มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 210 – การฟักตัว (2)

ทันใดนั้น ผมก็พ่นลมหายใจออกมา มันรู้สึกเหมือนกับมีใคร
บางคนมาปิดปากของผมไว้ และจากนั้นก็เปิดออก
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก าลังมองมายังเขต
อุตสาหกรรมสวิตซ์]
มุมมองของผมกว้างขึ้น และผมก็เห็นสิ่งที่ไม่สามารถเห็นได้โดย
อวตาร เขตอุตสาหกรรมดูเหมือนกับโดมทรงกลมยักษ์ที่สูง
ตระหง่าน มันมีเมืองรายล้อมโรงงานไว้อยู่ อวตารทุกคนภายใน
เมืองต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
“น-นี่มัน…!”
“ช่อง! ช่องเปิดอยู่!”
บางทีพวกเขาคงได้รับข้อความว่ามีการเปิดช่องชั่วคราว

“โดเกบิมาแล้ว! ในที่สุดอาณาจักรปีศาจของพวกเราก็ได้รับ
ความสนใจ!”
ใบหน้าของพวกเขาดูตื่นเต้น มันเป็นธรรมดา นี่คือสถานที่ที่
ผู้คนที่ถูกเนรเทศจากสถานการณ์มารวมตัวกัน อวตารที่เคย
เกลียดชังกลุ่มดาวและเหรียญได้เข้ามายังโลกปีศาจและ
กลายเป็นคนที่คิดถึงสิ่งเหล่านั้นมากกว่าอะไร
“เฮ้! เจ้าไม่เป็นไรนะ? เจ้าได้ยินข้อความเมื่อกี้ไหม?”
ผมยืนขึ้นด้วยการประคองของจางฮายัง
[การเข้าสู่ช่องชั่วคราวช่วยชะลอการพังทลายของร่างอวตาร
ของคุณ]
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ช่องเป็นอุปกรณ์ส าคัญที่จะท า
ให้เกิดแกนกลางของเรื่องราว เรื่องราวของผมเริ่มฟื้นตัวเพียง
แค่เข้าสู่ช่อง แน่นอนว่าบทลงโทษการถูกเนรเทศก็ไม่ได้ถูกขจัด
ออกไปโดยสมบูรณ์… แต่ผมก็พอมีเวลาขึ้นมาบ้าง

[เข้าสู่สถานการณ์หลักเพื่อป้องกันการพังทลายของเรื่องราว
ของคุณ]
ผมต้องฆ่านักปฏิวัติตัวจริงเพื่อที่จะเข้าสู่สถานการณ์หลัก ผม
แตะแขนขาพังๆ ของผมเพื่อทดสอบ โชคดีที่แก่นหลักของ
เรื่องราวต่างๆ ยังปลอดภัยดี ชิ้นส่วนที่เสียหายสามารถ
ซ่อมแซมได้อยู่
[ร่างอวตารในปัจจุบันของคุณเสียหายอย่างรุนแรง]
[คุณต้องการเรื่องราวเพิ่มเติมเพื่อซ่อมแซม]
รายละเอียดยังไม่ถูกยืนยัน แต่ก็มีหลายเรื่องราวที่ถูกชิงมาจาก
เหล่าขุนนาง ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นระดับประวัติศาสตร์และมี
ระดับต านานผสมอยู่เพียงแค่ไม่กี่อัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมก็ต้อง
เคลื่อนไหวก่อนที่ช่องชั่วคราวจะปิดลง
ผมถามไอลีนที่ก าลังเดินเข้ามาจากระยะไกล “คนบาดเจ็บ
ล่ะ?”
“…มีมากกว่าที่ข้าคิด”

