มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 104 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (3)

การควบคุมร่างกายของภัยพิบัติ? ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็น
แบบนี้ตั้งแต่แรก เดิมทีแผนการของผมคืออย่างอื่น ผม
ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแผนเมื่อจิตใจของผมถูกถ่ายโอนไป
ยังร่างกายของชินยูซอง
[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามถูกเปิดใช้
งาน]
[บทสนับสนุนมุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกเปิดใช้งาน]
พูดให้ชัดๆ ผมต้องเปลี่ยนมัน
「…ฉันไม่อาจยอมรับมันได้」
「งั้นฉันคือใคร? ฉันอยู่มานานแค่ไหนกันแล้ว?」
「ฉันจะได้อะไรจากการกลับมา?」

ท่ามกลางความเจ็บปวดอันวุ่นวายของชินยูซอง ผมเห็น
โลกด้วยสายตาของเธอ ผมสูดลมหายใจเข้าผ่านจมูกของ
ชินยูซองและสังหารผู้คนด้วยมือของชินยูซอง ผมแสดง
ความคิดของชินยูซองออกไปด้วยเสียงของเธอ ฉันคือชิน
ยูซอง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่น]
จากนั้นผมก็ได้พบกับลีจีฮเย ผมรู้ว่าในเวลาที่ผมได้พบกับ
เธอ ลีจีฮเยจะต้องตายอยู่ที่นี่ ดังนั้นมันจึงเป็นครั้งแรกที่
ผมได้ลองพยายามท าบางสิ่งที่ไม่เคยท ามาก่อน
[บทสนับสนุนมุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกแทรกแซงด้วย
พฤติกรรมของตัวละคร]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นซึ่งเป็นลางไม่ดี]
มันมีกระแสไฟฟ้าไหลอยู่ในหัวของผมตามมาด้วยความ
เจ็บปวดอันมหาศาล แต่ช่วงเวลาที่ชินยูซองจัดการปิด
บัญชี ผมก็สามารถดึงมือขวาของเธอกลับมาได้ มันเป็น

การปรับเปลี่ยนอย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นชินยูซองจึงไม่
สังเกตเห็นมัน แต่ผมก็ได้ท าไปแล้วแน่ๆ
ลีจีฮเยไม่ตาย
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชินยูซอง’ เพิ่มขึ้น]
สิ่งเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นซ ้ากับลีฮุนซึง จิตใจของผมเริ่มยุ่ง
เหยิงขึ้นเล็กน้อย แต่ผมก็คิดว่าผมอาจจะสามารถท าอะไร
บางอย่างได้ ผมทุ่มเทจิตใจลงไปมากยิ่งขึ้นและเพิ่มการ
ควบคุมร่างของชินยูซอง
ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นเมื่อชินยูซองคว้าคอของลีกิลยัง
“ก-แกเป็นใคร?”
ผมประสบความส าเร็จในการควบคุมมือขวาของชินยูซอง
[คุณมีความเข้าใจที่สูงมากเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชินยูซอง’]
แขนขวาของอีกฝ่ายขยับตามความคิดของผม มันเป็น
ประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์

“…คุณลุง?” ชินยูซองถาม
“ออกไปจากตัวฉัน!”
แขนขวาของชินยูซองที่อยู่ภายใต้การควบคุมของผมเริ่ม
สั่น แขนที่ผิดรูปร่างไปอย่างผิดปกติเปลี่ยนเป็นสีด าและ
บวมออกมา ราวกับว่าเส้นเลือดก าลังจะระเบิดออก ชินยู
ซองวัยเด็กพุ่งเข้ามาคว้าแขนสีด าข้างนั้นไว้
“คุณลุง คุณอยู่ในนี้ใช่ไหม? คุณลุง!”
ชินยูซองวัยเด็กคว้าแขนขวาของผมเอาไว้ ในเวลานั้นเอง
มันก็มีประกายไฟอันรุนแรงพุ่งออกมาจากแขนขวา มัน
เป็นประกายไฟที่คล้ายกับพายุแห่งความน่าจะเป็น เหล่า
คนที่ก าลังประหลาดใจก าลังวิ่งหนีอยู่ แต่ประกายไฟ
เหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่พวกเขา
ภัยพิบัติชินยูซองและชินยูซองในวันเด็กมองหน้ากันใน
เวลาเดียวกัน จากนั้นคลื่นแห่งความทรงจ าก็เริ่มหลอม
รวม

