มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 15 – เส้นทางแห่งการเสแสร้ง (1)

ฝนดาวตกกระหน ่าลงมาจากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
มันเป็นภาพที่ทุกๆ คนคงจะชื่นชม ยกเว้นยูจงฮยอค

「มันก าลังเริ่ม」

ฝนดาวตกคือลางบอกถึงการเริ่มต้นของสถานการณ์หลัก
ที่สาม ในตอนนี้กรุงโซลคงถูกท าลายไปทีละส่วนตาม
สถานการณ์ ยูจงฮยอคเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนที่เขาจะ
ก้มหน้าลงและมองไปยังแม่น ้าฮัน ภูมิทัศน์รอบๆ สะพาน

ดงโฮค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวเนื่องจากกลุ่มอิกทิโอซอรัสก
ลุ่มใหญ่ได้เคลื่อนตัวไปยังปลายน ้าเมื่อไม่นานนี้

「มันมากเกินไป」

มันเป็นเวลาสามวันแล้วนับตั้งแต่คิมทกจาตกลงไปใน
แม่น ้าฮัน มันอาจจะเป็นความต้องการที่มากเกินไปในการ
ให้เขาจัดการกับอิกทิโอซอรัสหลังจากเพิ่งผ่าน
สถานการณ์แรกมา

「อันที่จริง มันก็คงเป็นเรื่องยากส าหรับฉันที่จะจัดการ
กับอิกทิโอซอรัสใน 3 วัน」

อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับเขาถ้าเขาไม่
สามารถท าสิ่งนี้ได้ หากเขายังไม่สามารถท าสิ่งนี้ได้ เขาก็
คงจะเป็นแค่ตัวถ่วงของยูจงฮยอค

「ผู้เผยพระวจนะก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร」

ยูจงฮยอคหลับตาลงด้วยความผิดหวัง เขาจะเดินทางเพียง
ล าพังอีกครั้งโดยไม่มีสหายใดๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ – เขา
อยู่คนเดียวมาตลอดอยู่แล้ว

「คราวนี้ฉันจะต้องเปลี่ยนมันได้แน่ๆ」

ยูจงฮยอคหันหลังกลับ – แต่บางทีเขาอาจจะหันเร็วเกินไป

* * *

“เดี๋ยว…!”

[อ-อะไร?]

ผมกะพริบตาสองสามครั้ง แต่ก็สามารถเห็นได้เพียงแต่
ผนังสีเทาขาว ผมยังอยู่ภายในตัวอิกทิโอซอรัส ผมหันหัว
และเห็นบีฮยองที่ยังประหลาดใจอยู่

“…ฉันมีความฝัน”

[โอ้ เจ้าก าลังพยายามเพิ่มความสงสัยงั้นเหรอ? มันไม่เลว
ใช่ไหม?]

ผมไม่ได้หมายความถึงสิ่งนั้น แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรกับ
ความเข้าใจผิด

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มต้องการให้คุณเคลื่อนไหวไปยังที่
แห่งใหม่โดยเร็ว]

ผมใช้เหรียญ 500 เหรียญเพื่อซื้อพลังชีวิตแห่งป่าเอลเลี่ยน
ผมคิดว่ามันอันตรายเกินไปที่จะเคลื่อนไหวในขณะที่ยัง
เหนื่อยล้าอยู่ พลังชีวิตแห่งป่าเอลเลี่ยนช่วยบรรเทาความ
เหนื่อยล้าและรักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็วโดยแลกกับ
การนอนหลับเป็นเวลา 2 ชั่วโมง กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือ
ไอเท็มที่มีค่า

“…ฉันอยากออกไปข้างนอกจริงๆ”

ผมพูดกับตัวเองในขณะที่บิดร่างกาย ความฝันที่ผมเพิ่งมี
ยังคงชัดเจน บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความฝัน

เปรี๊ยะ!

