มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 192 – ขอบฟ้าเรื่องราว (5)

ผิวสัมผัสอันน่าเบื่อของผ้าห่มสัมผัสกับผิวหนัง
จางฮีวอนไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหนแล้วนับตั้งแต่เธอเพลิดเพลินกับ
ความหรูหราแบบนี้ ทุกอย่างสงบสุข เธอไม่จ าเป็นต้องกลัวว่า
จะถูกมอนสเตอร์โจมตีในตอนกลางคืน หรือระวังมนุษย์ที่
พยายามขโมยสิ่งของของเธอ
อย่างไรก็ตาม จางฮีวอนก็ทราบดีว่าสันติภาพนี้จะอยู่ได้ไม่นาน
“จางฮีวอน! เปิดประตูหน่อย!”
“ฉันขอให้เธอมาสัมภาษณ์หน่อย!”
มันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว นักข่าวได้มาส่งเสียงร้องอยู่ที่
หน้าบ้านของเธอ เธอสามารถเห็นแสงแฟรชวูบวาบผ่านม่าน
มาได้ ต่อหน้าสายตาอันโหดเหี้ยมของกล้อง จางฮีวอนก็รู้สึกถึง
สัมผัสเดจาวูอันรุนแรง

“…มันไม่ใช่แค่กลุ่มดาวที่ชอบถ้ ามอง”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ หัวเราะเบาๆ]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ เห็นด้วยกับความคิดของคุณ]
จางฮีวอนรู้สึกได้ถึงสัมผัสของความรู้สึกใหม่ๆ กับสายตา
ทั้งหมดที่จ้องมองมาที่เธอ ก่อนที่สถานการณ์จะเริ่มต้นขึ้น มัน
ก็มีหลายๆ สิ่งที่แตกต่างกันออกไป แต่มันก็ยังมีสิ่งที่คล้ายคลึง
กันอยู่
สายตาถ้ ามองและการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ในแง่นี้
สถานการณ์อาจจะมีมาก่อนที่เหตุการณ์นั้นจะเริ่มต้นขึ้นด้วย
ซ้ า แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคือ ‘สถานการณ์’
ผ่านหน้าต่าง เธอเห็นพื้นที่เมืองที่พังทลาย และโซลโดมก็ถูก
ปิดไว้ มันเป็นเวลาสัปดาห์หนึ่งแล้วนับตั้งแต่ที่พวกเธอออกมา
จากโซลโดม แต่จางฮีวอนก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะออกมา
จากโดมได้
“พี่ฮีวอน! เพิ่งตื่นเหรอ?”

“อ่า ใช่ จีฮเย”
จางฮีวอนอดยิ้มไม่ได้เมื่อจีฮเยพุ่งทะลุประตูมา
มันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากที่ออกมาจากโซลโดม
หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในระหว่างนี้
จางฮีวอนและปาร์ตี้ได้รับการสนับสนุนบ้านพักโดยรัฐบาล
เฉพาะกิจในเขตคย็องกี และได้รับเชิญจากสถาบันให้มาตอบ
ค าถามอยู่หลายข้อ พวกมันเป็นค าถามที่ชัดเจน
เกิดอะไรขึ้นภายในโซลโดม?
ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องจริงไหม?
มีกี่คนที่เป็นแบบพวกเธอ และพวกเขาคิดอะไรกันอยู่?
กลุ่มดาวและสถานการณ์คืออะไร?
ในตอนแรก จางฮีวอนตอบค าถามไปอย่างซื่อสัตย์ในฐานะ
ตัวแทน จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไป สิ่งต่างๆ ก็เริ่มน่าร าคาญขึ้น
เธอสงสัยว่ามันจะมีประโยชน์อะไรในการท าแบบนี้?

