มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 101 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (5)

สถานการณ์เริ่มชัดเจนขึ้น ยูจงฮยอคคนนี้เชื่อในสิ่งที่เขา
ไม่ควรจะเชื่อ

ผมตะโกนใส่ลีซอลฮวา “ลีซอลฮวา! พาเด็กๆ หนีไปจาก
เกาะนี้เดี๋ยวนี้ ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยแตกต่างจากอันอื่น
พวกเราต้องสู้กับเธอด้วยกัน ถ้าเราทุกคนไม่สู้…”

“คิมทกจา อย่ามารบกวนฉันถ้านายไม่อยากตาย” ยูจงฮ
ยอคเดินเข้ามาข้างหลังผมและคว้าคอของผม ทันใด
นั้นเอง ร่างกายของผมก็สูญเสียเรี่ยวแรงไป และผมก็
คุกเข่าลงกับพื้น

ผมกัดริมฝีปากและตะโกนออกมา “ยูจงฮยอค ฟังฉัน ชิน
ยูซองที่ก าลังจะตื่นขึ้นมาไม่ใช่ชินยูซองที่นายรู้จัก เมื่อ
นายพบกับเธอ…”

ผมอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่เสียงของผมก็
เปลี่ยนเป็นเสียงแหลมในทันใด บัดซบ ผมใช้การโจมตี
จุดกดดันเพื่อค่อยๆ คลายพลังงานที่ยูจงฮยอคปล่อยเข้ามา
ในเลือดของผม

ในตอนนี้ผมต้องสยบเขาไว้…

แน่นอนว่าไม่มีใครในโซลที่สามารถสยบยูจงฮยอคได้ ไม่
สิ มันมีอยู่คนหนึ่ง คนๆ นั้นก าลังมา

[ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยก าลังตื่นขึ้น]

พร้อมกับข้อความ แสงสีเขียวปะทุออกมาจากอุกกาบาต
ในที่สุดการฟักตัวของอุกกาบาตก็เริ่มต้นขึ้น

ผมได้ยินเสียงของโดเกบิระดับกลางดังออกมา

[อวตารแห่งกรุงโซลช่างใจเย็นจริงๆ พื้นที่อื่นๆ ยังไม่
กระตือรือร้นที่จะปลุกภัยพิบัติขนาดนี้และก าลังพยายาม
หลบหลีกภัยพิบัติกันอยู่…]

มันยากที่บีฮยองจะถ่วงเวลาออกไปอีก

[พวกเจ้าคิดถึงสหายคนแรกอยู่ใช่ไหม? เอาล่ะ เตรียม
เผชิญหน้ากับภัยพิบัติ สหายของเจ้าก าลังรอเจ้าอยู่ในโลก
หน้า]

[สถานการณ์หลักใหม่มาถึงแล้ว!]

+

[สถานการณ์หลัก #5 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย]

ประเภท: หลัก

ความยาก: SS

เงื่อนไขการเคลียร์: สังหารภัยพิบัติแห่งอุทกภัย ชินยูซอง

จ ากัดเวลา: –

สิ่งตอบแทน: 100,000 เหรียญ, ???

ความล้มเหลว – การล่มสลายของกรุงโซล

+

อุกกาบาตขนาดใหญ่แยกตัวออกและเผยให้เห็นภายในที่
ชวนให้นึกถึงครรภ์ หญิงสาวที่เปลือยเปล่าถูกขังอยู่
ภายในราวกับฟอสซิล

มันเป็นผู้หญิงลึกลับที่มีผิวสีขาวบริสุทธิ์ ผมอันเงางาม
ของเธอถูดมัดเป็นหางม้าและพันอยู่รอบร่างกายของเธอ
นี่คือหน้าตาของชินยูซองในวัยผู้ใหญ่

“ผู้หญิง?”

“อะไรเนี่ย? นั่นคือภัยพิบัติงั้นเหรอ?”

