มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 180 – กลืนกินไม่ได้ (3)

ผมจะได้เห็นหน้าต่างแอตทริบิวต์งั้นเหรอ? ในที่สุดผมก็เข้าใจ
สิ่งที่ไม่สมเหตุสมผล
เหตุผลที่ผมไม่อาจดูหน้าต่างแอตทริบิวต์ได้ก็เป็นเพราะก าแพง
ที่สี่ ก าแพงที่สี่จะปกป้องผมจากสิ่งอื่นๆ แต่ในเวลาเดียวกัน
มันก็เป็นสกิลที่แยกตัวของผมออกมา
[ก าลังตรวจสอบหน้าต่างแอตทริบิวต์]
[การก าหนดค่าระบบไม่เสถียร ชื่อของบางสิ่งและเลเวลถูก
จ ากัด]
จากนั้นมันก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นหน้าต่างแอตทริบิวต์ของ
ตัวเอง
+
[ข้อมูลส่วนตัว]

ชื่อ: คิมทกจา
อายุ: 28 ปี
กลุ่มดาวผู้สนับสนุน: ไม่มี
ค าขยาย: ราชาที่น่าเกลียดที่สุด (ชั่วคราว)
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: แปดชีวิต (วีรบุรุษ), สถานการณ์…
+
ก่อนที่หน้าต่างแอตทริบิวต์จะเผยออกมาอย่างเต็มที่ หน้าจอก็
เกิดขัดข้องและมีข้อความโผล่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน
[กลุ่มดาวบางกลุ่มก าลังขยับเข้ามาใกล้บาเรียพลังจิตของคุณ]
ในเวลานี้ ผมอยากจะพูดออกมาว่า ‘อุปส์’ บางทีกลุ่มดาว
อาจจะก าลังมองหาโอกาสนี้อยู่ – วันที่ข้อมูลของผมจะถูกเผย
ออกมา
[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘พระเวท’ ขยับเข้าใกล้คุณ]

[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘โอลิมปัส’ ขยับเข้าใกล้คุณ]
[กลุ่มดาวแห่งเนบิวลา ‘พาไพรัส’ ขยับเข้าใกล้คุณ]
กลุ่มดาวที่พยายามจะพิสูจน์ตัวตนของผมเริ่มฝืนเปิดใจของผม
และในเวลานั้นเอง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งานอย่างอิสระตาม
ความประสงค์ของคุณ!]
+
สกิลเฉพาะตัว: มุมมองนักอ่านพระเจ้า LV.?, บุ๊คมาร์ค LV.?,
ลิสต์ตัวละคร LV.?, ก าแพงที่สี่ LV.?, ■■■■ LV.?,
■■■■■■■■…
.
.
การประเมินโดยรวม: : …■■ คุณ ■■■■■■…?

+
ข้อมูลจ านวนมากถูกซ่อนไว้โดย ‘■’
ในขณะที่ก้อนอิฐจ านวนมากมายก่อขึ้นมา ประกายแสงอัน
รุนแรงที่ปกปิดข้อมูลของผมก็ปรากฏขึ้น
[กลุ่มดาว ‘ผู้สร้างมนุษยชาติ’ ก าลังคร่ าครวญ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ควักดวงตาตัวเอง’ ปิดตาของเขาและก้าวถอยไป]
[กลุ่มดาว ‘เทพธิดาแมงป่อง’ ก้าวถอยหลังในขณะที่ปกป้อง
หางของเธอ]
.
.
[กลุ่มดาวบางกลุ่มที่ก าลังเข้ามาใกล้คุณชะงักและล่าถอยไป!]
ตัวอักษรจ านวนนับไม่ถ้วนก าลังโคจรด้วยความน่าเชื่อถือ

ประกายแสงอันรุนแรงจากก าแพงที่สี่ก าลังปกป้องผมจากกลุ่ม
ดาว สิ่งที่ต่อสู้กับผมเมื่อไม่นานนี้ ในตอนนี้ก าลังปล่อยออร่าอัน
ดุร้ายออกมาใส่กลุ่มดาว
[ก าแพงที่สี่ก าลังแยกเขี้ยวใส่การถ่ายทอดสดดวงดาว]
ผมจ้องไปยังก าแพงที่สี่ สิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินคือข้อความจาก
กลุ่มดาวที่ผมรู้จักดี
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังยิ้มให้คุณ]
ข้อความนี้แตกต่างจากกลุ่มดาวอื่นอย่างชัดเจน
…เขาคงจะไม่ได้เห็นข้อมูลของผมในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนั้นนะ?
แม้ว่าเขาจะเห็นมัน เขาก็คงจะไม่สามารถตรวจสอบได้ทุกอย่าง
ผมยังไม่อาจยืนยันข้อมูลทั้งหมดได้แม้ว่าจะก าลังเปิดหน้าต่าง
แอตทริบิวต์ไว้
ประกายแสงสงบลง และก าแพงก็หันมาทางผมอีกครั้ง
[ก าแพงที่สี่โกรธคุณ]