ผมได้ยินเสียงสายฟ้าที่แตกกระเจิงและบีฮยองก็หายไป
โดยไม่พูดอะไรเลย บางทีเขาอาจจะต้องไปท างานของเขา
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก สัญญาการถ่ายทอดสด
กับโดเกบิ มันเป็นการเดิมพันที่ผมจะไม่ลองดูถ้าผมไม่
เคยรู้จักบีฮยองในหนทางเอาชีวิตรอด

แต่ถึงกระนั้น ผมก็ท ามันด้วยความใจเย็นอย่างน่าแปลก
ผมไม่เคยท าสัญญาไหนส าเร็จเลยใน ‘ชีวิตจริง’

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังใช้งานอยู่]

…มันเป็นเรื่องจริง ผมใส่พลังลงไปยังมือขวาของผมที่
ก าลังจับหนามไว้อยู่ แน่นอนว่าผมคิดว่าโลกใบนี้คือ
ความเป็นจริง

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มต้องการให้คุณเคลื่อนไหว]

อืม มันไม่มีเวลาที่จะต้องมากังวลถึงมัน ผมเหวี่ยงหนาม
อย่างรุนแรงที่สุดเข้าใส่ผนังกระเพาะซึ่งสูญเสียความยืด

หยุดของมันไป ในขณะเดียวกัน มันก็มีเสียงบางสิ่งก าลัง
ยุบตัวและน ้าไหลออกมา ผมกระโดดลงแม่น ้าฮัน

“อ่าห์!”

โชคดีที่ผมไม่เห็นอิกทิโอซอรัสตัวอื่น สัตว์น ้าทะเลตัว
เล็กเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่อาจรู้สึก
ได้ถึงความเป็นศัตรู ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่จะโจมตี
มนุษย์ สะพานดงโฮอยู่ตรงนั้น ผมใช้ชิ้นส่วนซากศพของ
อิกทีโอซอรัสเป็นที่ลอยตัวและน าทางไปยังพื้นดินที่แห้ง
ผิวของผมเย็นจากน ้าเย็น แต่ผมก็ไม่ต้องกังวลกับมัน
หลังจากว่ายน ้ามาได้ 30 นาที่ มือของผมก็เอื้อมถึงพื้นดิน

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มก าลังมองมาที่คุณด้วยความกระวน
กระวาย]

โดยปกติ อันตรายจะมาในทันทีหลังจากข้อความนี้โผล่
ขึ้นมา

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังยิ้มอย่างร้าย
กาจ]

มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายส าหรับกลุ่มดาว แต่เรื่องแย่ๆ คง
ไม่เกิดขึ้นกับผม มันเป็นเพราะผมรู้ถึงอันตรายอยู่แล้ว

[คุณเข้าสู่พื้นที่ของสถานการณ์หลักที่สอง]

[พื้นดินในอาณาเขตสถานการณ์ปนเปื้อนเป็นอย่างมาก]

[ระวังการหายใจของคุณและเคลื่อนย้ายไปยังพื้นที่ใต้ดิน
โดยเร็วที่สุด]

ข้อความได้กล่าวถึงสิ่งนี้ แต่ในความเป็นจริง ผมไม่ควร
จะอยู่เหนือพื้นดินนับตั้งแต่ที่สถานการณ์นี้ได้เริ่มต้นขึ้น
ท าไมเหรอ? ดูที่ผิวของผมในตอนนี้สิ

[คุณได้สัมผัสกับหมอกพิษ]

ผิวที่สัมผัสกับหมอกสีม่วงเปลี่ยนเป็นสีด า เมื่อผมมองไป
ตามแหล่งที่มาของหมอกด้วยสายตาของผม ผมก็เห็น
มอนสเตอร์ที่ก าลังส่งเสียงร้องอย่างน่าสะพรึงกลัว มันคือ

