มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 103 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (2)

มือขวาของชินยูซองลอยขึ้นสู่อากาศอย่างเงียบๆ
“จงร ่าร้อง ราชาแมสวู้ด”
จากนั้นราชาอิกทิโอซอรัสที่อยู่ด้านหลังของเธอก็ยกร่าง
ของมันขึ้นอย่างเงียบๆ ราชาแห่งอิกทิโอซอรัส ราชาแมส
วู้ดใช้ลมหายใจเหมันต์ แม่น ้าฮันกลายเป็นน ้าแข็งในทันที่
และกองเรือผีที่ก าลังยิงออกมาก็ค่อยๆ สูญเสีย
ความสามารถไป กองเรือผีไม่อาจเคลื่อนไหวได้
“พี่สาว ฉันจะให้ค าแนะน ากับเธอสักข้อนะ กองเรือผี
นับว่าไร้ค่าเมื่อไม่มีน ้า”
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา ก าปั้นของชินยูซองก็ขยับ
เช่นเดียวกัน มันมีเสียงของอะไรบางอย่างโผล่ออกมา ลี
จีฮเยเสียดาบของเธอไปและกระเด็นไปในอากาศ

“แน่นอนว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะมาแนะน าอะไร
ในตอนนี้”
ลีจีฮเยที่ชโลมไปด้วยเลือดกระเด็นออกไปและหมดสติ
ไปแล้ว ลมหายใจเหมันต์ของราชาแมสวู้ดกระจายไปทั่ว
แม่น ้าฮันโดยสมบูรณ์
“อ๊ากกก! อะไรกัน?”
อวตารที่ก าลังข้ามล าน ้าเย็นส่งเสียงร้องออกมา ผู้คนหลาย
ร้อยคนถูกลิขิตให้แข็งไปพร้อมกับแม่น ้าฮัน มันเป็นผู้คน
ที่เฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ ซึ่งได้ช่วยเหล่าอวตารที่ไม่อาจช่วยเหลือ
ตัวเองได้ไว้
[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ได้ใช้อักขระ ‘ทุบขุนเขา LV.5’]
แขนขวาที่บวมขึ้นผิดปกติของลีฮุนซึงชกเข้าใส่แม่น ้าที่
แข็งไป แขนของเขาดูราวกับจะระเบิดออกมาเมื่อเขาใช้
ทุบขุนเขาเพื่อท าลายน ้าแข็ง

ความพยายามของเขาสมควรแก่การได้รางวัล ผิวน ้าของ
แม่น ้าฮันแตกร้าว และอิทธิพลของลมหายใจเหมันต์ก็
อ่อนก าลังลง เหล่าอวตารได้ใช้โอกาสนี้เพื่อปีนขึ้นไปบน
โนดูลซอม
“ว๊ากกก!”
“โจมตี!”
ชินยูซองเหลือบไปมองลีฮุนซึงที่ก าลังยืนอยู่ตรงกลาง
ของผู้คนและยิ้มอย่างเศร้าๆ “ใช่แล้ว พี่ฮุนซึง ฉันรู้ว่านาย
จะอยู่ที่นี่”
“…เธอรู้จักฉันเหรอ?”
“นายคือโล่คุ้มกันที่ท าให้พวกเราอุ่นใจได้มากที่สุด นาย
ช่วยชีวิตของฉันไว้หลายครั้ง”
ชินยูซองท าท่าทาง และชิมแปนซีตัวใหญ่ยักษ์ข้างหลัง
เธอก็ทุบหน้าอกของมันและเดินออกมาข้างหน้า บิฮีมอท