ผมจ้องไปที่ก าแพง
นานแล้ว ผมคิดว่าสกิลนี้จะเป็นพรมแดนระหว่างนิยายกับ
ความเป็นจริง ก าแพงท าให้ผมปรับตัวเข้ากับโลกใบใหม่และ
แสดงการตัดสินที่ผิดปกติในสถานการณ์ที่เลวร้าย
อย่างไรก็ตาม เมื่อผมถามเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของ ‘ก าแพง’
อีก ผมก็ไม่อาจสรุปได้ สิ่งเดียวที่ผมมั่นใจก็คือก าแพงนี้ได้
ปกป้องผมมานานแล้ว
มันมีวิกฤตอยู่หลายครั้ง แต่ผมก็ก้าวผ่านมาได้เนื่องจากตัวตน
ของก าแพงนี้ ขอบคุณก าแพงนี้ที่ท าให้ผมมาถึงจุดๆ นี้ได้
ผมพามือของตัวเองเข้าหาตัวอักษรที่ประกอบกันขึ้นเป็น
ก าแพง
“ฉันขอโทษ”
[ก าแพงที่สี่ก าลังสั่นคลอน]

พื้นผิวแปลกๆ ของตัวอักษรพันรอบๆ นิ้วมือของผม ก าแพงที่
สี่รู้สึกเช่นนี้
ตัวอักษรของก าแพงเกาะติดกับมือของผมเหมือนกับปลาการ์
ร่า พวกมันดูเหมือนกับก าลังเลียและกัดผม มันเป็นความรู้สึกที่
ไม่อาจแบ่งปันได้อย่างชัดเจน มันไม่มีการเปรียบเทียบส าหรับ
มัน ก าแพงที่สี่เหมือบกับลูกสุนัขเปียก เด็กที่ถูกทอดทิ้ง วัยรุ่นที่
ไม่เชื่อฟัง ฯลฯ
ก าแพงที่สี่… ก าแพงที่สี่ก็เหมือนกับผม
จากนั้นก็มีประโยคหนึ่งปรากฏขึ้นบนก าแพง
「คิมทกจาคือไอ้โง่」
ประโยคดูเหมือนกับถูกเขียนด้วยเด็กเพิ่งหัดเรียน มันไม่ใช่
เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผมหรือโลก มันเป็นค าพูดของก าแพงที่
สี่
ผมยิ้มให้กับก าแพง

「…$#^#$^#$%@#$… 」
ก าแพงที่สี่เขียนตัวอักษรอะไรก็ไม่รู้ ราวกับว่ามันก าลังสับสน
ไปสักพัก หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มันก็เขียนประโยคอีกครั้ง
「คิมทกจาคิด ‘ก าแพงที่สี่คือตัวตนที่ด ารงอยู่ด้วยเจตจ านง
ของมันเองด้วย’」
…มันเริ่มต้นอีกครั้ง
「งั้นค าที่ถูกเขียนไว้ในวงเล็บบนก าแพงที่สี่ล่ะ? อย่างไรก็ตาม
โทนของก าแพงที่สี่ก็คงที่เมื่อเทียบกับสิ่งนั้น… งั้นคนที่เขียนค า
พวกนั้นล่ะ? ถ้านี่เป็นก าแพงจริงๆ งั้นมันก็มีสิ่งอื่นอยู่ในก าแพง
ด้วย…」
“หยุดอ่านความคิดของคนอื่นได้แล้ว”
[ก าแพงที่สี่หันหน้าหนีไป]
[ก าแพงที่สี่ก าลังบอกคุณว่าอย่าบังคับปิดมันอีกครั้ง]