มอนสเตอร์ยักษ์ที่มีความใหญ่มากกว่า 30 เมตร หมอกนี้
คือผายลมของมอนสเตอร์ระดับ 7 ‘แรดมหาพิษ’

แรดเปล่งเสียงออกมาทางจมูกและประจัญหน้ากับมอน
สเตอร์ตัวหนึ่งในหมอก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นราชาแมลง
โดยพิจารณาจากเงาของมัน การดิ้นรนในโลกใบใหม่นี้
ไม่ใช่แค่กับมนุษย์ มอนสเตอร์เองก็ก าลังต่อสู้เพื่อบ้าน
ของพวกมัน ผมเคลื่อนไหวในขณะที่ผมกลั้นหายใจให้
มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

พวกมันคือมอนสเตอร์ระดับ 7 เหมือนกับอิกทิโอซอรัส
แต่ผมไม่สามารถจัดการกับพวกมันได้ในตอนนี้ ในตอน
แรก ผมสามารถฆ่าผู้บัญชาการแห่งท้องทะเลได้ก็เพราะ
ผมเตรียมตัว

[คุณใช้ปอดของวานรเอลเลี่ยน]

ปอดของวานรคือไอเท็มที่ผมซื้อมาล่วงหน้าซึ่งสามารถ
ใช้แทนเครื่องฟอกอากาศได้เป็นเวลา 20 นาที่

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มชื่นชมในความพร้อมของคุณ!]

สถานีเหนือพื้นดิน สถานีอ๊กซู ได้ถูกท าลายไปแล้ว สถานี
ใต้ดินที่อยู่ใกล้จากจุดนี้มากที่สุดก็คือ ‘สถานีกึมโฮ’ บาง
ทีคนอื่นๆ อาจจะย้ายไปที่นั่นแล้ว ผมเคลื่อนไหวอย่าง
รวดเร็วในขณะที่หลบเลี่ยงสายพันธุ์เล็กๆ ที่ก าลังกัดกิน
ซากศพ ผมมีเวลาเพียงแค่ 20 นาทีเท่านั้น ดังนั้นผม
จ าเป็นต้องเคลื่อนไหวให้เร็วที่สุดในขณะที่ยังมีอุปกรณ์
ประคองชีพ

สิ่งแรกที่ผมต้องการคือเสื้อผ้า แจ็คเก็ตของผมละลายไป
จากน ้าย่อยของอิกทิโอซอรัสแล้ว ดังนั้นมันจึงจ าเป็น
แน่นอนว่ามีพวกมันอยู่รอบๆ ตัวผมมากมาย แต่… ผม
รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร

…มันช่วยไม่ได้ ผมค้นร่างบางร่างและคว้าเสื้อผ้าที่พอดี
มา จากนั้นผมก็มุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้เคียง
ผมคว้าถุงพลาสติกออกมาสองสามถุงและกวาดอาหารเข้า
ไปแบบสุ่มๆ อาหารเป็นไอเท็มแลกเปลี่ยนที่มีค่าหลังจาก
ลงไปใต้ดิน

ผมเติมถุงแบบนี้ไป 3 – 4 ถุง ดูเหมือนว่าสีของปอดวานร
จะเริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ เหลือเวลาอีกไม่มาก จากนั้นผมก็ได้
ยินเสียงของใครบางคน

“ช่วย…ช่วยฉันด้วย”

มีคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยเหรอ? หญิงสาวคนหนึ่งก าลังนอน
อยู่ที่มุมห้อง พิษก าลังคืบคลานเข้าสู่ชั้นผิวหนัง แต่สภาพ
พิษก็ไม่ได้รุนแรงนักเนื่องจากหน้ากากที่เธอสวมอยู่ แจ็ค
เก็ตของเธอถูกถอดออกครึ่งหนึ่งและกระโปรงของเธอก็
ถูกฉีกเล็กน้อย

“เธอโอเคไหม? เธอยืนได้ไหม?”

