มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 128 – เหล่าผู้เผชิญหน้ากับเทพเจ้า (3)

ก าแพงสูงของเวโรนิก้า เหล่ายักษ์เต็มอยู่ทั่วที่ราบเบื้องล่าง
ดินแดนสูง พวกเขาเคยเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้คือภัยพิบัติ กงพิล
ดูค ารามออกมาในขณะที่ป้อมปราการทั้งหมดบนปราสาทยิง
ออกมา “ไอ้ระย าเอ้ย นี่คือดินแดนของฉัน!”
มันมีคนญี่ปุ่นประมาณ 50 คนที่ก าลังวิ่งผ่านที่ราบ ระดับความ
แข็งแกร่งนี้หมายความว่าภัยพิบัติของดินแดนแห่งสันติ
มากกว่าครึ่งได้มารวมตัวกัน
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
“ไสหัวไปซะ―!” กงพิลดูอารมณ์เสียเล็กน้อยในขณะที่เขายิง
ปืน เขาไม่รู้ว่าเขาเข้าสู่สถานการณ์นี้ได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม
ลีจีฮเยก็คิดว่ามีผลพวงของการที่คิมทกจาท าลายโซนสีเขียวอยู่
ลีจีฮเยเฝ้าดูกองทัพที่ยิ่งใหญ่ของภัยพิบัติ และนิ้วมือของเธอก็
สั่นไหว “บ้าเอ้ย ขอให้มีทะเลสาบสักหน่อยเถอะ…”

“ลุยกันให้เต็มที่เถอะ”
ลีฮุนซึงเดินมาจากจุดชมวิวและมายืนอยู่ข้างๆ ลีจีฮเย ลีจีฮเย
หันกลับไปและเห็นลีบ๊กซุน ดวงตาของลีจีฮเยเปล่งประกาย
“คุณยาย หนูขอยืมพลังของผู้สนับสนุนของยายหน่อยได้
ไหม?”
“ฮุฮุ เธอต้องการให้บรรพบุรุษของฉันรับใช้ต่อไปอีกเหรอ?”
“อ่า นี่เป็นเรื่องจริง… ลุงทหาร กลุ่มของพี่ฮีวอนยังไม่มาอีก
เหรอ?”
ลีฮุนซึงพยักหน้าอย่างรุนแรง “ยังไม่มีข่าวของกลุ่มต่อไปเลย
ก่อนที่เขาจะจากไป ทกจาบอกว่าพวกเขาก าลังจะไปท า
สถานการณ์โบนัส…”
“บ้าเอ้ย งั้นพวกเราต้องหยุดคนพวกนี้”
จากนั้นเงาสลัวก็ปรากฏขึ้นเหนือพวกเขาบนน่านฟ้า ลีจีฮเย
พบว่ามันเป็นแมลงเล็กๆ ที่เต็มอยู่ทั่วน่านฟ้าและรู้สึกตื่นกลัว

“อ๊าก!”
มันมีมอนสเตอร์ที่บินได้หลายชนิดผสมอยู่ด้วย ลีกิลยังและชินยู
ซองได้เตรียมกองทัพแมลงและมอนสเตอร์ได้ส าเร็จ ลีกิลยัง
ก าลังนั่งอยู่บนหลังแมลงที่คล้ายตัวต่อและโบกมือของเขา
ในขณะเดียวกัน ภัยพิบัติก็มาถึงปราสาทและเริ่มพังก าแพง
ลีฮุนซึงพูดด้วยน้ าเสียงตึงเครียด “…พวกมันมาแล้ว”
การล้อมเต็มก าลังเริ่มต้นขึ้น
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
ด้านหนึ่ง กงพิลดูได้ยิงกระสุนออกไป ในขณะที่อีกด้าน คนจิ๋วก็
ตะโกนออกมา
“สู้!”
“เพื่อเวโรนิก้า!”

เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วปราสาทในขณะที่ก าแพงค่อยๆ พังลง
จากการเตะของภัยพิบัติ ในตอนนี้ค าว่า ‘ภัยพิบัติ’ ดูเหมือนจะ
เหมาะสมกับมนุษย์เหล่านั้นจริงๆ
‘ฉันจะเป็นอย่างนั้นไหมนะถ้าฉันเลือกที่จะกลายเป็นภัยพิบัติ?’
ลีจีฮเยนึกถึงค าพูดของคิมทกจาและเม้มปากของเธอ ค าตอบก็
ยังไม่ชัด
ปาร์ตี้รับมือได้ดีกว่าที่คาดไว้
มันมีปืนของกงพิลดูและทุบขุนเขาของลีฮุนซึงที่สามารถโจมตี
ภัยพิบัติได้อย่างมีประสิทธิภาพ แมลงและมอนสเตอร์จ านวน
มากก็ซื้อเวลาได้เช่นกัน
ในอัตรานี้ พวกเขาอาจจะสามารถปกป้องปราสาทได้ นี่คือสิ่งที่
ลีจีฮเยคิดจนกระทั่งมีเมฆด าปกคลุมเส้นขอบฟ้า
“อะไรน่ะ?” ลีจีฮเยสงสัยในสายตาของเธอ
[ราชาแห่งภัยพิบัติได้รับเอฟเฟกต์บัฟสถานการณ์]

[ข้อจ ากัดความเป็นไปได้บางส่วนของกลุ่มดาว ‘ราชาแปด
เศียร’ ถูกยกระดับขึ้น]
“บ้าเอ้ย พวกเราจะชนะได้ยังไงเนี่ย?”
บางสิ่งที่มีขนาดพอๆ กับป้อมปราการใหญ่ก าลังเคลื่อนมาทาง
นี้ มันมีแปดหัวและหนึ่งหาง
‘ลุง! รีบมาเร็วๆ เข้า!’
ลีจีฮเยกรีดร้องอยู่ภายในใจ
***
พวกเราออกจากดินแดนของเคียร์อีออสและเคลื่อนที่ผ่านเขต
หินไปยังพื้นที่ราบ
เร็นพูดออกมา “ฉันคิดว่าราชาแปดเศียรเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว
ฉันไม่รู้สึกถึงการเรียกของเขาในพื้นที่นี้เลย”
“เร็น เธอโอเคไหม?”

“ฉันสามารถต้านทานมันได้ในระดับหนึ่งซึ่งต้องขอบคุณ
ผู้สนับสนุนของฉัน อย่างไรก็ตาม อวตารที่มีผู้สนับสนุนไม่
แข็งแกร่งนักคงจะไปรวมตัวกัน ณ ที่ราบแล้ว”
ในกรณีของบัลลังก์หนึ่งเดียว มันมีความแตกต่างในความ
เข้มข้นของค าสั่งที่ขึ้นอยู่กับระยะทาง มันไม่มีอะไรสมบูรณ์
แบบในการถ่ายทอดสดดวงดาว แม้ว่ามันจะมีคุณสมบัติที่
‘เด็ดขาด’ ก็ตาม
ระหว่างทาง พวกเราพบศพของคนจิ๋ว เร็นพูดด้วยสีหน้าขื่นขม
“…ไม่ใช่ทุกคนในญี่ปุ่นที่จะเลือกเป็นภัยพิบัติ”
“ฉันรู้”
ผมได้อ่านต้นฉบับมาแล้ว ดังนั้นผมจึงสามารถพูดมันออกไปได้
นอกเหนือจากเร็น มันมีชาวญี่ปุ่นที่กลายเป็น ‘คนจิ๋ว’ เพราะ
ไม่อาจมองดูพวกเขาตายได้หรือไม่ก็เลือกซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสัก
แห่งในโลกใบนี้

