มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 179 – กลืนกินไม่ได้ (2)

ในนิยายต้นฉบับ ผู้กลืนกินความฝันได้กินยูจงฮยอคเข้าไป และ
ต้องดิ้นรนกับชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวที่ยูจงฮยอคได้ประสบมา
และในที่สุดก็หายไป มันเป็นหายนะที่เกิดจากการกินมาก
เกินไป อย่างไรก็ตาม นี่ก็คือเรื่องราวในหนทางเอาชีวิตรอด
มันไม่ใช่การเสื่อมถอยครั้งที่ 136 ที่มันได้กินไปในคราวนี้
[อ๊ากกกกก…!]
การเสื่อมถอยครั้งที่สาม, การเสื่อมถอยครั้งที่สี่, การเสื่อมถอย
ครั้งที่ห้า…
「”แกรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามนุษย์มีชีวิตอยู่เป็นพันๆ
ปี?”」
การเสื่อมถอยครั้งที่ 36, การเสื่อมถอยครั้งที่ 47, การเสื่อมถอย
ครั้งที่ 69…

「”แกเคยคิดบ้างไหมว่าความเจ็บปวดของชีวิตที่ซ้ าซาก
จ าเจเป็นยังไง?”」
การเสื่อมถอยครั้งที่ 141, การเสื่อมถอยครั้งที่ 143, การเสื่อม
ถอยครั้งที่ 148…
「”นี่คือความทุกข์ของมนุษย์ ไอ้ระย าเอ้ย”」
มันคือเทศกาลของความทรงจ าไม่รู้จ า รอยแตกเริ่มกระจายไป
ทั่วมิติ หลังจากกินในสิ่งที่ไม่ควรกินเข้าไปแล้ว ผู้กลืนกินความ
ฝันที่ก าลังคลั่งก็เริ่มระส่ าระสาย
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีที่ให้ไปเพราะนี่คือท้องของมัน ไม่มีใคร
สามารถหนีจากตัวเองไปได้
[อ๊ากกกกก!]
อุทกภัยตัวอักษรใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกินกว่าที่มันจะรับมือ

เรื่องราวที่ไม่ถูกดูดซับบินหนีไป และอุทกภัยแห่งเรื่องราวก็
กวาดไปทั่วจักรวาลภายนอกราวกับคลื่นยักษ์ ซากปรักหักพัง
ของกระเพาะอาหารที่เสียหายกระจัดกระจายออกไป
[ก าแพงที่สี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น]
[ก าแพงที่สี่ก าลังค้นหาของกิน]
ผู้กลืนกินความฝันที่ก าลังตกใจจ้องมาที่ผม
[ก าแพงที่สี่หัวเราะเยาะผู้กลืนกินความฝัน]
ในตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ล่าและเหยื่อได้เปลี่ยนไปแล้ว
[อ๊ากกกกก…]
ก าแพงที่สี่ซึ่งประกอบด้วยตัวอักษรมากมายเริ่มกลืนกิน
เรื่องราวของผู้กลืนกินความฝัน
มันเป็นความหิวโหยอย่างแท้จริงโดยไม่สนใจเรื่องรสชาติเลย
ปลาจ านวนนับไม่ถ้วนและสัญลักษณ์อื่นๆ ของผู้กลืนกินความ

ฝันพยายามจะหลบหนี แต่มันก็ไม่อาจหลบหนีไปจากก าแพงที่
ดื้อด้านได้
เรื่องราวที่มันกลืนกินมา 8,000 ปีถูกบดขยี้เป็นผุยผงและดูด
เข้าไปในก าแพง ลวดลายบนก าแพงเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
เสียงของผู้อ่านเรื่องราวที่ไม่มีสิทธิ์ดูตกตะลึง
[■■…?]
ความคิดมากกว่าครึ่งของมันถูกกลืนกินไปแล้ว และพวกมันก็
ปรากฏขึ้นบนก าแพง
「นี่คงไม่ใช่■■…?」
[โอ้…]
「มหาผู้ยิ่งใหญ่! พวกท่านไปอยู่ที่ไหนกัน?」
ในวินาทีสุดท้าย มันพยายามที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนี
ไป แต่ก าแพงที่สี่ก็เร็วกว่าหนึ่งก้าว ก าแพงเผยฟันอันน่า
สะพรึงกลัวของมันออกมาและกลืนกินผิวกระเพาะ

