มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 122 – สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (3)
「ซูซูกิเดินผ่านป่าและคิด ‘ฉันนี่โชคดีจริงๆ
ซูซูกิตัวสั่นในขณะที่เขาจ าได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กผู้หญิงที่
ควบคุมมอนสเตอร์พวกนั้นและกวัดแกว่งมีดสั้นด้วยสกิล
อันยอดเยี่ยม ซูซูกิไม่อาจลืมได้เลยว่ามุราคามิตายไปด้วย
การโจมตีในครั้งเดียว
‘เกาหลีใต้น่ากลัวมาก แค่เด็กก็อยู่ในระดับนั้นแล้วเหรอ’
เธอเป็นแค่เด็ก ดังนั้นซูซูกิจึงไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าชายที่
อยู่ใกล้ๆ กันนั้นจะมีฝีมือแค่ไหน ชายที่สวมเสื้อคลุมสี
ขาวบริสุทธิ์และถือดาบสีขาว มันไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับ
เขานอกเหนือจากสีของเสื้อคลุม แต่เขาก็ช่วยชีวิตของซูซู
กิเอาไว้ “ขอบคุณมากๆ ฉันคงจะตายไปแล้วถ้านายไม่อยู่
ที่นี่”
“ไม่เป็นไร”
“ฉันประทับใจจริงๆ ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้รับความ
ช่วยเหลือจากคนเกาหลี”
“มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะช่วยเหลือกัน” ชายในเสื้อคลุม
สีขาวนั้นถ่อมตัวมาก
เหนือสิ่งอื่นใด ซูซูกิชอบที่ชายคนนั้นใช้ภาษาญี่ปุ่นได้ดี
เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสกิล แต่การมีสกิลล่ามภาษาญี่ปุ่นก็
เป็นสัญญาณว่าเขาชอบวัฒนธรรมญี่ปุ่น
ซูซูกิถามว่า “อ่า ฉันยังไม่รู้ชื่อของนายเลย ขอทราบชื่อ
ของนายได้ไหม? ฉันซูซูกิ ทัตสึยะ”
“ฉันชื่อทกจา คิมทกจา”
“คิมุโทกกา?”
“…คิมทกจา”
“โอ้ว” คิมทกจา ชื่อดีหนิ? ซูซูกิชอบชื่อเกาหลีชื่อนี้ “ยังไง
ก็เถอะ นายเห็นเด็กคนนั้นไหม? เธอฆ่าเพื่อนของฉัน…”
“น่าเสียดายที่ ฉันคลาดกับเธอไปเหมือนกัน”
“เฮ้อ… เข้าใจแล้ว”
ซูซูกิไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ มันช่วยไม่ได้แม้ว่ามันจะ
ไม่จริงก็ตาม ไม่ว่ายังไงก็ตาม คนๆ นี้ก็เป็นชาวเกาหลีใต้
มันไม่แปลกเลยที่เขาจะซ่อนเด็กคนนั้นไว้หรือแสร้งท า
เป็นไม่เห็น
ถึงกระนั้นมันก็ยังน่าผิดหวัง ซูซูกิคงจะสามารถแก้แค้น
ได้ง่ายๆ ถ้าเขาจับเธอได้ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของ
กลุ่มที่สามของญี่ปุ่น เขารู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการกลายร่าง
เป็นคนจิ๋วในสถานการณ์ที่หก
เขากล่าวออกมา “นายช่วยฉันไว้ ดังนั้นนายคงจะเห็นการ
เปลี่ยนร่างเป็นคนจิ๋วแล้วสินะ”
“ถ้านายก าลังพูดถึงเรื่องที่ว่าเธอตัวเล็กลง ฉันเห็นมัน
แล้ว”
“งั้นก็เข้าเรื่องเลยนะ พวกเรามาจากประเทศต่างๆ แต่พวก
เราก็ไม่จ าเป็นต้องต่อสู้กันในสถานการณ์นี้ ศัตรูของพวก
เราคือคนจิ๋ว ไม่ใช่มนุษย์”
“ฉันรู้ นั่นเป็นเหตุผลว่าท าไมฉันถึงช่วยนาย” โชคดีที่ชาย
ชาวเกาหลีตรงหน้าเขาดูเหมือนจะเห็นด้วย คิมทกจากล่าว
“ยังไงก็เถอะ ฝ่ายญี่ปุ่นรู้อะไรหลายเรื่องเลยนะ”
“ใช่ พวกเราผ่านสถานการณ์มาได้อย่างรวดเร็วและมีกรณี
ที่คล้ายกันนี้ในหมู่ผู้เล่นที่มาก่อน”
“มันคล้ายกันเหรอ?”
