มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 211 – การฟักตัว (3)

การไหลของเวลาและมิติเริ่มผิดปกติ ริมฝีปากของจางฮายัง
ขยับอย่างช้าๆ ในขณะที่เสียงนั้นผิดปกติไป มันเหมือนกับโลก
ทั้งใบก าลังเคลื่อนไหวช้าลง
「คิมทกจาตระหนักได้แล้ว นี่คือห้วงเวลาของโดเกบิ」
เพื่อจัดการและตัดสินช่องสัญญาณจ านวนมากในเวลาเดียวกัน
อัตราการรับรู้ของโดเกบิจึงเร็วยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นมาก
ผมมองขึ้นไปบนอากาศ แสงทรงกลมสีขาวลอยอยู่เหนือทารก
โดเกบิที่มีขนนุ่มนิ่ม มันเป็นทรงกลมที่ผมเคยเห็นมาก่อน มัน
เป็นดวงวิญญาณของชินยูซอง
‘สักพักแล้วสินะชินยูซอง”
แสงโปร่งใสปรากฏขึ้นภายในทรงกลมและสามารถมองเห็นเงา
ของคนๆ หนึ่งได้ ตัวตนที่ต้องการช่วยโลกและคนที่เคยมี

ศรัทธาในตัวยูจงฮยอค ชินยูซองแห่งการเสื่อมถอยรอบที่ 41
ได้อยู่ตรงหน้าของผมแล้ว
[คุณได้รับความส าเร็จอันน่าเหลือเชื่อ!]
[คุณเป็นมนุษย์คนแรกที่ฟักไข่โดเกบิ]
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่!]
[ได้รับเรื่องราว ‘พ่อของโดเกบิ’]
ชินยูซองอ่านสีหน้าของผมและพูดออกมา
– อย่าขอโทษ หนูเลือกเอง
‘ถึงกระนั้นก็เถอะ ฉันก็ยังต้องขอโทษ’
– คุณลุงสุดยอดจัง หัวหน้าในการเสื่อมถอยรอบที่ 41 ก็ไม่
เหมือนกับคุณลุงเลย
‘มันไม่ง่ายเลย ฉันมีงานต้องท ามากมาย’
– คุณลุงไม่ต้องการความช่วยเหลือของหนูเหรอ?

ผมพยักหน้า และชินยูซองก็ยิ้มสดใส
– หนูท าได้ดีไหม?
‘เธอท าได้ดี ฉันจะช่วยเธอเอง’
เฉพาะบุคคลที่มาถึงจุดต่ าสุดของสถานการณ์เท่านั้นที่รู้ถึง
น้ าหนักของสถานการณ์ นี่คือเหตุผลที่ผมเชื่อมันในชินยูซอง
รอบที่ 41 แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เหตุผลที่ชินยูซองต้องเชื่อในตัวผม
– หัวหน้าก็ท าไม่ส าเร็จ
เสียงของชินยูซองสั่นเล็กน้อย
– มันจะมีสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นเกิดขึ้นในอนาคต
‘ฉันก็ว่างั้น’
– คุณลุงจินตนาการไม่ออกหรอกว่าอะไรก าลังรออยู่
‘ฉันจะไปกับเธอเอง’

ชินยูซองเงียบไปครู่หนึ่ง เธอดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของ
ค าพูดของผมและก าลังประเมินวันเวลาที่ผ่านไป ไม่ว่าจะด้วย
วิธีการใด มันจะเจ็บปวดส าหรับเธอ ในไม่ช้า ชินยูซองก็พูด
ออกมา
– หนูจะจ าคุณลุงไม่ได้หลังจากหนูเกิด
‘ฉันรู้’
– อย่าหลอกตัวเองมากเกินไปนะ
‘ฉันจะพยายาม’
รอยยิ้มของเธอสดใส ในความเงียบที่เป็นเหมือนกับท่วงท านอง
ของความสงบนิ่ง ชินยูซองพูดต่อ
– หนูยังมีความทรงจ าที่ดีเกี่ยวกับสถานการณ์อยู่หลายเรื่อง
เธอฟังดูไม่แยแส แต่มันก็จริงใจเพราะความเฉยเมยนี้ ผมฟัง
เธอและนึกถึงเรื่องราวของหนทางเอาชีวิตรอด ผมคิดถึง

