มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 224 – แอสโมเดียส (5)

“ตลกดีจัง ฉันยังไม่ได้เป็น ‘ราชาปีศาจ’ ด้วยซ ้า ฉันจะไป
มอบชิ นส่วนในเรื่องราวขนาดยักษ์ที่ฉันไม่มีให้ได้ยังไง?”
“เจ้าสามารถท้าได้ถ้าข้าช่วย” แอสโมเดียสมีความมั่นใจอัน
จองหองอยู่บนใบหน้าของเขา มันเป็นการแสดงออกที่บอกว่า
การกลายเป็น ‘ราชาปีศาจ’ นั นง่ายๆ ผมมองหน้าของเขาและ
พูดต่อ
“…โอเค ฉันจะแบ่งให้ถ้าฉันกลายเป็นราชาปีศาจ”
ในเวลานั นเอง ดวงดาวบนท้องฟ้าก็เปล่งประกาย
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มผิดหวังกับการตัดสินใจของคุณอย่างมาก]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ก้าลังจ้องมองคุณด้วย
สายตาเป็นทุกข์]
[กลุ่มดาวที่ชอบเปลี่ยนเพศต้องการเปลี่ยนเพศของคุณ]

กลุ่มดาวแสดงปฏิกิริยารุนแรงกว่าที่ผมคาด อย่างไรก็ตาม มัน
ก็ช่วยไม่ได้ในตอนนี ถ้าผมไม่รู้วิธีต่อกรกับแอสโมเดียส ผมก็ไม่
อาจท้าอะไรที่เป็นปรปักษ์กับเขาได้
แอสโมเดียสหัวเราะเหมือนกับว่าเขาพอใจในค้าตอบของผม
“คิดได้ดี เจ้าจะให้ข้าเท่าไหร่?”
“30%”
ความผิดหวังเล็กน้อยส่องประกายทั่วใบหน้าของแอสโมเดียส
“มันน้อยเกินไป”
“นายไม่คิดว่าตัวเองโลภเกินไปเหรอ?”
“50% และเขียนสัญญาที่นี่”
ช่างเป็นคนขี โกงที่ไร้ยางอายอะไรแบบนี ถ้าผมมอบเรื่องราว
ขนาดยักษ์ให้ครึ่งหนึ่ง ผมคงจะไม่สามารถดึงความแข็งแกร่ง
ของมันออกมาได้หากไม่ได้รับการอนุญาตจากแอสโมเดียส ผม
ส่ายหัวอย่างมั่นคง “ฉันไม่อาจลงนามในข้อตกลงนั นได้”

“ท้าไม?”
ก้อนกรวดเริ่มลอยขึ นไปในอากาศ นี่เป็นการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง
แต่ผมคงจะไม่มาที่นี่ถ้าผมจะยอมกับการข่มขู่แบบนี ผมจ้อง
มองขึ นไปบนท้องฟ้าและพูดต่อ”ฉันไม่ได้จะมอบเรื่องราวให้แค่
กับนาย”
ความเงียบงันบังเกิดขึ นด้วยค้าพูดของผมในทันที่ ใบหน้าของ
แอสโมเดียสนั นว่างเปล่า และเขาก็ไม่เข้าใจความหมายของผม
ดวงดาวรอบตัวผมทั งหมดกลั นลมหายใจของตัวเองและขอ
ความกระจ่าง
“30% ของเรื่องราวขนาดยักษ์จะถูกมอบให้ในฐานะหุ้น
แข่งขัน”
“…หุ้นแข่งขัน?”
“หมายความว่าใครก็ตามที่ช่วยฉันจะได้รับส่วนแบ่งจากหุ้น
เหล่านั น ขอบเขตที่พวกเขาได้รับจะขึ นอยู่กับการมีส่วนร่วมใน
เรื่องราวทั งหมด”