ระดับห้า เฮฟวี่เมทัลบีน มันกระทืบขาหลัง และอวตารที่
อยู่ใกล้เคียงก็กลิ้งไปมาบนพื้น
ลีฮุนซึงพุ่งเข้าหาเฮฟวี่เมทัลบีน แขนที่บวมเป่งของลีฮุ
นซึงปะทะเข้าใส่กล้ามเนื้อเหล็กไหลของเฮฟวี่เมทัลบีน
พลังของลีฮุนซึงน่าทึ่งมาก เขาไม่ได้ถูกผลักดันกลับมา
โดยบิฮีมอทระดับห้า แม้เส้นเลือดของเขาจะแตกออกและ
มีเลือดก าลังไหลออกมาจากปากของเขา ไม่สิ เขาก าลัง
ได้เปรียบอยู่
ชินยูซองพูดกับลีฮุนซึงต่อ “นายเป็นแบบนี้อยู่ตลอดเลย
พี่ฮุนซึง หนึ่งในผู้ภักดีที่สุดต่อยูจงฮยอค…”
“…เธอเป็นใคร?”
“นายช่วยชีวิตของผู้คนไว้นับไม่ถ้วนและปกป้องยูจงฮ
ยอคไปจนถึงที่สุด จากนั้นนายก็ถูกโจมตีด้วยลมหายใจ
ของมังกรโลหิตเหล็กและแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน”
“อะไรนะ…?”

“นายรู้ไหมว่าจากนั้นยูจงฮยอคพูดว่าไง?” ลิ้นของชินยู
ซองคมราวกับมีดผ่าตัดที่สามารถสร้างบาดแผล
เหมือนกับที่เธอได้รับให้กับคนอื่นได้ “เขาพูดว่าฉัน
สูญเสียโล่ดีๆ ไปแล้ว”
ชินยูซองเห็นการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของลีฮุนซึงและ
พยายามกลั้นความสุขเอาไว้ ‘ใช่ นายควรจะรู้สึกแบบนี้
ด้วย ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึก ภาพที่ฉันได้เห็น ถึงฉันจะ
ไม่ได้ปลดปล่อยทั้งหมดออกไป แต่นายก็ควรจะเข้าใจมัน
ด้วย’
อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่รู้ การเสื่อมถอยในรอบนี้แตกต่าง
ออกจากไปสิ่งที่เธอรู้
ลีฮุนซึงโจมตีเฮฟวี่เมทัลบีนและพูดออกมา “ฉันไม่รู้ว่า
เธอก าลังพูดอะไรอยู่ แต่ฉันไม่ได้ติดตามยูจงฮยอค”
“อะไรนะ?”
“ฉันอยู่ในปาร์ตี้ของคิมทกจา”

“คิม… อะไรนะ?”
เฮฟวี่เมทัลบีนล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงอันดัง การ
แสดงออกของชินยูซองแข็งค้างไป และเธอก็เดินเข้าหา
ลีฮุนซึง
“นายก าลังพูดอะไรอยู่?”
มันมีดาบโผล่ขึ้นมา และลีฮุนซึงก็กระเด็นไปในอากาศ
ชินยูซองชกลีฮุนซึงที่ท้อง พายุพลังงานเจาะผ่านผิวหนัง
อันแข็งแกร่งของลีฮุนซึง และเขาก็กระเด็นไปกลางแม่น ้า
ฮัน
การโจมตีนี้แรงพอที่จะท าให้อวัยวะภายในของเขา
ทั้งหมดแตกร้าว ลีฮุนซึงจากรอบที่สามไม่อาจรอดไปได้
อีก อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีค าถามหนึ่งยังคงอยู่ในหัวของ
ชินยูซอง
มันเป็นชื่อที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน คิมทกจา… เขาคือ
ใครกัน?

ชินยูซองฉีกหัวของเหล่าอวตารที่ก าลังพุ่งเข้ามาหาเธอ
และค่อยๆ เดินไปยังแม่น ้าฮันเยือกแข็ง อวตารที่พากันตื่น
กลัวหลบหนีไปและถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยกรงเล็บของเหล่า
มอนสเตอร์ ความสิ้นหวังได้สลักลึกลงไปในสายตาของผู้
คนทีละนิดๆ
ความรู้สึกของการยอมจ านนแผ่กระจายผ่านอวตารที่
ก าลังเผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่เป็นไปไม่ได้
“ยิง!”
แน่นอนว่าก็ยังมีบางคนที่พยายามต่อต้านอยู่ เหล่าราชาได้
จัดกลุ่มและใช้สกิลระยะไกลออกมา ชินยูซองรู้จักพวก
เขา
ราชาแห่งความงาม มินจีวอน
ราชาเมตไตรย ชาซังคยอง
ราชาผู้เป็นกลาง จอนอิลโด