เรื่องราวของ ‘ชินยูซอง’ ที่ผมรู้ มันไม่สามารถอธิบายได้อย่าง
เต็มที่แม้ว่าจะมีเป็นร้อยเป็นพันประโยค…
– ถึงกระนั้น หนูก็มีอะไรจะพูด…
ผมไม่รู้ว่าผมมีเวลามากังวลเรื่องนี้ไหม ผมอาจจะได้อ่าน
หนทางเอาชีวิตรอดและสามารถอ่านความคิดของเธอด้วย
มุมมองนักอ่านพระเจ้าได้ แต่ผมก็ไม่อาจเข้าใจความเจ็บปวดที่
เธอต้องอดทนมา
– คราวนี้ฉันจะคุยกับคุณลุง
ดังนั้นผมจึงท าได้เพียงแค่ตอบกลับเธอไป
‘ขอบคุณมาก’
ผมกัดริมฝีปากเพื่อพยายามปิดบังหัวใจของผม เส้นแสงเจิดจ้า
สว่างขึ้น และการไหลของเวลาก็ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม
[ช่องแรกของอาณาจักรปีศาจ 73 เปิดแล้ว]
[ชื่อช่อง: #BI-90594]

เสียงที่กระจัดกระจายกลับมา และผมก็ได้ยินเสียงของจางฮา
ยัง”เจ้าจะตั้งชื่อเด็กคนนั้นว่าอะไร?”
…นี่คือสิ่งที่เขาพูด ผมเองก็กังวลมากเพราะชื่อ
ทารกโดเกบิก าลังมองมาที่ผม ผมสบตากับเธอและพูดเบาๆ
[ผู้จัดการช่อง: บียู]
เธอจะรู้ไหมว่ามันเป็นชื่อของเธอ? ทารกโดเกบิเอื้อมมือออกมา
หาผม ผมคว้ามือที่ทั้งเล็กและนุ่ม และมันก็รู้สึกเหมือนกับว่า
ทารกโดเกบิก าลังยิ้มให้ผม
***
ชินยูซองก าลังร้องไห้ เธอร้องไห้อยู่บ่อยครั้งหลังจากหนีออกมา
จากโซลโดม มันเกิดขึ้นเมื่อเธอหลับไปหลังจากวันคืนที่
ยากล าบากหรือเมื่อเธอเปิดหน้าต่างแอตทริบิวต์และมองไปยัง
‘กลุ่มดาวผู้สนับสนุน’ ของเธอ น้ าตาของชินยูซองไหลออกมา
โดยไม่รู้ตัว

มันเป็นลีกิลยังที่พูดคุยกับชินยูซองอยู่เสมอในช่วงเวลาเหล่านี้”
เฮ้ ร้องไห้อีกแล้วเหรอ? พี่ทกจาชอบคนที่เป็นผู้ใหญ่”
ดวงตาสีแดงและบวมของชินยูซองเปล่งประกายกับค าพูดของ
เขา “หลบไป!”
“เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว เธอไม่เห็นเหรอ? พี่จากไปพร้อมกับพูด
ว่า ‘ไว้พบกันใหม่นะ ลีกิยัง’”
“คุณลุงเคยพูดแบบนั้นเหรอ?”
“พี่บอกฉัน! เธอไม่ได้ยินมันเหรอ?”
ลีกิลยังเห็นลีจีฮเยยืนอยู่ข้างหลัง และดวงตาของเธอก็หรี่ลง
“เธอยิ้มอะไร?”
“น่ารักจัง”
ชินยูซอง ลีกิลยัง และลีจีฮเยอยู่ระหว่างทางที่พวกเขานัดเจอ
กันหลังจากก าจัดมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวออกมาเป็นภัยพิบัติใน
สถานการณ์ที่สิบสอง สถานที่นัดหมายของพวกเขาคือเมือง

ซองนัม เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจที่จะมาพบกันอีกที่นี่ สมาชิก
ปาร์ตี้คนอื่นๆ ก็คงจะมารวมตัวกันในไม่ช้า
ในขณะที่ลีจีฮเยและลีกิลยังทะเลาะกัน ชินยูซองก็เปิดหน้าต่าง
แอตทริบิวต์ของเธอขึ้นมา
[การเชื่อมต่อไปยังผู้สนับสนุนของคุณถูกตัดขาด]
นี่คือข้อความที่ปรากฏขึ้นในหน้าต่างแอตทริบิวต์ของชินยูซอง
หลังจากออกมาจากโซลโดม ลีกิลยังไม่ชอบใบหน้าที่อึมครึม
ของชินยูซองและพูดออกมาอีกครั้ง “เฮ้ ดูเหรียญนี่นะ”
“…หืม?”
“ถ้าฉันโยนเหรียญและมันออกหัว พี่ทกจาจะยังมีชีวิตอยู่”
ลีกิลยังหยิบเหรียญ 100 วอนออกมา และชินยูซองก็เบ้ปาก
“นายท าไปแล้วหนิ”
“ลองอีกครั้ง”