ผมพูดต่อในขณะที่ก าลังสัมผัสกับก าแพงที่สี่ “ฉันรู้ แต่ฉันก็มี
ค าขอ”
[ก าแพงที่สี่ก าลังมองมาที่คุณ]
ผมสูดลมหายใจเข้าสั้นๆ ก่อนที่จะพูดออกมา “เอาแม่ฉันคืน
มา”
จากนั้นก าแพงก็สั่นเบาๆ ราวกับว่าจะตัดสินว่าค าพูดของผม
เป็นความจริงหรือไม่
จากนั้นก็มีประโยคหนึ่งปรากฏขึ้นบนก าแพง
「คิมทกจาเกลียดแม่ของเขา」
“ใช่”
「คิมทกจารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของเขา เขารู้ว่าแม่ของเขา
ได้ผ่านชีวิตมายังไง และเธอก าลังซ่อนอะไรไว้ แค่เพราะเขารู้
ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเข้าใจทุกๆ อย่าง」
“…ใช่”

「ด้วยเหตุนี้ คิมทกจาจึงยังเกลียดแม่ นี่คืออารมณ์ของมนุษย์
มันไม่มีเวทมนตร์ที่จะรักษาบาดแผลทั้งหมดเพราะคนอื่นก็มี
บาดแผลลึกเช่นกัน」
“นายมีข้อมูลลึกดีหนิ ฉันเห็นด้วย”
「ดังนั้นคิมทกจาจึงไม่เข้าใจตัวเอง ท าไมเขาถึงพยายามช่วย
แม่?」
“ฉันอธิบายไม่ได้”
「······ 」
“ไม่ใช่ทุกสิ่งที่สามารถแสดงเป็นประโยคได้”
ผมมองไปยังก าแพงอย่างเงียบๆ และกล่าวว่า “ฉันเหลือ
พลังงานไม่มากแล้ว โปรดช่วยฉันด้วย ฉันก าลังขอนายอยู่”
ก าแพงที่สี่เงียบไปนานก่อนที่จะแสดงประโยคต่อไปนี้
「คิมทกจา…」

ตัวตนที่ได้เข้าไปในก าแพงแล้วจะออกมาอีกได้ไหม? ผมไม่รู้ว่า
มันเป็นไปได้ไหม ถึงกระนั้นผมก็ยังต้องลอง
จากนั้นก าแพงก็เริ่มขยับ มันมีบางสิ่งถูกส ารอกออกมาจาก
ก าแพง
มันมีตัวอักษรอยู่เป็นจ านวนมาก ตัวอักษรรวมตัวกันเป็นค าพูด
และค าพูดก็รวมกันเป็นประโยค ประโยคได้รวมตัวกันเป็นย่อ
หน้า และย่อหน้าก็รวมตัวกันอีกครั้งกลายเป็นเรื่องราว
ในไม่ช้าเรื่องราวก็กลายเป็นคนๆ หนึ่ง
ผมกอดแม่ของผมไว้ที่ก าลังนอนอยู่ในตัวอักษร จากนั้นผมก็
พูดกับก าแพงที่สี่ “ขอบคุณนะ”
ก าแพงที่สี่สั่นและเริ่มสลายหายไป
「ง่วง ง ง」
ทีละนิดๆ มิติรอบๆ เริ่มถูกท าลาย

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังตะคอกใส่ ‘มหาผู้ยิ่งใหญ่’ ที่
สอดแนมคุณอยู่]
ความมืดของจักรวาลภายนอกก าลังหายไป
เวลาและมิติถูกท าลาย และทัศนียภาพโดยรอบก็เปลี่ยนไปเป็น
ชั้นที่สองของปราสาททมิฬ
จากนั้นข้อความที่ตามมาก็ปรากฏขึ้น
[การจัดอันดับปราสาททมิฬของคุณเปลี่ยนไป]
[อันดับปราสาททมิฬในปัจจุบันของคุณคืออันดับที่ 2]
.
.
[คุณบรรลุเป้าหมายลับของสถานการณ์หลัก]
[คุณมีสิทธิ์เข้าร่วมในสถานการณ์สุดท้ายของปราสาททมิฬ]
***