สายตาที่จ้องมองมาที่ผมจากท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนไปทีละคน
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ท้าสีหน้าสนใจ]
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มเกิดความโลภขึ นมาหลังจากได้ยินค้าพูด
ของคุณ!]
‘หุ้นแข่งขัน’ เป็นไพ่ใบสุดท้ายที่ผมสามารถเสนอออกไปได้ ถ้า
ผมต้องร่วมมือกับอสูร มันคงจะดีกว่าถ้าจะได้ขยายตัวเลือก
ของอสูร แอสโมเดียสสังเกตเห็นความตั งใจของผม และการ
แสดงออกของเขาก็แข็งขึ น”…ข้าถูกหลอก”
“ฉันไม่ได้โกหก”
ก้อนกรวดลอยอยู่ในอากาศพุ่งเข้าหาผม พูดให้ถูกกว่านั น มัน
พุ่งเข้าหายูจงฮยอค มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงซึ่งไม่อาจป้องกัน
ได้ง่ายๆ มันอาจจะเป็นเรื่องยากส้าหรับผมในอดีต แต่ไม่ใช่
ตอนนี
มันเป็นเพราะตอนนี ผมไม่ได้อยู่เพียงล้าพัง หินที่ลอยอยู่ใน
อากาศถูกจับไว้ด้วยมือที่มองไม่เห็น

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มก้าลังจ้องมองราชาปีศาจแห่งความโกรธ
เกรี ยวและตัณหา]
มันเป็นสถานการณ์ที่ผมได้ประกาศว่าจะแบ่งส่วนแบ่งใน
เรื่องราวขนาดยักษ์ กลุ่มดาวที่ก้าลังเล็งมาที่ส่วนแบ่งเหล่านี
ย่อมไม่อาจเมินเฉยต่อการกระท้าของแอสโมเดียสได้ แอสโม
เดียสกัดฟันของเขา อย่างไรก็ตาม แม้แต่แอสโมเดียสก็ไม่
ต้องการเสียความเป็นไปได้ในสถานที่แบบนี กับกลุ่มดาวจ้านวน
มาก นอกจากนี มันยังมีกลุ่มดาวที่น่ากลัวอยู่ด้วย
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ก้าลังจ้องมองไปยังราชา
ปีศาจแห่งความโกรธเกรี ยวและตัณหา]
แอสโมเดียสจ้องไปที่อากาศอยู่พักหนึ่งก่อนจะเรียกพลังของ
เขากลับคืนมา หินสูญเสียการสนับสนุนและล้มลงกับพื น
ในทันที่
[ราชาปีศาจแห่งความโกรธเกรี ยวและตัณหาผิดหวังในตัวคุณ]

แอสโมเดียสพูดด้วยสีหน้าน่ากลัว “เจ้าท้าพลาดไปแล้ว เจ้า
ไม่ใช่แค่คนเดียวที่จะกลายเป็นราชาปีศาจได้ เจ้าได้ทิ งโอกาส
ครั งส้าคัญไปแล้ว”
มันเป็นน ้าเสียงที่บอกว่าเขาสามารถให้โอกาสกับคนอื่นได้
ตลอดเวลา แน่นอนว่าสิ่งต่างๆ คงจะซับซ้อนหากแอสโม
เดียสร่วมมือกับคนอื่น อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่หวั่นไหว”อืม ฉัน
คิดว่าเป็นนายนะที่ทิ งโอกาสไป ไม่ใช่ฉัน”
ผมคิดถึงเรื่องว่าท้าไมแอสโมเดียสถึงเลือกผม สามัญส้านึกบอก
ว่ามันคงง่ายกว่าที่แอสโมเดียสจะไปยื่นข้อเสนอให้กับเบอร์
แคนหรือเมลเลดอน แทนที่จะเป็นผม ผมคือมนุษย์และกลุ่ม
ดาว ในขณะที่ทั งสองนั นคือปีศาจ
แต่แอสโมเดียสกลับมายื่นข้อเสนอให้กับผมก่อน มันมีเหตุผลที่
น่าสนใจส้าหรับการที่แอสโมเดียสเลือกผม ในความเป็นจริง
การแสดงออกของแอสโมเดียสก็ดูจะเครียดไปเล็กน้อยเมื่อผม
ปฏิเสธ “…มันไม่เป็นที่พอใจจริงๆ เจ้าไม่รู้เหรอว่าข้าคือราชา
ปีศาจ?”