รัฐบาลเกาหลีใต้ได้หายตัวไปแล้ว รัฐบาลเฉพาะกิจซึ่งประกอบ
ไปด้วยสมาชิกผู้โชคดีบางส่วนและสมาชิกสภาเมืองก็ไม่รู้ว่า
เกิดอะไรขึ้น พวกเขายังเชื่อมั่นว่าระบบ ‘รัฐ’ จะมีความหมาย
อยู่ในการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ในอนาคต ส าหรับผู้ที่ติดอยู่
ในความเชื่อเก่าๆ แม้ว่าจะเป็นยุคสมัยใหม่ จางฮีวอนก็มีบาง
สิ่งที่จะพูดกับพวกเขา
– ถอดสูทและเนคไทของพวกนายออกไปก่อน
– ฮะ?
– พวกมันไม่เหมาะที่จะใช้วิ่งหนี
จางฮีวอนเหลือบมองลีจีฮเย ไม่ว่าในกรณีใด สมาชิกปาร์ตี้ก็
เป็นแค่คนกลุ่มเดียวเท่านั้นที่เธอเชื่อถือ
“แล้วยูซานอาล่ะ?”
“เธออยู่ในห้องกับเด็กๆ”
ปัญหาคือสมาชิกในปาร์ตี้นั้นไม่ได้อยู่ในสภาพดีเท่าไรนัก

ลีจีฮเยพูดด้วยน้ าเสียงมืดมน
“…การสูญเสียของลุงทกจาเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ”
พูดตามตรง สิ่งต่างๆ ก็ไม่มั่นคงเมื่อเขาอยู่ด้วย แต่เมื่อเขา
หายไป ทุกๆ คนกลับต้องอยู่ในวิกฤต นี่คือคิมทกจาส าหรับ
สมาชิกปาร์ตี้ จุดประสงค์ของทุกคนคือการเอาชีวิตรอด แต่
เป็นคิมทกจาที่จะตัดสินใจถึงเส้นทางการเอาชีวิตรอด มันเป็น
ธรรมดาที่ทุกคนจะสูญเสียทิศทางไปและแตกกระเจิง
“ฉันหวังว่าฉันจะมีคู่มือที่ลุงทหารพูดถึงจริงๆ”
“เธอได้ยินข่าวจากฮุนซึงบ้างไหม?”
“…เขาถูกเรียกตัวไปที่กองทัพในวันแรกและยังไม่มีข่าวอะไร
เลย”
เดิมทีลีฮุนซึงคือทหาร และมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะถูก
กองทัพเรียกตัว ลีจีฮเยคร่ าครวญ

“เขาโง่จริงๆ… เป็นฉันคงไม่ไป กองทัพจะมีประโยชน์อะไร
อีก?”
จางฮีวอนเห็นด้วยกับค าพูดของลีจีฮเย แต่เธอก็ไม่อยากจะ
ต าหนิลีฮุนซึง ทุกๆ คนต่างก็มีวิธีที่แตกต่างกันในการจัดการกับ
ความสูญเสีย เด็กๆ ขังตัวเองอยู่ในห้องในขณะที่ลีฮุนซึง
กลับไปยังกองทัพ
ถ้าเป็นเช่นนั้น…
[สถานการณ์ต่อไปจะเริ่มขึ้นในสามวัน]
จางฮีวอนกลืนน้ าลายเมื่อเธอเห็นข้อความลอยอยู่ในอากาศ
สามวันหลังจากนี้ ขุมนรกจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง
ปัญหาที่ซับซ้อนมากยิ่งขึ้นคือสถานการณ์ในอนาคตน่าจะ
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสิ่งที่พวกเขาเคยผ่านมา
[ในตอนนี้คุณสามารถตอบสนองต่อการเรียกหาของผู้สนับสนุน
และรับการทดสอบส่วนตัวที่พวกเขาตั้งไว้ได้]

