มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 100 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (4)

รำชินีอิกทิโอซอรัสตัดผ่ำนน่ำนน ้ำ ควำมยิ่งใหญ่ของมัน
ประจักษ์แก่สำยตำของทุกๆ คน เหล่ำอวตำรที่ก ำลัง
สับสนหนีออกไปจำกแม่น ้ำฮันในทันที่
“ว๊ำกกก เชี่ย!”
“อะไรเนี่ย?”
มันมีควำมรู้สึกอันหนักหน่วงเมื่อผมเผชิญหน้ำกับเธอ ผม
ก ำลังเผชิญหน้ำกับผู้ปกครองแห่งเผ่ำพันธุ์อยู่ ผมรู้สึกได้
ถึงควำมยิ่งใหญ่ของชินยูซองและลีกิลยังอีกครั้ง
“ลงมำ”
เครำของรำชินีสัมผัสกับแผ่นน ้ำตำมค ำพูดของผม มันเป็น
อีกครั้ง มันไม่จ ำเป็นที่จะต้องมีผลเหมือนกันแม้ว่ำจะ
เป็นสกิลเดียวกัน มันก็คล้ำยๆ กับเมื่อผมใช้วิถีแห่งสำยลม

ของไลคำออน ผมขยับเข้ำไปหำมันและปีนขึ้นไปตำม
เกล็ด
ร่ำงของรำชินีสั่นรำวกับว่ำมันก ำลังปฏิเสธกำรสัมผัสของ
ผม นี่เป็นขีดจ ำกัดส ำหรับผม พูดตำมตรง ผมรู้สึกรำวกับ
ว่ำหน้ำผำกของผมก ำลังลุกไหม้จำกกำรเชื่อมต่อกับรำชินี
ผมทิ้งเหล่ำอวตำรที่ก ำลังไล่ล่ำผมไว้ข้ำงหลังและพูด
ออกมำ “ไปกันเถอะ”
จำกนั้นกำรต่อสู้ของผมกับกับรำชินีก็เริ่มต้นขึ้น รำวกับว่ำ
เธอก ำลังเล่นกับผม รำชินีแหวกว่ำยผ่ำนสำยน ้ำโดยไม่
สนใจว่ำผมจะหำยใจได้ไหม
“อั๊ค!” ผมอ้ำปำกสูดอำกำศดูรำวกับหนูที่เปียก “ไอ้นี่…!”
อิกทิโอซอรัสที่อยู่รอบๆ แหวกว่ำยเข้ำมำหำผมรำวกับว่ำ
พวกมันก ำลังสนุกกัน
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทอง’ ก ำลังหัวเรำะเยำะคุณ]

กำรควบคุมของผมยุ่งเหยิง แต่รำชินีก็เคลื่อนไหวไปใน
ทิศทำงที่ผมต้องกำรมันเป็นทิศตะวันตกเฉียงใต้ของยง
ซำน มันคือโนดูลซอม หนึ่งในเกำะไม่กี่เกำะในแม่น ้ำฮัน
ถ้ำผมจ ำไม่ผิด เกำะนี้เป็นสถำนที่ที่มีศักยภำพที่สุดในกำร
ฟักตัวของภัยพิบัติแห่งอุทกภัย
「ภัยพิบัติที่ห้ำจะฝักตัวบนเกำะประดิษฐ์ในแม่น ้ำฮัน
」
หนทำงเอำชีวิตรอดคือนิยำยที่ไม่ได้ระบุปีไว้
ดังนั้นผมจึงไม่ทรำบอย่ำงแน่ชัดว่ำหนทำงเอำชีวิตรอด
เกิดขึ้นในปีไหน ผมคิดว่ำมันคงจะใกล้เคียงกับปีที่ผมอยู่
แต่มันก็อำจจะล ้ำหน้ำไปกว่ำที่ผมอยู่สัก 10 ปีได้เพรำะ
เทคโนโลยีต่ำงๆ แปลกไปจำกที่มีอยู่ในตอนนี้พอสมควร
มันมีกำรกล่ำวถึงอุปกรณ์ที่ทันสมัยกว่ำปกติเล็กน้อยใน
หนทำงเอำชีวิตรอดและยังมีกำรใช้ชื่อทำงภูมิศำสตร์ที่ไม่
ชี้ชัดในบำงเหตุกำรณ์