จอมปีศาจท้าสีหน้าแบบนี ออกมา มันเป็นภาพที่หาได้ยากยิ่ง
จากมุมมองของหนทางเอาชีวิตรอด ผมส่ายหัวช้าๆ “มันไม่
ส้าคัญว่านายจะเป็นราชาปีศาจหรือกลุ่มดาว ฉันแค่อยากให้
เรื่องราวของฉันเป็นเรื่องราวที่ดีที่สุด”
“เรื่องที่ดีที่สุด?”
“นายก็น่าจะรู้ว่าฉันหมายถึงอะไรเนื่องจากนายคือสมาชิกของ
สมาคมนักชิม”
การแสดงออกของแอสโมเดียสเปลี่ยนไปตามค้าพูดของผม มัน
เป็นใบหน้าที่ทั งสับสนและยินดี แอสโมเดียสจ้องมาที่ผมด้วยสี
หน้าที่ยากส้าหรับมนุษย์จะอธิบายและพูดออกมาหลังจากผ่าน
ไปไม่กี่วินาที่
[…ผู้ท้าชิงจะทดสอบทักษะการปรุงของราชาปีศาจ…?]
ผมกลั นหายใจให้กับจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่เล็งมาที่ผม
มันเหมือนกับว่าห้วงมิติและกาลเวลาทั งหมดในพื นที่ได้ตกอยู่
ในการควบคุมของราชาปีศาจ กลุ่มดาวที่ก้าลังสับสนเปล่งแสง

ออกมา แต่ความมืดรอบๆ ตัวพวกเขาก็หนาแน่นมากจนพลัง
ของพวกเขาไม่อาจมาถึง
นี่คือพลังที่แท้จริงของราชาปีศาจ ถ้าแอสโมเดียสใช้พลัง
ทั งหมดของเขาจริงๆ ผมก็มั่นใจว่ายูจงฮยอคและผมจะหายไป
โดยไม่ต้องค้านึงถึงตัวตนของเห้งเจียเลย เขาก้าลังเปิดเผยพลัง
นี อยู่ในตอนนี เพื่อเป็นทั งข้อพิสูจน์และค้าเตือน
[ราชาปีศาจ ‘แอสโมเดียส’ เผยให้เห็นความชื่นชอบต่อคุณ
อย่างเบาบาง]
มันเป็นค้าเตือนว่าเขาจะฆ่าผมได้ตลอดเวลา แอสโมเดียว
หัวเราะจากภายในความมืด
[ข้าชอบมัน วันนี ข้าจะยอมให้ก่อน]
โชคดีที่สถานการณ์ดูเหมือนจะสงบลง ผมไม่ได้แสร้งท้าเป็น
สนับสนุนแอสโมเดียส และเขาก็ไม่ได้สูญเสียส่วนแบ่งใน
เรื่องราวไปจริงๆ มันมีที่ว่างส้าหรับการเปลี่ยนแปลงอยู่…
[อย่างไรก็ตาม ข้าก็ควรเก็บกวาดขยะก่อนที่จะไป]

แอสโมเดียสขยับนิ วของเขา และเสียงระเบิดก็ดังออกมาจาก
หน้าอกของผม มันเป็นเสียงของตุ๊กตา มันมีอาการปวดสั่นอยู่
รอบๆ หัวใจของผม แต่ร่างกายของยูจงฮยอคก็ไม่ได้รับความ
เสียหายใดๆ ร่างกายของแอสโมเดียสกระจายกลายเป็นขี เถ้า
ในขณะที่เขาทิ งค้าพูดสุดท้ายไว้
[ข้าจะไม่ได้เห็นสิ่งนี มาป้วนเปี้ยนตรงหน้าข้าอีก]
ผมจ้องไปยังแอสโมเดียสที่ก้าลังหายตัวไปก่อนที่จะรีบจับไปที่
หน้าอกของผม”…อูรีเอล?”
ผมดึงตุ๊กตาอูรีเอลที่ขาดรุ่งริ่งไปแล้วออกมา หลังจากนั นไม่
นาน ผมก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งถูกตัดการเชื่อมต่อจากตุ๊กตา ผมเห็น
ข้อความที่เด้งขึ นมาต่อหน้ายูจงฮยอค
[การเชื่อมต่อกับกลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ถูกตัด
การเชื่อมต่อชั่วคราว]
[สถานการณ์ส่วนบุคคลถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ]