“…เอาที่นายสบายใจเลย คุณลุงคงไม่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
ของนายเดี๋ยวนี้หรอก”
การโยนเหรียญ มันเป็นการกระท าที่เกิดขึ้นเมื่อชินยูซองและลี
กิลยังไม่สบายใจ
“พี่ทกจาตายไปกี่ครั้งแล้ว?”
“…41 ครั้ง”
“แล้วเค้ายังมีชีวิตอยู่กี่ครั้ง?”
“59 ครั้ง”
หากออกหัว คิมทกจาจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากออกก้อย คิ
มทกจาจะตาย
ลีจีฮเยได้ยินเรื่องนี้และถาม “นายแน่ใจเหรอว่าอยากให้ลุงมี
ชีวิตอยู่จริงๆ?”
ลีกิลยังโยนเหรียญขึ้นไปในอากาศ แทบจะในเวลาเดียวกัน
ดวงตาสามคู่ก็มองไปตามเหรียญ ลีจีฮเยที่ไม่เชื่อก็จ้องไปที่

เหรียญเหมือนกัน เหรียญลอยขึ้นไปในอากาศและตกลงมาที่
พื้น คนสามคนจ้องมาที่เหรียญโดยไม่หายใจ
หัว ก้อย หัว ก้อย จากนั้นก็…
“หัว! ดูสิ ฉันพูดอะไรไว้?”
เสียงอันมั่นใจของลีกิลยังดังออกมาในขณะที่เหรียญหยุดลงที่
ด้านหัวซึ่งมีรูปของจอมพลอี้ซุนซินอยู่ แม้แต่ลีจีฮเยก็ยังรู้สึกดี
ขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้เห็นผลลัพธ์ อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยก็รู้ว่า
ผลลัพธ์นี้ไม่ได้เกิดจาก ‘โอกาส’
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ได้ใช้ความเป็นไปได้]
ลีจีฮเยยิ้มอย่างขมขื่น ผู้สนับสนุนของเธอเสียพลังไปเมื่อไม่
นานมานี้ และมันก็เป็นเพราะเขาสูญเสียความเป็นไปได้ไปกับ
เรื่องนี้ ยังไงก็ตาม เธอก็ไม่อาจพูดอะไรได้
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ก าลังมองไปยังเด็กๆ ด้วย
สายตาเศร้าๆ]

ผู้คนต้องการความหวัง และบางทีกลุ่มดาวก็เหมือนกัน ทันใด
นั้นเอง ลีจีฮเยก็นึกซนขึ้นมา เธอหยิบเหรียญขึ้นและพูดออกมา
“เนื่องจากลุงยังมีชีวิตอยู่ งั้นมาลองอย่างอื่นกันเถอะ”
“ฮะ? อะไร?”
ลีกิลยังพูดออกมาเหมือนเขาไม่ค่อยพอใจกับการแทรกแซงของ
เธอ ลีจีฮเยไม่สนใจเขาและพูดต่อ
“ตาลุงทกจาชอบนายมากกว่า? หรือว่าเขาชอบยูซอง
มากกว่า?”
“ต้องเป็นฉันแน่นอน!” ลีกิลยังตะโกนออกมา
“อะไรนะ? นายลืมเหตุการณ์ถุงน่องไปแล้วเหรอ? ความชอบ
ของฉันสูงกว่า”
“เฮ้! เรื่องนั้น…”
จากนั้นก็มีเสียงแหลมดังออกมาจากด้านหลังของพวกเขา
“เด็กมัธยมสาวอายุ 15 ปี!”

เจ้าของเสียงไม่ใช่ชินยูซอง ลีจีฮเย หรือลีกิลยัง พวกเขาเห็น
สาวสองคนก าลังเดินเข้ามาหาพวกเขาจากระยะไกล พวกเธอ
คือฮันซูยองและยูซานอาที่กลับมาจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่
กวาชอน
ลีจีฮเยจ าเจ้าของเสียงนี้ได้
“เด็กมัธยมสาวอายุ 15 ปี เขาบอกเรื่องนั้นกับมังกรเพลิงทมิฬ
และเอาสกิลไป!”
ในขณะที่พวกเธอก าลังจะเดินมาถึงลีจีฮเยและเด็กๆ ผู้หญิงอีก
คนก็ปรากฏตัวขึ้นจากทิศของซูวอน เธอเป็นหญิงสาวรูปร่าง
เพรียวบางและมีดาบห้อยไว้ที่เอว
“คุยอะไรกันน่ะ?”
มันคือผู้พิพากษาแห่งการท าลายล้าง จางฮางฮีวอน ผู้ดูแลซู
วอน
“พี่ฮีวอน!” ลีจีฮเยบึ่งไปหาจางฮีวอนด้วยความดีใจ อย่างไรก็
ตาม สภาพของจางฮีวอนก็ไม่ค่อยดีเท่าไร เสื้อเกราะของเธอ