มันแปลก พวกเขาคือคนที่เดิมทีไม่ควรจะมีชีวิตอยู่หรือ
ต้องอยู่ภายใต้การน าของยูจงฮยอคแล้ว มันเป็นเพราะ
ราชาทุกคนนอกจากยูจงฮยอคควรที่จะอยู่ภายใต้บัลลังก์
หนึ่งเดียว ณ ตอนจบของสถานการณ์ที่สี่
งั้นนี่มันบ้าอะไรกัน?
“โจมตี! มันมีศัตรูเพียงคนเดียวเท่านั้น!”
กองทัพพวกนี้เป็นของใครกัน? บัลลังก์หนึ่งเดียวหายไป
ไหน? ใครเป็นผู้ปกครองของโลกใบนี้กัน?
มันเป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกถึงจิตสังหาร พื้นดินที่ชินยูซอง
ก าลังยืนอยู่แข็งเป็นน ้าแข็ง
…ลมหายใจเหมันต์?
เธอมองย้อนกลับไปโดยอัตโนมัติและเห็นงูยักษ์พ่นลม
หายใจของมันเข้าใส่เธอ มันไม่ใช่ราชาแมสวู้ด เธอยกมือ
ขวาขึ้น และราชาแมสวู้ดก็เคลื่อนไหว

อิกทิโอซอรัสสองตัวค ารามเข้าใส่กันในเวลาเดียวกันและ
เริ่มปะทะกัน
ราชาและราชินีกัดกัน และเปลี่ยนแม่น ้าฮันให้กลายเป็น
สมรภูมิใหญ่ อิกทิโอซอรัสตัวหนึ่งที่มีขนาดพอๆ กับ
มังกรกับก าลังต่อสู้กับราชินีแมสวู้ด อิกทิโอซอรัสตัวนี้
ชินยูซองรู้จักมัน
“…ราชินีมิราเบด?”
เธอรู้ว่าราชินีอยู่บนโลก แต่มันไม่มีเหตุผลให้ต้องโจมตี
เธอ ไม่สิ นี่มันคืออะไร?
“เธอคืออนาคตของฉันงั้นเหรอ?” เสียงๆ หนึ่งดังออกมา
เธอมองย้อนกลับไป และจิตใจของชินยูซองก็ว่างเปล่า
คืนวันที่ชวนให้นึกถึงได้สั่นดวงวิญญาณของเธอ
“ช่วยคุณลุง!”

เด็กสาวตะโกนออกมาในขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งพยายาม
ที่จะหยุดเด็กสาว
“ยูซอง ไม่นะ!”
ชินยูซองฟื้นจากความตกใจของเธอและสังเกตเห็นทุกๆ
อย่าง
“ฮ่าฮ่า… ใช่แล้ว ฉันรู้แล้ว”
ชินยูซองขยับเข้าหาเด็กสาว เธอรู้แล้วว่าท าไมยูจงฮยอค
ถึงท าแบบนี้ เขาคือมนุษย์ที่จะท าทุกๆ อย่างเพื่อให้บรรลุ
เป้าหมายของตัวเอง
“ยูจงฮยอค นายมันสารเลว…”
“ยูซอง หลบไป!”
ยูซานอาเปิดใช้งานย่างก้าวเฮอร์เมสและใยอารัคเน่โดย
พร้อมเพรียงกัน ดวงตาของชินยูซองหรี่ลง
‘…โอลิมปัส?’

