่าเทวทูต และเยือกเย็นเกินไปที่จะเรียกมันว่า
ปีศาจ

ดังนั้นมันจึงถูกเรียกว่า ‘โดเกบิ’

และผมก็รู้แล้วว่าสิ่งเรียกที่โดเกบิจะพูดคืออะไร

&#@!&#@!

[&#@!&#@!.]

นิยายและความเป็นจริงซ้อนทับกันได้อย่างแม่นย า

“อะไรเนี่ย?”

“เรียลลิตี้งั้นเหรอ?”

ท่ามกลางผู้คนที่ก าลังพูดคุยกัน ผมได้ถูกโยนเข้าไปใน
โลกอีกใบเพียงคนเดียว นี่คือโดเกบิไม่ผิดแน่ โดเกบิผู้เปิด
ประตูสู่โศกนาฏกรรมของผู้คนนับพันในหนทางเอาชีวิต
รอด เสียงของยูซานอาได้ท าให้ผมมีสติกลับมา “มันฟังดู
เหมือนกับภาษาสเปน ฉันควรจะพูดกับมันไหม?”

ผมผงะไปเล็กน้อยและถาม “คุณรู้ว่ามันคืออะไรเหรอ?
คุณจะขอเงินจากมันงั้นเหรอ?”

“ไม่ แต่”

ในเวลานั้นเอง การออกเสียงของภาษาเกาหลีที่ถูกต้องก็
ดังออกมา [อ่า อ่า เสียงนี้ฟังดูดีไหม? อ่า ข้าต้องล าบากซะ

แล้วเพราะแพทช์ภาษาเกาหลีไม่ท างาน ทุกๆ คน พวกเจ้า
ได้ยินค าพูดของข้าไหม?]

เมื่อภาษาที่คุ้นเคยดังออกมา ผมก็สามารถเห็นท่าทางที่
ผ่อนคลายของผู้คนได้ คนแรกที่ออกมาคือชายร่างใหญ่
ในชุดสูท “เฮ้ แกก าลังท าอะไรอยู่หน่ะ?”

[ฮะ?]

“แกก าลังถ่ายหนังอยู่เหรอ? ฉันต้องไปเพราะฉันต้องรีบ
ไปคัดตัว” เขาดูเหมือนจะเป็นนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง
เนื่องจากใบหน้าของเขาไม่คุ้นเอาซะเลย ถ้าผมเป็นคนคัด
ตัว ผมคงจะเลือกเขาเพราะความทะเยอทะยานที่เต็มเปี่ยม

ของเขา แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่ปรากฏกายต่อหน้าเขา
ในตอนนี้ไม่ใช่ผู้ก ากับ

[อ่า คัดตัว ใช่แล้ว นี่เป็นการคัดตัว ฮ่าฮ่า มีข้อมูลขาด
หายไป ข้าเพิ่งมาถึงเมื่อมันถึงการเก็บค่าบริการในเวลา
19:00 น.]

“อะไร? แกก าลังพูดอะไร?”

[ในตอนนี้ พวกเจ้าทุกคน ผ่อนคลายลงบนที่นั่งและฟังข้า
จากนี้ไป ข้าจะบอกบางสิ่งที่ส าคัญมากๆ กับพวกเจ้า!]

หน้าอกของผมเริ่มอึดอัด

“อะไร? รีบลงไปจากรถไฟซะ!”

“ใครก็ได้เรียกกัปตันที!”

“พวกเขาก าลังท าสิ่งที่ปราศจากความร่วมมือของ
ประชาชนอยู่เหรอ?”

“แม่ นั่นอะไรหน่ะ? การ์ตูนเหรอ?”

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือการพัฒนาที่ผมรู้ ผมไม่ได้ต้องการ
ที่จะผสมโรงเข้ากับเรื่องนี้ แต่มันก็ไม่มีทางเลย คนที่อยู่
ณ ที่แห่งนี้คงจะไม่ฟังสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ น่ารักที่
เหมือนกับ CG ตัวนี้ สิ่งเดียวที่ผมสามารถท าได้คือการ
หยุดซูยานอาที่ก าลังพยายามจะลุกจากที่นั่ง

“ซูยานอา มันอันตรายนะ”

“ฮะ?” ดวงตาของยูซานอาเบิกกว้าง ผมพูดขึ้นมาใน
ช่วงเวลาแห่งความสับสน แต่มันก็ไม่มีทางที่จะอธิบายถึง
สิ่งที่ผมเข้าใจ แน่นอนว่าผมไม่ต้องอธิบาย