“มีบางกรณีที่มนุษย์กลายเป็นคนจิ๋ว”
“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”
“ส่วนใหญ่ก็ตาย มีแค่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่”
คิมทกจาได้ยินสิ่งนี้และดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง มัน
ยากที่จะรู้ว่าคนเกาหลีก าลังคิดอะไรอยู่ ซูซูกิกระวน
กระวายใจเล็กน้อยและพูดออกมา “ยังไงก็เถอะ ฉันก็
ไม่ได้เกลียดเกาหลีใต้นะ”
“…ท าไมจู่ๆ นายถึงพูดอะไรแบบนั้นออกมา?”
“ไม่ใช่ว่าคนเกาหลีคิดว่าญี่ปุ่นเกลียดเกาหลีเหรอ?”
มันถูกกล่าวโดยนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม
แรกของญี่ปุ่น แน่นอนว่ามันเป็นแค่ชื่อเล่น และเขาก็
ไม่ได้เป็นนายกรัฐมนตรีจริงๆ
– ชาวเกาหลีใต้มีความเป็นชาตินิยมอันรุนแรง พวกเขาจะ
ไม่ชอบใครก็ตามที่ปากไม่ดีเรื่องประเทศของพวกเขา
ซูซูกิไม่ชอบนายกฯ แต่มันก็ไม่เสียหายอะไรที่จะฟัง
ค าพูดของเขา
“คิมซัง ฉันยังชอบคิมอายอนและปาร์คซุงกิด้วย”
“…”
“เพลงรักยามฤดูใบไม้ร่วงก็น่าสนใจมาก แม่ของฉันชอบ
มัน”
ให้พูดถึงคิมอายอน ปาร์คซุงกิ และเพลงรักยามฤดูใบไม้
ร่วงเมื่อพบกับคนเกาหลี นี่คือค าแนะน าของนายกฯ”
“ฉันชอบมังงะญี่ปุ่น”
“อ-อ่า แบบนี้นี่เอง” นายกฯ มองขาดจริงๆ ซูซูกิถามด้วย
ความตื่นเต้น “นายชอบเรื่องอะไร?”
“มันยากที่ฉันจะเลือกมาสักอันนะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะได้
อ่านต่ออีกไหม”
“…แน่นอนว่ามันค่อนข้างโชคร้าย ฉันรอมังงะอยู่ทุก
สัปดาห์ แต่ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ ้าว่าคนเขียนจะยังมีชีวิตอยู่
ไหม”
มันคือความคิดถึงอันขมขื่น ซูซูกิเองก็ชอบสิ่งเหล่านั้น มัง
งะเป็นหนึ่งในนั้น
“มันเป็นเพราะทุกๆ อย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว”」
– คุณลุง
เสียงของชินยูซองได้ท าลายสมาธิลง ผมก าลังใช้มุมมอง
นักอ่านพระเจ้าขั้นที่สอง ดังนั้นผมจึงไม่สามารถตอบชิน
ยูซองได้ในทันที่
[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สองสิ้นสุดลง
แล้ว]
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ซูซูกิ ทัตสึยะ’
เพิ่มขึ้นอย่างมาก]
สมาธิกับตัวละครจะท าให้มันง่ายขึ้นที่จะเข้าใจพวกเขา
มันราบรื่นเพราะเขามีบุคลิกที่ตื้นเขิน สมาธิของผมไม่สูง
เท่าไรเพราะผมได้สติกลับมา แต่มันก็ไม่ยากที่จะอ่านสิ่ง
ที่ซูซูกิคิด
– คุณลุง?