อย่างไรก็ตาม มีดสั้นของยูซานอาก็ไปไม่ถึงตัวชินยูซอง
ชินยูซองท าท่าทางอย่างง่ายๆ และเหล่ามอนสเตอร์บินที่
อยู่รอบๆ ประตูก็พุ่งเข้าหายูซานอา ในเวลาเดียวกัน ยูซาน
อาก็จมหายไปในฝูงมอนสเตอร์
ชินยูซองไม่สนใจยูซานอาและเดินเข้าหาสาวน้อย เด็ก
สาวเงยหน้าขึ้นมองตัวเธอด้วยความหวาดกลัวและความ
โกรธ เด็กสาวไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย ชินยูซองยก
มือขึ้นเชยแก้มเด็กสาว
“ยูจงฮยอคหา ‘ตัวฉัน’ ในโลกนี้จริงๆ”
“เอ่อ อ่า…”
“เขาพยายามจะฆ่า ‘ฉัน’ ในวัยเด็กเพื่อหยุดฉัน ใช่ไหม?”
ความปิติอันน่าหวาดหวั่นเต็มไปทั่วศีรษะของชินยูซอง
ความเกลียดชังและความโกรธที่จางหายไปฟื้นกลับคืนมา
อย่างรวดเร็ว มันมีบางสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ไม่
ว่าคนผู้นั้นจะกลับมาในอดีตสักกี่ครั้ง

‘ภัยพิบัติ’ ชินยูซองหัวเราะ “สวัสดี ตัวฉันในอดีต”
ในเวลาที่มือของเธอเคลื่อนไหว การโจมตีอันรุนแรงก็พุ่ง
มาจากข้างหลังและกลืนชินยูซองเข้าไป ฝุ่นละอองฟุ้งขึ้น
และตั๊กแตนต าข้าวขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้น
“ราชาแมลงระดับหก?”
“ไททาโน! ลุย!”
การโจมตีด้วยเคียวของตั๊กแตนต าข้าวได้เปลี่ยนพื้นดินให้
กลายเป็นเต้าหู้ มันเป็นการโจมตีที่น่าหวาดกลัว แน่นอน
ว่ามันไม่ใช่การโจมตีที่สามารถสังหารภัยพิบัติได้
“หลบไปซะ”
พลังงานควบแน่นอยู่ในมือขวาของชินยูซองและเจาะรูเข้า
ไปในท้องของไททานอปเทร่า ตั๊กแตนต าข้าวหลั่งเลือดสี
เขียวออกใสและล้มลงไปบนพื้น
“ไททาโน!”

ลีกิลยังกระโดนลงจากหัวของตั๊กแตนต าข้าว เมือกสี
เหลืองระเบิดออกมาจากร่างกายของลีกิลยังและแพร่ไป
ทั่วอากาศ
“ออกมา! แอนตินัส!”
ปรสิตสายลมโผล่ออกมาจากร่างกายของลีกิลยัง มันคือ
เผ่าพันธุ์ปรสิตระดับห้า ชินยูซองตกใจ
“…แอนตินัส?”
ชินยูซองรู้จักมันดี มันเป็นเพราะเธอได้ท าลายโครโนส
ก่อนที่จะมายังโลก แอนตินัสเป็นสายพันธุ์อันโดดเด่นบน
โครโนส เธอคือสัตว์ประหลาดในร่างของราชินี
ชินยูซองไม่อาจเชื่อมันได้ เด็กคนนี้ก าราบแอนตินัสได้งั้น
เหรอ?
“นายเก่งกว่าที่ฉันคิดนะ เด็กน้อย”