[โอ้… มหา… โอ้ววว]
มันมีแสงพร่างพราวออกมา และในที่สุดก าแพงก็ปิดปากลง
[ก าแพงที่สี่กินเสร็จแล้ว]
[คุณได้เอาชนะเทพเจ้าภายนอก!]
.
.
.
[การถ่ายทอดสดดวงดาวล้มเหลวในการค้นหาชื่อที่เหมาะสม
กับความส าเร็จของคุณ]
[ความส าเร็จที่ไม่รู้จักจะถูกเพิ่มเข้าไปในเรื่องราวที่ห้าของคุณ]
[สถานะของคุณซึ่งก าลังจะได้รับการยืนยันจะได้รับการประเมิน
อีกครั้ง]

เศษซากของผู้กลืนกินความฝันกระจัดกระจายออกไป และผมก็
ยังคงอยู่ในจักรวาลภายนอกอันว่างเปล่าพร้อมกับเรื่องราว
หลายเรื่อง
มิติไม่ได้พังทลายลงแม้ว่าผู้กลืนกินความฝันจะตายไปแล้ว ผม
ยังไม่ได้กลับไปสู่โลกเดิมของผม
[เทพเจ้าภายนอกจักรวาลสับสนเป็นอย่างมากหลังจากได้ยินถึง
ความตายของผู้กลืนกินความฝัน]
[เหล่าเทพเจ้าภายนอกก าลังพยายามค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นใน
สถานการณ์ของเขา]
[‘มหาผู้ยิ่งใหญ่’ บางส่วนก าลังเฝ้ามองคุณอยู่]
ผมรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาจากภายใน บางทีมันอาจจะเป็นเพราะจิต
วิญญาณของผมเพิ่งถูกกลืนกินไป แต่ผมก็ยังรู้สึกอ่อนแรงอยู่
“อั๊ค อ๊วก… แหวะ!”

มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว ยูจงฮยอคได้ท าสิ่งนี้ในการเสื่อม
ถอยรอบที่ 136
“แหวะ!”
หลังจากอาเจียนออกมาสองสามครั้ง ผมก็ค้นหาเศษเรื่องราว
ของแม่
โชคดีที่ภาพที่ก่อตัวขึ้นโดยผู้กลืนกินความฝันยังคงอยู่ เธอยืน
อยู่กับที่พร้อมกับดวงตาที่หลับลง
เธอยังมีชีวิตอยู่เหรอ? ผมไม่รู้ ผมตรวจชีพจรของเธอและเขย่า
ไหล่ของเธอ “ตื่นนะ”
ก่อนอื่นเลยผมต้องพาแม่ออกไปจากที่นี่ ผมมองไปรอบๆ
…ท าไมมิตินี้ยังไม่พังลงอีก?
ในการเสื่อมถอยรอบที่ 136 มันมีฉากที่ยูจงฮยอคสังหารผู้กลืน
กินความฝัน มิตินี้ได้พังทลายลง และเขาก็กลับไปยังโลกเดิม
จักรวาลภายนอกถูกด าเนินการด้วยพลังของเทพเจ้าภายนอก