ลีจีฮเยและลีฮุนซึงหยุดชะงักไปในขณะที่อวตารบางคน
แอบมองเธอ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้สึกถึงช่องว่างของ
พลังอันกว้างใหญ่

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ช่วยลดความตกใจของคุณ]

ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยแตกต่างจากภัยพิบัติอื่นๆ มันไม่
เหมือนกับภัยพิบัติอื่นๆ ที่อ่อนแอลงจากการฟักตัวออกมา
ก่อน ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยไม่ใช่อะไรแบบนั้น ภัยพิบัติ
แห่งอุทกภัยจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมาเร็วขึ้น

ช่วงเวลาที่ชินยูซองลืมตาขึ้น ขนสีขาวก็งอกออกมาทั่ว
ร่างกายของเธอ ขนสีขาวชวนให้นึกถึงขนของสัตว์และ
ปกคลุมร่างกายของเธอในรูปแบบของเสื้อผ้า

ชินยูซองค่อยๆ ขยับออกมาจากอุกกาบาตและก้าวลงบน
พื้น เธอเหมือนกับเด็กที่ก้าวออกมาเป็นก้าวแรก ในยามที่
เธอเหยียบย่างออกมานั้น ทุกๆ คนที่อยู่รอบๆ เธอก็ตัว
แข็งค้างไป

เธอคือเผ่าพันธุ์ที่มีความแข็งแกร่งแตกต่างออกไป แม้แต่
คนที่แข็งแกร่งในหมู่อวตารก็ยังพบว่ามันยากที่จะ
เคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม มันก็มีคนๆ หนึ่งที่ไม่ประสบ
ปัญหาจากแรงกดดันเลย

“ฉันก าลังรออยู่เลย ชินยูซอง”

ชินยูซองค่อยๆ หันไปหาชายคนนั้น

“…หัวหน้า?” มันเป็นการเผชิญหน้ากันสั้นๆ แต่ชินยูซอง
ก็ตระหนักถึงบางสิ่งได้ในทันที่ “หัวหน้าก าลังรอฉัน
อยู่… นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หัวหน้าได้พบกับฉันใช่ไหม?”

ยูจงฮยอคพยักหน้า “ฉันต้องการความช่วยเหลือของเธอ”

“ก่อนอื่นเลย นี่เป็นการเสื่อมถอยครั้งที่เท่าไรของ
หัวหน้า?”

“ท าไมเธอถึงสงสัย”

“ฉันจ าเป็นต้องรู้”

ยูจงฮยอคลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ “ครั้งที่สาม”

“อ่า ฉันเข้าใจแล้ว… งั้นฉันก็เจอกับหัวหน้าในการเสื่อม
ถอยครั้งที่สองใช่ไหม?”

“ใช่”

เธอคือเหตุผลว่าท าไมยูจงฮยอคถึงสามารถไปได้ถึง
สถานการณ์ที่ 46 ในการเสื่อมถอยครั้งที่สอง มันต้อง
ขอบคุณภัยพิบัติแห่งอุทกภัยที่อยู่ตรงหน้าของพวกเรา

ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยคือชินยูซองจากเส้นโลกที่ 41 เธอ
สามารถกลับมายังอดีตได้เพราะการเสื่อมถอยครั้งที่ 41
ของยูจงฮยอค ชินยูซองได้ถูกทอดทิ้งโดยโลกของเธอ
และเดินทางอยู่นานหลายปี จนในที่สุดก็กลายมาเป็น
สถานการณ์ของโลกในอดีต

“นี่คือการเสื่อมถอยครั้งที่สาม ครั้งที่ผ่านมาฉันก็ให้ข้อมูล
กับหัวหน้าไป แต่หัวหน้าก็ยังล้มเหลวอีกเหรอ?”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องการข้อมูลเพิ่มเติม”

การเสื่อมถอยครั้งที่สอง ชินยูซองได้เลือกยูจงฮยอคและ
มอบข้อมูลทั้งหมดที่เธอรู้ให้กับเขา มันเป็นการพิจารณา
สุดท้ายส าหรับยูจงฮยอคที่เธอรู้ มันเป็นแค่การเสื่อมถอย
ครั้งที่สองเท่านั้น

ชินยูซองพูดออกมา “…มันใช้เวลาหลายพันปี”

ผมสามารถรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าอันยาวนานใน
ใบหน้าของชินยูซอง สิ่งที่ยูจงฮยอคท าในรอบที่ 41 นั้น
เลวร้ายยิ่งกว่าฆาตกร หลายพันปี ช่วงเวลานี้ก็เพียงพอ
แล้วที่จะท าให้คนๆ หนึ่งพังทลายลงและท าให้อัตตาของ

พวกเขาเสื่อมถอยไป ชินยูซองต้องอดทนมาตลอดเวลา
และในที่สุดก็กลายเป็นภัยพิบัติ

“หัวหน้ารู้ไหมว่ามันนานแค่ไหนส าหรับฉัน? ฉันต้องทน
มาตลอดหลายปีเพื่อปฏิบัติตามค าขอของหัวหน้า”

“…เธอหมายความว่ายังไง?”

