มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 225 – แอสโมเดียส (6)

มือของผมสั่นเทา แต่ผมหายใจเข้าลึกๆ และฟื้นความสงบ
กลับคืนมา ไม่ ยูจงฮยอคจะตายไม่ได้ เหนือสิ่งอื่นใด ข้อความ
ที่ดึงดูดความสนใจของผมเป็นหลักฐาน
[คุณก าลังรอสถานการณ์หลักต่อไป]
ตามสามัญส านึกแล้ว ยูงจงฮยอคไม่ควรได้รับโทษผู้ถูกเนรเทศ
มันเป็นเพราะยูจงฮยอคคงได้เข้าสู่สถานการณ์ใหม่อย่างผม
มันอาจมีการเปลี่ยนแปลงในแต่ละสถานการณ์ แต่เขาก็จะ
กลายเป็นดยุคทันทีที่ผมกลายเป็นดยุค มันหมายความว่าอย่าง
ผม ยูจงฮยอคคือ ‘ผู้ท้าชิงราชาปีศาจ’
[ขณะนี้มีความล่าช้าในการแจกรางวัลเนื่องจากข้อผิดพลาดใน
ระบบการถ่ายทอดสดดวงดาว]

อย่างไรก็ตาม มันก็มีข้อความเดียวเท่านั้น มันหาได้ยากที่จะ
ได้รับเรื่องราวหรือความส าเร็จผ่าน ‘การปลอมตัว’ ในการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว คราวนี้ ยูจงฮยอคและผมได้ปลอมตัวเป็น
กันและกันและได้รับความส าเร็จในชื่อของอีกฝ่าย
มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าสถานการณ์หลักของการถ่ายทอดสด
ดวงดาวบิดเบี้ยวไปเพราะเรื่องนี้? ผมเข้าสู่สถานการณ์หลัก
อย่างปลอดภัย แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้ายูจงฮยอคไม่ได้เข้าไปด้วย?
นั่นเป็นสาเหตุที่ท าให้บทลงโทษผู้ถูกเนรเทศเริ่มต้นขึ้นงั้นเหรอ?
“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”
“…เธอมีน้ าสักแก้วไหม?”
ไอลีนมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือครู่หนึ่ง “อย่าดึงสาย
สวนออกอีกนะตอนข้าไม่อยู่”
ไอลีนออกจากห้องไป และผมก็ตรวจสอบสถานการณ์อีกครั้ง
อย่างใจเย็น ผมต้องใจเย็น มันยังไม่ชัดเจนว่ายูจงฮยอคเป็น
หรือตาย มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาถูกสังหารตั้งแต่เริ่มต้น

บทลงโทษก่อนที่มุมมองนักอ่านพระเจ้าจะถูกปิดไป แต่สิ่งที่
แน่นอนก็ถือเป็นข้อห้ามในการถ่ายทอดสดดวงดาว ผม
จ าเป็นต้องยืนยันความเป็นความตายของยูจงฮยอคซะก่อน
“บียู”
บียูขยายช่องไปยังฝั่งกิลแบท ถ้าบียูช่วย ผมอาจจะสามารถ
เห็นพื้นที่นั้นได้โดยการใช้สายตาของกลุ่มดาว
“บียู เธอได้ยินฉันไหม?”
เกิดอะไรขึ้น? มันไม่มีการตอบสนองจากบียู ผมไม่ได้ยินแม้แต่
เสียงข้อความจากกลุ่มดาวอื่น ผมรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาพักหนึ่ง
เกิดอะไรขึ้นกับบียูในขณะที่ผมไม่ยู?
…ฮะ? ผมฟังอย่างเงียบๆ และได้ยินเสียงบียูก าลังหายใจอยู่
ใกล้ๆ ร่างกายโปร่งใสของบียูก าลังนอนอยู่บนหน้าอกของผม
และหลับอยู่
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผมคงจะเสียใจแน่ถ้ามีอะไร
เกิดขึ้นกับบียู