การแสดงออกของไอลีนมืดมน เพียงแวบเดียวมันก็มีผู้คนเป็น
สิบคนที่ก าลังนอนอยู่บนพื้น เมื่อพิจารณาว่าพวกเขาหลายคน
ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง มันคงยากที่พวกเขาจะมีชีวิตรอดใน
วันนี้
“กระเป๋าโดเกบิ”
หน้าต่างโฮโลแกรมที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในอากาศ มันน่า
หงุดหงิดมากเมื่อมันหายไป
นี่เป็นความรู้สึกของคนรวยที่ไม่สามารถใช้เงินได้ ผมตรวจสอบ
ไอเท็มที่มีประโยชน์ที่ได้รับมาและใช้เงินไป 3,000 เหรียญเพื่อ
ซื้อแก่นแท้แห่งป่าเอลเลี่ยนมาเป็นจ านวนมาก
“เอาไปแจกไป”
“น-นี่มัน… เจ้าหามาได้ยังไง?”
“อย่าถามฉันอีก”

ไอลีนที่ก าลังตกใจรับไอเท็มไปด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง มันเป็น
เรื่องธรรมดาที่ต้องแปลกใจ มันเป็นเพราะแก่นแท้แห่งป่าเอ
ลเลี่ยนเป็นสิ่งที่หาได้จากกระเป๋าโดเกบิเท่านั้น มันไม่อาจพบได้
ในโลกปีศาจที่ไม่มีช่อง
[ระยะเวลาของช่องชั่วคราวสั้นมาก]
ผมดึงไข่โดเกบิออกมาจากกระเป๋า ผิวของไข่มีรอยร้าวสีทอง
เกิดขึ้น
มันเป็นสัญญาณของการฟักไข่ ช่องชั่วคราวคือการเคลื่อนไหว
ของทารกส าหรับโดเกบิ มันเป็นเหมือนกับการเริ่มหายใจ
ผมลูบไข่เบาๆ และรู้สึกได้ถึงกระสั่นสะเทือนเบาๆ
[‘ไข่โดเกบิ’ จะฟักออกมาในไม่ช้า!]
[กินเรื่องราวที่ดีต่อสุขภาพ]
ผมรีบดึงชิ้นส่วนเรื่องราวออกมาและป้อนมันให้กับไข่ ไข่สั่น
และส่งเสียงออกมา

[ไข่โดเกบิพึงพอใจ]
[ไข่โดเกบิต้องการความอบอุ่นของบุพการี]
มันจุกจิกจริงๆ เมื่อมาคิดดูแล้ว บีฮยองก็เคยพูดอะไรแบบนี้อยู่
– ข้าจะบอกเจ้าให้นะในกรณีที่จะฟักไข่ ก่อนที่จะฟัก เจ้าต้อง
อุ้มไข่ไว้ในอ้อมแขน
– อะไรนะ? ท าไม?
– ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่นี่เป็นวิธีการท าให้โดเกบิเกิดมามีสุขภาพดี
ดังนั้นข้าจึงท ามัน
ผมคิดว่ามันแปลกที่โดเกบิเชื่อในไสยศาสตร์แบบนี้ แต่มันก็มี
เหตุผลของความเชื่อในโลกใบนี้อยู่ มันเป็นเพราะนี่คือโลกที่ทุก
เรื่องราวล้วนกลายเป็นความจริง
ผมมองไปที่โรงงานในระยะไกล ตั้งแต่ที่มาร์ควิสทั้งสองได้ตาย
ไป เขตอุตสาหกรรมสวิตซ์ก็ได้เปลี่ยนทิศทางของการปฏิวัติไป
ในทันที่ ผมหักแขนขาไปสองข้างและส่งค าเตือนไปในตอนท้าย

