มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 124 – สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (5)

ยามาโมโตะถูกฆ่าตายด้วยกระสุนสามนัดเท่านั้น ควันสี
ขาวโผล่ออกมาจากปลายนิ้วของลีบ๊กซุนราวกับว่าเธอ
เป็นคาวบอยตะวันตก เธอเป็นคุณยายที่แกร่งมาก

[ภัยพิบัติแห่งเกียรติยศถูกสังหาร]

[ภัยพิบัติชื่อว่า ‘อาณานิคม’ ได้หายไป]

[คุณได้รับ 5,000 เหรียญ]

[ผู้มีส่วนร่วมหลัก: ลีบ๊กซุน, คิมทกจา]

เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ผมไม่ได้จัดการกับงู แต่การล่านายกฯ
ได้ก็ไม่เลว การไม่มีนายกฯ จะส่งผลต่อความก้าวหน้า
ของกองทัพญี่ปุ่น ค่าตอบแทนก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

[กลุ่มดาวบางกลุ่มต่อต้านความรู้สึกชาตินิยมที่มากเกินไป
ของคุณ]

มีกลุ่มดาวจ านวนมากที่บ่นเกี่ยวกับสถานการณ์ของผม
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ชาวชาตินิยมบนคาบสมุทรเกาหลีมอบ
เหรียญให้กับผม ถ้าผมต้องการขายเรื่อง มันก็ดีกว่าที่จะ
ขายในราคาที่แพง

[กลุ่มดาวจ านวนมากในคาบสมุทรเกาหลีเป็นก าลังใจ
ให้กับคุณ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 10,000 เหรียญ]

อันที่จริง มันมีกลุ่มดาวที่ยังไม่ลืมวันคืนเก่าๆ อวตารชาว
ญี่ปุ่นที่ก าลังสับสนวิ่งไปหายามาโมโตะ แต่มันก็สาย
เกินไปแล้ว…

“ท-ท่านนายกฯ!”

ในระหว่างนั้น ผมก็วิ่งไปหาลีบ๊กซุนที่อยู่ห่างออกไป
หลายสิบเมตร ร่างกายของลีบ๊กซุนหดตัวลงอย่างลดเร็ว

[ตัวละคร ‘ลีบ๊กซุน’ ได้ละทิ้งสิทธิ์ของเธอในฐานะภัย
พิบัติ]

[โดเกบิแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวเห็นพฤติกรรมของ
ลีบ๊กซุนที่ขัดต่อสถานการณ์]

[การเปลี่ยนเป็นคนจิ๋วเริ่มต้นขึ้น]

ลีบ๊กซุนมีสีหน้าอ่อนล้า แต่มันก็ดูเหมือนว่าจะเป็นผลมา
จากการใช้กระสุนสามนัด อักขระของกลุ่มดาวบางกลุ่ม
จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อร่างกายและจิตใจของผู้ใช้
อย่างรุนแรง ดังนั้นเธอจึงหมดแรงไปเมื่อเธอใช้อักขระ
นั้น

“พ่อหนุ่ม แบกฉันไปด้วย”

“ใส่เสื้อผ้าในกระเป๋าของผมก่อน”

มันมีเสื้อผ้าสองสามชิ้นที่ผมเก็บไว้เพื่อช่วยคนจิ๋ว ผมวาง
คุณยายลงไปในกระเป๋าด้านซ้าย และลีจีฮเยก็ช่วยเธอ
แต่งตัว

[วิถีแห่งสายลม LV.8 ถูกเปิดใช้งาน]

เวลาที่เหลือส าหรับบุ๊คมาร์คคือ 10 นาที่ ในตอนนี้ผมต้อง
ออกจากพื้นที่ป่าใน 10 นาที่

“นายกฯ ตายแล้ว!”

“หยุดพวกเขา!”