สองวันผ่านไปนับตั้งแต่การต่อสู้ ณ ที่ราบ มนุษย์ทุกคนสูญเสีย
จิตวิญญาณของการต่อสู้เมื่อได้เผชิญหน้าเทพเจ้า
กองก าลังของคนพเนจรและกองก าลังของสรวงสวรรค์ ในแง่
หนึ่ง ความสิ้นหวังอันทรงพลังก็ได้น าพาความสันติมาสู่พวก
เขาทุกคน
ผู้บัญชาการของคนพเนจรและผู้บัญชาการของสรวงสวรรค์ได้
จัดการกับคนตายและแก้ไขสถานการณ์ ความวุ่นวายที่ไม่
จ าเป็นได้หายไป และชั้นที่สองของปราสาททมิฬก็ค่อยๆ มั่นคง
ขึ้นมา แรงค์เกอร์ได้รับการคัดเลือกเพื่อขึ้นไปยังชั้นต่อไปอย่าง
ช้าๆ และผู้คนก็มอบความไว้วางใจให้กับพวกเขาส าหรับ
อนาคตของปราสาททมิฬ
แรงค์เกอร์ส่วนใหญ่มารวมตัวกันอยู่หน้าโลงศพเล็กๆ
“มันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องตายทุกๆ ครั้ง”
ทกจาตายในทันทีที่เขากลับมาจากการจัดการกับเทพเจ้า
ภายนอก

เขาต่อสู้กับสิ่งที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จนสหายของเขาคิดว่ามันเป็น
เรื่องธรรมดา จางฮีวอนกล่าว “เขาจะฟื้นขึ้นมาอีกในวันพรุ่งนี้
ใช่ไหม? ครั้งล่าสุดมันใช้เวลาสามวัน”
สมาชิกปาร์ตี้ได้ปรับตัวกับความตายของคิมทกจาแล้วและไม่
ตกใจเท่าไร ยูซานอาเม้มปากของเธอและสงสัย
“…ยังไงก็เถอะ พวกเราจ าเป็นต้องใส่เขาลงไปในโลงด้วย
เหรอ?”
“แม้ว่าจะตายแล้วก็ควรจะเอาไปวางไว้บนเตียง…” จางฮีวอน
แก้ตัว
สมาชิกปาร์ตี้จ้องไปยังโลงศพของคิมทกจาด้วยความหมายที่
แตกต่างกันออกไป ลีฮุนซึงเฝ้ามองด้วยสายตาเคารพเทิดทูน
ชินยูซองมองดูรู้สึกผิด และยูซานอาก็ดูสับสน จากนั้น…
“ยังไงก็เถอะ มาสเตอร์ ฉันคิดว่ามาสเตอร์ควรไปหาชิ้นส่วนลับ
นะ…” กับค าพูดของลีจีฮเย สมาชิกปาร์ตี้ต่างก็มองจากโลงศพ
ไปยังจุดๆ หนึ่ง

ยูจงฮยอคขมวดคิ้วให้กับสายตาเหล่านั้นและตอบ “ในตอนนี้
มันมีแค่ชิ้นส่วนลับที่ไม่มีค่าอะไร”
“งั้นมันก็เป็นเหตุผลที่มาสเตอร์มาที่นี่สินะ…”
“ฉันต้องการคิมทกจาเพื่อขยับไปยังชั้นต่อไป”
“หืม… ทั้งสองคนสนิทกันขนาดนี้แล้วเหรอ? ผ่านไปไม่กี่วันเอง
ฉันเห็น…”
สีหน้าของยูจงฮยอคเริ่มดุร้าย และลีจีฮเยที่ก าลังหวาดกลัว
ขึ้นมาก็หุบปากไป
จางฮีวอนแตะตัวลีจีฮเยและต าหนิเธอ “หยุดล้อจงฮยอคได้
แล้ว อย่ารบกวนพวกเขาสองคน”
“…โอ้ ก็ได้”
“นอกจากนี้ เธอก็รู้เหตุผลที่เขามาที่นี่ มันก็เหมือนกันส าหรับ
ทุกคน”

กับค าพูดเหล่านี้ ใบหน้าของสมาชิกปาร์ตี้ก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้น
พวกเขามองลงไปยังโลงศพของคิมทกจา
จางฮีวอนพูดออกมาอีกครั้ง “เขาไม่กลัวตายเพราะเขาจะฟื้น
ขึ้นมาอีก”
เพียงเพราะเขามีหลายชีวิตก็ไม่ได้หมายความว่าเขาควรจะ
เสียสละตัวเองเพื่อคนอื่นต่อไปแบบนี้ ชินยูซองสัมผัสกับผิว
ของโลงศพ
“ถ้าไม่ใช่เพราะลุงทกจา พวกเราก็คงจะตายไปแล้ว”
มันไม่มีใครสงสัยเลย ลีฮุนซึง จางฮีวอน ลีกิลยัง และลีจีฮเยก็
ด้วย ทุกคนถูกคิมทกจาช่วยไว้
ลีจีฮเยถอนหายใจ “ฉันไม่ได้บอกว่าสิ่งนี้มันวิเศษ แต่… ถ้าฉันมี
สองชีวิต ฉันก็คงจะมอบหนึ่งชีวิตให้ลุง”
“ฉันกลัวว่าเขาจะไม่รับมันน่ะสิเพราะเธอได้คะแนนความ
เสน่หาแค่ 6 แต้ม”