– ขอโทษนะ ฉันก าลังยุ่งอยู่กับการฝึกสกิล
ชินยูซองตัวจิ๋วอยู่ในกระเป๋าของผม เธอพูดกับผมผ่านการ
เชื่อมต่อโดยตรงเพราะสัญญาผู้สนับสนุนของพวกเรา
…มันค่อนข้างน่าแปลกใจ ผมสามารถบอกสิ่งที่เธอก าลัง
จะถามได้โดยไม่ต้องคิด
ผมมองไปยังซูซูกิที่ยังคงเล่าเรื่องของเขาอยู่ ซูซูกิปรากฏ
ตัวขึ้นในฐานะตัวละครประกอบในหนทางเอาชีวิตรอด
โลกถูกอธิบายจากมุมมองของเขาดั่งเรื่องเล่าที่ราบรื่น แต่
เขาก็มีตัวตนอยู่เพียงไม่กี่หน้าในหนทางเอาชีวิตรอด
เท่านั้น ถึงกระนั้น ชีวิตธรรมดาๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะถูก
สรุปในไม่กี่บทเท่านี้เหมือนกัน
– หนูไม่เข้าใจ คนธรรมดาๆ แบบนี้ เขาจะสามารถท า
เรื่องโหดร้ายได้ยังไง…
ชินยูซองไม่อาจเข้าใจได้เพราะภาษาต่างประเทศ แต่เธอก็
สามารถจับประเด็นของการสนทนาได้ มันช่วยไม่ได้ที่ผม
จะสังเกตเห็นความปั่นป่วนของเธอ
“ฉันหมายถึง คิมซัง…”
ซูซูกิที่ก าลังพูดอยู่ดูเหมือนกับนักศึกษามหาวิทยาลัย
ธรรมดาๆ เขาเป็นเด็กธรรมดาที่มีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ในการได้พูดคุยกับผู้อื่นและสามารถพบได้ทุกที่ในโลก
ผมบอกกับเธอ
– ฉันเห็นมันมามากในเกาหลีใต้ คนธรรมดาที่ฆ่าคนที่อยู่
ข้างๆ เขาเพื่อความอยู่รอด
– ในเวลานั้น มันก็ช่วยไม่ได้เพราะสถานการณ์
– ตอนนี้มันก็เหมือนเดิม คนๆ นั้นก าลังท าแบบนี้เพราะ
สถานการณ์
– มันเป็นแค่ข้อแก้ตัว เขาคงไม่ตาย แม้ว่าเขาจะ
ล้มเหลว…!
– อย่าคิดแบบนั้นสิ
ผมถามเธอ
– ถ้าคนจิ๋วที่ตายไปแล้วอยู่ในต าแหน่งของพวกเรา
ในตอนนี้ สถานการณ์จะแตกต่างออกไปไหม?
– ฉันไม่คิดว่าซูซูกิเป็นคนเลวหรอกนะ อย่างไรก็ตาม ฉัน
ก็ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนดีเหมือนกัน
– ความชั่วร้ายเดิมทีแล้วก็เป็นของธรรมดา พวกเราเป็น
คนธรรมดา แต่พวกเราก็ดูเหมือนกับภัยพิบัติที่เลวร้าย
ที่สุด
– แล้วเขาไม่ใช่คนเลวหรอกเหรอ?
– ไม่ มนุษย์ทุกๆ คนต่างก็เป็นภัยพิบัติต่อกัน
ผมจงใจพูดเกินจริงออกไป ถ้าผมไม่พูดแบบนี้ ชินยูซอง
อาจจะไม่สามารถหลบหนีไปจากความผิดที่ต้องฆ่าคนได้
เธอถาม – งั้นหนูจะกลายเป็นภัยพิบัติในอนาคตไหม?
– ไม่ต้องห่วง ฉันจะหยุดมันไม่ให้เกิดขึ้นเอง
มีบางสิ่งก าลังดังหึ่งอยู่ในหูของผมและมีแมลงบินอยู่
รอบๆ ตัวผม ซูซูกิรู้สึกร าคาญเมื่อเขาเล่าเรื่องต่อ
“แมลงที่นี่ก็ยังมีขนาดเท่าเดิม พวกมันจะไม่เป็นภัยพิบัติ
ส าหรับคนจิ๋วงั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
ไม่มีทาง ในโลกใบเล็กนี้ แมลงไม่สามารถมีขนาดเท่ากับ
บนโลกได้
– ยูซอง เธอเข้าใจสิ่งที่พวกมันก าลังพูดไหม?
เผ่าพันธุ์ที่ชินยูซองและลีกิลยังสามารถฝึกได้นั้นมีความ
แตกต่างกัน แต่มันก็มีความเป็นไปได้ในการเข้าใจภาษา
ของเผ่าพันธุ์อื่นๆ ผ่านการสื่อสารอันหลากหลาย นั่นเป็น
เหตุผลว่าท าไมผมถึงให้ชินยูซองและลีกิยังอยู่คนละกลุ่ม
กันตั้งแต่แรก
– พี่… ทีมที่สอง… พบ…
– ดี งั้นเธอสามารถส่งข้อความของฉันออกไปได้ไหม?