「”คุณลุง”」
「”หัวหน้า”」
มันเป็นไปไม่ได้ ถ้าทฤษฎีแผ่นฟิล์มถูกต้อง ทั้งสองก็ไม่
ควรที่จะมีประวัติร่วมกัน
「”คุณ… สามารถฆ่าหนูได้ ไม่เป็นไร”」
「”ฉันต้องการอยู่รอด”」
เมื่อผมคิดถึงมัน ทฤษฎีที่ว่านั้นจะใช้ได้แค่กับ ‘ตัวละคร’
เท่านั้น ผมมาจากนอกนิยาย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าการด ารง
อยู่ของผมมีบทบาทในการเชื่อมต่อความทรงจ าของพวก
เธอ? และถ้าผมเชื่อมแผ่นฟิล์มทั้งสองเข้าด้วยกันล่ะ?
ผมสามารถรู้สึกได้ว่าชินยูซองทั้งคู่ก าลังจับมือของผมไว้
อยู่ รอบที่ 3 และรอบที่ 41 เวลาที่แตกต่างกันสองช่วง
ก าลังเผชิญหน้ากันอยู่
「”มันคุ้มค่าแล้วเหรอที่จะให้หนูมีชีวิตอยู่ต่อไป?”」

「”งั้นคุณค่าของชีวิตนี้คืออะไรกัน?”」
“ไม่! นี่มัน… ความทรงจ าพวกนี้…”
ภัยพิบัติชินยูซองตื่นตระหนกและกัดริมฝีปากของเธอ
พลังงานอันยิ่งใหญ่ก าลังถูกสร้างขึ้นภายในร่างกายของ
ชินยูซอง
มันมีเสียงของบางสิ่งก าลังฉีกขาด และชินยูซองในวัยเด็ก
ก็ถูกโยนออกไปด้วยแขนขวา
ชินยูซองสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเธอเพื่อ
พยายามจะให้ผมออกไป มันมีเลือดไหลออกมาจากตัว
เธอ และพลังการต่อสู้ของเธอก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
ความสมดุลของร่างกายของเธอถูกท าลายเนื่องจากพลัง
เวทมนตร์ที่มากเกินไป
「ชินยูซอง! เดี๋ยวก่อน หยุดนะ!」
“อ๊ากก!”

ชินยูซองคว้าหัวของเธอและพยายามจะไล่ผมออกไป ผม
แบ่งปันความรู้สึกกับเธอ ท าให้ผมแทบเป็นบ้าจากความ
เจ็บปวดและอาการคลื่นไส้ จิตใจของชินยูซองว่างเปล่า
ผมเจอปัญหาเข้าให้แล้ว ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ภัย
พิบัติชินยูซอง…
บัดซบ…
.
.
สติของผมหลุดออกจากร่างกายของชินยูซองอและ
ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็หายไป
[ข้อผิดพลาดของสกิลกลับสู่ปกติ]
[ดีเลย์ของสิทธิพิเศษแห่งราชาผู้ไม่สังหารได้ปรากฏขึ้น
อีกครั้ง]
[ร่างกายของคุณฟื้นจากความตาย]

…
บางทีนี่อาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ผมก็
ต้องการที่จะลอง
[กลุ่มดาวที่ชอบการเปลี่ยนเพศรู้สึกเศร้า]
ผมคงจะเสียใจไปตลอดถ้าผมไม่ได้ท ามัน
[การสร้างร่างของคุณขึ้นมาใหม่เริ่มขึ้น]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ได้ชดเชยความตกใจทาง
จิตใจที่เกิดจากการเสียชีวิตของคุณ]
[ก าลังเตรียมการชดเชยส าหรับมุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้น
ที่สาม]
มันเป็นการฟื้นคืนชีพครั้งที่สองของผมหลังจากที่ตายจาก
มังกรไฟ
ผมรู้สึกว่าเส้นประสาทของผมถูกสร้างขึ้นมาใหม่และเริ่ม
ขยับอีกครั้ง อวัยวะต่างๆ ของผมเริ่มฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง

[สิทธิพิเศษของราชาผู้ไม่สังหารเสร็จสมบูรณ์แล้ว]
[คะแนนกรรม 100 คะแนนถูกใช้ไป]
[การสูญเสียเนื้อหนังของคุณถูกลบล้างออกไปอย่าง
สิ้นเชิง และประสิทธิภาพของร่างกายของคุณได้เพิ่มขึ้น]
[STA และ Magic P0wer เพิ่มขึ้นอย่างละ 2 เลเวล]
[คุณมีค่าสถานะโดยรวมเกินกว่าขีดจ ากัดของสถานการณ์
แล้ว]
โชคดีที่มันเป็นการคืนชีพครั้งที่สอง และผมก็ไม่ได้มี
สภาพที่ไม่น่าดูแบบเดิม
ผมมองไปรอบๆ และเห็นไอเท็มที่กระจัดกระจายกันอยู่
ของผม โชคดีที่ไม่มีใครเก็บพวกมันไป ผมเริ่มสวมใส่
เสื้อผ้า และได้ยินเสียงอันน่าขนลุกดังออกมาจากทาง
ด้านหลัง
“…คิมทกจา?”