เมื่อเทพเจ้าภายนอกตาย มันก็ควรท าพังลง คราวนี้ เทพเจ้า
ภายนอกได้ตายลงแต่มิติของมันก็ยังคงอยู่ ท าไมกัน?
[ก าแพงที่สี่ก าลังมองมาที่คุณ]
…อย่าบอกนะว่า?
[ก าแพงที่สี่ส่ายศีรษะด้วยความเสียใจ]
[ก าแพงที่สี่ยังหิวอยู่]
มันกินเรื่องราวไปมากมายขนาดนั้นแต่มันยังหิวอยู่อีกเหรอ?
[ก าแพงที่สี่เริ่มดูดเศษซากที่เหลืออยู่]
ราวกับว่ามีการเปิดเครื่องดูดฝุ่นเมื่อก าแพงที่สี่เปิดปากและเริ่ม
ดูดสภาพแวดล้อมส่วนที่เหลือ
เรื่องราวที่เหลืออยู่ เศษฝุ่น และ…
“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน!”
แม้แต่แม่ของผมที่อยู่ในอ้อมแขนของผม ผมพุ่งเข้าหาก าแพง

“เฮ้! อย่ากินมัน!”
ก่อนที่ผมจะไปถึงก าแพง แม่ของผมก็ถูกดูดเข้าไปแล้ว ปาก
ก าลังกลืนกินหัว แขน และล าตัวของแม่ของผม
“เชี่ย! ฉันบอกว่าอย่ากิน!”
[ก าแพงที่สี่ก าลังหัวเราะอย่างพึงพอใจ]
[ก าแพงที่สี่ก าลังเลียริมฝีปากของมันเมื่อมองมาที่คุณ]
ผมต้องถามอะไรบางอย่าง มันมีบางอย่างที่ผมยังไม่ได้ยิน แต่
ก าแพงบัดซบนี่กลับกลืนกินแม่ของผมเข้าไป
เกิดอะไรขึ้นหลังจากมันถูกกลืนกินเข้าไปโดยก าแพง? ผมไม่รู้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน มันไม่มีใครที่ถูกก าแพงกลืนกินได้กลับมา
หัวหน้าดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ ผู้กลับชาติมาเกิดเนอร์วาน่า
และแม้กระทั่งผู้กลืนกินความฝัน…
มันมีความเป็นไปได้อะไรที่แม่ของผมจะรอดชีวิตอยู่ได้ในเมื่อ
แม้แต่เทพเจ้าภายนอกก็ยังไม่รอด?

“คายเธอออกมานะ!”
ผมเริ่มชกก าแพงที่สี่ ก าแพงเลียริมฝีปากของมันเข้าใส่ผม แต่ก็
ไม่แสดงสัญญาณว่าจะกินผมเข้าไป พื้นผิวของก าแพงสั่นอย่าง
แผ่วเบากับหมัดของผม
หมัดแล้วหมัดเล่า ผมรู้ว่ามันโง่ แต่ผมก็ไม่หยุด ผมไม่อาจหยุด
ได้ ผมต่อยมันไปเท่าไหร่แล้ว? จากนั้นก็มีข้อความปรากฏขึ้น
บนก าแพง
「ก่อนอื่นเลย ฉันจ าได้เมื่อฉันตั้งชื่อให้เด็กคนนั้น」
ผมจ้องมองไปยังประโยคนั้นด้วยความว่างเปล่า มันตระหนักได้
ว่ามันหมายถึงอะไรหลังจากผ่านไปไม่นาน
「เขาต้องการใช้ค าว่าทก (โดดเดี่ยว) และฉันก็ต้องการใช้ค า
ว่าทก (ผู้อ่าน) บางทีมันอาจจะเป็นนับจากนี้ที่ท าให้เขาและฉัน
เริ่มแตกต่างกัน」