ยกตัวอย่ำงเช่นสถำนกำรณ์นี้
‘เกำะเทียมในแม่น ้ำฮั่น… มันอยู่ไหนกัน?
อย่ำงไรก็ตำม ผมก็สำมำรถระบุได้อย่ำงชัดเจนว่ำมันคือ
โนดูลซอมเนื่องจำกค ำอธิบำยและขนำดของอุกกำบำต
ควำมคิดของผมหยุดชะงักไปด้วยกำรหยุดอย่ำงฉับพลัน
ของรำชินี ผมกลิ้งลงมำและถูกโยนลงไปบนโนดูลซอม
รำชินีมิรำเบดเหลือบมองผมก่อนที่จะหำยไปในแม่น ้ำฮัน
มันช่ำงใจร้ำยซะจริง
[สกิลเฉพำะตัว ‘บุ๊คมำร์ค’ หยุดลงแล้ว]
“อ๊วกกก”
โลกหมุนไปมำในขณะที่ผมกระอักน ้ำของแม่น ้ำฮัน
ออกมำ ผมเงยหน้ำขึ้น และภูมิทัศน์ของโนดูลซอมก็
ปรำกฏขึ้นตรงหน้ำของผม

ผมไม่เคยมำที่โนดูลซอมมำก่อน แต่ก็มีบำงอย่ำงแปลกๆ
ต้นไม้ในโนดูลซอมดูเหมือนกับก่อนที่โลกจะถูกท ำลำย
เหล่ำอิกทิโอซอรัสหำยไป และเหล่ำอวตำรก็เตรียมจะว่ำย
น ้ำข้ำมมำ ผมเห็นบำงคนที่ก ำลังบินผ่ำนท้องฟ้ำมำด้วย
ผมซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และกลั้นลมหำยใจพร้อมกับ
เฝ้ำดู
“เขำอยู่ที่ไหน? ไม่ใช่ว่ำเขำมำทำงนี้เหรอ?”
ผมไม่คิดว่ำจะมีคนมำกขนำดนี้ที่เรียนรู้กำรบินได้แล้ว ไอ้
พวกนี้ไม่ใช่ผู้เสื่อมถอยนะ ท ำไมพวกเขำถึงปรับตัวได้ไว
ขนำดนี้? หลำยๆ คนขึ้นมำบนโนดูลซอมและมองไป
รอบๆ
“พี่ ลองไปหำดูรอบๆ กันเถอะ ผมไม่มั่นใจเลยถ้ำต้อง
เผชิญหน้ำกับเขำคนเดียว”
“ฉันเห็นด้วย นำยไม่เห็นดวงดำวที่อยู่เหนือหัวของเขำ
เหรอ? เขำมันสัตว์ประหลำดชัดๆ”

“กำรฉำยเดี่ยวคงไม่สำมำรถจัดกำรกับสัตว์ประหลำด
แบบนี้ได้”
“…เขำคงจะแข็งแกร่งพอๆ กับรำชำทำงทิศตะวันตกได้
เลยมั้ง?”
มันเป็นกำรสนทนำที่ก ำลังพูดถึงกำรฆ่ำคนอื่น ผมคิดว่ำ
มันน่ำละอำยเกินไปที่จะเอำผมไปเทียบกับยูจงฮยอค ผม
ต้องกำรที่จะซ่อนตัวจนหมดเวลำ แต่ก็มีใครบำงคน
ปรำกฏตัวขึ้นจำกป่ำบนเกำะซะก่อน
“คุณลุงควรระวังตัวหน่อยนะ ออกไปจำกเกำะนี้ซะถ้ำคุณ
ไม่อยำกมีปัญหำ”
มันเป็นเสียงที่แข็งแกร่ง เธอคือเด็กสำวที่สวมฮู้ดสีด ำทับ
ชุดยูนิฟอร์มของเธอซึ่งก ำลังเดินไปหำพวกผู้ชำยกลุ่มนั้น
“เธอเป็นใครกัน?”
“คนหนุ่มสำวนี่ช่ำงไม่กลัวอะไรเลย…”