“ฉันอยากเจอหัวหน้า”

ยูจงฮยอคไม่ได้เห็นความสิ้นหวังในรอยยิ้มของชินยูซอง
เลย เขาพูดออกมาด้วยท่าทีเฉยเมย “เอาข้อมูลทั้งหมดจาก
การเสื่อมถอยรอบที่ 41 มาให้ฉัน ตัวฉันในอนาคตพูด
อะไรไว้?”

ผมอยากจะตะโกนใส่เขา แต่เสียงของผมก็ไม่ดังออกมา
ดวงตาของชินยูซองสงบนิ่งราวกับตาของพายุ มีเพียงผม
เท่านั้นที่สามารถอ่านอารมณ์อันปั่นป่วนที่ซ่อนลึกลงไป
ในดวงตาของเธอได้

「ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง」

ต้องขอบคุณยูจงฮยอค ชินยูซองได้เคลื่อนไหวอยู่เพียง
ล าพังในเขาวงกตของโลกต่างๆ มากว่า 1,000 ปี เธอได้
พยายามเพื่อมนุษยชาติมา 200 ปี เธอได้รักษาสัญญาเพื่อ
ปกป้องโลกไว้อีก 200 ปี จากนั้นอีก 200 ปี เธอก็ได้นึกถึง
ยูจงฮยอคและสหายของเธอ

ตลอดวันคืนเหล่านั้น ชินยูซองได้ใช้ความทรงจ าที่มีอยู่
เพียงน้อยนิดเพื่อปกป้องตัวเอง อย่างไรก็ตาม ยิ่งเธอจ า
ได้มากเท่าไร มันก็ยิ่งมีค าถามผุดขึ้นมา

「ที่เราท าไปทั้งหมดมันมีความหมายอะไร?」

เวลาได้ลบล้างเหตุผลและความรู้สึกผิดชอบของเธอ เมื่อ
เหตุผลหายไป มันก็เหลือเพียงแค่ความจริงอันเจ็บปวด

เธอรู้สึกไม่พอใจต่อยูจงฮยอคที่เปลี่ยนเธอและสหายของ
เธอให้กลายเป็นเครื่องมือของการเสื่อมถอย ความเหงา
และความสิ้นหวังจากการสูญเสียสลักแน่นอยู่ในกระดูก
ของเธอ ชินยูซองเกลียดยูจงฮยอคที่ท าให้เธอเป็นแบบนี้

“หัวหน้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”

“อย่าพูดอะไรไร้สาระ เอาข้อมูลมาซะ ฉันไม่มีเวลามาก
นักนะ”

“พวกเราเป็นอะไรส าหรับหัวหน้า?”

“…อะไร?”

“ฉันท าทุกอย่างเพื่อหัวหน้า ฉันมอบโอกาสให้หัวหน้าไป
ครั้งหนึ่ง แต่หัวหน้าก็ยังมาอยู่ที่นี่” เธอช่วยยูจงฮยอคอย่าง
เต็มที่ในการเสื่อมถอยครั้งที่สอง “หัวหน้าก็ยังเดินหน้า
ต่อไป หัวหน้าจะเปลี่ยนให้คนอย่างฉันกลายเป็น
เครื่องมือและทอดทิ้งฉันไว้ในเขาวงกตของโลกอันน่า

สะพรึงกลัว มันเป็นเพราะสาเหตุบ้าๆ นั่น ฉันเกลียดหัว
หน้าที่ต้องอาศัยอยู่ในโลกใบนี้เพียงล าพัง”

ชินยูซองในตอนนี้ก าลังเผชิญหน้ากับยูจงฮยอคแห่งการ
เสื่อมถอยครั้งที่สาม

“มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันจะบอกหัวหน้า หัวหน้าไม่
สามารถช่วยใครได้เลย” ชินยูซองหัวเราะ “การเสื่อมถอย
ครั้งที่สามของหัวหน้าต้องจบลงตรงนี้”

มันมีล าแสงปะทุออกมาจากมือของชินยูซองในเวลา
เดียวกับที่ผมสามารถปลดปล่อยตัวเองออกมาได้ ผมวิ่ง
เข้าไปด้วยแรงทั้งหมดและปะทะเข้ากับพายุการโจมตี

“ออกไปให้พ้น ยูจงฮยอค!”