“…ฉันขอโทษ” ผมลูบหัวของบียู ตามหนทางเอาชีวิตรอด โด
เกบิจะต้องนอนหลับอย่างน้อยครึ่งวันเมื่อมันถือก าเนิดขึ้นมา
ผมก าลังหลับไป ดังนั้นมันจึงไม่แปลกอะไรที่บียูจะหลับไปด้วย
มันเป็นสถานการณ์ที่บียูหมดแรงเนื่องจากการท างานหนักมาก
เกินไป
ผมตัดสินใจใช้วิธีที่สอง
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]
จากนั้นขมับของผมก็เริ่มสั่น
[สกิลถูกยกเลิกเนื่องจากความเสียหายสะสม]
…บ้าเอ้ย นี่ก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน ดูเหมือนว่าผมจะได้รับความ
เสียหายอย่างมากเมื่อการเชื่อมต่อของผมกับยูจงฮยอคถูกตัด
ขาด

ในที่สุดผมก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นครั้งแรกที่ผม
รู้สึกหมดหนทางขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่ายูจงฮยอคเป็นหรือตาย และ
มีแค่สิ่งเดียวที่ผมท าได้คือการอ่านนิยาย
ไม่ อย่าคิดแบบนี้ คิมทกจา ตื่น นายรอดชีวิตมาได้ไกลขนาดนี้
ก็เพราะนิยายนี้
ผมเม้มปากและเปิดหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมาอีกครั้ง ทุกๆ
อย่างมาจากเรื่องนี้ ดังนั้นค าตอบก็ต้องอยู่ในเรื่องนี้
[เอฟเฟกต์แอตทริบิวต์ได้เพิ่ม ‘ความเร็วในการอ่าน’!]
ผมอ่านหนังสือด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและไม่พลาดไปสักค าหรือ
สักประโยค
「’ในเวลานั้น พวกเราไม่ควรแสร้งท าเป็นสนับสนุนราชา
ปีศาจแอสโมเดียส’」
มันยากที่จะเห็นว่ามันเป็นผมและยูจงฮยอคที่แสร้งท าเป็น
สนับสนุนแอสโมเดียสในคราวนี้ ผมอาจจะหลอกเขา แต่ใน

ท้ายที่สุด มันก็มีความแตกต่างนิดหน่อยว่าเขายังร่วมมือกับ
พวกเรา ผมไม่อาจแน่ใจได้ว่ายูจงฮยอคได้ตายด้วยประโยคนี้
เพียงอย่างเดียว
รอบที่ 13
รอบที่ 14
…
การเสื่อมถอยของยูจงฮยอคด าเนินต่อไป มันใช้เวลานาน
กว่าเดิม แต่จิตวิญญาณของเขาก็ค่อยๆ ทรุดโทรมลงอย่าง
ต่อเนื่องผ่านการเสื่อมถอยเรื่อยๆ
「’มันยาก’」
รอบที่ 18
「’ฉันไม่ต้องการแล้ว’」
รอบที่ 21

「’บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย’」
…
ผมอ่านเกี่ยวกับความสิ้นหวังของยูจงฮยอคและรู้สึกว่าหัวใจ
ของผมก าลังลุกไหม้ไปด้วย เมื่อเวลาผ่านไป ยูจงฮยอคก็กลับสู่
ร่างร้ายในแบบเดิมของเขา ผู้เสื่อมถอยที่รอดชีวิตจากการ
เสื่อมถอยทุกๆ ครั้งใช้หลักการในการคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น
「’ฉันไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย’」
เขากลับไป กลับไป และกลับไปอีกครั้ง ในครึ่งหลังของนิยาย
มันก็ไม่มีความแตกต่างอะไรมากกับหนทางเอาชีวิตรอดที่ผม
เคยอ่านมาก่อน นอกเหนือจากครึ่งแรกที่ได้รับอิทธิพลไปจาก
ผมแล้ว ยูจงฮยอคก็ท าผิดพลาดเหมือนเดิมและกลับมามี
แนวโน้มที่คล้ายๆ เก่า
「’บ้าเอ้ย อีกสักหน่อย…’」