“แขนของฉันนนนน!”
“อ๊ำกกกก!””
ดำบของเธอเคลื่อนผ่ำนอำกำศ และชำยคนที่ถูกตัดแขนก็
กรีดร้องออกมำ หนึ่งในอวตำรที่ดูยังเด็กอยู่ตะโกน
ออกมำ
“มันคือเธอ ดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำม!”
“อะไรนะ? ท ำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมำอยู่ที่นี่ได้?”
“วิ่ง! หนีไป!”
เหล่ำอวตำรรีบพำกันหนีไป แต่ควำมสำมำรถของพวกเขำ
ก็ไม่ได้สูงเท่ำที่ผมคิด มีเพียงไม่กี่คนที่แข็งแกร่งอยู่บ้ำง
อย่ำงไรก็ตำม ดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำมก็คงจะไม่
เลือกอวตำรของตนมำอย่ำงส่งๆ แม้ว่ำคนผู้นั้นจะเป็น
ลูกหลำนของสหำยของเขำ

หญิงสำวชี้ดำบของเธอมำที่ผม “ลุง นำยจะออกมำไหม?
นำยจะซ่อนตัวไปท ำไมในเมื่อมีเครื่องหมำยเป้ำหมำยอยู่
บนหัวของนำย?”
สิ่งนี้ท ำให้ผมนึกขึ้นมำได้ว่ำผมยังมีลูกศรอยู่เหนือหัวอยู่
ผมถอนหำยใจออกมำและเดินออกมำจำกป่ำพร้อมกับยก
มือทั้งสองข้ำงขึ้น “เธอจะมำฆ่ำฉันใช่ไหม?”
“ฉันก็อยำกอยู่นะ แต่มำสเตอร์คงจะเสียใจ” หญิงสำวผม
ยำว ลีจีฮเยเก็บดำบของเธอไปพร้อมกับเสียงหัวเรำะ
ควำมแข็งแกร่งของเธอเพิ่มสูงขึ้นในเวลำ 10 วันที่พวกเรำ
ไม่ได้พบกัน
ลีจีฮเยเห็นแขนที่บำดเจ็บของผมและกล่ำวกับผม “คุณ
เป็นไงบ้ำง? ฉันไม่คิดว่ำคุณจะสบำยดีนะ”
“งั้นถำมท ำไม? ฉันคิดว่ำเธอจะกลับไปที่โรงเรียนซะอีก
ท ำไมเธอถึงมำอยู่ที่นี่?”

“มำสเตอร์มำรับฉันเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่ำเขำเจอฉันได้ยังไง”
ยูจงฮยอค? ผมรู้ว่ำลีจีฮเยเป็นสมำชิกคนส ำคัญของยูจงฮ
ยอค แต่กำรออกตำมหำเธอ…
ผมมองไปยังค่ำสถำนะทำงด้ำนร่ำงกำยของเธอโดยกำรใช้
กำรสังเกตอย่ำงใจเย็น ค่ำประมำณคร่ำวๆ คือ 160 STA
และ STR ของเธอดูจะต ่ำกว่ำเล็กน้อย แต่เธอคงมำถึง
ขีดจ ำกัดของสถำนกำรณ์ที่ห้ำแล้ว
ยิ่งไปกว่ำนั้น ผู้สังหำรปีศำจและกำรฝึกฝนดำบยังดูจะ
พัฒนำขึ้นไปอีกด้วย ดูเหมือนว่ำตัวละครทุกตัวในหนทำง
เอำชีวิตรอดจะพัฒนำขึ้นเมื่อพวกเขำไม่ได้อยู่ใกล้ๆ กับ
ผม พวกเขำต่ำงมีกำรป้องกันทำงจิตใจเพรำะผมงั้นเหรอ?
“แล้วปำร์ตี้ของลุงล่ะ? คุณพบกับพี่ฮีวอนรึยัง?”
“คนอื่นๆ รออยู่ที่ยงซำน ฉันเองก็ยังไม่ได้เจอกับฮีวอน
เลย”