ผมเข้าใจแล้วว่ายูจงฮยอคมาที่นี่ได้ยังไง ผมไม่รู้ว่าท้าไม แต่อูรี
เอลได้มอบสถานการณ์ส่วนบุคคลให้กับเขาเพื่อมายังโลกปีศาจ
ยูจงฮยอครับสถานการณ์นั นและมาที่นี่ ปัญหาก็คือว่า
สถานการณ์ได้ถูกบังคับให้ยุติลง
ประกายแสงเริ่มปรากฏขึ นรอบๆ ผิวหนังของผม ผมรู้ได้ทันที
ว่ามันจะเกิดอะไรขึ น
“อูรีเอล! ตื่น!” ผมเขย่าตุ๊กตาเต็มที่ แต่มันก็ไม่มีปฏิกิริยาจากอู
รีเอล ร่างสัญลักษณ์พังทลายไปแล้ว และการเชื่อมต่อกับ
ร่างกายก็ถูกบังคับให้ยุติลง
“เชี่ย”
รอยแตกแพร่กระจายไปทั่วร่างกายที่แข็งของยูจงฮยอค
[คุณออกจากสถานการณ์หลักแล้ว]
ผมรีบมองไปรอบๆ มันเป็นแบบนี ต่อไปไม่ได้ ด้วยอัตรานี ยู
จงฮยอคจะต้องตายแน่ๆ

[บทลงโทษผู้ถูกเนรเทศได้เริ่มขึ นแล้ว]
มันแตกต่างจากผม ยูจงฮยอคไม่มีก้าแพงที่สี่ มันไม่มีใคร
ปกป้องเขาหลังจากกลายเป็นผู้ถูกเนรเทศ
“เฮ้! ใครก็ได้!”
ผมรีบตะโกนขึ นไปบนท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม ร่างกายของยูจงฮ
ยอคที่ถูกท้าลาย และเสียงของผมก็ไม่ปรากฏขึ น รอยแตกที่
เริ่มต้นที่ขาแพร่กระจายไปที่คอและท้าให้เกิดกล่องเสียงเป็น
อัมพาต
มันเป็นบทลงโทษที่ท้าให้ผมไม่อาจขอความช่วยเหลือจากกลุ่ม
ดาวบนท้องฟ้ายามค่้าคืนได้ ทั่วทั งจักรวาลมีความหวังอย่าง
แรงกล้าต่อความตายของยูจงฮยอค ราวกับว่ามันก้าลังจะช่วง
ชิงเรื่องราวของเขาไปและฆ่าเขา
…มันจะจบลงที่นี่เหรอ? ผมปล่อยมันไปไม่ได้ ทุกๆ สิ่งจะจบลง
ถ้ายูจงฮยอคตายอยู่ที่นี่

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที่ หน้ากระดาษของหนทางเอาชีวิตรอดก็
ผ่านหัวของผมไป ตัวอักษรในหน้านับไม่ถ้วนบินเข้าหาผม และ
ผมก็เอื อมมือไปหาพวกมัน ใช่ นี่เป็นวิธีเดียวเท่านั น ผมไม่มีมัน
แต่ยูจงฮยอคนั นต่างออกไป ผมถูกบังคับให้ขอความช่วยเหลือ
จากเขา
[กลุ่มดาว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ก้าลังมองหา
ผู้สนับสนุนของยูจงฮยอค]
ผมต้องการใช้เสียงที่แท้จริงของผม แต่ตอนนี ผมไม่มีพลัง ผม
ถูกบังคับให้หวังว่าเรื่องราวของผมจะส่งไปถึงตัวตนนั น
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ก้าลังจ้องมองคุณอยู่]
ตัวตนอันยิ่งใหญ่ก้าลังมองมาที่ผม มันมีความคุ้นเคยอยู่บ้าง
แต่ในขณะเดียวกันนั นก็มีความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่ผมจะทัน
ได้พูดออกไป ความมืดมิดก็เอ่อล้นเข้ามาหาผม
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขั นที่สามถูกบังคับให้
ปลดปล่อย]

