มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 24 – เวลาพิพากษา (2)

ในขณะที่ผมก าลังจะอ้าปากพูด ผมก็ได้ยินเสียงของชอน
อินโฮ

“โอ้ ทกจา! นายมาได้ทันเวลาเลย” ชอนอินโฮยิ้มใน
ขณะที่เขาพบพวกเรา ผมสังหรณ์ใจขึ้นมาเมื่อชอนอินโฮ
พูดด้วยเสียงอันดัง “ทกจามีเหรียญเยอะ! เท่าไรกันนะ?
นายน่าจะเป็นคนที่รวยที่สุดในหมู่พวกเราใช่ไหม?”

[ตัวละคร ‘ชอนอินโฮ’ เปิดใช้งานสกิล ‘ปลุกระดม
LV.2’]

ฝูงชนมองมาที่ผม

“ห-เหรียญ?”

“ใครกันที่มีเหรียญเยอะ?”

มันใช้เวลาไม่นานเลยก่อนที่สายตาทุกคู่จะจับจ้องมาที่ผม
ชอนอินโฮ… เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

“ท-ทกจาใช่ไหม?”

“โปรดช่วยฉันด้วย!”

ผู้คนจ้องเขม็งในขณะที่พวกเขาเดินเข้ามาคว้าขาของผม
จ านวนคนที่เข้ามาหาผมมีอยู่ไม่ต ่ากว่า 20 คน ถ้าผมมอบ
เหรียญให้กับคนพวกนี้ทุกคน ผมก็จะเสียไป 2,000
เหรียญ แต่ถ้าผมไม่มอบเหรียญให้กับพวกเขา ผมก็คงจะ
กลายเป็นวายร้ายตัวเอ้ของสถานีกึมโฮ

[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชอนอินโฮ’
เพิ่มขึ้น]

“ฮ่าฮ่า ทกจา ฉันไม่ได้มีเหรียญพอที่จะช่วยคนพวกนี้ทุก
คน แต่… นายต่างออกไปไม่ใช่เหรอ? นายจะยืนดูอยู่
เฉยๆ เนี่ยนะ?”

ผมถอนหายใจเงียบๆ ผมเห็นอุบายนี้มาครั้งสองครั้งแล้ว

[กลุ่มดาวฝ่ายดีได้ก าหนดให้ชอนอินโฮเป็น ‘คนชั่ว’]

ผมอดทนกับเขามาพอแล้ว

“ช-ช่วยฉันด้วย!”

“โปรดช่วยฉันด้วย!”

ผู้คนหลั่งน ้าตาออกมาด้วยสีหน้าที่น่าสมเพชที่สุดในโลก

[ฮ่าฮ่าฮ่า! เรื่องนี้ก าลังจะสนุกขึ้นแล้ว เพื่อเอาไว้อ้างอิง มี
เวลาเหลืออีก 10 นาที!] บีฮยองพูดด้วยน ้าเสียงที่เต็มไป
ด้วยความสุข และปาร์ตี้ก็มองมาที่ผมด้วยสีหน้าแปลกๆ

ผมถอนหายใจสั้นๆ และค่อยๆ หลับตาลง ก่อนที่จะลืมตา
ขึ้นอีกครั้ง “ฉันเข้าใจ พวกนายต้องการเหรียญใช่ไหม?”

จากนั้นผมก็หัวเราะ “แล้วท าไมฉันต้องให้?”

ผมมองไปยังผู้คนที่อยู่รอบๆ สถานการณ์แรกคือบาปติด
ตัว ดังนั้นจึงไม่มีใครที่อยู่ที่นี่บริสุทธิ์ นั่นท าให้มันน่า
ขยะแขยงมากยิ่งขึ้น คนที่เหยียบย ่าผู้อื่นเพื่อเอาชีวิตรอด
นั้นไม่สามารถรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวเองได้ด้วยซ ้า

“ท-ท าไม?”

“นายมีเหรียญตั้งเยอะ! เอามาให้พวกเราสักหน่อยไม่ได้
เหรอ?”

ท่ามกลางความสับสน ชอนอินโฮระเบิดเสียงหัวเราะ
ออกมา “ตามที่คาดไว้จากนาย”

“….”