“แย่มำก เธออยำกเจอคุณนะ”
เมื่อมำคิดดูแล้ว จำงฮีวอนและลีจีฮเยก็ดูเหมือนจะอยู่ใน
ต ำแหน่งเดียวกัน ผมมองไปรอบๆ อย่ำงระมัดระวังและ
ถำม “เธอมำกับยูจงฮยอคเหรอ?”
“ฮะ? ท ำไมลุงถึงรู้ไปซะทุกอย่ำง?”
ในเวลำนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงมำจำกขอบของโนดูลซอม
เหล่ำอวตำรได้ต่อสู้กับอิกทิโอซอรัสส ำเร็จแล้วและก ำลัง
มำที่เกำะ
บำงคนก็ใช้เรือเป็ด และบำงคนก็ใช้เรือห่ำน บำงคนก็ใช้
เรือแบบอื่นๆ ในขณะที่บำงคนก็ใช้สกิลพิเศษ พวกเขำดู
เหมือนกับกลุ่มนักท่องเที่ยวเลย
“ฉันเจอแล้ว! เขำอยู่นี่!”
ผมคือเป้ำหมำยของทัวร์ ลีจีฮเยโมโหขึ้นมำเมื่อเธอเห็น
เหล่ำอวตำร “ท ำไมไอ้พวกบ้ำนี่ถึงมำอยู่ที่นี่?”

“ฉันจะพำพวกเขำไปหำภัยพิบัติ”
บำงคนก็เตรียมตัวส ำหรับภัยพิบัติ แต่ไม่ใช่กับทุกคน
พวกที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มไหนก ำลังซ่อนตัวอยู่ทั่วกรุงโซล
และรอให้มีคนเคลียร์สถำนกำรณ์หลัก จำกนั้นพวกเขำก็
จะเคลื่อนไหวออกมำหลังจำกนั้น
ภัยพิบัติสุดท้ำยไม่สำมำรถเคลียร์ได้ด้วยกำรตัดสินใจ
อะไรแบบนั้น ถ้ำทุกคนไม่ร่วมมือกัน…
“นำยจะท ำแบบนั้นไปท ำไม? มันไม่มีประโยชน์อะไร
เลย”
“ฮะ?”
“มันจะไม่มีภัยพิบัติ มำสเตอร์ก ำลังจะจัดกำรกับมัน”
ดวงตำของผมจ้องมองไปยังลีจีฮเยด้วยควำมไม่เชื่อถือ
“ภัยพิบัติสุดท้ำยจะไม่อันตรำยเลย กลับกัน มันไม่มี
ประโยชน์อะไรที่คนพวกนี้จะเข้ำมำในเกำะ… เชี่ย พวก
เขำก ำลังเข้ำมำ”