หลังจากช่วงเวลาแห่งความประหลาดใจของเธอ ชินยูซอง
ก็คว้าปรสิตไว้ในมือของเธอ เมือกของแอนตินัสที่ก าลัง
จะสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอเริ่มไหม้เป็นสีด า มันเป็น
ธรรมดา ผู้ชี้น ามีร่างกายที่ไม่สามารถต้านทานภัยพิบัติได้
“นายมีความสามารถในการท าให้ผู้ชี้น าเชื่อง นายคือเด็กที่
มีพรสวรรค์แห่งผู้ปกครองใช่ไหม? เขาเองก็พบ…”
ลีกิลยังตะโกนออกมาโดยไม่สนใจค าถามของเธอ “เธอ
ท าอะไรกับพี่ทกจา?”
“อะไรนะ?”
“พี่อยู่ไหน?”
ก าปั้นของลีกิลยังกระแทกเข้าใส่ท้องของเธอ มันเป็นการ
โจมตีตรงๆ แต่ลีกิลยังก็เป็นคนที่ข้อมือหัก เขามี
พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม แต่ฝ่ายตรงข้ามนั้นน่ากลัวเกินไป
ชินยูซองคว้าล าคอของลีกิลยังและยกเขาขึ้นในอากาศ

“…ทกจาคือใคร?” เลือดไหลลงมาจากใบหน้าของลีกิลยัง
ที่ก าลังดิ้นรน “พูดมา มิฉะนั้นฉันจะฆ่านาย”
ในเวลานั้นเอง มันก็มีเสียงดังกึกก้องออกมาจากระยะไกล
และกระสุนปืนก็ตกลงมาบนพื้นที่เธอก าลังยืนอยู่ ชินยู
ซองกระโดดขึ้นไปเบาๆ และหลบกระสุน กองเรือผีเริ่ม
ยิงอีกแล้วเหรอ? ได้ไงกัน?
“กิลยัง!”
เธอเห็นลีจีฮเยและลีฮุนซึงก าลังวิ่งมาจากระยะไกล ความ
สงสัยเต็มไปในศีรษะของเธอ
มันแปลก คนพวกนี้ถูกโจมตีถึงตายไปแล้วแน่ๆ พวกเขา
ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง? หรือว่าการควบคุมความแข็งแกร่ง
ของเธอผิดพลาดไป? เธอ?
ชินยูซองรู้สึกหงุดหงิดและเพิ่มแรงลงไปในมือที่ก าลังกุม
ล าคอของลีกิลยังไว้เข้าไปอีก ไม่ว่ายังไง มันก็ดีกว่าที่จะ
ถามพวกเขา

“ลาก่อน เด็กน้อย”
ในช่วงเวลาที่เธอเพิ่มแรงขึ้น ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านอยู่ใน
ศีรษะของเธอ เธอตกใจและปล่อยลีกิลยังลงไปบนพื้น มือ
ขวาที่ก าลังสั่นเทาของเธอบิดตัวอย่างผิดปกติ
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ติดเชื้อปรสิตใช่ไหม? ไม่ มันเป็นไป
ไม่ได้ ปรสิตระดับห้าไม่สามารถแทรกแซงผู้หวนคืนได้
แล้วนี่มันอะไรกัน? ท าไมจู่ๆ ร่างกายของเธอถึงไม่ฟัง
ค าสั่งของเธอ
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่ง 「หยุดนะ ชินยูซอง」
น่าประหลาด ชินยูซองพบว่ามีบางสิ่งฝังอยู่ลึกลงไปใน
กายของเธอในเวลาที่เธอได้ยินเสียงนั้น อีกด้านหนึ่งของ
หัวใจของเธอเริ่มปวดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้จักมัน
เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงที่เธอไม่รู้จัก
“…ก-แกเป็นใครกัน? ออกมาจากตัวฉันนะ!”

ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน? ชินยูซองจับหัวของเธอราวกับ
ว่าเธอก าลังต่อต้านความรู้สึกของเธอ
“แก! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะอาเจียนออกมาใน
ขณะที่ภาพความทรงจ าที่เธอไม่รู้จักหมุนอยู่ในหัวของ
เธอ ภาพยนตร์ต่างๆ ของโลกเริ่มถักทอกันวุ่นวาย
「ยูซอง」
เธอรู้สึกว้าวุ่นกับเสียงนี้ในขณะที่ชินยูซองในวัยเด็กขยับ
เข้ามา
ริมฝีปากของชินยูซองในวันเด็กขยับ “คุณลุง คุณอยู่นี่
เหรอ?”