ผมใช้เวลาหลายเดือนกับยูจงฮยอก แต่ผมก็สามารถมีอิทธิพล
ต่อนิยายเรื่องนี้ได้แค่นี้เท่านั้น ผมต้องการยื่นมือออกไปหายู
จงฮยอคที่ก าลังผิดหวัง แต่ยูจงฮยอคก็อยู่ในที่ๆ ผมไม่อาจ
เอื้อมถึง รอบที่ 25, 26, 27… ยูจงฮยอคเสื่อมถอยซ้ าแล้วซ้ า
เล่า และผมก็ต้องหยุดอ่าน
มันเจ็บปวดที่จะอ่าน หนทางเอาชีวิตรอดแบบดั้งเดิมก็เป็น
เรื่องราวเช่นนี้ ผมอ่านไปทั้งหมด 3,149 ตอนได้ยังไง?
เนื่องจากการหายใจที่ผิดปกติของผม บียูที่ติดอยู่กับหน้าอก
ของผมก็ขยับอย่างไม่สบายตัว
ผมจ าเลขหน้าไว้ก่อนที่จะเลื่อนลงไปยังด้านล่าง มันอาจจะเป็น
ภาระที่จะต้องติดตามเรื่องราวนี้ในตอนนี้ แต่มันก็มีสิ่งที่ผมต้อง
ตรวจสอบก่อน
ยูจงฮยอคไปถึงจุดจบที่เหมาะสมได้ในการแก้ไขครั้งแรกไหม?
ผู้เขียนเขียนบทส่งท้ายหรือไม่?

หน้าจอผิดเพี้ยนไปในขณะที่ผมก าลังเลื่อนเนื่องจากการ
ประกอบที่ไม่ดีเท่าไร ผมเลื่อนลงมานานเท่าไหร่แล้ว? ในที่สุด
ผมก็มาถึงจุดที่ควรจะเป็นตอนจบของต้นฉบับ อย่างไรก็ตาม
ผมก็พบเพียงแต่ช่องว่างขนาดใหญ่เท่านั้น
「ก าลังแก้ไข ㅠㅠ」
มันมีข้อความหนึ่งบรรทัด ผมถูกกวาดเข้าใส่ด้วยสองอารมณ์ที่
แตกต่างกัน
“…ฮ่าฮ่า”
อีโมติค่อนที่ตามหลังค าว่า ‘แก้ไข’ ท าให้ผมโกรธ แต่ความ
เป็นไปได้บางอย่างที่ตามมาจากข้อความก็ท าให้ผมตื่นเต้น
เรื่องนี้อาจเปลี่ยนแปลงได้ มันมีวิธีการอยู่แม้ว่ายูจงฮยอคจะ
ตายไปแล้ว ยังไงก็เถอะ ผมก็ต้องพาเขากลับมาในการเสื่อม
ถอยครั้งนี้
ผมเลื่อนผ่านด้วยความรู้สึกมุ่งมั่น จากนั้นประโยคที่เขียนอยู่ใน
ส่วนก่อนตอนจบก็ดึงดูดความสนใจของผม

「ก่อนจบสถานการณ์ ยูจงฮยอคนึกถึงความทรงจ านับไม่
ถ้วนเกี่ยวกับความตายของเขา」
「’ในรอบที่สาม ฉันเกือบจะตายในครั้งแรกที่ได้พบกับแอสโม
เดียส’」
ผมมีความคิดมากเกินไป
…เอ๋? เดี๋ยวนะ ปัจจุบันนี้เป็นรอบที่สาม…
มันมีเสียงเคาะประตูดังออกมา และผมก็เงยหน้าขึ้นมองมาร์ค
เขาเห็นว่าผมตื่นแล้วและโบกมือ “น-นักปฏิวัติ! เจ้าตื่นแล้ว?
โชคดีจริงๆ”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร ข้าแค่จะมาแจ้งว่ามีคนมาหาเจ้า”
ผมไม่ว่างและอยากจะบอกให้เขากลับมาในภายหลัง แต่มาร์คก็
พูดต่อ”เจ้าของเขตอุตสาหกรรมก าลังตามหาเจ้าอยู่”

“ฮะ?”
“เจ้าของเขตอุตสาหกรรมมาหาเจ้า”
เขาหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่ว่าผมคือเจ้าของเขต
อุตสาหกรรมเหรอ?
“ออกไปให้พ้นทาง”
อึดใจต่อมาก็มีคนผลักมาร์คออกและเดินเข้าห้องมา มันเป็น
การปรากฏตัวที่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศไปเพียงแค่ยืนอยู่ตรง
นั้น
ผมต้องมองไปยังชายคนนั้นด้วยปากที่เปิดอ้าออก ยูจงฮยอคที่
ผมคิดว่าตายไปแล้วก าลังยืนอยู่ตรงหน้าผม
***
ผมใช้เวลาสักพักเพื่อดึงสติกลับมา ไอลีนที่กลับเข้ามาเหลือบ
มองพวกเราและหายตัวไปหลังจากจัดเตรียมโต๊ะให้ในขณะที่