คนญี่ปุ่นโกรธมาก

[คุณได้รับบทลงโทษของสถานการณ์ครั้งที่สอง]

[ล่า ‘คนจิ๋ว’ ใน 5 นาที่ มิฉะนั้น การถ่ายทอดสดดวงดาว
จะตัดสินว่าคุณไม่มีความตั้งใจในการท ากิจกรรมของภัย
พิบัติ…]

บัดซบ เหลือเวลาอีก 5 นาที่ แทนที่จะเป็น 10 นาที่ เวลา
สั้นเกินไป

“พาฉันไปกับนายด้วย!”

สาวญี่ปุ่นในกรงที่ยามาโมโตะท าหล่นไว้เมื่อเขาตาย
ตะโกนออกมา

“ได้โปรด! ได้โปรด!”

…อาซูกะ เร็น ผมไม่ลังเลเลย ผมตั้งใจจะพาเธอไปกับผม
ตั้งแต่แรก ผมกระโจนไปข้างหน้าราวกับลมพายุและวาง
เธอไว้บนมือหลังจากทุบกรงแล้ว

“ขอบคุณนะ! ขอบคุณจริงๆ…”

ผมข้ามค าทักทายและเกร็งกล้ามเนื้อขาทั้งสองข้าง “จับไว้
แน่นๆ”

ผมใช้พลังเวทมนตร์ทั้งหมด สายลมแยกออกจากกันและ
‘เส้นทาง’ ที่รวดเร็วที่สุดก็ปรากฏขึ้น แรงลมโอบ
ล้อมรอบขาของผมเพื่อจับการเคลื่อนไหวที่แม่นย าของ
กล้ามเนื้อและสร้างความเร็วที่เหมาะสม

การตั้งอาณานิคมหายไปแล้ว และมันก็ง่ายขึ้นที่ผมจะวิ่ง
ออกไป อย่างไรก็ตาม ค่าสถานะของผมก็ลดลงครึ่งหนึ่ง
และความเร็วก็ยังไม่น่าพอใจนัก อย่างไรก็ตาม ผมก็
สามารถเข้าถึงควมเร็วระดับนี้ได้ด้วย AGI LV.30 วิถีแห่ง
สายลมเป็นสกิลที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง

เร็นบอกกับผม “นายรวดเร็วจริงๆ ความเร็วนี้พอๆ กับคา
ราสุจากญี่ปุ่นเลย”

คาราสุน่าจะหมายถึงเท็งงู ‘คาราสุ”

“ฉันจะเร็วขึ้นอีกถ้าฉันมีพลังมากกว่านี้”

“นายรู้จักคาราสุไหม?”

“มันคือสัตว์ประหลาดคลาสสิกจากญี่ปุ่น”

ผมควรที่จะเร็วกว่าคาราสุเท็งงูด้วยวิถีแห่งสายลม แต่
ตอนนี้ไม่ใช่เวลา นอกจากนี้ ผมไม่อาจพูดได้ว่าวิถีแห่ง
สายลมเป็นสกิลของผม บุ๊คมาร์คมีเวลาที่จ ากัด

“ฆ่าเขาซะ! ไม่ว่าพวกเราจะกลายเป็นคนจิ๋วก็ตาม!”

“พวกเราจะดูแลคนจิ๋วที่ฆ่าพวกมันเอง!”

ชาวญี่ปุ่นไม่ลังเลอีกแล้ว

“แก้แค้นให้กับนายกฯ!”

ดาบหลายเล่มเฉียดไหล่ของผมไป มันอันตราย แต่แล้วภูมิ
ประเทศที่อยู่เบื้องหน้าผมก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้รอบข้าง
บิดตัวไปมาและก่อรูปเป็นเส้นทางของป่า รูปร่างของป่า
ก าลังเปลี่ยนแปลงไป

ผมคิดว่ามันคือเวทมนตร์ แต่เร็นก็บอกกับผม “มันเป็น
กลางคืน ระวัง!”