[การทดสอบส่วนตัวจะถือว่าเป็นสถานการณ์ลับและสามารถ
แทนที่สถานการณ์หลักถ้ามันซ้อนทับกับสถานการณ์หลัก
บางส่วน]
[การแทนที่สถานการณ์จะสามารถใช้ได้ไปจนถึงสถานการณ์
หลักที่ 25 เท่านั้น]
พวกเขาผ่านสถานการณ์ที่สิบและเปิดการ ‘ทดสอบส่วนตัว’
จางฮีวอนยังไม่รู้เลยด้วยซ้ าว่าพวกมันคืออะไร
ลีจีฮเยพูดด้วยท่าทางสบายใจ “ไม่ต้องกังวลนักหรอก
มาสเตอร์บอกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรในตอนนี้”
“แล้วยูจงฮยอคล่ะ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปไหนหลังจากบทเพลงแห่งคิมทก
จา เขาเหมือนไม่ใช่มาสเตอร์ตัวจริงเลย…”
แน่นอน ปฏิกิริยาของยูจงฮยอคที่มีต่อความตายของคิมทกจา
นั้นน่าประหลาดใจมาก

ยูจงฮยอคขังตัวเองอยู่ในห้องของเขาราวกับคนที่แหลกสลาย
ไปสักพักก่อนที่จะหายไปอย่างฉับพลัน และบอกว่าเขาจะ
กลับมาในสามวัน
“ฮันซูยองล่ะ?”
“เธอไปคุยกับเจ้าหน้าที่รัฐในตอนเช้า เธอบอกว่ามันถึงเวลา
เก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไว้แล้ว…”
“รัฐบาล? เธอจะคาดหวังอะไรกับคนพวกนั้น?”
จากนั้นก็มีบางสิ่งโผล่ขึ้นมาในใจของเธอ
– หากมีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน ให้ติดตามฮันซูยองโดยไม่มีเงื่อนไข
พวกมันคือค าพูดที่คิมทกจาทิ้งไว้ให้เธอ ท าไมพวกเธอถึงต้อง
ท าตามฮันซูยองด้วย? อย่างไรก็ตาม มันก็ต้องมีค าอธิบายที่
สมเหตุสมผลแน่เนื่องจากคิมทกจาบอกไว้
จางฮีวอนลุกขึ้น และลีจีฮเยที่ก าลังประหลาดใจก็ถาม “เธอจะ
ไป?”

“อืม ฉันไม่อาจอยู่แบบนี้ไปเฉยๆ ได้อีกแล้ว พวกเราก็ควรไป
เตรียมตัวด้วย”
“งั้นฉันไปด้วย”
ทั้งคู่ไม่มีความลังเลใจอยู่เลยเมื่อพวกเธอตัดสินใจอะไรไปแล้ว
ลีจีฮเยและจางฮีวอนมุ่งหน้าออกไปจากบ้าน พวกเธอเปิดประตู
หน้าและมีเสียงชัตเตอร์สาดเทเข้าใส่พวกเธอ
“จางฮีวอน! ฉันเป็นนักข่าวจากโครยออิลโบ! ขอแค่ค าเดียว ได้
โปรด!”
พวกเธอไม่ใช่ผู้รอดชีวิตเพียงกลุ่มดาว
มันมีผู้คนเกือบ 1,000 คนกลับมาจากโซลโดม บางคนก็ติดต่อ
กับคนที่ยังมีชีวิตอยู่และพูดเกี่ยวกับความเลวร้ายที่พวกเขาได้
เจอ
แต่นักข่าวยังคงมาหาสมาชิกปาร์ตี้อยู่แม้ว่าจะมีเรื่องราวสะสม
มากพอแล้ว ส่วนเหตุผลนั้นง่ายมาก ในบรรดาผู้รอดชีวิต