“อันที่จริง ฉันก็ไม่คิดว่าคนญี่ปุ่นที่เลือกเป็นภัยพิบัติจะเลว
พวกเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา”
ในนิยายต้นฉบับ อวตารชาวญี่ปุ่นจ านวนหนึ่งก็ได้เลือกเป็นภัย
พิบัติ นี่อาจเป็นทางเลือกปกติส าหรับมนุษย์ธรรมดา ฮันซูยอง
เองก็เห็นด้วย
“พูดตามตรงนะ ฉันก็ไม่ได้เลือกที่จะเป็นคนจิ๋ว คิมทกจาเองก็
ไม่ได้เลือกทางเลือกนี้เพราะอยากจะปกป้องคนจิ๋ว”
ค าพูดของฮันซูยองนั้นคมมาก
[กลุ่มดาวของดาวเคราะห์ขนาดเล็กก าลังมองมาที่คุณด้วย
สายตาที่เจ็บปวด]
มันไม่ส าคัญว่าเพื่อคนจิ๋วหรือภัยพิบัติ ในท้ายที่สุด การต่อสู้นี้ก็
เป็นแค่การแสดง
ผู้คนเริ่มหมกมุ่นอยู่กับบทบาทและลืมความจริงข้อนี้ไป พวก
เขาขายชีวิตของตนเพื่อเงิน จากนั้น เงินนั้นก็จะถูกน าไปใช้เพื่อ
ซื้อเรื่องราวอื่นๆ บางทีมนุษย์อาจใช้ชีวิตแบบนี้มาเสมอ

จากนั้นออร่าขนาดใหญ่ก็พุ่งขึ้นมาจากเขตหิน มันค่อนข้างไกล
แต่ผมยังรู้สึกได้ถึงออร่าที่น่ากลัวจากที่นี่
“เคียร์อีออสรู้ตัวแล้ว เร็วเข้า”
ผมหนีไปหลังจากขอให้เขาสอนผม ผมคงจะต้องเจ็บหนักแน่ถ้า
ผมถูกจับได้ พวกเราวิ่งข้ามที่ราบไปยังทิศทางของเวโรนิก้า
ในระหว่างการวิ่ง เร็นก็มักจะมองย้อนกลับไปยังเขตหินอยู่
บ่อยๆ ฮันซูยองเหลือบมองเร็นและถาม “เธอเสียใจเหรอ?”
“ฮะ? ไม่หนิ”
“เธอไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ เหรอ? มันน่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอได้
เห็นตัวละคนที่เธอสร้างขึ้น”
“…ใช่”
“นอกจากนี้เขายังหล่อด้วย”
ผมไม่ได้พูดมันเมื่อก่อนหน้านี้ แต่เคียร์อีออสนั้นหล่อมาก ใน
หนทางเอาชีวิตรอด คนหล่อๆ มักถูกอธิบายว่า ‘เทียบได้กับยู

จงฮยอค’ และนี่ก็เป็นวิธีการอันสมบูรณ์แบบในการอธิบาย
เคียร์อีออส
ปัญหาก็คือความสูงและอารมณ์ของเขา…
มันรู้สึกอย่างไรที่ได้เห็นคนที่ตัวเองสร้างขึ้นก าลังหายใจและพูด
อยู่? ถ้าผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอดมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง งั้น
เขาก็คงจะรู้สึกคล้ายกันนี้เมื่อได้มองไปยังยูจงฮยอค?
เร็นพูดกับผม “อ่า ใช่ ทกจา ฉันมีค าถาม”
“ฮะ”
“นายท าให้เคียร์อีออสชอบได้ยังไง?”
“ชอบ?”
“ฉันรู้สึกว่าเคียร์อีออสชอบทกจานะ”
“…ฮะ?”
“เคียร์อีออสโกรธเมื่อเขาชอบใครสักคน”