“อือออ…”

มันมีตัวประกอบเช่นนี้อยู่ในหนทางเอาชีวิตรอดไหม?
ผมอยากจะดูให้ใกล้กว่านี้ แต่ผมก็มีเวลาไม่พอ ผมจับเธอ
ขึ้นมาและวิ่งไปยังสถานีกึมโฮ ผมหันไป มันมีถนนเล็กๆ
อยู่เส้นหนึ่ง ในตอนนี้ระยะห่างจากสถานีกึมโฮแบบ
เส้นตรงคือ 100 เมตร

ผมหายใจเข้าและเริ่มวิ่งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด ผมเห็นป้าย
ทางออกที่ 3 จากระยะไกล

…ปิด แล้วอีกทางล่ะ? มันมีไฟปิดอยู่ทุกๆ ทางออก
เนื่องจากสถานการณ์ภัยพิบัติ ผมสามารถทุบมันได้ด้วย
หนาม แต่ถ้าผมท าอะไรผิดพลาด คนที่อยู่ข้างในอาจจะ
ได้รับอันตราย

“ท-ทางออกที่ 4…”

ไม่น่าเชื่อ ผู้หญิงที่ผมแบกมาด้วยจะมีประโยชน์ ผมวิ่งไป
ยังทางออกที่ 4 จากนั้นผมก็พบกับไฟประตูที่ก าลังกลิ้งลง
มา ผมวางหนามไว้ตรงช่องว่างประตูที่ก าลังพยายามปิด
ลง มีคนตะโกนออกมา “เชี่ย อะไรวะเนี่ย?”

“เปิดประตู”

“ม-ไม่! นายเข้ามาไม่ได้! ไปให้พ้น!”

“มีคนบาดเจ็บ”

“พวกเราเต็มแล้ว! พวกเราไม่ต้องการคนเพิ่มอีก!”

คนเต็มแล้ว? แปลก มีการพัฒนาแบบนี้ด้วยเหรอ?

“ฉันไม่สน”

ผมใช้หนามเป็นคันโยกแล้วก็ยกประตูขึ้นให้แรงที่สุด
เนื่องจากผมได้ใช้เหรียญเพื่อเพิ่ม STR ของผมไปถึง
LV10 ในตอนนี้พลังของผมจึงเทียบได้กับผู้ใหญ่ 6 คน

“อ๊ากกกก!”

มีเสียงดังและผู้คน ณ อีกฝั่งประตูเริ่มประสาทเสีย

“ว-วิ่งหนีไป!”

ชายผู้หวาดกลัวหนีเข้าไปยังทางเดินใต้ดินอันมืดมิด ผม
เข้าไปยังสถานีที่ปลอดภัย ปิดประตูลงและวางหญิงสาว
ลงกับพื้น

[คุณเข้าสู่เขตปลอดภัย]

หมอกพิษไม่ได้เข้ามายังพื้นที่ใต้ดิน มันไม่มีค าอธิบาย
ทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นไปได้ มันแค่เป็นเพราะ
‘สถานการณ์’

“ใส่มันเข้าไปในปากของเธอ”

ผมถอดหน้ากากของเธอและยื่นปอดวานรให้ มันไม่ได้
รักษาเธออย่างสมบูรณ์ แต่มันจะมีผลถอนพิษอยู่

“อืม…” เสียงครวญครางเบาๆ ถูกเปล่งออกมาจากปาก
ของเธอ หญิงสาวที่ถูกทอดทิ้ง ทันใดนั้นเอง ผมก็นึก
สงสัยขึ้นมาเกี่ยวกับข้อมูลของเธอ ผู้หญิงคนนี้ มีแนวโน้ม
ว่าเธอจะตายตามเนื้อเรื่องเดิม มีเสียงหนึ่งดังออกมาใน
ขณะที่ผมก าลังจะใช้ลิสต์ตัวละคร

“เขาอยู่นั่น!”