ทั้งหมด จางฮีวอนและคนอื่นๆ คือคนดังที่เป็นศูนย์กลางของ
สถานการณ์
“จางฮีวอน! เกิดอะไรขึ้นภายในนั้น?”
“ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นประโยชน์ที่เธอได้เรียนเคนโด้ไป มันเป็น
เรื่องจริงเหรอ?”
“มีข่าวลือว่าคุณเป็นผู้สมัครของทีมชาติ…”
จางฮีวอนมองไปยังนักข่าวที่ก าลังจ่อไมโครโฟนเข้ามาหาเธอ
รัฐบาลบอกให้เธอไม่บอกสื่อว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเก็บง าค าพูด
ของเธอมาจนถึงตอนนี้เพราะเธอไม่สะดวกที่จะพูด
งั้น… ท าไม? วันนี้ จางฮีวอนรู้สึกเหมือนอยากจะพูดอะไร
บางอย่างออกไป
“พวกนายสงสัยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในนั้นเหรอ?”
จางฮีวอนปล่อยมือของลีจีฮเยและมองไปยังแบนเนอร์ที่โบก
สบัดอยู่ข้างนอก

[ฮีโร่แห่งยังช็อน! ฉลองการกลับมาอย่างปลอดภัยของผู้
พิพากษาแห่งการท าลายล้าง จางฮีวอน!]
…ฮีโร่? เธอ?
ยังซ็อนได้หายไปนานแล้ว อย่างไรก็ตาม แบนเนอร์นี้ก็ถูก
แขวนไว้ และจางฮีวอนก็ไม่อาจทนต่อมันได้อีก
“ฉันไม่ใช่ฮีโร่แบบที่ทุกคนคิด ฉันไม่ใช่ผู้สมัครของทีมชาติ และ
ฉันก็ไม่ได้เก่งเคนโด้”
จางฮีวอนพูดใส่ไมโครโฟนราวกับว่าเธอก าลังพูดกับโลกทั้งใบ
“ก่อนที่หายนะจะมาถึง ฉันก็เป็นแค่บาร์เทนเดอร์ที่ท างานใน
บาร์ราคาถูก”
ค าพูดของเธอท าให้เกิดความตื่นเต้นในหมู่นักข่าว ไม่มีใครเชื่อ
ได้ บางคนก็หัวเราะและบางคนก็ดูอิจฉา

ต่อหน้าสายตาเหล่านี้ จางฮีวอนรู้สึกเป็นอิสระแปลกๆ เธอ
ไม่ใช่ ‘จางฮีวอน’ คนเก่าอีกต่อไป จางฮีวอนตระหนักถึงมันได้
ด้วยสายตาทุกคู่ที่จดจ้องมาที่เธอ
นักข่าวถามค าถามเธอต่อ
บาร์เทนเดอร์จะกลายเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้ายได้
อย่างไร?
เธอเอาชีวิตรอดและกลายมาเป็นผู้พิพากษาแห่งการท าลาย
ล้างได้ยังไง?
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ ก าลังจ้องมองคุณด้วย
สายตาเศร้าๆ]
[กลุ่มดาว ‘เมตไตรยตาเดียว’ ถึงนึกใครบางคนด้วยค าพูดของ
คุณ]
ข้อความจากกลุ่มดาวหลั่งไหลเข้ามา จางฮีวอนพูดออกมาโดย
ไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอ

“พวกนายรู้จักคิมทกจาไหม?”
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ พยักหน้า]
[กลุ่มดาว ‘วีรบุรุษคนสุดท้ายแห่งฮวังซันบ็อล’ จ าเขาได้]
เสียงของนักข่าวตามมาหลังจากกลุ่มดาว
“คิมทกจา?”
“ใครเหรอ?”
“ดูเหมือนฉันเคยได้ยินมาก่อนนะ”
จางฮีวอนคิดว่ามันตลก พวกเขาไม่รู้ แน่นอน พวกเขาไม่มีทาง
รู้
จางฮีวอนหายใจเข้าเบาๆ และพูดออกมา “ผู้รอดชีวิตกลุ่ม
สุดท้ายไม่ได้รอดมาด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราเอง”
ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกอยากร้องไห้ในขณะที่พูดออกมา นักข่าวไม่
รู้อะไรเลยและถามค าถามต่อไป