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังฟังอยู่]
นั่นท าให้ผมนึกขึ้นมาได้ เคียร์อีออสปฏิบัติต่อผมอย่างดีแม้ว่า
ผมจะไม่มีความสามารถ แม้ว่าทุกครั้งเขาจะต าหนิผมก็ตาม…
“ทกจา”
ผมมองกลับไปตามค าพูดของเร็น และการแสดงออกของผมก็
แข็งที่อไปพร้อมกับผู้หญิงทั้งสองคน ควันด าพุ่งขึ้นมาจาก
สถานที่ที่ผมก าลังมองดูอยู่ มันคือทิศทางของปราสาทเวโรนิก้า
พวกเราสบตากันและเริ่มวิ่ง
หลังจากนั้นไม่นาน สนามรบของปราสาทเวโรนิก้าก็ถูกเปิดเผย
ออกมา มันมีศพของมอนสเตอร์ที่ร่วงหล่นลงมารวมทั้งศพที่ถูก
เหยียบย่ าของคนจิ๋ว ผมยังเห็นคนที่ถูกขยี้หัวรวมอยู่ด้วย บางที
นี่อาจจะเป็นฝีมือของลีฮุนซึง
ในขณะที่พวกเขาเข้ามาใกล้ จ านวนศพของคนจิ๋วก็เพิ่มขึ้น
และร่างของอวตารชาวญี่ปุ่นก็ลดลง

ไม่มีทาง ผมไม่น่าจะมาสาย จากนั้นสักพัก พวกเราก็ได้เป็น
ประจักษ์พยานฉากอันน่าสะพรึงกลัว ณ ด้านหลังของ
พระราชวังที่พังทลาย
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
ปืนใหญ่ของกงพิลดูถูกยิงออกมา
โชคดีที่สมาชิกปาร์ตี้ทุกคนปลอดภัย ลีฮุนซึงบาดเจ็บสาหัสใน
ขณะที่ลีจีฮเยและเด็กๆ เหนื่อยล้า แต่พวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่
อย่างไรก็ตาม มันก็ตกอยู่ในอันตราย พวกเขาก าลังต่อสู้อยู่…
“บ้าเอ้ย!”
ฮันซูยองตะโกนออกมาและก้าวถอยมาหาผม
“อ๊า! อิซูมิ…”
เร็นส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดในขณะที่เธอจับขมับ
ของเธอและล้มลง ชาวญี่ปุ่น 20 คนรวมตัวอยู่รอบจุดๆ เดียว

ด้านหลังร่างกายของชายคนหนึ่งที่ม่านตาเปลี่ยนเป็นสีด า มันมี
เงาของมอนสเตอร์ขนาดใหญ่เข้าปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมด หัว
และหางของมันนั้นชวนให้นึกถึงขุนเขาสีแดงโลหิต ราชาแห่ง
ภัยพิบัติอยู่ในร่างที่คล่องตัว
ทันใดนั้นเอง หัวข้างหนึ่งก็โน้มลงมาที่คนจิ๋วที่อยู่ใกล้ๆ คนจิ๋ว
หน้าซีดด้วยความหวาดกลัว และงูก็ยิ้มให้กับเขา มันมีเสียง
เคี้ยวดังออกมาและเหลือเพียงแค่ส่วนล่างของคนจิ๋วเท่านั้นที่
เหลืออยู่
“ช-ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
เนื้อของคนจิ๋วถูกดูดเข้าปากของงูแดง ไม่มีใครสามารถหยุดมัน
ได้ คนจิ๋วทุกคน รวมทั้งปาร์ตี้ของผมในตอนนี้ ยืนนิ่งเหมือนกับ
หุ่นตั้งโชว์และเฝ้ามองภาพฉากนี้
ผมตระหนักได้ในไม่ช้า มันไม่ใช่เพราะปาร์ตี้ของผมต่อสู้อย่าง
หนักจนพวกเขาไม่เป็นอันตราย เหตุผลที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ก็
เป็นเพราะพวกเขาคืออาหารส าหรับกลุ่มดาวระดับเรื่องเล่า