ผมส่งเสียงครางและชกก าแพง ผมไม่เคยอยากได้ยินเรื่องราว
ในแบบนี้เลย
「ฉันต้องการให้เขาเป็นผู้อ่านมากกว่าคนที่เดียวดาย ตราบ
ใดที่พวกเขาอ่านอะไรสักอย่าง มนุษย์ก็จะไม่เหงา ฉันอยากจะ
ให้เชื่อแบบนั้น」
ในทันทีที่หมัดของผมหยุดลง ประโยคจ านวนนับไม่ถ้วนก็
ปรากฏขึ้นบนก าแพง ผมไม่อาจเชื่อได้เลยว่ามันมีประโยค
มากมายขนาดนี้ในชีวิตของคนๆ หนึ่ง
「”ฉันควรที่จะอยู่บ้าน? ฮะ? ท าไมฉันถึงต้องใช้ชีวิตแบบนี้?
ฉันใช้ชีวิตแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วในขณะที่สนับสนุนคุณและ
เด็กคนนั้น!”」
「”ซูคยอง เธอต้องทน คิดถึงทกจาสิ ชายคนนั้นคงจะท า
อะไรแบบนั้นไปแค่สักพัก”」
「 “แม่ ฉันคิดว่าเธอควรต้องใส่ใจกับทกจา”」

ผมก่นด่าและเริ่มต่อยก าแพงอีก มีบางสิ่งที่ผมจ าได้ แต่ก็มีบาง
สิ่งที่ผมจ าไม่ได้ ถึงกระนั้นความรู้สึกในสมัยนั้นก็ยังสดใส
「มันยาก ในเวลานั้น ฉันเหนื่อยมากจนฉันไม่อาจคิดถึงอะไร
ได้อีก เมื่อฉันคิดถึงมัน มันก็ยากส าหรับลูกของฉันไปด้วย」
แม่ของผมต้องทนทุกข์ทรมานในสมัยนั้น ความรุนแรงต่อ
ผู้หญิง แม่ และคนๆ หนึ่ง มันไม่ควรเกิดขึ้น
「”ทกจา อยู่ที่นี่นะ เข้าใจไหม? อย่าออกมาจนกว่าแม่จะ
บอก”」
ค าพูดที่ไร้ความปราณีปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง และผมก็ต้อง
ทนทุกข์ทรมาณอีกครั้งกับวัยเด็กจากมุมมองอื่น
มันฟังดูเหมือนเป็นเรื่องราวที่แปลกประหลาดอย่างสมบูรณ์
แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ผมเคยสัมผัสมาด้วยตัวเอง

นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน มันช่างน่าสังเวช
ยังไงก็เถอะ ท าไมผมถึงลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไปได้? หรือว่าผมแค่
อยากจะลืม?
ในขณะเดียวกัน ก าแพงก็ยังคงพูดต่อไป
「ฉันควรจากเขาไป ไม่ว่าคนอื่นจะพูดยังไง ฉันก็ควรพาลูก
หนีไปให้ไกล」
เธอน่าจะจากไปในตอนท้าย
「ท าไมฉันไม่ไป?」
มันเป็นบันทึกที่เต็มไปด้วยความส านึกผิดและเสียใจ นี่คือแม่
ของผม ผู้ที่ ‘เงียบ’ อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ในตอนนี้เธอ
ก าลังพูดออกมาเมื่อมันเป็นนิยาย
「มันเกิดขึ้นตอนเย็น」
ในที่สุด เรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น

「”เอาเหล้ามาอีก!”」
เสียงพ่อของผมตะโกนเพื่อให้เอาเหล้ามาให้อีก เขาผลักแม่ของ
ผมและต่อยท้องของเธอ พ่อก าลังขู่
「”ค-คุณ! วางมีดลงแล้วมาคุยกันก่อน!”」
ในไม่ช้า ความทรงจ าก็กลับมา เด็กชายตัวเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ใน
ห้องโผล่หัวออกมา ใช่แล้ว ในเวลานั้น พ่อของผมถือมีดและ
ท าท่าทางข่มขู่
「”ทกจา! แม่บอกให้ลูกอยู่ในห้อง!”」
แม่ของผมตะโกนและวิ่งเข้ามาหาผม พ่อขี้เมาของผมเหวี่ยง
มีดขู่
「นายจะตายและฉันจะตายไปด้วย เอ๋ พวกเราควรตาย
ด้วยกันไหม? มาจบชีวิตบ้าๆ นี่กัน? ฮะ? งั้นก็ตายด้วยกัน!」
แม่ของผมผลักร่างของเธอไปข้างหน้า มันมีเสียงดังออกมาและ
ร่างกายของพ่อก็ล้มลง มีดตกลงบนพื้น เหล้าไหลออกมาจาก