“ตั้งแต่แรกที่นายปรากฏตัวที่นี่ ไม่ใช่ว่านายขายอาหาร
เพื่อแลกกับเหรียญงั้นเหรอ? ถ้านายไม่ให้พวกเขาซื้อ
อาหารในเวลานั้น นายรู้ไหมว่าตอนนี้จะมีคนรอดชีวิตตั้ง
เท่าไร?”

“ใช่! เขาพูดถูก!”

“เชี่ย! เอาเหรียญของฉันคืนมานะ!”

ทันใดนั้น อากาศก็เคลื่อนปะทะเข้าใส่ผม บางทีนี่อาจจะ
เป็นสิ่งที่ชอนอินโฮต้องการ

“เดี๋ยวก่อนทุกคน! การกระท าของพวกนายในตอนนี้
มัน…!”

“ทกจาไม่ใช่คนแบบนั้น!”

ยูซานอาและลีฮุนซึงพยายามที่จะกระจายฝูงชน แต่ผู้คนก็
สูญเสียเหตุผลไปแล้ว จากนั้นชอนอินโฮก็ตอกลิ่มอัน
สุดท้าย “ทกจา ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับนาย เอา
เหรียญคืนให้คนอื่นซะ”

“แล้วถ้าฉันไม่ท าล่ะ?”

“งั้นเรื่องแย่ๆ ก็คงจะเกิดขึ้น”

ฝูงชน 20 คนเริ่มคืบคลานเข้ามา

“น-นี่… มา! เอาเหรียญของนายมา!”

อย่างไรก็ตาม มันไม่มีใครโจมตีก่อน ในที่สุด สมาชิกของ
กลุ่มซอลโดก็เดินออกมาข้างหน้า “ไอ้บัดซบ! แกก าลังท า
อะไรน่ะ? ฆ่ามัน! ท าไมแกถึงลังเลในเมื่อแกสามารถชิง
เหรียญของมันมาได้หลังจากฆ่ามันแล้ว?”

ชายที่ตะโกนออกมามีร่างกายที่แข็งแรงมาก ผมเรียกลิสต์
ตัวละครขึ้นมาและยืนยันข้อมูลของเขา

+

[สรุปตัวละคร]

ชื่อ: ฮันมินซุง

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: อันธพาล (ทั่วไป)

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.8, STR LV.8, AGI LV8,
Magic P0wer LV.2

+

เขาเป็นเจ้าของความสามารถที่เหมาะกับ ‘อันธพาล’ แต่
เดิมทีเขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับนี้… ชายคนนี้ท า ‘มัน’ ใช่
แล้ว เขาท าตัวบุ่มบ่ามเพราะเขาเชื่อในค่าสถานะของ
ตัวเอง

“ฆ่ามัน!”

ท่อเหล็กในมือของเขาเคลื่อนไหว มันเป็นท่อเหล็กที่มี
STR LV.8 ‘ทกจา’ คนเดิมคงจะกลัวกับภัยคุกคามนี้ แต่…
ส าหรับผมในตอนนี้ มันไร้สาระสิ้นดี ผมตัดแขนของชาย
คนนั้น และมันก็กลิ้งไปตามพื้นพร้อมด้วยท่อเหล็ก

“อ๊ากกกก!”

เลือดปกคลุมศรัทธาไม่แตกสลายที่เปล่งแสงสีขาวออกมา
ในขณะที่ผมกวาดสายไปรอบๆ ผู้คนที่ยืนเงียบ

“อ-เอ่อ…” ทุกคนหน้าซีดเมื่อพวกเขาเห็นสมาชิกกลุ่ม
ซอลโดถูกจัดการในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ในตอนนี้ที่
ผมแสดงมันออกมานิดหน่อย มันก็ถึงเวลาเริ่มแล้ว

“น่าสมเพช… พวกนายเชื่อจริงๆ เหรอว่าสถานการณ์นี้
เป็นเพราะฉัน?” ผมมองซ้ายขวาไปยังใบหน้าของแต่ละ
คนในฝูงชน อีกด้านหนึ่ง ชอนอินโฮมองดูสับสน “ใน
ความเป็นจริง พวกนายรู้ดีว่ามันไม่ได้เป็นเพราะฉัน”

เฉกเช่นปลาทองป่วย ปากของฝูงชนอ้าออก ผมพูด
เหมือนกับผมก าลังแจกอาหารให้กับพวกเขา “พวกนาย
ก าลังท าสิ่งนี้เพราะพวกนายกลัว ในความเป็นจริง แม้ว่า
พวกนายจะรู้ว่ามีอะไรผิดและอยู่ในวิกฤติ แต่พวกนายก็
ก าลังสั่นกลัวเพราะมัน”

ชอนอินโฮหัวเราะ “ฮ่าฮ่า ดูนี่สิ ทกจา! นายก าลังพูด
อะไร…?”