ผมรู้สึกได้ว่าชินยูซองก าลังพยักหน้า แมลงที่บินอยู่รอบๆ
หายเข้าไปในป่าในทันที่ ซูซูกิเห็นแมลงในระยะไกลและ
ถาม “คิมซัง นายก าลังฟังอยู่ไหมเนี่ย?”
“ฉันก าลังฟังอยู่ นายไม่ได้ก าลังพูดถึงสิ่งมีชีวิตจากต่าง
โลกอยู่งั้นเหรอ?” ผมคิดว่าคนที่สามารถพูดคุยเรื่องมังงะ
ได้แม้ในสถานการณ์นี้นั้นหายากมาก ผมพยายามจะ
ยอมรับมัน “ฉันได้ยินมาว่าประเภทนี้เป็นที่นิยมมากใน
ญี่ปุ่น”
“ฮ่าฮ่า… ใช่แล้ว แนวต่างโลกเป็นแนวโปรดของฉันเลย
มันคล้ายกับสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ อย่างไรก็ตาม
มันก็ยากที่จะวาด”
เนื้อหาเรื่องราวในญี่ปุ่นก่อนการล่มสลายของโลกนี้จะ
คล้ายกับเกาหลีใต้
ส่วนนิยายของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ก็เต็มไปด้วยเรื่องราว
เกี่ยวกับการย้อนอดีต อย่างไรก็ตาม ฝั่งญี่ปุ่นอาจจะแย่กว่า
สักหน่อย คนหนุ่มสาวชาวญี่ปุ่นคิดว่ามันไม่มีความหวัง
เมื่อย้อนกลับไปยังอดีต
ผมสงสัย “ไม่ใช่ว่ามันจะสนุกเหรอเมื่อมันยาก?”
“ฮะ?”
“นี่คือสิ่งที่ฉันชอบ”
“นายก าลังสนุก”
ซูซูกิตัดพุ่มไม้เตี้ยๆ และคิดอะไรได้ในทันใด “ฉันนึก
ออกแล้ว พวกเรามีคนเขียนมังงะอยู่ในฝั่งของพวกเรา คน
ที่ชื่ออาซูกะ เร็น…”
อาซูกะ เร็น
“…คนๆ นั้นก็พูดอะไรที่คล้ายกันกับคิมซัง เรื่องราวคงไม่
สนุกถ้ามันง่ายเกินไป”
“ตอนนี้คนๆ นั้น…”
“โอ้ พวกเรามาถึงแล้ว”
ลานโล่งๆ ขนาดเล็กปรากฏขึ้นใจกลางของป่า บางทีนี่
อาจเป็นฐานหลักของชาวญี่ปุ่นที่มาถึงก่อน ยังไงก็เถอะ
มันมีอะไรแปลกๆ อยู่
[คุณเข้าสู่อาณานิคมของคนอื่น]
[สภาพร่างกายของคุณตรงตามข้อก าหนดของอาณานิคม]
[ผลของอาณานิคมจะลดค่าสถานะโดยรวมของคุณ]
การแสดงออกของซูซูกิที่มีต่อผมเปลี่ยนไป เขาถาม “นาย
บอกว่าเรื่องยากๆ มันดีกว่าใช่ไหม?”
คนญี่ปุ่นหลายสิบคนพร้อมอาวุธโผล่ออกมาจากพุ่มไม้
“ดี งั้นฉันจะท าให้มันเป็นแบบนั้นเอง”
ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจากการทรยศที่ไม่คาดคิด
เดิมทีซูซูกิเป็นคนแบบนี้งั้นเหรอ?
[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ชื่อ: ซูซูกิ ทัตสึยะ
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: คนสองหน้า (หายาก)
สปอนเซอร์: ดาบเงียบ
+
เข้าใจละ นี่คือแอตทริบิวต์ของเขา ผมบกพร่องไปจริงๆ
ไม่ว่ายังไงก็ตาม หนทางเอาชีวิตรอดก็เป็นนิยายที่ไม่อาจ
จบได้ มันมีกี่คนกันที่มีบทสรุปภายในไม่กี่หน้า?