ขวดที่กลิ้งตก ผมรู้ฉากต่อไป แม่ของผมหยิบมีดขึ้นมาและแทง
พ่อของผม จากนั้นเธอก็จะบอกผม ‘จากนี้ไป แม่จะอ่าน
ทั้งหมดนี้อีกครั้ง’
「”ว… ว๊ากกกก!”」
ยังไงซะ…
「”ทกจา ไม่! วางสิ่งนั้นลงไป”」
อะไรอีก?
「”ทกจา!”」
ผมหยิบมีดขึ้นมาและตัวสั่นในขณะที่ผมจ้องไปที่พ่อ ใบหน้า
เล็กๆ ของผมเต็มไปด้วยน้ าตา พ่อของผมหัวเราะเยาะและ
เหวี่ยงก าปั้นของเขา แทนที่จะต่อยแม่ของผม พ่อของผมลื่นไป
บนขวด จากนั้น…
มันก็มีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา

「ถ้าฉันรีบขอความช่วยเหลือ เขาอาจจะรอด」
ผมรู้สึกจุก
「ฉันเป็นคนเดียวเท่านั้นที่สามารถช่วยเขาได้ แต่ฉันก็เลือกที่
จะไม่ท า」
อุบัติเหตุครั้งนี้ได้เปลี่ยนีชีวิตของพวกเรา
「มันมีค าพูดว่าเด็กจะไม่โกหก ฉันคือคนที่ฆ่าเขา」
แม่หยิบหยิบมีดออกไปจากมือของเด็กที่ไม่ได้สติ หลังจาก
หายใจเข้าลึกๆ เธอก็ปลุกผมขึ้นมาอย่างเงียบๆ
「”ทกจา จากนี้ไป แม่จะอ่านทั้งหมดนี้อีกครั้ง”」
「”พ่อของลูกท าเรื่องไม่ดีและตาย นี่คือการป้องกันตัวเอง
เข้าใจไหม?”」
「”ไม่ว่าจะยังไง ลูกต้องไม่ลืมว่าลูกเป็นเหยื่อ”」
เสียงของแม่แทรกซึมเข้าสู่หูของผม

「บางทีมันอาจมีหลายสิ่งถูกตัดสินในเวลานั้น」
แม่ค้นหาคดีที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมและจัดฉากหลักฐาน
เธอตัดสินใจที่จะเอาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผมออกไป เรื่องนี้ที่
ลงเอยด้วยอุบัติเหตุดูเหมือนจะจบลงด้วยการเป็นคดีฆาตกรรม
「มีคนต้องใช้ชีวิตในฐานะฆาตกร แต่ก็มีบางคนที่ต้องใช้ชีวิต
อยู่ในฐานะลูกชายของฆาตกร」
ผมจ าได้แล้ว
“…มันเป็นเพราะเหตุนี้เหรอ?”
ผมวางมือลงบนก าแพงและก้มหัวลงไปสักพัก
…ในความเป็นจริง ผมรู้ ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นสิ่งนี้ และมันก็
เป็นเหตุผลเดียวที่ท าให้ผมเข้าใจพฤติกรรมของแม่
เหตุผลที่เธอเขียนเรื่องราวนั้นขึ้นมาก็เพื่อท าให้ผมเป็นลูกชาย
ของฆาตกร ไม่ใช่ฆาตกร

「ฉันมักจะคิดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ」
「บางทีมันอาจจะเป็นข้อแก้ตัวทั้งหมด」
「อาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้」
「ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่ควรทิ้งลูกไว้คนเดียว」
「ในฐานะแม่ ฉันไม่ควรท าแบบนี้เลย」
…
「ในที่สุด ฉันก็แค่แม่คนหนึ่งที่วิ่งหนีไป」
นี่เป็นประโยคสุดท้าย ผมรออยู่อย่างนั้น และต่อยก าแพงไป
หลายที่ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีประโยคอื่นปรากฏขึ้นอีก
มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย ด้วยวิธีการนี้ ผมคงไม่อาจได้ยินจุด
จบเรื่องราวที่ไร้สาระนี้
“คายเธอออกมานะ! คายเธอออกมา!”
ผมเริ่มต่อยก าแพงอย่างรุนแรง

“บัดซบ!”
ก าแพงที่สี่เลียหมัดของผม เลือด ความทรงจ า และเรื่องราวบน
ก าปั้นของผมถูกดูดเข้าไปในก าแพงที่สี่ ผมไม่ได้ร้องไห้
「คิมทกจาก าลังร้องไห้」
ก าแพงที่สี่กล่าว
「คิมทกจาก าหมัดอย่างเงียบๆ」
ปัง!
「เขาชกก าแพง」
ปัง!
「เขาชกมันอีกครั้ง」
“บัดซบ!”

「คิมทกจาขนลุก ทุกๆ อย่างกลายเป็นเรื่องราว การกระท า
ทั้งหมดของเขาและทุกๆ คนพูดในสถานการณ์ได้กลายเป็น
ประโยคบนก าแพง」
“หุบปาก!”
「คิมทกจาอยากรู้ เขาควรท ายังไงดี? เขาจะท าลายก าแพงนี้
ได้อย่างไร? นี่เป็นราคาที่ต้องจ่ายส าหรับการอ่านหนทางเอา
ชีวิตรอดเหรอ? เขาอ่านมัน และความเป็นจริงของเขาก็ได้
กลายเป็นนิยาย จากนั้นเสียงที่เหมือนหน้ากระดาษก าลังถูกฉีก
ก็ดังออกมา」
ฉั๊ว!
「คิมทกจาคิด… (เฮ้)… นี่มันอะไรกัน?」
ในที่สุดผมก็เห็นค าพูดที่ผิดปกติบนก าแพง มันเป็นเหมือนภาพ
กราฟฟิตี้ที่ถูกทิ้งไว้โดยใครบางคนที่ได้อ่านนิยาย

「คิมทกจาประหลาดใจ… (ยืนตัวตรง)… ใครก าลังพูดกับ
เขา?… (นี่คือสกิลของนาย)… ใครกัน?… (นายไม่ควรถูกกลืน
กินโดยสกิลของนาย)… อะไรนะ… (นายมันโง่ รีบเอามือ
ออกไป!)」
ผมเห็นว่าก าแพงก าลังกลืนกินหมัดของผม
「…(ปิดสกิลซะ คิมทกจา)…」
การรู้แจ้งบังเกิดขึ้นในหัวของผม ผมไม่รู้ว่าก าลังคุยกับใครอยู่
ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่
อย่างไรก็ตาม มันก็ชัดเจนว่าผมต้องท าอะไร “ฉันจะปิดก าแพง
ที่สี่”
กระแสไฟฟ้าไหลผ่านก าแพงในขณะที่มันสั่นสะเทือนอย่าง
รุนแรง เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่ามีบางสิ่งรอบๆ ตัวของผมก าลัง
จืดจางลง
ก าแพงก าลังพังทลาย

วินาทีต่อมาก็มีเสียงข้อความดังออกมา
[ข้อผิดพลาดของระบบเนื่องจากสาเหตุที่ไม่รู้จักได้รับการแก้ไข
ชั่วคราว]
.
.
[หน้าต่างแอตทริบิวต์ของคุณได้รับการกู้คืนแล้ว]
[คุณต้องการตรวจสอบหน้าต่างแอตทริบิวต์ตอนนี้หรือไม่?]
(จบตอน)