“เธอก าลังจะพูดอะไรน่ะ?”
“ชื่อ ‘คิมทกจา’ ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้รอดชีวิต?”
“ท าไมคิมทกจาถึงไม่กลับมากับเธอล่ะ?”
“ตอนนี้คนๆ นั้นอยู่ที่ไหน?”
เขาอยู่ที่ไหน? จางฮีวอนไม่รู้ อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอขอพรได้หนึ่ง
ข้อ…
“คนๆ นั้น…” จางฮีวอนจ้องมองไปยังโซลโดม “เขาจะกลับมา
อย่างแน่นอน”
***
「ในเวลานี้ คิมทกจาได้ลืมตาขึ้นในโลกปีศาจ」
“ย๊ากกกก!”
ผมกรีดร้องออกมาในขณะที่ผมอาเจียนและลืมตาขึ้น เสียง
หัวใจเต้นในจังหวะที่ไม่คุ้นเคย

ออร่าสีทองปรากฏขึ้นรอบๆ หัวใจของผม และพลังเวทมนตร์
หยาบๆ ก็ปะทุออกมา มันอาจจะพังไปบ้าง แต่มันก็ยังเป็น
หัวใจของมังกรทอง พลังเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งของชิ้นส่วนที่ถูก
ปลูกถ่ายก็เพียงพอแล้วที่จะท าให้ผมตกตะลึง
ถ้าผมสามารถใช้มันได้อย่างเหมาะสม ผมคงจะไม่ขาดพลังเวท
มนตร์ในการต่อสู้ไปสักพัก
[แอตทริบิวต์ ‘กิเลนลามาร์ค’ ท าให้คุณดูดซับพลังของ
เรื่องราวที่แตกสลาย]
ในความเป็นจริง การดูดซับเรื่องราวที่แตกสลายนั้นเป็น
ความคิดที่อันตรายมาก มันคงจะเป็นไปไม่ได้ถ้าผมไม่มีกิเลนลา
มาร์ค
「กิเลนลามาร์คไม่ได้รับการยอมรับเท่าไหร่ในหมู่แอตทริบิวต์
วิวัฒนาการเพราะมันมีประสิทธิภาพด้อยกว่า อย่างไรก็ตาม
มันก็มีผลข้างเคียงน้อยมากและไม่ดูดซับจุดอ่อนของเรื่องราว
」

ถ้าผมได้รับอสูรดาร์วิน แอตทริบิวต์วิวัฒนาการอีกอันมา ผมคง
จะถูกสังหารในทันทีที่ผมกินเรื่องราวของมังกรทองเข้าไป
ผลการดูดซับนี้ดีเพราะรับประกันความปลอดภัยของผม ผม
ไม่ได้มีหลายชีวิตอีกต่อไป
[ได้รับชิ้นส่วนเรื่องราว ‘หัวใจมังกรวัยเยาว์ที่แหลกสลาย’]
ชื่อเดิมของเรื่องราวนี้คือ ‘หัวใจของมังกรทองวัยเยาว์ที่ถูกฉีก
กระชากจนตายโดยเทพเจ้าภายนอก’ อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่
ต้องดูดซับส่วน ‘ถูกฉีกกระชากจนตายโดยเทพเจ้าภายนอก’
มา
นี่คือข้อดีของกิเลนลามาร์ค อัตราการดูดซับของเรื่องราวนั้นต่ า
แต่จุดอ่อนก็จะไม่ถูกดูดซับมา
[ร่างใหม่ของคุณก าลังถูกสร้างขึ้น]
[การสร้างร่างใหม่จะชะลอการพังทลายของการด ารงอยู่ของ
คุณ]