ดังนั้นฝ่ายโรงงานจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามแล้ว ผมไม่อาจเผชิญหน้า
กับพวกเขาได้ในสภาพปัจจุบันของผม ดังนั้นสถานการณ์นี้จึง
น่าจะคงอยู่ได้ไม่กี่วัน
“ไอลีน ปิดบ้านซะ”
“ฮะ?”
“พวกขุนนางคงไม่เคลื่อนไหวสักพัก ดังนั้นพวกเราควรจะหยุด
พักและเตรียมพร้อมกันหน่อย”
ผมมองลงไปยังไข่ที่ก าลังสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ จากนี้เป็นต้นไป
ดยุคก็ไม่ใช่ปัญหาเดียวแล้ว เมื่อช่องเปิดออก สัตว์ประหลาดที่
แท้จริงจะปรากฏขึ้น
ผมจ าเป็นต้องเตรียมอะไรบางอย่างก่อนหน้านั้น
***
ด้วยความช่วยเหลือของคนอื่นๆ ผมจึงได้จัดห้องขึ้นในบ้าน
ของสภาด้วยสภาพอุณหภูมิและความชื้นที่เหมาะสม ไอลีน

ตรวจสภาพร่างกายของผมและถอนหายใจออกมา “วันนี้ห้าม
เคลื่อนไหวนะ ร่างกายของเจ้าแย่มาก”
“เข้าใจแล้ว”
“อย่าพูดออกมาลวกๆ นะ เจ้าเกือบจะตายจริงๆ แล้ว นี่เป็น
ครั้งแรกที่ช้าได้ใช้เรื่องราวระดับประวัติศาสตร์ถึงห้าเรื่องใน
การซ่อมแซม…”
ผมไม่มีความสุขเลยกับราคาของร่างกายของผม ถึงกระนั้น มัน
ก็ยังดีกว่าที่จะตาย
“ฉันยังมีเรื่องราวระดับต านานอยู่ ดังนั้นมันไม่เป็นไรหรอก”
ผมตรวจสอบเรื่องราวระดับต านานที่ผมได้มาจากการสังหาร
มาร์ควิส
[ได้รับเรื่องราวระดับต าแหน่ง ‘เทพเจ้าแห่งลูกเต๋า’]
เรื่องราวระดับต านาน เทพเจ้าแห่งลูกเต๋า ตามหนทางเอาชีวิต
รอด เรื่องราวคร่าวๆ ก็เป็นแบบนี้:

「หนึ่งในเรื่องราวที่ถูกราชาแห่งการเดิมพันถือครองไว้
เจ้าของเรื่องราวนี้บอกว่าเขาจะสามารถเลือกหน้าของลูกเต๋า
ลูกแรกได้อย่างอิสระ」
บางครั้งมันก็ไม่รู้ว่าท าไมบางเรื่องราวถึงถูกจัดว่าเป็นระดับ
ต านาน มันอาจจะเป็นระดับต านาน แต่มันจะเทียบกับ ‘ราชา
แห่งโลกที่ไร้ราชา’ ของผมได้ยังไง…
ไอลีนท าหน้าประหลาดใจในขณะที่เธอพูดออกมา “เจ้าก าลัง
จะใช้เรื่องราวระดับต านานเป็นชิ้นส่วนในการซ่อมร่างกายของ
เจ้างั้นเหรอ? เจ้าไม่รู้เหรอว่ามันมีค่ามากแค่ไหน?”
“…”
“ไม่สิ เจ้ารอดชีวิตมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง? แม้ว่าจะมีการ
ปกป้องของเรื่องราวก็เถอะ…”
การปกป้องของเรื่องราว… มันเป็นค าทักทายที่มักจะถูกใช้โดย
โดเกบิ