“มันเป็นเพราะพวกเขาแข็งแกร่งกว่าพวกนาย! ค่าสถานะ
โดยรวมของพวกเขาสูงกว่าพวกนาย และพวกเขาก็มี
เหรียญเป็นจ านวนมาก! แต่ทุกๆ คน พวกนายรู้อะไร
ไหม?” ผมถามในขณะที่ผมก้าวเข้าหาฝูงชน ฝูงชนพากัน
ถอยไปราวกับปลาทองที่ประหลาดใจ อย่างไรก็ตาม พวก
เขาก็อยู่ในตู้ปลาของผมแล้ว “ท าไมพวกเขาถึงแข็งแกร่ง
กว่าพวกนาย?” ผมก้าวเข้าไปอีก “ยิ่งกว่านั้น ท าไมพวก
เขาถึงมีเหรียญมากกว่าพวกนาย? มันเป็นเพราะพวกเขา
คืออันธพาลงั้นเหรอ? หรืออะไร”

[ตัวละครรอบตัวคุณสั่นไหว]

แม้จะอยู่ในความกลัว แต่มันก็มีบางอารมณ์ที่สามารถสื่อ
ถึงความมั่นใจได้ ค าถามเต็มอยู่ทั่วใบหน้าของพวกเขา

“ช-ชอนอินโฮ นายมีเหรียญอยู่เท่าไร…?”

“ฮ่าฮ่า นายไม่รู้เหรอ? อืม ฉันได้ใช้ไปบ้างแล้ว และ…”

“นายคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอที่จะได้ค่าสถานะมากมาย
แบบนั้นมาฟรีๆ? จริงเหรอ?”

ชอนอินโฮหุบปาก ผมหันจากซ้ายไปขวา มองไปยัง
ใบหน้าของฝูงชนทีละคน

“เมื่อฉันมาถึงสถานีกึมโฮเมื่อไม่กี่วันก่อน มันมีคนอยู่ที่นี่
87 คน”

“….”

“ตอนนี้เหลืออยู่กี่คนกัน? ฉันไม่คิดว่าจะมีเกิน 50 คน
หรอกนะ พวกนายรู้ไหมว่าท าไม?”

“พ-พวกเขาออกไปเป็นหน่วยลาดตระเวนและมอน
สเตอร์…”

“มอนสเตอร์? นายยังเชื่อแบบนั้นอีกเหรอ?”

“ล-แล้ว…”

“พวกเซ่อ ลองใช้สมองคิดดูสิ คนพวกนั้นตายเพราะมอน
สเตอร์จริงๆ เหรอ? งั้นท าไมถึงไม่มีใครจากกลุ่มซอลโด

ตายเลย?” บริเวณรอบๆ เงียบลงในทันใด “ท าไมพวกเขา
ถึงกลับมาแล้วแข็งแกร่งขึ้น?”

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ พยักหน้าให้กับทางเลือกของคุณ]

“อ-อย่าบอกนะว่า…” ผู้คนหันกลับไปมองชอนอินโฮ
สมาชิกกลุ่มซอลโดลังเล ในตอนนี้มันเป็นตาของผมตอก
ลิ่มบ้างแล้ว “เมื่อกี้พวกเขาพูดออกมาแล้ว ถ้านายฆ่าฉัน
นายจะได้เหรียญ”

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ดึงผมของเขาด้วย
ความตื่นเต้น]

“พวกเขารู้ได้ยังไงว่าการฆ่าคนจะได้เหรียญ”

“ก-แก… อินโฮ! อย่าบอกนะว่า?”

“หุบปาก! ฉันถูกใส่ร้าย!” ในขณะที่ชอนอินโฮถอยกลับ
ชายฉกรรจ์จากกลุ่มซอลโดก็หยิบอาวุธออกมา คนที่ตกใจ
ต่างพากันร้องไห้ออกมา

[ฮ่าฮ่าฮ่า! เหลือเวลาอีก 7 นาที!]