ยังไงก็เถอะ ผลของ ‘อาณานิคม’ ก็ถูกเปิดใช้งานแล้ว
ดังนั้นมันจึงดูเหมือนว่าราชาของพื้นที่นี้จะไม่ใช่ ‘งู’ เขารู้
ว่าผมเป็นคนเกาหลีและจงใจลากผมมาที่นี่…
“นายพาไอ้เกามาสินะ”
ซามูไรคนหนึ่งที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้พูดออกมาและซูซู
กิก็โค้งหัวลง ซามูไรถาม “นายมาจากกลุ่มที่สาม นายเป็น
ส่วนหนึ่งของกลุ่มนายกฯ รึเปล่า?”
“ไม่…”
“นี่เป็นเครื่องบรรณาการงั้นเหรอ?”
“ครับ”
“นายชื่ออะไร?”
“ซูซูกิ ทัตสึยะ”
“เข้าใจแล้ว เยี่ยมมากซูซูกิ จากนี้ไป นายจะอยู่ในกลุ่มของ
พวกเรา”
นายกฯ…
สิ่งต่างๆ แย่ลงไปอีก เท่าที่ผมรู้ มีอวตารชาวญี่ปุ่นแค่คน
เดียวเท่านั้นที่ถูกเรียกว่า ‘นายกฯ’ เขาคือหนึ่งในศัตรูที่ผม
ต้องระวังมากที่สุดนอกเหนือไปจาก ‘งู’ ที่ผมต้องจัดการ
มันเป็นเพราะความสามารถของเขามีอิทธิพลเป็นอย่าง
มากต่อชาวเกาหลี
ซามูไรก้าวมาข้างหน้าและพูด เขาไม่ใช่นายกฯ “ทาสของ
จักรวรรดิญี่ปุ่นอันเกรียงไกรได้เหยียบย่างเข้าสู่อาณานิคม
แล้ว”
ผมจับด้ามของศรัทธาไม่แตกสลายและประกาศออกไป
“ถ้านายโจมตีฉันในตอนนี้ การเปลี่ยนร่างเป็นคนจิ๋วจะ
เริ่มต้นขึ้น”
“พวกเราจะไม่โจมตีนาย นายต่างหากที่จะโจมตีพวกเรา”
“ท าไมฉันต้องท าแบบนั้นด้วย?”
“มิฉะนั้น เพื่อนของนายจะต้องตาย”
อะไรนะ?
“ทกจา… ฉันขอโทษ”
ผมมองไปยังเสียงนั้นและเห็นคนจิ๋วสี่คนที่ยืนเคียงข้างกัน
อยู่ พูดให้ถูก พวกเขาได้กลายร่างเป็นคนจิ๋ว
ลีฮุนซึง ลีกิลยัง ลีจีฮเย… และสุดท้าย คุณยายหมายเลข
406 ที่ก าลังยิ้มอยู่
ซามูไรวางดาบของเขาไว้ที่ล าคอของลีฮุนซึง “นายเข้าใจ
สถานการณ์รึยัง?”
ผมอดหัวเราะไม่ได้ โดยปกติแล้วนี่คงเป็นสถานการณ์
ร้ายแรง แต่ผมกลับดีใจซะอีก ตามที่คาดไว้ สหายของผม
ท าร้ายชาวญี่ปุ่นและกลายเป็นคนจิ๋ว
ชินยูซองถาม
– คุณลุง พวกเราควรท ายังไงดี?
อะไรอีก?
[ล่า ‘คนจิ๋ว’ ใน 10 นาที่ มิฉะนั้นการถ่ายทอดสดดวงดาว
จะตัดสินว่าคุณไม่มีความตั้งใจที่จะท ากิจกรรมภัย
พิบัติ…]
เวลาจัดการกับงูผิดเพี้ยนไปแล้ว งั้น… อืม เป้าหมายใหม่ก็
ไม่ได้ต่างกันนัก
“มาสิ ไอ้เกา”
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและถอนหายใจออกมา จากนั้น
ดวงดาวก็ส่องแสงใส่ผมราวกับว่าพวกเขาก าลังรออยู่
[กลุ่มดาวทั้งหมดในคาบสมุทรเกาหลีก าลังมองมาที่คุณ]
ช่วยไม่ได้ ถ้าพวกเขาแสดงความเกลียดชังเช่นนั้น…
[กลุ่มดาวในคาบสมุทรเกาหลีทั้งหมดโกรธแค้นต่อความ
โหดร้ายของญี่ปุ่น!]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มที่มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาหนึ่งก าลังรอให้
คุณเรียกหา]
มันก็เหมาะสมแล้วที่ผมจะลงทัณฑ์อีกฝ่าย
(จบตอน)
YOU MAY ALSO LIKE