“หยุดจู้จี้ได้แล้ว ไม่ว่ายังไง วันนี้ฉันก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดีเพราะ
เด็กคนนี้”
ผมสัมผัสไข่ในอ้อมแขน แผนการในอนาคตทั้งหมดสามารถ
ด าเนินต่อไปได้ถ้าเด็กคนนี้ฟักตัวออกมาได้ดี จางฮายังจ้องมอง
มาที่อ้อมแขนของผมอย่างระมัดระวัง “นี่มันอะไรกัน?”
“ไข่”
“ไข่? ไข่อะไร?”
“ไข่โดเกบิ”
จางฮายังและสมาชิกกลุ่มคนอื่นๆ ดวงตาเบิกกว้างกับค าพูด
ของผม
“อะไรนะ? จริงดิ?”
ผมพยักหน้าและมองลงไปที่ไข่ ทุกครั้งที่ไข่สั่นจะมีการเปิดและ
ปิดช่องชั่วคราว
[จ านวนกลุ่มดาวที่เข้าสู่ช่อง: 1 คน]

ปัจจุบันมันเป็นจ านวนที่อ้างว้าง แต่ไม่นานช่องจะเต็มอย่าง
แน่นอน ผมจะท าให้มันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
“เดี๋ยวนะ! นี่คือไข่โดเกบิจริงๆ เหรอ? ไม่ได้ล้อเล่นนะ?”
“ฉันดูเหมือนว่าฉันก าลังล้อเล่นเหรอ?”
“…ช่องเปิดเพราะไข่นี้ใช่ไหม?”
“ใช่”
ไม่เหมือนกับจางฮายังที่ตะลึงงันไป ไอลีนท าสีหน้าจริงจัง
ออกมา”เดี๋ยวก่อน ถ้านี่เป็นโดเกบิจริงๆ ล่ะก็…”
“ฉันแค่ต้องการให้โอกาสกับโลกปีศาจ เธอไม่อาจเป็นทาสของ
เขตอุตสาหกรรมไปได้ตลอดไป”
ไอลีนกัดริมฝีปากของเธอให้กับค าพูดของผม ในความเป็นจริง
เธอก็รู้เรื่องนี้ดี ผมชี้ให้เห็นถึงสิ่งที่เธอก าลังคิดอยู่ในใจ
“เธอกลัวว่าสถานการณ์ต่อไปจะเลวร้ายลงงั้นเหรอ?”

มันมีสถานการณ์รออยู่เสมอหลังจากสถานการณ์ปัจจุบัน
สถานการณ์อาจจะดีขึ้นกว่านี้หรือแย่ที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอ
มาก็ได้ ไอลีนพูดเหมือนเธอไม่ต้องการยอมรับมัน “โลกที่ไม่มี
มันดีที่สุดแล้ว”
“เธอไม่คิดเหรอว่าชีวิตที่ไม่แน่นอนนั้นมันเลวร้ายจริงๆ”
“ข้าขอบคุณเจ้ามากส าหรับการปฏิวัติของเจ้า แต่เจ้า…!” ไอ
ลีนจ้องเข้ามาในดวงตาผมและหยุดชะงักไป ผมไม่รู้ว่าเธอเห็น
อะไรหรือรู้สึกอะไรในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น “…เจ้าก าลังจะท าเพื่อ
อะไรกัน?”
เธอลงเอยด้วยการถาม
“บางคนก็อยากเห็นตอนจบของเรื่องราว” ผมตอบอย่างเคย
“เรื่องนั้น… เจ้าตั้งใจจะไปถึงตอนจบของสถานการณ์งั้น
เหรอ?”
“ก็ท านองนั้น”