[ฮ่าฮ่า พวกเจ้าเสียงดังกันจริงๆ]

การแสดงอ านาจคือวิธีการโน้มน้าวที่ดีกว่าสิ่งอื่นใด

[ข้าบอกให้พวกเจ้าเงียบ]

ผมหลับตาลงอย่างช้าๆ ในขณะที่ดวงตาของโดเกบิ
เปลี่ยนเป็นสีแดงมีบางสิ่งระเบิดออกมาและรถไฟก็เงียบ
กริบ

“เอ่อ เอ่อ เอ่อ” มีรูขนาดใหญ่อยู่บนหน้าผากของนักแสดง
คนนั้น ชายคนที่พูดออกมาหลายต่อหลายครั้งทรุดลงกับ
ที่

[นี่ไม่ใช่การถ่ายท าภาพยนตร์]

มีเสียงดัง ‘แกร๊ก’ ออกมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นคนที่ก าลัง
พูดถึงกัปตัน

[มันไม่ใช่ความฝัน มันไม่ใช่นิยายด้วย]

หนึ่ง สอง โลหิตสาดกระเซ็นในอากาศในขณะที่หัวของ
ผู้คนเริ่มระเบิดออก พวกเขาคือกลุ่มคนที่ประท้วงโดเกบิ
ผู้คนกรีดร้องออกมาไม่ก็เป็นบ้าไป เหล่าคนที่ท าให้เกิด
ความวุ่นวายเพียงเล็กน้อยบังเกิดรูขึ้นบนศีรษะ ในทันใด
นั้นเอง รถไฟก็กลายเป็นการนองเลือด

[นี่ไม่ใช่ ‘ความเป็นจริง’ ที่พวกเจ้ารู้จัก พวกเจ้าเข้าใจ
ไหม? ดังนั้นทุกคนจงหุบปากและฟังข้าซะ]

มีผู้เสียชีวิตมากกว่าครึ่ง เลือดและชิ้นส่วนร่างกายเต็มไป
ทั่วรถไฟใต้ดิน ในตอนนี้ไม่มีคนกรีดร้องออกมาแล้ว
เหมือนกับฝูงลิงที่อยู่ต่อหน้านักล่าอันทรงพลัง ทุกคน
มองดูโดเกบิด้วยความหวาดกลัว ผมรู้สึกประหลาดใจ

และกลั้นลมหายใจในขณะที่จับไหล่ของยูซานอาที่ก าลัง
สะอึกไว้แน่น

นี่เป็นเรื่องจริง ข้อความแปลกๆ ที่เข้ามาในหูของผม โดเก
บิที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของผม และรถที่กลายเป็นการ
นองเลือด…

[ทุกๆ คน ชีวิตของพวกเจ้าดีมามากแล้ว ใช่ไหม?]

ณ ที่นั่งพิเศษ ยายผู้สูงอายุคนหนึ่งได้สบตากับโดเกบิ

[พวกเจ้าได้ใช้ชีวิตฟรีๆ มานานเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่ามัน
เป็นชีวิตที่เผื่อแผ่เกินไปเหรอ? พวกเจ้าเกิดและไม่ได้จ่าย

ราคาส าหรับการหายใจ การกิน การขับถ่าย และการ
สืบพันธุ์เลย! ฮ่า! พวกเจ้าอาศัยอยู่ในโลกที่ดีจริงๆ!]

ฟรี? ไม่มีใครบนรถไฟที่ใช้ชีวิตแบบฟรีๆ ผู้คนต้องดิ้นรน
หาเงินเพื่ออยู่รอด พวกเขาขึ้นรถไฟกลับบ้านจากการ
ท างานแต่ในเวลานี้กลับไม่มีใครโต้แย้งค าพูดของโดเกบิ

[แต่ตอนนี้ วันดีๆ ได้สิ้นสุดลงแล้ว พวกเจ้าจะสามารถใช้
ชีวิตแบบฟรีๆ ต่อไปได้นานแค่ไหน? ถ้าพวกเจ้าต้องการ
สนุกไปกับความสุข มันก็เป็นเรื่องปกติที่พวกเจ้าต้องจ่าย
ใช่ไหม?]

คนที่ก าลังอ้าปากค้างไม่สามารถตอบได้ แล้วตอนนั้นเอง
ก็มีคนยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง “ก-แกต้องการเงินใช่
ไหม?”