อ่า เมื่อมาคิดดูแล้ว ไอ้บ้านั้นอยู่ข้างๆ ผมหนิ ผมมอง
กลับไปและเห็นยูจงฮยอคก าลังจ้องมาที่ผมด้วยความไม่
เชื่อถือ ไหล่ของเขายังคงถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลของ
มัมมี่ก ามะถัน
“เป็นไปได้ยังไง?”
ผมถอนหายใจ ผมไม่สามารถอธิบายเกี่ยวกับราชาผู้ไม่
สังหารได้ ดังนั้นผมจึงพูดเรื่องอื่นออกไป “…อย่าบอกนะ
ว่านายจะฆ่าฉันอีก คราวนี้ฉันจะตายจริงๆ นะ”
“คิมทกจา นาย…!”
“ไว้ฉันจะอธิบายคราวหลัง ไม่มีเวลาแล้ว”
ผมเหวี่ยงดาบแห่งศรัทธาและปลดปล่อยยูจงฮยอคจาก
ผ้าพันแผล มัมมี่ก ามะถันส่งเสียงร้องและจ้องมาที่ผม
จากนั้นผมก็เปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมผ่านบุ๊คมาร์ค

ผมแบกร่างยูจงฮยอคที่ได้รับบาดเจ็บไว้บนไหล่และพุ่ง
ไปยังแม่น ้าฮันเยือกแข็ง
จากระยะไกล ผมสามารถเห็นเหล่าอวตารก าลังต่อสู้กับ
มอนสเตอร์ได้ มันมีออร่าสีด าก าลังพวยพุ่งขึ้นมาจากยง
ซาน มันแน่นอนแล้ว ภัยพิบัติชินยูซองอยู่ที่นั่น
“คุณลุง?”
“ทกจา!”
ผมพบสมาชิกปาร์ตี้ที่ก าลังวิ่งเข้ามาหาผม ผมวางยูจงฮยอ
คลงบนพื้นและสั่ง
“พักก่อน”
จากนั้นผมก็วิ่งตรงไปยังภัยพิบัติชินยูซอง
“ทกจา มันอันตรายนะ”
“ไม่เป็นไร” ผมหยุดลีฮุนซึงไว้และเดินหน้าต่อ “ชินยู
ซอง”

ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยก าลังนั่งอยู่พร้อมกับจับหัวของเธอไว้
มันมีเลือดไหลลงมาและหยดลงบนพื้น
ผมมั่นใจว่าพวกอวตารคงไม่กล้าเข้ามาเพราะออร่าอันน่า
สะพรึงกลัวที่เธอปลดปล่อยออกมา ในตอนนี้ ทุกๆ คน
สามารถสังหารภัยพิบัติแห่งอุทกภัยได้ถ้าพวกเขารวมพลัง
กัน
“นาย… เป็น… ใครกัน?” ภัยพิบัติชินยูซองมองมาที่ผม
ด้วยสายตาที่สั่นเทา “มันพังหมดแล้ว… เพราะนาย… นี่
ไม่ใช่รอบที่ฉันรู้จัก”
ดวงวิญญาณที่คงอยู่มานานหลายพันปีก าลังสั่นด้วยความ
หวาดกลัว
“ไม่ ไม่เลย”
การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นด้วยยูจงฮยอค และจากนั้นจิต
วิญญาณของเธอก็เริ่มพังทลายลงในทันทีที่เธอได้พบกับ
ชินยูซองแห่งอดีต