***
มิติที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด ผมเคยมีประสบการณ์นี มา
ก่อน มันเกิดขึ นเมื่อไร? มันเกิดขึ นเมื่อผมออกจากงานเลี ยงกลุ่ม
ดาว
[ ■■… ]
[มันจะเปลี่ยนไปได้ยังไง…]
[…ไม่]
บ้าเอ้ย นี่มันหมายความว่ายังไง―
***
“เฮือก!” ผมลุกพรวดขึ นมาและอ้าปากค้างเหมือนกับก้าลังจะ
อาเจียน หัวใจของผมเต้นอย่างบ้าคลั่งและมีเสียงแตกมาจาก
ล้าคอของผม ดวงตาของผมเต็มไปด้วยน ้าตา

ผมยังมีชีวิตอยู่ พูดให้ชัดๆ ไอลีนได้ช่วยผมไว้ อย่างไรก็ตาม
ผมก็รู้สึกสิ นหวังเกินกว่าที่จะโล่งใจ ผมตะโกนด้วยเสียงหนาไป
ยังนอกห้อง
“ไอลีน!”
ไอลีนที่ก้าลังรออยู่ข้างนอกพุ่งเข้ามาตามเสียงตะโกนของผม
เธอหน้าซีดเมื่อเธอเห็นผมดึงสายสวนออก ผมสะบัดมือของเธอ
และตะโกนออกมา”รีบพาฉันลุกขึ นเร็ว ฉันต้องไปที่เขต
อุตสาหกรรมกิลแบท”
“คุยอะไรกันน่ะ? คนเพิ่งตื่น―”
“ไม่มีเวลาแล้ว เร็วเข้า!”
ความคิดหลายสิบตัดเข้ามาในหัวของผม การขอความ
ช่วยเหลือจากเห้งเจีย ถ้าไม่ได้ก็เรียกเฮอร์เมส ผมเกลียดมัน
แต่ผมก็อาจจะเรียกร้องได้ถ้าผมใช้การแบ่งปันเรื่องราว ผมต้อง
ไปที่กิลแบทเดี๋ยวนี มันยังไม่สายเกินไป ไปตอนนี ―

“ไม่มีทางส้าหรับคนที่หมดสติไปหนึ่งสัปดาห์! เจ้าต้องพักอย่าง
น้อยหนึ่งสัปดาห์เพื่อให้ร่างกายของเจ้าเสถียรขึ น!”
“…อะไรนะ?”
มันรู้สึกเหมือนหัวใจของผมหยุดเต้น ผมคิดว่ามันเป็นเสียง
หลอน โลกที่ผมอ่านก้าลังพังทลายลง ตัวอักษรที่หายไปจาก
สถานที่เหล่านั นผลักผม
“…เวลาผ่านไปเท่าไรแล้ว?”
“หนึ่งสัปดาห์ เจ้าหมดสติไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว”
ผมมองไปที่พื นอย่างว่างเปล่าก่อนที่จะหยิบสมาร์ทโฟนที่ไอลีน
สร้างขึ นมา ผมเปิดหน้าจอและตรวจสอบไฟล์
– สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกที่ถูกท้าลาย (แก้ไขครั งที่ 1).txt
ชื่อของไฟล์ไม่เปลี่ยนแปลง การแก้ไขครั งที่สองไม่ได้ปรากฏขึ น
และบทของยูจงฮยอคก็เหมือนเดิม

มันคือช่วงเวลาแห่งความสิ นหวังในขณะที่ผมตระหนักได้ว่ามัน
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จริงดิ? ยูจงฮยอคตายจริงๆ เหรอ?
(จบตอน)