เสียหายหนัก และต้นขากับแขนของเธอก็ถูกปกคลุมไปด้วย
บาดแผล มันไม่น่าเชื่อเลยเมื่อพิจารณาจากความแข็งแกร่ง
ของจางฮีวอน มอนสเตอร์พวกนั้นไม่ได้แข็งแกร่งอะไรขนาด
นั้น
“เธอไม่เป็นอะไรนะ? มันมีมอนสเตอร์ชนิดอื่นปรากฏตัวออกมา
เหรอ?”
“ไม่ใช่หรอก มันมีปัญหากับอักขระของฉันน่ะ”
“อักขระ?” จางฮีวอนที่ก าลังจะอธิบายส่ายหัวเบาๆ กลับกัน
เธอมองไปยังฮันซูยองแทน “ฮันซูยอง พูดต่อเถอะ เธอก าลังจะ
พูดอะไรนะ?”
มันอาจจะเป็นเพราะความสนใจอันแรงกล้าของจางฮีวอน แต่
ฮันซูยองก็เริ่มพูดสิ่งที่เกิดขึ้นแทน ลีจีฮเยฟังเรื่องราวและสงสัย
“ฉันไม่แน่ใจว่าเธอก าลังพูดอะไร… แต่เด็กมัธยมสาวอายุ 15 ปี
นี่ใครกัน?”

สายตาของผู้คนจดจ้องมาที่ฮันซูยอง ฮันซูยองพูดเบาๆ ก่อนที่
จะประกาศด้วยเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
“คิมทกจา เขายังมีชีวิตอยู่”
“เธอไปเอามาจากไหน? ท าไม…”
ใครก็ตามที่ได้ยินเหตุผลของฮันซูยองคงจะคิดว่ามันไร้สาระ ใน
เวลานั้น จางฮีวอนก็ขัดจังหวะขึ้นมา “ฉันไม่รู้หรอกนะว่า
ความสัมพันธ์ระหว่างคิมทกจาและเด็กมัธยมคืออะไร แต่… มัน
ก็ดูไม่น่าจะเป็นไปได้”
ลีจีฮเยถามด้วยสีหน้าไร้สาระ “พี่สาว เธอเข้าใจไหมว่าเธอพูด
อะไรออกมา? เธอได้เรียนสกิลใหม่มาเหรอ?”
“มันไม่น่าเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ฉันก็คิดว่าทกจายังมีชีวิต
อยู่”
สมาชิกปาร์ตี้กลืนน้ าลายให้กับค าพูดของจางฮีวอน คิมทกจา
เขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ เหรอ? จางฮีวอนสูดลมหายใจเข้าด้วย
ความเจ็บปวดและเริ่มพูดออกมา”จู่ๆ ฉันก็ใช้อักขระไม่ได้”

“ฮะ?”
นี่มันหมายความว่ายังไง? จางฮีวอนใช้อักขระไม่ได้ แล้วมัน
เกี่ยวอะไรกับการที่คิมทกจายังไม่ตาย? จางฮีวอนตอบค าถาม
ของพวกเขาในทันที”จู่ๆ ผู้สนับสนุนของฉันก็หายตัวไป”
“ผู้สนับสนุนของเธอ?”
จางฮีวอนพยักหน้าและมองไปที่หน้าต่างแอตทริบิวต์ของเธอ
[การเชื่อมต่อไปยังผู้สนับสนุนของคุณถูกตัดขาด]
มันเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสิ่งนี้ ด้วยเหตุนี้เอง เธอจึงไม่
สามารถยืมพลังของผู้สนับสนุนของเธอได้ในเวลานั้น อย่างไรก็
ตาม นั่นไม่ใช่ข้อความเดียว
– ฉันเจอคิมทกจาแล้ว
***
ในเวลานี้ก็มีคนมาถึงอาณาจักรปีศาจที่ 73
[คุณมาถึงพื้นที่สถานการณ์ส่วนตัวที่ 16 แล้ว!]

[สถานการณ์นี้มีเวลาจ ากัด!]
[อย่าลืมกลับไปยังสถานการณ์หลักภายในเวลาที่ก าหนด!]
ช่วงเวลาที่เขาก้าวผ่านประตูมิติ ขอบฟ้าแห่งเรื่องราวอันเย็น
ยะเยือกและภูเขากองขยะชิ้นส่วนเรื่องราวก็เผยออกมา ยูจงฮ
ยอคขมวดคิ้วให้กับภาพตรงหน้าและถาม “…ที่นี่จริงๆ เหรอ?”
จากนั้นตุ๊กตาทูตสวรรค์ตัวเล็กๆ ที่ก าลังนั่งอยู่บนไหล่ของเขาก็
พยักหน้า
“เธอต้องตอบผ่านของเล่นนี้เหรอ?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่ามันช่วยไม่ได้
เพราะไม่มีช่องอยู่ที่นี่]
(จบตอน)