มาร์คที่ยืนอยู่นิ่งๆ ก็หลบออกไปด้วย เมื่อสภาพแวดล้อมสงบ
ลง ผมก็พูดออกมาก่อน “นายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อสองวันที่แล้ว”
ผมรู้สึกละอายใจที่ออกนอกลู่นอกทางไปเมื่อ 10 นาทีก่อน
ชายที่ก าลังเป็นกังวลอยู่ได้เดินไปรอบๆ เขตอุตสาหกรรม
เดียวกันในขณะที่ผมเข้าใจผิดเกี่ยวกับความตายของเขาไป
“…นายรอดชีวิตมาได้ยังไง? มันเป็นสถานการณ์ที่นายไม่อาจ
รอดมาได้เลย”
“ฉันได้รับความช่วยเหลือเล็กน้อย”
“จากใคร? ผู้สนับสนุนของนายเหรอ?”
“หมอนั่นไม่เคยช่วยฉันเลยสักครั้ง”
ผมขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะช่วยได้
จริง ตั้งแต่เริ่มจนจบหนทางเอาชีวิตรอด ทั้งหมดที่เขาท าก็คือ

การท าให้ยูจงฮยอคเป็นผู้เสื่อมถอย บาดแผลของยูจงฮยอค
หายดีแล้ว และเขาก็ดูดี
“กลุ่มดาวช่วยฉันไว้”
“กลุ่มดาว? ใคร?”
“นายไม่จ าเป็นต้องรู้รายละเอียด”
“นายแลกเปลี่ยนอะไรไป? คงไม่มีใครช่วยฟรีๆ”
“ฉันแค่ต้องรับบทลงโทษเล็กน้อย”
“บทลงโทษ?”
“จนกว่าสถานการณ์โลกปีศาจจะจบลง ฉันจะหายไป 10 นาที
ต่อวัน”
“หายไป? หมายความว่าไง?”
“ก็อะไรท านองนั้นแหละ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ได้เข้าสู่สถานการณ์
หลักแล้ว และข้อผิดพลาดของสถานการณ์ก็ได้รับการแก้ไข
แล้ว มันไม่จ าเป็นต้องกังวลกับเรื่องนี้อีก”

การแสดงออกของยูจงฮยอคในขณะที่พูดดูเหมือนว่าเขาจะ
แก้ไขบางสิ่งได้แล้ว มันค่อนข้างหนักใจ ผมหลับไปหนึ่งสัปดาห์
และยูจงฮยอคก็เอาชีวิตรอดมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากคนที่
ไม่เกี่ยวข้องกับผม จากนั้นเขาก็มาที่นี่เพื่อจบเรื่องการ
กลายเป็นผู้ปกครองของเขตอุตสาหกรรม
“…”
บางทีมันอาจเป็นเพราะมันหาได้ยากที่จะได้คุยกับยูจงฮยอค
แบบนี้ ความเงียบงันอันอึดอัดเต็มไปทั่วห้อง ยูจงฮยอคจ้อง
มองไปที่โต๊ะอย่างว่างเปล่าในขณะที่เขาดื่มชา
ผมอยากถามว่าเขามาที่นี่ท าไม ผมอยากจะถามว่าเขาจะท า
อะไรต่อไป อย่างไรก็ตาม ค าพูดที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงก็
หลุดออกมาจากปากของผม
“คนอื่นๆ… พวกเขาเป็นไงบ้าง?”
อันที่จริง ยูจงฮยอคก็คงจะไม่รู้อะไร เขาคือคนที่ในหัวเต็มไป
ด้วยสถานการณ์เท่านั้น คนแบบนี้คงจะไม่สนใจว่าคนอื่นจะท า