จากนั้นไอลีนก็พึมพ าว่า “ผู้แสวงหาจุดจบ…”
“…?”
“ข้าได้ยินเรื่องราวจากกลุ่มดาวที่บ้านข้า มันมีกลุ่มดาวที่ได้
เห็น ‘จุดจบ’ ของเรื่องราว”
ผู้แสวงหาจุดจบ สิ่งนั้นท าให้ผมนึกขึ้นได้ว่ามันมีคนพวกนั้นอยู่
ในการถ่ายทอดสดดวงดาว มันยังไม่ถึงเวลาเคลื่อนไหวอย่าง
จริงจัง แต่เรื่องราวก็ได้แพร่กระจายไปทั่วโลกของไอลีนแล้ว ไอ
ลีนจมลงสู่ห้วงความคิดในขณะที่จางฮายังพูดออกมา “ถ้านั่น
คือโดเกบิ มันจะไม่กลายเป็นอย่างที่พวกเราเคยเจอมาเหรอ?”
“ฉันจะไม่ปล่อยให้เกิดขึ้น ไม่ใช่โดเกบิทุกคนที่จะกลายเป็น
สตรีมเมอร์แบบเดียวกันหมด”
“ก็จริง มันก็เหมือนกับผู้คน เจ้าได้ไข่มาได้ยังไง? ข้าไม่เคยได้
ยินอะไรแบบนี้มาจากพวกเวนนี่แมนเลย”
“เรื่องนั้น…”

ผมลังเลในขณะที่ผมสงสัยว่าจะอธิบายมันยังไง ทันใดนั้นเอง
ฮันมยอนโกก็มองมาระหว่างผมและไข่ด้วยดวงตาแปลกๆ “มัน
ต้องล าบากแน่ๆ การให้ก าเนิดลูกคือสิ่งที่เจ็บปวด”
“…ฉันคิดว่านายคงเข้าใจอะไรผิดนะ ฉันไม่ได้ให้ก าเนิดมัน”
“อ่า”
ดูเหมือนว่าความอึดอัดจะเริ่มบังเกิดขึ้น ผมต้องการที่จะ
อธิบายว่าผมไม่เคยได้รับค าสาปของราชาปีศาจมาก่อน แต่รอย
ร้าวบนไข่ก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นและมีแสงสลัวเริ่มรั่วไหลออกมา
[การฟักไข่ใกล้เข้ามาแล้ว]
ช่วงเวลาที่ผมรอคอยในที่สุดก็มาถึง
[การถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังเฝ้ามองการถือก าเนิดของสตรีม
เมอร์คนใหม่]
ผมมองลงไปยังสิ่งมีชีวิตที่โผล่ขึ้นมาพร้อมกับฮันมยอนโก จาง
ฮายัง มาร์ค และไอลีน การเกิดของชีวิตเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยม

เสมอ มันสามารถมองเห็นแผ่นหลังเล็กๆ ผ่านรอยแยกได้ จาง
ฮายังท าสีหน้าช่วยไม่ได้ในขณะที่เขาจ้องไปยังแผ่นหลังที่ถูกปก
คลุมด้วยขนสีขาว
“…ข้าเกลียดโดเกบิจริงๆ ข้ารู้สึกมันอีกแล้ว”
อย่างไรก็ตาม การเกิดนี้ก็ไม่ได้รับการอวยพร โดเกบิแรกเกิด
ร้องไห้ออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว มันราวกับว่าการเกิดมา
คือความเจ็บปวด ผมนึกได้ถึงย่อหน้าหนึ่งในตอนที่ราชาโดเกบิ
พูดออกมาในหนทางเอาชีวิตรอด
「ฟังนะ พวกเขาถือก าเนิดขึ้นมาพร้อมกับโชคชะตาและ
หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเป็นผู้น่าสงสารซึ่งต้องใช้ชีวิตไปพร้อม
กับเรื่องราว」
โดเกบิแรกเกิดร้องไห้ต่อ เธอเกิดขึ้นมาในโลกนี้แล้ว และตราบ
ใดที่มีเรื่องราวอยู่ในโลกนี้ เธอก็จะต้องรักมัน
ใช่ ผมท าให้เธอเป็นแบบนี้ ดังนั้นก็มาต าหนิผมเถอะ

[ทารกโดเกบิก าลังมองคุณอยู่]
[ทารกโดเกบิยอมรับว่าคุณเป็นบุพการี]
[วิญญาณของทารกโดเกบิก าลังสื่อสารกับคุณ]
จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่ง
– หนูรอมานานแล้ว คุณลุง
(จบตอน)