[เอฟเฟกต์นี้เป็นแบบชั่วคราวและขอแนะน าให้กลับไปยัง
สถานการณ์อย่างรวดเร็ว]
พลังเวทมนตร์ไหลออกมาจากหัวใจดวงใหม่ของผม และผมก็
สามารถหายใจหายคอได้บ้าง อย่างน้อยที่สุด โศกนาฏกรรม
ของการสูญเสียเรื่องราวการถือก าเนิดของผมก็คงจะไม่เกิดขึ้น
อีก
การฟื้นฟูร่างกายของผมจะเริ่มขึ้นจากนี้ไป
ผมเริ่มกิน ‘แขนขวาของปรมาจารย์ดาบผู้น่าสงสารที่ถูกสหาย
แทงข้างหลัง’ แทนที่จะเป็นการฉีกเนื้อ มันใกล้เคียงกับการ
แอบมองดูเรื่องราวที่แตกสลายในทันทีที่เห็น
[ได้รับชิ้นส่วนเรื่องราว ‘แขนขวาของปรมาจารย์ดาบผู้น่า
สงสาร’]
ไม่รู้ว่าเป็นแค่จินตนาการของผมรึเปล่า ผมรู้สึกว่าผมสามรถใช้
ดาบได้ดีขึ้นเล็กน้อย

[แอตทริบิวต์ ‘กิเลนลามาร์ค’ ถึงขีดจ ากัดของความอิ่มตัว
แล้ว]
[ลดระดับความอิ่มตัวเพื่อดูดซับชิ้นส่วนเรื่องราวใหม่]
ผมรู้สึกดีขึ้นหลังจากกินชิ้นส่วนเรื่องราวไป 2 เรื่องและนั่งลง
บนกองขยะ
“…มันหนาวไปสักหน่อยนะ”
มันเจ็บปวดน้อยกว่าก่อนหน้านี้ แต่ความหนาวก็จะเจาะเข้ามา
ที่ผิวหนังของผมอยู่
ความทนทานของร่างกายของผมเพิ่มขึ้น แต่ ‘บทลงโทษของ
การถูกเนรเทศ’ ก็ไม่ได้หายไป ผมรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยว
จากการสูญเสียเรื่องราวไป ผมดูเหมือนจะรู้ว่าท าไมผู้คนที่
ต้องการได้ยิน ได้เห็น หรือได้อ่านบางสิ่งซ้ าไปซ้ ามา
จากนั้นความอบอุ่นเล็กน้อยก็เริ่มไหลเวียนผ่านร่างกายของผม
[มีคนก าลังพูดถึงคุณ]

…พูดถึงผม?
[เรื่องราวของคุณก าลังถูกสร้างขึ้นบนดาวเคราะห์โลก]
ผมสามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ มีคนก าลังพูดถึงผมบนโลก
ใครกัน? มันไม่น่าจะเป็นยูจงฮยอค ลีฮุนซึงงั้นเหรอ? จางฮีวอน
ล่ะ? หรือว่าจะเป็นชินยูซอง?
…ผมไม่รู้ ถึงกระนั้นมันก็น่าตลก มีคนก าลังเล่าเรื่องราวของผม
บางคนยังจ ามันได้อยู่…
[เรื่องราวใหม่ ‘ต านานแห่งคิมโดเจก้า’ ถูกสร้างขึ้นบนดินแดน
แห่งสันติ]
…ผมหวังว่าอย่างน้อยพวกเขาจะจ าชื่อของผมถูก ผมเงยหน้า
ขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่ไม่มีดวงดาว
นี่คือขอบฟ้าแห่งเรื่องราว ผมไม่อาจมองเห็นดวงดาว และ
ดวงดาวก็ไม่อาจมองเห็นผม ดังนั้นดวงดาวผู้หยิ่งยโสจึงไม่รู้

ในสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจมองเห็นได้นี้ เรื่องราวที่กำลังจะ ทำลายพวกมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
(จบตอน)