ทุกครั้งที่ปากงูเปิดอ้าออก มันจะมีคนจิ๋วหายไป
[กลุ่มดาวของดาวเคราะห์ขนาดเล็กก าลังดิ้นรนด้วยความ
เจ็บปวด]
[กลุ่มดาวของดาวเคราะห์ขนาดเล็กก าลังกรีดร้อง]
ฮันซูยองพึมพ า “เชี่ย… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?”
หนึ่งในสามมหาวายร้ายของญี่ปุ่น บิดาแห่งชูเทนโดจิ สัตว์
ประหลาดในต านานผู้ควบคุมอุทกภัย สัตว์ประหลาดตัวนั้นคือ
‘ราชาแปดเศียร’ ยามาตะ โนะ โอโรจิ บางทีผมอาจจะถูกฟัน
ของมันฉีกเป็นชิ้นๆ ก็ได้ถ้าผมต่อสู้กับมัน
“อ-อย่าสู้ พวกเราไม่สามารถเอาชนะได้แน่ๆ” เร็นพึมพ า
และฮันซูยองก็เดินเข้ามาจับตัวผมไว้
“คิมทกจา พวกเราจะไม่ต่อสู้กับสิ่งนั้นใช่ไหม? หนีกันเถอะ ใช่
ไหม?”

ผมไม่ตอบ หัวยักษ์กวาดไปที่คนจิ๋วอีกครั้ง มันเป็นการ
เคลื่อนไหวธรรมดาราวกับการตักปลาออกจากตู้ปลา
ฮันซูยองเร่งผมต่อ “มันยังไม่สายเกินไป ในตอนนี้พวกเรา
สามารถช่วยพวกเด็กๆ ได้ รีบพาพวกเขาหนีไป…”
ครืน!
“อ๊า!”
“พวกเขาก าลังจะตาย!”
ผมส่ายหัว
“รออีกสักหน่อยนะ”
ถ้าผมเคลื่อนไหวในตอนนี้ ชายคนนั้นคงจะไม่เคลื่อนไหวแน่ๆ
อีกสักหน่อยนะ…
จากนั้นปากงูก็พุ่งมาทางลีจีฮเย บัดซบ ผมลุกขึ้นโดยอัตโนมัติ
และวิ่งไปข้างหน้า อย่างไรก็ตาม หัวของงูก็เร็วกว่าลีจีฮเย

ในขณะนั้นเอง มันก็มีสิ่งที่เคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าผม หัวงูข้าง
หนึ่งล้มลงกับพื้นพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องที่เจ็บปวด กลุ่มเมฆ
ฝุ่นยกตัวขึ้นและมองเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่บนหัวงู เขามองมา
ที่ผมด้วยสีหน้าอันเย็นชา “…คิมทกจา”
ใช่ ท าไมเขาถึงมาสายได้ตลอดนะ? ผมยิ้มให้กับเขา “นายมา
สายนะ ยูจงฮยอค”
เขากลายเป็นคนจิ๋วแบบผม แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่ง
จากยูจงฮยอค คนๆ นี้ก าลังถือมีดประดับสีม่วงมันวาวไว้อยู่
ตามที่คาดไว้ เขาได้มันมา
พวกเรามองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันหน้าไปหาภัย
พิบัติโดยพร้อมเพรียงกัน
[กลุ่มดาว ‘ราชาแปดเศียร’ เผยจิตสังหารต่อคุณ]
ยามาตะ โนะ โอโรจิถูกรบกวนเวลาอาหาร และร่างกายของมัน
ก็เริ่มบวมขึ้น
“อยู่ห่างๆ ไว้คิมทกจา ฉันจะจัดการกับมันเอง”

“ไม่ใช่เวลานี้”
ฉันก้าวไปหายูจงฮยอค
[สกิลเฉพาะตัว ‘บุ๊คมาร์ค’ สามารถใช้งานได้แล้ว]
ผมรู้สึกถึงพลังงานที่แข็งแกร่งในหัวใจของผม
“คราวนี้ ฉันต้องจัดการกับมัน”
ในสถานการณ์นี้ ผมจะท าลายหลักการผู้ไม่สังหารของผมที่
ทะนุถนอมมาโดยตลอด
(จบตอน)