ผมยังจ าได้ถึงการเอ่ยถึงมันในหนทางเอาชีวิตรอด พื้นที่
ป่าของดินแดนแห่งสันติจะเปลี่ยนไปในเวลากลางคืน

มันคือเขาวงกตในขณะที่ผืนป่ากลายเป็นท้องของมอน
สเตอร์ยักษ์ น ้าย่อยที่เหนียวโผล่ออกมาทุกที่ที่ผมเดินผ่าน
เหตุผลที่คนจิ๋วในดินแดนแห่งสันติไม่เข้ามาในป่านี้
เพราะจะไม่มีใครได้ออกไปในยามราตรี

“จับเขา!”

“อ๊ากกก!”

ป่าอ าพรางเริ่มต้นขึ้น และชาวญี่ปุ่นที่ก าลังไล่ตามผมก็ดู
เหมือนจะหลงทางไป แน่นอนว่าภัยพิบัติใหญ่ไม่อาจถูก
ย่อยสลายได้โดยป่า แต่มันก็มีเวลาเพียงพอแล้ว

[ล่า ‘คนจิ๋ว’ ใน 3 นาที]

ผมพยายามเต็มที่แล้ว แต่ป่าที่เหมือนกับเขาวงกตได้ท าให้
การรับรู้ทิศทางของผมเป็นอัมพาต มันไม่มีวิธีที่จะหนี
ออกไปจากป่าในยามค ่าคืนที่ถูกเขียนไว้ในหนทางเอา
ชีวิตรอด กลับกัน…

“ทางนี้!”

มันถูกเขียนไว้ในหนทางเอาชีวิตรอดว่า

「บุคคลแรกที่ท าได้ในดินแดนแห่งสันติคืออาซูกะ เร็น
」

ผมท าตามค าแนะน าของอาซูกะ เร็น

“วิ่งไปทางขวาที่ต้นไม้ต้นนั้น!”

“สาวญี่ปุ่น เธอรู้ทางเหรอ?”

ลีบ๊กซุนถามด้วยภาษาญี่ปุ่นที่คล่องแคล่ว และเร็นก็ตอบ
กลับมาด้วยความลังเล “ฉันรู้จักป่านี้ดี”

“ฮุฮุ มันเป็นสกิลที่เกี่ยวข้องกันเหรอ?”

“…ใช่”

ผมรู้ว่าเร็นก าลังโกหก เธอไม่สามารถน าทางในป่านี้ได้
เพราะสกิลค้นหาเส้นทาง บางทีตราบใดที่มีดินแดนแห่ง
สันติเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอก็จะเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับมัน
มากพอๆ กับที่ผมเชี่ยวชาญในหนทางเอาชีวิตรอด บางที
นี่อาจเป็นสาเหตุที่คนญี่ปุ่นเก็บเธอไว้

ผมจับเร็นไว้และใช้วิถีแห่งสายลมในระดับสูงสุด ผมวิ่ง
สุดก าลัง แต่เวลาที่จ ากัดก็เร็วยิ่งกว่า

[ล่า ‘คนจิ๋ว’ ใน 1 นาที]

อีกนิด อีกแค่นิดเดียว

“จับเขา!”

“พวกเราต้องจับเขาไว้!”

จ านวนคนญี่ปุ่นที่ไล่ตามผมลดลงอย่างรวดเร็วเนื่องจาก
เส้นทางที่ซับซ้อน

“เกือบแล้ว!”

ในที่สุดผมก็มาถึงจุดสิ้นสุดของเขตป่า

[คุณไม่สามารถตามล่าคนจิ๋วได้ภายในเวลาที่ก าหนด]

[โดเกบิแห่งการถ่ายทอดสดดวงดาวตัดสินว่าคุณไม่ท า
ตามกิจกรรมภัยพิบัติ]

[คุณได้รับบทลงโทษของสถานการณ์ครั้งที่สาม]

[การเปลี่ยนร่างเป็นคนจิ๋วเริ่มต้นขึ้น]

บัดซบ

“อยู่ห่างๆ ฉันไว้!”