ลีจีฮเยชักดำบของเธอออกมำอีกครั้ง นี่คือเหตุผลว่ำท ำไม
เธอถึงเข้ำมำควบคุมเกำะ ลีจีฮเยไม่ใช่คนเดียวที่ก ำลัง
ควบคุมกำรเข้ำมำที่เกำะ คนตัวใหญ่คนหนึ่งก ำลังโบกมือ
ให้กับเธอที่ก ำลังเข้ำมำ
“ทุกๆ คน พวกนำยไม่ได้รับอนุญำตให้เข้ำมำที่นี่ มันคือ
เขตอันตรำย!”
“อะไรนะ? นำยเป็นใคร?”
“ร้อยโทของหน่วย 6502…”
“พูดบ้ำอะไรอยู่วะ?!”
ดำบบินเล่มหนึ่งถูกจับไว้ในมือของชำยหนุ่ม และเขำก็
กล่ำวว่ำ “…มันอันตรำยนะที่จะขัดขืนเจ้ำหน้ำที่”
“ก-แก!”
ผู้หมวดสวมชุดที่ท ำให้นึกถึงหมียักษ์และมีเครำที่สกปรก
“ฉันจะพำพวกนำยไปยังที่ปลอดภัยเอง”

ผู้หมวดยกชำยคนหนึ่งขึ้นด้วยมือข้ำงเดียวและโยนเขำไป
อีกฟำกหนึ่งของแม่น ้ำฮัน ชำยคนนั้นลอยข้ำมแม่น ้ำฮันไป
ด้วยควำมเร็วสูงและตกลงบนพื้นของอีกฝั่ง
ผู้หมวดถำม “มีใครที่อยำกให้ชี้แนะอีกไหม?”
“บ้ำเอ้ย! ปีศำจ!”
ผู้หมวดที่ก ำลังเผชิญหน้ำกับเหล่ำอวตำรมีดวงตำที่เหนื่อย
ล้ำ รำวกับมีภูเขำก ำลังกองอยู่บนบ่ำของเขำ มันเป็น
ใบหน้ำที่ดูเหนื่อยล้ำเป็นอย่ำงยิ่ง
「มันยำก…」
「ฉันคิดว่ำฉันจะตำย…」
「ทกจำ นำยอยู่ไหน?」
“ลีฮุนซึง”
ในเวลำนั้นเอง ลีฮุนซึงก็มองมำที่ผม กำรแสดงออกของ
เขำเหมือนกับได้พบกับโอเอซิสกลำงทะเลทรำย

“ทกจำ… ทกจำเหรอ?” ลีฮุนซึงเดินเข้ำมำหำผม ผมก้ำว
ถอยหลังไปโดยสัญชำตญำณ “ท-ทกจำ! ฉันเอง! ลีฮุ
นซึง!”
ผมก ำลังจะพูดออกมำ แต่ก็มีอวตำรอีกกลุ่มก ำลังขึ้นจำก
ฝั่ง
“เขำอยู่นั่น! จับเขำไว้!”
สีหน้ำของลีฮุนซึงบิดเบี้ยวไป “ฉัน… บอกแล้วไงว่ำมัน
คือเขตอันตรำย!”
เขำหันไปและทุบก ำปั้นเข้ำกับพื้น
[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ได้ใช้อักขระ ‘ทุบขุนเขำ LV5’]
เกำะโนดูลซอมทั้งเกำะสั่นรำวกับจะระเบิดออก ผมรู้สึก
ทึ่งกับฉำกที่เหล่ำอวตำรก ำลังลอยขึ้นไป ไอ้บ้ำยูจงฮยอค
นั่น เขำฝึกคนอื่นยังไงกัน?
ผมถำมลีฮุนซึงที่ก ำลังดีใจอยู่ “ยูจงฮยอคอยู่ไหนเหรอ?”