ผมก้าวไปข้างหน้าเข้าหาผู้คน “ถ้าพวกนายมีความเคารพ
ในตนเองเหลืออยู่สักหน่อย งั้นก็จงต่อสู้ด้วยมือของ
ตัวเองซะ”

ใบมีดแห่งศรัทธากู่ร้องออกมาอย่างรุนแรงในขณะที่
ความโกรธปะทุขึ้นในดวงตาของผู้คน

“อย่าน้อยก็ไปทวงสิ่งที่ถูกพรากไปจากพวกนาย”

ในขณะที่ผมรอ คนของกลุ่มซอลโดก็พุ่งเข้ามาหาผมโดย
พร้อมเพรียงกัน ผมเองก็พุ่งเข้าหาพวกเขา

“โลกในตอนนี้เป็นสถานที่แบบนี้”

แสงสีขาวเคลื่อนไหว และผู้คนก็กรีดร้อง จากนั้นบางคน
ก็ตะโกนออกมา “ใช่แล้ว บ้าเอ้ย!”

“ไอ้ลูกหมา!”

ผู้คนเริ่มเคลื่อนไหว ถึงอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เป็นคนที่
เคยฆ่าคนมาแล้ว

“ม-แม่!”

“ดายัง มานี่! ท าแบบนี้! เหมือนกับที่ลูกท าตอนอยู่บน
รถไฟใต้ดินกับแม่!”

มันมีแม่ลูกอยู่

“ไอ้เวรตะไลเอ้ย!”

นอกจากนี้ยังมีชายชาวอินเดียวัยกลางคน

“ไอ้พวกสวะ!”

อนิจจา พวกเขาไม่ใช่คู่มือของเหล่าคนจากกลุ่มซอลโด
คนส่วนใหญ่ในกลุ่มซอลโดยังเหลืออยู่ และพลังต่อสู้ของ
พวกเขาก็เหนือกว่าเนื่องจากเหรียญทั้งหมดที่พวกเขา
ได้รับมาผ่านการล่ามนุษย์ หรืออย่างน้อย มันก็คงจะเป็น
แบบนี้ถ้าไม่มีผมอยู่

แขนและขาของสมาชิกกลุ่มซอลโดที่พุ่งเข้าใส่ผมกระเด็น
ออกไป ความรู้สึกที่น่าขนลุกในการตัดแขนขาของคนอื่น
เต็มไปทั่วมือของผม สมาชิกกลุ่มซอลโดที่ไร้
ความสามารถเงยหน้ามองผม

“ป-ปล่อยฉันไป…”

ในเวลานั้นก็มีคนเคลื่อนไหวมาข้างหน้าของผมและแทง
ดาบเข้าใส่สมาชิกกลุ่มซอลโดที่ล้มอยู่

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะฆ่ามัน”

[บรรลุเงื่อนไขการวิวัฒนาการทั้งหมดของแอตทริบิวต์
‘ตัวตนที่ก าลังหมอบคลาน’]

[แอตทริบิวต์ของตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ก าลังเบ่งบาน]

แสงเจิดจ้าก าลังพวยพุ่งขึ้นจากร่างกายของเธอ ผมพยัก
หน้า มันได้เวลาแล้ว

[แอตทริบิวต์ของ ‘จางฮีวอน’ เบ่งบานเป็น ‘ผู้พิพากษา
แห่งการท าลายล้าง (วีรบุรุษ)’]

ผู้พิพากษาผู้ขจัดความชั่วร้าย – แอตทริบิวต์ที่ดีที่สุดจาก
สามแอตทริบิวต์ ‘ผู้พิพากษา’ ที่ตื่นขึ้นมาจากตัวตนที่
ก าลังหมอบคลาน

[คุณมีส่วนเป็นอย่างมากต่อแอตทริบิวต์ ‘ตัวตนที่ก าลัง
หมอบคลาน’!]

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ จะไม่ลังเลที่จะเป็นดาบของคุณใน
อนาคต]

“พักก่อนเถอะ” จางฮีวอนกล่าว ดวงตาของเธอเป็นสีฟ้า
ซีดในขณะที่เธอประกาศ “พวกมันเป็นของฉัน”

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว ‘เวลา
พิพากษา’]

[กลุ่มดาวฝ่ายดีเห็นด้วยที่จะใช้สกิลนี้]

[‘เวลาพิพากษา’ ถูกเปิดใช้งาน]

จางฮีวอนมีกลิ่นอายโลหิตอยู่รอบๆ ร่างในขณะที่ดาบของ
เธอวาดเป็นวิถีอันน่าขนลุก มันเป็นเคนโด้ที่เบาและ
แม่นย าซึ่งเคลื่อนไหวผ่านระหว่างสมาชิกกลุ่มซอลโด
พร้อมกันนั้นโลหิตก็สาดกระเซ็นออกมา

“อ๊ากกกก!”