สมาชิกปาร์ตี้สังเกตเห็นบางสิ่งกับเสียงตะโกนของผม
และถอยห่างออกไปจากร่างกายของผม มันเหมือนกับว่า
ร่างกายของผมถูกปั่นในเครื่องคั้นน ้า พลังหายไปจาก
ร่างกายของผมและมีเสียงฟ้าผ่าอยู่ในหูของผม

ผมกะพริบตาอีกครั้งและระดับสายตาของผมก็เกือบจะอยู่
ที่พื้น นี่เป็นความรู้สึกของคนจิ๋ว โชคดีที่เสื้อผ้าของผมหด
ตามมา ผมไม่ได้เสียไอเท็มอะไรไปเพราะผมเก็บพวกมัน
ไว้ในมิติย่อย รวมทั้งศรัทธาไม่แตกสลายด้วย ปัญหาก็คือ
เมื่อผมเอาพวกมันออกมาอีกครั้ง…

“คุณลุง โอเคไหม?”

ผมพยักหน้าให้กับสมาชิกปาร์ตี้และพูดกับเร็นที่ก าลัง
มองผมจากระยะไกล “อาซูกะ เร็น”

“…ฉันแนะน าตัวเองไปแล้วเหรอ?”

“มีคนญี่ป่นอีกคนบอกชื่อของเธอให้ฉันฟัง ฉันอยากจะ
ขอให้เธอพาสมาชิกปาร์ตี้ของฉันไปยังปราสาทเวโรนิก้า”

ดวงตาของเร็นเบิกกว้างขึ้นกับค าพูดของผม เธอสงสัยว่า
ผมรู้จักชื่อของสถานที่ในดินแดนแห่งสันติได้อย่างไร

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ขอล่ะ ฉันจะหยุดพวกเขาที่นี่เอง”

“เข้าใจแล้ว”

มันมีเสียงของชาวญี่ปุ่นที่ก าลังหายใจมาจากระยะไกล
สามคนนั้นไล่ล่าผมมาจนสุดทาง พวกเขามีความสูงที่
แตกต่างกัน แต่ในเวลานี้ พวกเขาก็ดูราวกับสัตว์
ประหลาด

“บัดซบ ไอ้เกา!”

ถ้ามีแค่คนเดียว สมาชิกปาร์ตี้อาจจะจัดการกับคนพวกนี้
ได้ถ้าร่วมมือกัน แต่สามคน…

มันยังไม่แน่ด้วยซ ้าว่าพวกเราจะสามารถจัดการกับคน
พวกนี้ได้แม้ว่าจะใช้พลังเต็มที่ ลีฮุนซึงกล่าว “พวกเราทิ้ง
นายไว้คนเดียวไม่ได้”

“นายต้องไปเพื่อให้รอดกันทุกคน ฉันมีทางหนีอยู่ถ้าฉัน
อยู่คนเดียว”

ชาวญี่ปุ่นฝ่าฟันผ่านป่าวงกตและยิ้มอย่างโหดเหี้ยมให้กับ
พวกเรา

“ฉันจะเหยียบพวกแกให้เหมือนกับแมลงเลย”

ผมดูพวกเขาที่ก าลังเข้ามาใกล้และตะโกนออกมา “กิล
ยัง!”

ลีกิลยังพยักหน้าด้วยความเข้าใจ แมลงตัวเล็กๆ ก าลังบิน
มาทางนี้

“ไว้เจอกันนะ”

เหล่าแมลงเริ่มแบกสมาชิกกลุ่มไว้บนหลัง ด้วยความเร็ว
ของแมลง มันอาจสร้างระยะห่างได้บ้างถ้าผมซื้อเวลาได้

“เดี๋ยวก่อน! คุณลุง!” ชินยูซองตะโกนออกมาในขณะที่
ดาบซามูไรพุ่งเข้ามาใส่ผม

ดาบแทงลงมาที่พื้นข้างๆ ผม มันมีคลื่นพลังเวทมนตร์อยู่
และผมก็กลิ้งตัวไปโดยอัตโนมัติ มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่
อะไรถ้าผมเป็นมนุษย์ แต่ในตอนนี้แม้แต่ขอบดาบก็
อันตรายแล้วส าหรับผม บางทีผมอาจจะถูกตัดเป็นสอง
ท่อนได้อย่างง่ายๆ เลย

“ตายซะ!”