กำรแสดงออกของลีฮุนซึงเศร้ำลงเล็กน้อย “โอ้ เขำอยู่ที่
กลำงเกำะ เขำ…”
“เดี๋ยวฉันกลับมำนะ ไว้ค่อยคุยกัน”
ผมไม่สนใจต่อสำยตำอันสิ้นหวังของเขำและวิ่งไปกลำง
เกำะ มีหลำยสิ่งที่ผมต้องกำรถำมลีฮุนซึง แต่ในตอนนี้มัน
ยังไม่มีเวลำ ผมต้องรีบตรวจสอบอะไรบำงอย่ำง
ผมเดินผ่ำนป่ำไปนำนแค่ไหนกันนะ? ในที่สุดผมก็เห็น
อุกกำบำตก้อนใหญ่อยู่ที่กลำงป่ำ ขนำดของอุกกำบำตนั้น
ใหญ่มำกเมื่อเทียบกับก้อนอื่น ออร่ำสีแดงบนผิวของมัน
แสดงให้เห็นถึงกำรท ำลำยล้ำงอย่ำงแน่นอน มันมีผู้หญิง
คนหนึ่งก ำลังยืนอยู่หน้ำอุกกำบำต
“โอ้ เธอ…?”
กำรแสดงออกของผมเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นลีซอลฮวำ และ
จำกนั้นก็มีคนที่ผมก ำลังตำมหำอยู่โผล่ออกมำจำก
ด้ำนหลังของอุกกำบำต

“ยูจงฮยอค”
ยูจงฮยอคยืนอยู่กับที่อย่ำงใจเย็น ผมถำมเขำ “นำยก ำลังท ำ
อะไรอยู่?”
“นำยต้องรู้สิเพรำะนำยมองเห็นอนำคต”
ผมพูดไม่ออกกับค ำตอบที่ใจเย็น อุกกำบำตสีเหลืองติดอยู่
ตรงกลำงอุกกำบำตขนำดยักษ์ ผมสังเกตเห็นได้ในทันที
ว่ำท ำไมยูจงฮยอคถึงอยำกมำที่นี่เร็วนัก
“นำยก ำลังป้อนอุกกำบำตผู้ชี้น ำให้กับภัยพิบัติงั้นเหรอ?”
“ผู้ชี้น ำจะเป็นได้แค่ปัญหำในภำยหลัง มันดีกว่ำที่จะฆ่ำ
พวกเขำในขณะที่พวกเรำสำมำรถรับมือได้”
มันเป็นอีกครั้ง ลำงร้ำยของผมถูกต้องเสมอ ไอ้บ้ำนี่ก ำลัง
พยำยำมฟักภัยพิบัติออกมำแต่เนิ่นๆ เขำมีเหตุผลที่กลำย
มำเป็นคนรักของลีซอลฮวำ

“ไม่สิ ท ำไม? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องผู้ชี้น ำ ท ำไมนำยถึง
พยำยำมปลุกภัยพิบัติขึ้นมำก่อน? ในที่สุดนำยก็บ้ำไปแล้ว
เหรอ?”
มันมีควำมผิดหวังอยู่เล็กน้อยในสำยตำของยูจงฮยอคใน
ขณะที่เขำตอบ “ครำวนี้นำยดูไม่ค่อยรู้อะไรเลยนะ”
“อะไรนะ?”
“ภัยพิบัตินี้เป็นเพื่อนของฉันในชีวิตที่ผ่ำนมำ”
ใครจะไม่รู้เรื่องนี้กัน? ยูจงฮยอคประกำศด้วยสีหน้ำอวดดี
“นั่นคือเหตุผลว่ำท ำไมภัยพิบัตินี้ถึงปลอดภัย”
…ปลอดภัย? มันมีควำมคิดหลำยอย่ำงผ่ำนเข้ำมำในหัว
ของผม
…ยูจงฮยอค ใช่ บำงครั้งเขำก็ไร้เดียงสำเกินไป
[ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยได้ฟักออกมำแล้ว]

ผมต้องลืมมันไปสักพักเพรำะผมได้รับควำมช่วยเหลือ
จำกเขำหลำยครั้ง ชำยคนที่อยู่ตรงหน้ำของผมคือคนที่
เกือบจะก้ำวไปไม่ถึงตอนจบหลังจำกตำยไปกว่ำร้อยครั้ง
(จบตอน)