มันเป็นฉากของการสังหารหมู่โดยสมบูรณ์ แน่นอนว่า
จางฮีวอนไม่ใช่คนเดียวที่ก าลังต่อสู้อยู่ ยูซานอา ลีฮุนซึง
และแม้กระทั่งลีกิลยังก็ก าลังปกป้องต าแหน่งตนไว้
ตามล าดับ แต่ก็ไม่มีใครได้เรื่องอย่างจางฮีวอน เหมือนกับ
คนที่เกิดมาเพื่อเป็นฆาตกร จางฮีวอนสังหารไปเรื่อยๆ ถ้า
ผมตัดแขน จางฮีวอนก็จะแทงหัวใจ ถ้าผมตัดขา จางฮี
วอนก็จะตัดคอ เธอจัดการทั้งหมดที่ผมเหลือทิ้งไว้ จางฮี
วอนเคลื่อนไหวอย่างไม่ลังเล ราวกับคนที่รอคอยมาเนิ่น
นาน

“….”

บริเวณนี้เต็มไปด้วยเลือด มีเพียงคนเดียวจากกลุ่มซอลโด
ที่เหลือรอดอยู่ ซึ่งก็คือชอนอินโฮ อย่างไรก็ตาม หลายๆ
ส่วนของร่างกายของเขาก็ได้รับบาดเจ็บจากผู้คน จางฮี
วอนมองมาที่ผม และผมก็พยักหน้า

ชอนอินโฮหัวเราะในขณะที่เขามองมาที่ผม “หึหึหึ… ก-
แก…”

เขาไม่เคยหยุดพูด แต่จางฮีวอนก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของ
ชอนอินโฮและเฉือนเขาจากบนลงล่าง

[กลุ่มดาวทั้งหมดในช่องรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก]

ในที่สุดทุกคนก็หยุดเคลื่อนไหว การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้สึกถึงมัน เวลาที่พวกเขากิน
เนื้อย่าง รู้สึกถึงความหมายของชีวิต หัวเราะในขณะเดิน
และเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุข ทั้งหมด
นี้ดูเหมือนกับเป็นเรื่องโกหก ไอ้สถานการณ์บัดซบนี่…

ยูซานอาก าลังร้องไห้ออกมา ลีกิลยังหลับตาลง ลีฮุนซึงกัด
ริมฝีปากจนมีเลือดไหลออกมา จางฮีวอนหมดแรงและ
ก าลังนั่งอยู่ในแอ่งเลือด

ใช่แล้ว นี่คือความจริงของโลก

[ราคาแห่งการรอดชีวิตจะถูกตัดสิน]

มีเสียงปะทุขึ้นมารอบๆ ตัวของพวกเรา เหล่าคนที่มี
เหรียญรอด ในขณะที่คนที่ไม่มีเหรียญตาย ไม่มีใคร
สามารถช่วยกันได้ ผมพูดกับผู้คน “ตื่นได้แล้วทุกคน”

แม้ว่าผมจะเงยหน้าขึ้น แต่ก็ไม่อาจเห็นท้องฟ้า ผมจ้อง
มองท้องฟ้าที่ถูกบดบังอยู่สักพัก และต่อต้านโชคชะตาอัน
ยิ่งใหญ่ คราวนี้กลุ่มดาวที่โหวกเหวกโวยวายกลับไม่ตอบ
กลับมา

“สถานการณ์นี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น”

ในขณะที่ทุกคนก าลังคิดอย่างหนัก ผมก็ก าลังคิดถึง
สถานการณ์ต่อไปเพียงอย่างเดียว จิตใจของผมสงบลงใน
ขณะที่หน้ากระดาษพลิกไปทีละหน้า ผมได้รับทุกๆ สิ่งที่

ผมต้องการจากสถานีกึมโฮมาแล้ว ฉากต่อไปก็คือสถานี ชุงมูโร