ผมมีแผนที่จะจัดการกับนายกฯ ด้วยลีบ๊กซุน แต่ในตอนนี้
ผมกลับไม่มีแผนอะไรเลย ผมท าได้เพียงแค่ซื้อเวลาด้วย
การวิ่งเข้าไปในป่าวงกตอีกครั้งหรือไม่ก็…

“ฉันจะฆ่ามันเอง ไล่ตามคนที่เหลือไป!”

ชาวญี่ปุ่นสองคนพยักหน้าและไล่ตามคนที่อยู่บนแมลง
ไป ผมไม่อาจปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้

[อักขระ ‘เขตปลอดความรุนแรง LV.1’ ถูกเปิดใช้งาน]

คนญี่ปุ่นหยุดลง

“บัดซบ อีกแล้ว…!”

ชาวญี่ปุ่นที่ตัวแข็งไปหันกลับมามองผมด้วยความโมโห

พลังเวทมนตร์ของผมลดลงมากเนื่องจากการกลายร่าง
เป็นคนจิ๋ว และมันก็ต้องใช้พลังเวทมนตร์เป็นจ านวนมาก
ในการสะกัดคนแค่สามคนไว้ หัวของผมเจ็บและมีเลือด
ไหลออกมาจากจมูก

[กลุ่มดาว ‘นักกิจกรรมอิสระแห่งชาติ’ อวยพรให้กับคุณ]

พร้อมกับข้อความ พลังเวทมนตร์ที่จ าเป็นต้องใช้ใน
อักขระลดลง และร่างกายของผมก็รู้สึกสบายขึ้น ผมได้
ยินเสียงของกลุ่มดาวอยู่ในหัวของผม

[เด็กน้อย นี่คือครั้งเดียวที่ข้าจะตอบรับต่อเสียงเรียก]

“ขอบคุณ ผู้พลีชีพ”

[ประวัติศาสตร์ถูกบันทึกไว้เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดซ ้า
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่ท าซ ้าในอดีตเพื่อ
ความส าเร็จของส่วนบุคคล]

กลุ่มดาวดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าผมใช้เธอในการก ากับ
คนอื่นมากเกินไป ผมใช้เขตปลอดความรุนแรงเพื่อความ

รุนแรง และกลุ่มดาวก็เริ่มโกรธขึ้นมา ผมพยักหน้าและ
มองไปรอบๆ ด้วยความประหม่า

[เขตปลอดความรุนแรงเหลือเวลา 30 วินาที]

เมื่อเขตปลอดความรุนแรงสิ้นสุดลง ผมจะต้องวิ่งไปทาง
ป่าด้วยพลังทั้งหมดของผม

ดาบเต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์อันรุนแรงและมุ่งมั่นที่จะ
ตัดผมเป็นสองส่วน ผมอาจจะไม่ตายที่นี่ แต่ผมคงจะ
บาดเจ็บสาหัสถ้าผมท าอะไรผิดพลาดไป

15 วินาที, 14 วินาที, 13 วินาที…

จากนั้นผมก็ได้ยินข้อความที่น่าสงสัย

[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งการป้องกัน’ เวทนาต่อสภาพของคุณ]

…ฮะ? ในทันทีที่ผมได้ยินชื่อของกลุ่มดาวที่คุ้นเคย มันก็มี
เสียงแปลกๆ และเสียงกระสุนดังออกมา

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ เปิดใช้งาน ‘ปราการติดอาวุธ LV.1’]

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

(จบตอน)