ท้องของผมปริออกมาและจิตใจของผมก็ว่างเปล่า หลุม
ขนาดใหญ่ยักษ์ก่อตัวขึ้นกลางเกาะ ผมและยูจงฮยอคลอย
ขึ้นไปในอากาศ จากนั้นก็กลิ้งไปตามพื้นสักพัก

เจ็บ บัดซบ มันเจ็บจริงๆ

“…คิมทกจา?” ยูจงฮยอคที่ก าลังประหลาดใจมองลงมาที่
ผมซึ่งก าลังล้มลง

ลมหายใจของผมถี่รัวขึ้น และท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสี
เหลือง มันเป็นความจริงที่ผมโชคดีมาไกลขนาดนี้ เดิมที
โลกมันก็เป็นเช่นนี้

“คิมทกจา!”

ไอ้บ้าเอ้ย จะโวยวายไปท าไม ผมยิ้มให้ยูจงฮยอคและบอก
กับเขา “เฮ้ ฆ่าฉันสิ นายอยากฆ่าฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

“นายหมายความว่ายังไง?”

“เหลือเวลาอีกหนึ่งนาที่ ดังนั้นฉันจะให้นายฆ่าฉัน ฆ่าฉัน
ซะ”

ยูจงฮยอคมองที่ท้องของผม ผมต้องการที่จะแตะหน้าท้อง
ของผม แต่มันก็รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น เลือดไหล

ออกมาจากปากของผมอย่างต่อเนื่องและผมก็เริ่มเวียนหัว
จนอยากจะอาเจียนออกมา ผมยังคงพยายามหายใจต่อไป

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ช่วยชดเชยความเจ็บปวด
บางส่วน]

ถ้ามันไม่ใช่เพราะก าแพงที่สี่ ผมก็อาจจะร้องไห้ไปแล้ว
ผมไม่อาจรู้สึกมันได้ในครั้งที่ผ่านมาเพราะผมตายในการ
โจมตีครั้งเดียว

“เดี๋ยวก่อนคิมทกจา! มันยังไม่สายเกินไป”

“มันสายเกินไปแล้ว”

“ไม่ใช่!”

“ถ้านายฆ่าฉันตอนนี้ นายก็จะได้เหรียญ ฉันก าลังจะตาย
แล้ว ฆ่าฉันซะ”

ยูจงฮยอคแสดงสีหน้าที่ผมไม่ได้เห็นมานาน มันเป็นสี
หน้าที่เขาแสดงออกมาเมื่อเขาเห็นผมเป็นครั้งแรกที่สถานี
รถไฟใต้ดิน

“ฉันท าไม่ได้”

วิสัยทัศน์ของผมพร่ามัว ผมเห็นยูจงฮยอคที่ก าลังพยายาม
หยุดเลือด แต่ผมก็เสียเลือดมากเกินไปแล้ว ยิ่งกว่านั้น…
อวัยวะภายในของผมได้หายไปหมดแล้ว มันไม่มีทางที่

ผมจะรอดชีวิตไปได้ มันเป็นไปไม่ได้แม้จะมีลีซอลฮวา
อยู่ สติของผมค่อยๆ เลือนรางไปในอากาศเหมือนกับ
ทรายที่ก าลังยุบตัวลง

[คุณเสียชีวิตแล้ว]

.

.

ครู่ต่อมา มันก็มีเสียงข้อความของระบบดังขึ้น

[คะแนนกรรมปัจจุบัน: 100/100]

[คุณมีคะแนนกรรมมากพอที่จะใช้สิทธิพิเศษได้]

[สิทธิพิเศษแห่งราชาผู้ไม่สังหารถูกเปิดใช้งาน]

***

ตามที่คาดไว้ ผมลืมตาขึ้นในความมืด มันเป็นสภาวะนี้อีก
ครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดโดยแท้จริง

[เนื่องจากข้อผิดพลาดที่ขัดแย้งกันกับสกิลเฉพาะตัวของ
คุณ สิทธิพิเศษของราชาผู้ไม่สังหารจะล่าช้าลงไป]

[ขอบคุณในความตายของคุณ สติของคุณได้รับการ
ปลดปล่อยจากข้อจ ากัดของร่างกายโดยสมบูรณ์]

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามถูกเปิดใช้
งาน]