อะไร ผมจงใจอยากที่จะถากถางเขา โปรดอย่าใช้ชีวิตคนเดียว
ถ้าเขาใช้ชีวิตแบบนั้น เขาก็จะไม่มีทางไปถึงตอนจบของ
สถานการณ์ได้ ผมจงใจที่จะพูดค านี้ออกไป อย่างไรก็ตาม…
“ลีฮุนซึงไปที่กองทัพ” ยูจงฮยอคเริ่มพูด “จางฮีวอนและลีจีฮ
เยก าลังฝึกอวตารใหม่ พวกเธอก าลังเสริมพลังให้พวกเขาเพื่อ
เตรียมพร้อมส าหรับสถานการณ์ภัยพิบัติในอนาคต”
“…เอ๋?”
“ยูซานอาและฮันซูยองได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ”
“พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันเหรอ?”
มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นยูจงฮยอคพูดอะไรออกมามากมาย
ขนาดนี้ บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ท าให้ผมตกอยู่ในเรื่องราวของ
เขา”
“กงพิลดูก าลังซื้อที่ดินในซองนัมเพื่อสร้างปราสาทใหญ่ ดู
เหมือนเขาจะคิดว่าเขาคือราชาจริงๆ”

“ฮ่าฮ่า ตาลุงนั่นจริงๆ เลย…”
“เด็กสองคนนั้นก็ท าได้ดี พวกเขาเหมือนจะโยนเหรียญทุกๆ
ครั้งที่พวกเขาเบื่อ”
ผมรู้สึกทึ่งที่ยูจงฮยอคพูดต่อไปด้วยเสียงที่อๆ เรื่องราว
บางอย่างง่ายต่อการเข้าใจในขณะที่บางเรื่องต้องใช้เวลาสัก
หน่อย อย่างไรก็ตาม พวกมันก็เป็นเรื่องราวที่ผมพอรู้จักอยู่บ้าง
คนที่ผมชอบก าลังใช้ชีวิตอยู่ในเรื่องราวในสถานที่ที่ผมไม่มี
ตัวตนอยู่
ในขณะที่ผมฟัง ผมก็รู้สึกถึงหลายสิ่งที่ผสมปนเปกัน “ทุกๆ คน
ยุ่งอยู่กับการใช้ชีวิต”
ผมรู้สึกเหงาแปลกๆ ในตอนจบของเรื่องราว ผมเข้าใจ ทุกๆ
คนใช้ชีวิตไปด้วยดี
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่น]
ผมรู้ว่าผมเป็น ‘คนนอก’ ของเรื่องราวนี้

「ยูจงฮยอคในการเสื่อมถอยรอบที่ 25 กล่าวว่า ‘ฉันไม่อาจ
เปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย’」
เมื่อไม่มีผม ผู้คนก็ยังด าเนินสถานการณ์ต่อไป เช่นเดียวกับยู
จงฮยอคที่ท าการเสื่อมถอยซ้ าๆ รอบที่ 4, 5, 6… มันน าไปสู่
เรื่องราวที่ไม่รู้จบซึ่งผมอาจจะถูกลืมได้ง่ายๆ ในขณะเดียวกัน
ผู้คนก็คงเคลื่อนไหวไปยังตอนจบ มันเป็นธรรมดา มันอาจจะ
เป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมก็รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งย้ าเตือนนี้
ผมเม้มปากและพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกไป ผมดีใจ
ค าพูดที่ไม่ได้ออกมาจากปากของผม จากนั้นผมก็ได้ยินเสียง
ของยูจงฮยอคดังออกมา”นอกจากนี้ ทุกๆ คนก าลังเล่า
เรื่องราวของนาย”
ผมเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ กับค าพูดนี้ ใบหน้าของยูจงฮยอค
ยังคงไร้อารมณ์”พวกเขาพูดกันเยอะเลย เรื่องราวของนาย”
ผมยิ้มเล็กน้อยในขณะที่ปิดตาลงด้วยมือทั้งสองข้าง ผม
อยากจะพูดออกไปว่าผมก าลังยิ้มอยู่ ในความมืดเล็กๆ ที่ถูก

สร้างขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง เสียงของยูจงฮยอคดังออกมาอีก
ครั้งในขณะที่เขาดื่มชา
“กลับไปที่โลกกันเถอะ คิมทกจา”
(จบตอน)