“เด็กนี่… ไม่ว่ายังไง ไม่ใช่ว่าพวกเราทุกคนก็เหมือนกันเหรอ
เมื่อมันมาจากถุงน่อง?”
สมาชิกปาร์ตี้ยิ้มในขณะที่พวกเขามองดูลีจีฮเยและลีกิลยังเถียง
กัน มันเป็นภาพอันน่าเหลือเชื่อเมื่อมีผู้คนก าลังเถียงกันด้วย
ความหงุดหงิดอยู่ที่สมรภูมินองเลือดเมื่อสองวันก่อน ยูจงฮยอ
คมองดูพวกเขาจากระยะไกล
คิมทกจาปรากฏตัวขึ้น และแผนการของเขาก็เปลี่ยนไปมาก
สถานการณ์ง่ายๆ กลายเป็นยาก และเรื่องราวที่เรียบง่ายก็
ซับซ้อนขึ้น คนที่ควรจะตายรอดชีวิตมาได้
ยูจงฮยอคมองลงไปที่มือของเขา บางทีในบรรดาคนที่ควรจะ
ตาย ยูจงฮยอคอาจจะรวมอยู่ในนั้นด้วย
ยูจงฮยอคคิดว่ามันแปลกมาก ภูมิทัศน์นี้สามารถท าให้คนๆ
หนึ่งไม่ใช่ผู้เสื่อมถอย การเสื่อมถอยครั้งนี้อาจจะดีกว่ารอบ
ไหนๆ ที่เขาเคยมีมา มันซับซ้อนอย่างมากในใจของเขา

“โชคชะตานั่นยังไม่จบลงอีกเหรอ? ลุงทกจาตายไปแล้ว” ลีจีฮ
เยถามและมีสหายบางคนตอบ
“อ๊า ใช่แล้ว เพิ่งนึกได้เลย…”
“เนื่องจากเขาถูกลิขิตให้ต้องตายเพราะคนที่เขารัก ไม่ใช่ว่า
โชคชะตาก็สมบูรณ์แล้วเหรอ? เขาตายเพราะแม่ของเขา…”
“ใช่ ท าไมฉันไม่คิดถึงแม่ของเขาเลยนะ?”
มันมีเสียงอึกทึกดังออกมา ยูซานอามองไปยังยูจงฮยอคที่ยืนอยู่
ไกลๆ ด้วยใบหน้าที่ซับซ้อน ยูจงฮยอคก็คิดเช่นกันในขณะที่
เขาเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นี้
‘โชคชะตายังไม่จบ’
มันมีตัวแปรที่ชื่อชองจุงยอง แต่เนบิวลาก็ไม่ได้ง่ายดายขนาด
นั้น

เนบิวลารู้เรื่องราวการฟื้นคืนชีพของคิมทกจา ดังนั้นโชคชะตา
ก็ไม่มีทางจบลงด้วยวิธีนี้ นอกจากนี้ เนบิวลาก็ก าลังโกรธทกจา
และมีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมในโชคชะตา
เหนือสิ่งอื่นใด อุปสรรคใหญ่ก็จะมาถึงในไม่ช้าในสถานการณ์
ต่อไป
ดังนั้นยูจงฮยอคจึงต้องเลือก
เขาจ้องไปยังท้องฟ้าอย่างเงียบๆ มันเหมือนกับว่าเขาก าลังมอง
หาบางสิ่งที่นั่น หลังจากนั้นสักพัก สายตาของเขาก็กลับมา
[กลุ่มดาว ‘???’ ก าลังมองมายังอวตารของเขา]
กลุ่มดาว ‘???’ มันเป็นการถดถอยรอบที่สาม แต่ยูจงฮยอคก็ยัง
ไม่รู้ว่าผู้สนับสนุนของเขาคือใคร มันเป็นต้นตอของการเสื่อม
ถอยและคนที่ท าให้ยูจงฮยอคต้องประสบกับโศกนาฏกรรม
ยูจงฮยอคสูดลมหายใจและพูดออกมา ‘ผู้สนับสนุน ฉันมีอะไร
จะถามหน่อย’

(จบตอน)