ผมได้ยินข้อความที่คุ้นเคยในความมืด วินาทีต่อมา
หน้าจอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของผม มันเป็นมุมมองบุคคล
ที่สาม

「”อุทกภัย”」

มันเหมือนกับที่โดเกบิระดับกลางว่าไว้ ภัยพิบัติแห่ง
อุทกภัยนั้นยิ่งกว่าภัยพิบัติอันอื่นๆ มัดรวมกัน ชินยูซอง
ออกค าสั่ง และบรรยากาศก็บิดเบี้ยวไป ท าให้มีเหล่ามอน
สเตอร์โผล่ออกมา

ประตูมอนสเตอร์ แอตทริบิวต์ระดับต านานที่เป็น
คุณสมบัติหลักของจ้าวแห่งสัตว์อสูร มอนสเตอร์จ านวน
มหาศาลถูกเธอเก็บไว้ในขณะที่เธอเดินทางไปยังมิติต่างๆ
ได้ถูกปลดปล่อยออกมาในฐานะฝันร้ายแห่งโลกใบนี้

「”ฉีก กระชาก ท าลายล้าง”」

มันมีเผ่าพันธุ์ระดับ 7 และ 6 อยู่มากมาย นอกจากนี้ยังมี
บางตัวที่เทียบได้กับมังกรไฟระดับ 5 เลย

「”ได้เวลาแห่งภัยพิบัติแล้ว”」

โนดูลซอมระเบิดออกและมีคลื่นเข้าปกคลุมแม่น ้าฮัน
เหล่าอวตารที่ก าลังสับสนได้กลายเป็นอาหารของเหล่า
มอนสเตอร์ เหล่า ‘ราชา’ ที่มาถึงช้าได้เริ่มออกค าสั่ง
จากนั้นผมก็เห็นคนที่มีออร่าอันน่าหวาดหวั่นอยู่ด้านหลัง
ชินยูซอง

「”ฉันจะฆ่าเธอ ชินยูซอง”」

…ไอ้บ้านี่? ดาบแสงของยูจงฮยอคเคลื่อนผ่านอากาศด้วย
เสียงอันน่าสะพรึงกลัว

ชินยูซองหลบการโจมตีและยิ้มเบาๆ 「”ระดับของดาบ
แยกนภาของหัวหน้าสูงขนาดนี้แล้วเหรอ? อย่างไรก็ตาม

หัวหน้าก็ไม่อาจเอาชนะฉันได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
อย่างมาก มันก็ระดับนี้งั้นเหรอ?”

“ฉันจะจัดการเธอให้ได้”

“แล้วเราจะได้เห็นกัน ฉันคงไม่ตายในตอนนี้หรอก มัน
อาจจะเป็นไปได้ถ้าเวลาผ่านไปสักสิบปี”

“ฉันจะฆ่าเธอ”

“…หัวหน้าแสดงอารมณ์มากไปหน่อยไหมเนี่ย? มีเรื่อง
อะไรงั้นเหรอ?” 」

ผมเตรียมพร้อมส าหรับมุมมองบุคคลที่หนึ่งอย่างเงียบๆ
ในสถานการณ์ปัจจุบัน มันคงเป็นการดีที่สุดที่จะย้ายไป
ยังร่างของยูจงฮยอค ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไร แต่มันก็จะจัดการ
กับภัยพิบัติง่ายขึ้นถ้าผมย้ายไปยังร่างของชายคนนี้

「”มีบางอย่างแปลกๆ นายคือหัวหน้าจริงๆ เหรอ?” 」
จากนั้นดวงตาของชินยูซองก็ขยับไปยังร่างที่ตายไปแล้ว
ของผม 「”ใครกันเหรอนั่น? ฉันไม่เคยเห็นคนแบบนี้มา
ก่อนเลย” 」

ยูจงฮยอคนิ่งเงียบ เขาเหวี่ยงดาบของเขาต่อ นี่เป็นค าตอบ
เดียวของเขา เขากวัดแกว่งดาบไปนานแค่ไหนแล้วนะ?

ยูจงฮยอคค่อยๆ พูดออกมา

「”…ชายคนนั้น”」

ใบหน้าของชินยูซองค่อยๆ เต็มไปด้วยความสงสัยและ
ความไม่เชื่อถือ ในที่สุดยูจงฮยอคที่นิ่งเงียบมาตลอดก็พูด
ออกมา

「”เขาคือสหายของฉัน”」

(จบตอน)