ผมสงสัยว่าคนประเภทไหนกันที่สามารถพูดออกมาได้
ท่ามกลางสถานการณ์นี้ แต่ผมก็ต้องประหลาดใจที่ผม
รู้จักเขา

“ยูซอนอา ไม่ใช่ว่านั่นคือหัวหน้าแผนกฮันของฝ่าย
การเงินเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

ไม่ต้องสงสัยเลย เขาเป็นคนเลียแข้งเลียขาในบริษัทและ
เป็นหมายเลขหนึ่งที่ผู้มาใหม่ต้องหลีกหนี ท าไมชายคนนี้
ถึงขึ้นรถไฟใต้ดินกัน?

“ฉันจะให้เงินกับแก เอาไปสิ โปรดรู้ไว้ด้วยว่าฉันเป็นคน
แบบนี้” หัวหน้าแผนกฮันดึงนามบัตรของเขาออกมาเมื่อมี
คนเชียร์เขา มันเป็นบรรยากาศของวีรบุรุษที่เข้าต่อกรกับ
ผู้ก่อการร้าย “แกต้องการเท่าไร? หนึ่งล้าน? หรือสอง
ล้าน?”

มันเป็นเงินที่มากส าหรับหัวหน้าแผนกของบริษัทลูก มี
ข่าวลือว่าเขาเป็นลูกชายคนสุดท้องของผู้น าบริษัทใน
เครือและในตอนนี้ผมก็คิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องจริง

[ฮึ่ม เจ้าจะมอบเงินให้ข้า?]

“ช-ใช่แล้ว ฉันมีเงินสดตอนนี้ไม่มาก แต่ฉันสามารถมอบ
ทุกๆ อย่างที่ฉันมีให้กับแกได้ถ้าแกปล่อยฉันออกไปจาก
ที่นี่”

[เงิน ดี เส้นใยพืชที่มนุษย์เห็นพ้องต้องกัน]

สีหน้าของหัวหน้าแผนกสดใสขึ้น มันเป็นการแสดงออก
ที่ว่า ‘เงินคือทุกอย่าง’ น่าสงสารซะจริง

“ตอนนี้นี่คือทั้งหมดที่ฉันมี”

[มันใช้ได้กับเวลาและมิติของเจ้าเท่านั้น]

“ฮะ?”

ครู่ต่อมา เปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นในอากาศ เงินในมือของ
หัวหน้าแผนกลุกไหม้ หัวหน้าแผนกฮันกรีดร้องออกมา

[กระดาษนั่นไม่มีคุณค่าในจักรวาล ถ้าเจ้าท าเช่นนี้อีกครั้ง
ข้าจะระเบิดหัวของเจ้าซะ]

“อ-อื้มมม” ความหวาดกลัวแพร่กระจายสู่ใบหน้าของ
ผู้คนอีกครั้ง มันเป็นการง่ายที่จะอ่านสิ่งที่พวกเขาก าลังคิด
เพราะมันเป็นเหมือนกับนิยาย

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

มีแค่ผมเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต

[ฟู้ว หนี้จะทบต้นในระหว่างเวลาที่พวกเจ้าเสียงดัง อืม ใช่
แทนที่จะอธิบายมันสักร้อยครั้ง ไม่ใช่ว่ามันจะเร็วกว่า
เหรอที่พวกเจ้าจะหาเงินด้วนตัวเอง?]

เขาของโดเกบิงอกออกมาราวกับว่าพวกมันคือเสาอากาศ
และร่างกายของมันก็ลอยขึ้นไปบนเพดานของรถไฟ

ครู่ต่อมา เสียงข้อความก็ดังออกมา

[ช่อง BI-7623 ถูกเปิด]

[กลุ่มดาวได้เข้ามาแล้ว]

หน้าต่างเล็กๆ โผล่ขึ้นมาตรงหน้าสายตาอันว่างเปล่าของ
ทุกๆ คน

[บทหลักมาถึงแล้ว!]

[บทหลัก#1 พิสูจน์คุณค่า]

ประเภท: หลัก

ความยาก: F

เงื่อนไขการเคลียร์: สังหารสิ่งมีชีวิตตั้งแต่ 1 ตัวขึ้นไป

จ ากัดเวลา: 30 นาที่

สิ่งตอบแทน: 300 เหรียญ

ความล้มเหลว: ตาย

โดเกบิยิ้มจางๆ ในขณะที่มันเริ่มโปร่งใสและหายไปใน
เวลาถัดมา

[งั้นก็โชคดีนะทุกๆคน ช่วยท าให้ข้าได้เห็นเรื่องที่
น่าสนใจด้วย]

(จบตอน)