แสงไฟคืบคลานเข้ามาจากความมืด ดวงตาของผมหรี่ลง
ในขณะที่ผมเห็นผู้ชายที่ก าลังถือท่อโลหะอยู่

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ขมวดคิ้วให้กับการ
ปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ]

ชายร่างใหญ่ที่อยู่ตรงกลางเปิดปากของเขา ร่างกายของ
เขาสมส่วน ดังนั้นเขาน่าจะต้องเป็นคนที่แข็งแรงแน่ๆ

“นายเป็นใคร?”

ในเวลานี้ ผมก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา ผมควรจะพูดอะไรเมื่อ
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น? ผมคิดอยู่ชั่วขณะก่อนที่จะพูดแบบยู
จงฮยอค

“คิมทกจา”

“…คิมทกจา? นั่นคือชื่อของนายงั้นเหรอ?”

“ใช่”

“ใครถามแบบนั้น? ไอ้บ้านี่มันอะไร?”

มันเป็นค าถามที่ยากขึ้น

“อ-เอ่อ! ผู้หญิงคนนั้น…” หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์
สังเกตเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ผมและส่องไฟมาที่เธอ
“อะไรกัน ไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนนั้นมาจากกลุ่มชายขอบงั้น
เหรอ? ไม่ใช่ว่านายกลับมากับเธองั้นเหรอ?”

“น-นั่น…”

แสงไฟของชายหนุ่มขยับอย่างน่าร าคาญอยู่ใกล้ๆ กับเอว
ของหญิงสาว

“…ฮ่า งั้นมันก็เป็นแบบนี้นี่เอง หนุ่มน้อยน่ารัก ท าไมนาย
ถึงท าอย่างนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพี่ชายล่ะ?”

“ฮิฮิ ผมขอโทษ”

“ไม่ แน่นอนว่าพี่ซึงซอลต้องได้ก่อน… ฮีฮี ผมก าลังจะท า
อย่างนั้น”

ซึงซอล? ซึงซอล มีตัวละครชื่อนี้ไหมนะ? ผมจ าไม่ได้ เขา
จะต้องเป็นแค่ตัวละครจิ๊บจ๊อย เมื่อเทียบกับลักษณะของ
เขา

“เฮ้ ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้พวกเรา… หือ? นั่น
อะไรหน่ะ?”

แสงไฟส่องมายังถุงร้านสะดวกซื้อบนพื้น มันไม่เป็น
อะไรที่จะหลบหนีไปจากวิกฤติ แต่สถานการณ์ก็เริ่มไม่สู้
ดี

“ทิ้งมันไว้ด้วย จากนั้นนายก็รอด”

พูดตามตรง มันไม่ค่อยดีเท่าไรกับคนพวกนี้ ไม่ใช่กับผม

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ร าคาญคนเหล่านี้]

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ โกรธจากความอ
ยุติธรรมที่เกิดขึ้น]

[สถานการณ์ล่ารางวัลเกิดขึ้นตามค าร้องของกลุ่มดาว!]

+

[สถานการณ์ล่ารางวัล – ก าจัดการรบกวน]

หมวดหมู่: ย่อย

ความยาก: F

เงื่อนไขการเคลียร์: กลุ่มดาวรู้สึกโกรธมากกับผู้รบกวนที่
ขัดขวางการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของคุณ จัดการพวก
เขาภายในเวลาที่จ ากัด

จ ากัดเวลา: 5 นาที่

สิ่งตอบแทน: ???

ความล้มเหลว: ???

+

ผมคิดว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ ไอ้พวกบัดซบ ผมลุกขึ้นใน
ขณะที่ถือหนามไว้ ไม่มีเด็กอยู่ในหมู่กลุ่มดาวใช่ไหม? ผม
หวังว่าอย่างนั้น มันเป็นเพราะตอนนี้มันคือช่วงเวลา
ออกอากาศของผู้ใหญ่แล้ว