เธอเกลียดยูจงฮยอค ความโกรธของเธอสะสมเกินกว่า
หนึ่งพันปี อารมณ์อันรุนแรงได้แหลกสลายไปกับความ
ทรงจ าที่เธอได้รับ
บางทีความหวังนี้อาจจะสามารถเปลี่ยนโลกได้ มันเป็น
ความหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่ภัยพิบัติชินยูซองได้เห็น มัน
อาจจะเล็กมาก แต่ความหวังก็ยังสามารถเอาชนะความสิ้น
หวังได้
ผมเดินเข้าหาชินยูซองและคุกเข่าลงข้างๆ เธอ ชินยูซอง
จ้องมาที่ผม
“ท าได้ดี” ผมคิดถึงสิ่งที่เธอต้องการจะได้ยินมากที่สุด มัน
ไม่มีของแบบนั้นปรากฏขึ้นในหนทางเอาชีวิตรอด ผมจึง
ท าได้แค่พูดมันออกมาเอง ถ้าผมคือชินยูซอง… “ฉันรอ
เธออยู่นานแล้ว”
ดวงตาของชินยูซองสั่นอย่างไม่สบายใจ “…นายก าลังรอ
อยู่เหรอ? นายเป็นใครกัน?”

“คนที่ต้องการโลกแบบเดียวกับเธอ”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ดวงตาของชินยูซองก็เปลี่ยนไปเป็นอย่าง
มาก
「ฉัน…」
ทีละนิดๆ ยูซานอาแตะไหล่ของผม
“ทกจา”
ผมพยักหน้าและลุกขึ้น สหายของผมก าลังมองมาที่ผม
ผมมองไปที่พวกเขาและพูดออกมา
“ทุกคน”
ผมชอบตอนของภัยพิบัติแห่งอุทกภัยมาก ผมรักตัวละคร
ทุกคนที่ปรากฏขึ้นในตอนนี้และให้ความส าคัญกับพวก
เขา บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าท าไมผมจึงหวังว่า
ตอนนี้จะไม่เกิดขึ้น
“ฉันจะไม่ฆ่าภัยพิบัติ”

ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในรอบที่สามแบบเดิม ภัยพิบัติแห่ง
อุทกภัยได้ตายลงหลังจากชินยูซองในวัยเด็กถูกสังหาร
อย่างไรก็ตาม ผมก็สงสัยว่ามันจะมีตอนจบอีกแบบไหมที่
ผมยังไม่รู้ มันเป็นตอนจบที่ไม่มีใครเคยพยายามท ามา
ก่อน
“ฉันจะไม่ยอมรับข้อโต้แย้งใดๆ คราวนี้ ฉันหวังว่าทุกคน
จะฟังค าพูดของฉัน”
“คุณลุง นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
มันไม่มีเวลาจ ากัดส าหรับสถานการณ์ที่ห้า จะเกิดอะไร
ขึ้นถ้าภัยพิบัติแห่งอุทกภัยยกเลิกบทบาทของเธอและจะ
เกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราไม่สังหารภัยพิบัติ?
บางทีสถานการณ์นี้อาจจะด าเนินต่อไปโดยไม่มีใครตาย
บางคนเข้าใจในขณะที่บางคนยังดูสับสน คนแรกที่พยัก
หน้าก็คือยูซานอา จากนั้นลีฮุนซึงก็พูดขึ้นมา

“นายจะต้องมีไอเดียอะไรอยู่แน่ๆ ฉันจะเอาตามที่ทกจา
ว่า”
“ไม่เป็นไร ถ้ามันคือสิ่งที่พี่ต้องการ แต่ผมขอต่อยเธอให้
เท่ากับที่เธอต่อยไททาโนได้ไหม?”
“บ้าเอ้ย ท าตามที่นายต้องการเลย คุณลุงเคยไม่ยอมนาย
ตอนไหนบ้าง? แต่มันจะโอเคเหรอ?”
ผมฟังค าพูดของปาร์ตี้และมองไปยังชินยูซองในวัยเด็ก
“ฉัน…”
เด็กสาวน ้าตาคลอ บางทีชินยูซองอาจจะได้เห็นมัน ทุกๆ
สิ่งที่ตัวเธอในอนาคตประสบพบเจอมา
ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องโหดร้ายที่จะขอให้ชินยูซองวัยเด็ก
ท าอะไรกับชินยูซอง ผมลูบผมของเธอ และสุดท้ายก็มอง
กลับไปยังภัยพิบัติชินยูซอง เธอมีการแสดงออกที่บิดเบี้ยว
ราวกับว่าเธอคือสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ

“นายจะปล่อยฉันไปเหรอ? อย่าท าให้ฉันหัวเราะน่า นาย
คือใครถึงได้พูดแบบนั้นออกมา?”
สิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่คือเกียรติของเธอ
“ฉันมีชีวิตอยู่ตลอดการเสื่อมถอยรอบที่ 41 ฉันจ าทุกๆ
อย่างที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ได้ นายจะไปรู้อะไร? ฉันจะ
ปล่อยวางเวลาเหล่านั้นได้ยังไง? ฉันจะลืมเรื่องทั้งหมด
นั้นได้ยังไง?”
ค าพูดของชินยูซองในอนาคตหยุดลง มันเป็นเพราะยูจงฮ
ยอคก าลังมองมาที่เธออยู่
“…”
ในช่วงเวลานี้เอง ชินยูซองก็ตระหนักได้ถึงความหมายที่
แท้จริงในสิ่งที่เธอพูด การต้องสูญเสียโลก สูญเสียคนที่
เธอรัก แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกนั้นอีกครั้ง
มีเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่เข้าใจความเศร้าโศกของเธอ

“ผู้หญิงทุกคนเกลียดสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น”
ผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอคเริ่มพูดออกมา
“ผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนเลวในอนาคตและฉันควรที่จะฆ่า
เขา คนๆ นั้นจะฆ่าสหายของฉันในอนาคตและฉันควรที่
จะฆ่าเขา คนๆ นั้นจะเป็นสหายของฉันในอนาคตและฉัน
ควรที่จะช่วยเขา”
ผมสามารถอ่านอารมณ์ในดวงตาที่ปิดลงของยูจงฮยอคได้
เนื่องจากผมสามารถอ่านมันได้ ยูจงฮยอคจึงรู้สึกแปลกๆ
กับผมในครั้งแรก ผมไม่เคยเห็นยูจงฮยอคผู้ซื่อสัตย์เช่นนี้
มาก่อน
“มันเป็นอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น ฉันรู้ว่าพวกเขาจ าฉันไม่ได้
และพวกเขายังไม่ได้ท าอะไรเลย ถึงกระนั้น ฉันก็ยังเชื่อ
และท าเหมือนที่พวกเขาท า นั่นคือวิธีการใช้ชีวิตของฉัน
มันเป็นเพราะทุกๆ อย่างเกิดขึ้นอย่างชัดเจนกับฉัน และ
ฉันไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้โดยการปฏิเสธมัน”

ความโกรธกลับคืนสู่ดวงตาของชินยูซอง
“ใช่! มันเป็นเพราะนายใช้ชีวิตแบบนั้น! สหายของฉัน…”
“เธอเองก็ใช้ชีวิตแบบนั้น ชินยูซอง”
“…อะไรนะ?”
“ถ้าเธอต้องการ ฉันก็จะทนต่อความเกลียดชังของเธอ”
ผมไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะผมรู้สึกสลดกับค าพูด
ของยูจงฮยอคมาก
“เอาชีวิตรอดในรอบนี้เพื่อฆ่าฉัน”
ยูจงฮยอคพูดประโยคเด็ดออกมา บางทีนี่อาจจะเป็นความ
อบอุ่นที่สุดที่ยูจงฮยอคจะสามารถให้ได้
มันเป็นครั้งแรกที่ผมสังเกตเห็นว่าแผ่นหลังของยูจงฮยอค
ใหญ่และกว้างมาก แผ่นหลังของเขาทั้งกว้างใหญ่และ
เดียวดาย
ชินยูซองจ้องมาที่ยูจงฮยอคด้วยปากที่อ้าออก

“หัวหน้า… เดี๋ยวก่อน หัวหน้า!”
ผมรู้สึกถึงระลอกคลื่นในหัวใจของชินยูซอง
「…มันจะโอเคจริงๆ เหรอ?」
「เดินหน้าต่อเพราะเหตุผลนี้」
「โลกนี้ เธอจะไม่ต้องทอดทิ้งมันอีก…」
ความโกรธบางส่วนไม่ได้หายไป และความทุกข์บางอย่าง
ก็ไม่ได้ถูกลบเลือนไป อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เธอยังมี
ชีวิตอยู่ ความสุขก็จะบังเกิดขึ้นในสักวัน
ผมบอกชินยูซอง “ชินยูซอง นี่คือ ‘รอบ’ ของเธอ
ในตอนนี้”
ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรเมื่อผมเป็นผู้อ่าน มัน
เป็นเพราะผมเป็นผู้อ่านจึงท าให้ผมสามารถเปลี่ยนมันได้
ในตอนนี้ ผมคิดว่าผมสามารถเปลี่ยนมันได้

อย่างน้อยที่สุดก็จนกระทั่งมีเสียงของโดเกบิระดับกลาง ดังออกมา
(จบตอน)