มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 276 – ■■ (2)

■■ ของผม? ผมรู้ว่าผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากจะถามค าถาม
นั้น”ท่านอยากรู้เหรอ?”
[มีใครที่อยู่ที่นี่ที่ไม่อยากรู้หรอก จริงไหม?]
ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากหัวเราะเบาๆ และกลุ่มดาวทั้งหลายก็
ไอออกมา บรรยากาศเริ่มแปลกไป และสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นๆ ที่
ไม่ทราบสถานการณ์ก็เริ่มให้ความสนใจกับผม
“ท าไมจู่ๆ ทุกคนถึง…?”
“ชู่ว”
ลีฮุนซึงพยายามยุ่งด้วย แต่ก็ถูกหยุดไว้โดยจางฮีวอน
ผมมองไปยังทุกคนที่อยู่ในห้องอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเอง ทุกคน
ในห้องโถงก็มองมาที่ผม
■■…

มันมีหลายชื่อในหนทางเอาชีวิตรอด ยกตัวอย่างเช่นที่ราชาโด
เกบิได้กล่าวไว้:
「ตอนจบของทุกๆ เรื่องราวและจุดเริ่มต้น」
อย่างไรก็ตาม นี่คือสิ่งที่ยูจงฮยอคกล่าว:
「การถ่ายทอดสดดวงดาวบัดซบ」
ลีฮุนซึงคงจะอธิบายมันว่าเป็น ‘ทั้งภูมิภาค’ ในขณะที่ยูซานอา
อาจจะบอกว่ามันคือ ‘ดีไซน์เก่าๆ’ และมันก็คงจะเป็น ‘การ
ส าเร็จการศึกษา’ ของลีจีฮเย น่าแปลก การตีความถึง■■พวก
นี้ต่างก็ผิด
ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากถาม [ทุกคนที่ได้รับคุณสมบัติล้วน
แล้วแต่ได้รับชื่อของ ‘ตอนจบ’ ที่แตกต่างกันไป เจ้ารู้ไหม?]
“มันเป็นเรื่องธรรมดาเนื่องจากเรื่องราวของคุณต่างออกไป”
ในตอนแรก มันไม่มีค าที่เหมาะสมในการสื่อถึง ■■ ความจริง
ที่ว่าการกรองได้ถูกแก้ไขนั้นหมายความว่าผมสามารถ ‘อ่าน’

มันได้แล้ว บางทีกลุ่มดาวที่ได้รับสถานการณ์ลับอย่างผม
อาจจะก าลังอยู่ในต าแหน่งที่ไม่คุ้นเคย
+
[สถานการณ์ลับ – ‘เรื่องราวเดียว’]
หมวดหมู่: ลับ
ความยาก: ???
เงื่อนไขการเคลียร์: ท าให้เรื่องราวเดียวบรรลุไปถึง ■■
จ ากัดเวลา: ―
สิ่งตอบแทน: ???
ความล้มเหลว: ???
* ปัจจุบันคุณได้ท าส่วน ‘เริ่มต้น’ เรียบร้อยแล้ว
* ดูค าอธิบายสถานการณ์เพิ่มเติมในส่วนรายละเอียด
+

สถานการณ์ลับ ‘เรื่องราวเดียว’ นี่เป็นสถานการณ์ที่มอบให้กับ
เหล่าผู้ที่มีคุณสมบัติแห่งจุดจบ ในจักรวาลแห่งการถ่ายทอดสด
ดวงดาวอันไกลโพ้น พวกเราได้ผ่านเรื่องราวมามากมายและ
จบ ‘เรื่องราวอันสมบูรณ์แบบ’ เพียงเรื่องเดียว
เรื่องราวแห่งต านาน เรื่องราวปรัมปรา และแม้กระทั่งมหา
เรื่องราวที่ผมเพิ่งได้รับมาก็เป็นเพียงแค่การเดินทางไปสู่
‘เรื่องราวเดียว’ ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากที่อยู่ตรงหน้าของผม
และเพอร์เซโฟนีตรงนั้นก็คงได้รับสถานการณ์นี้แล้ว แน่นอนว่า
จุดสุดท้ายที่พวกเขาจะไปถึงย่อมแตกต่างจากผม
[ป๊า!]
บียูบล็อคช่องก่อนที่ผมจะทันได้บอกเธอ บางทีบียูก็คงรู้ตัวว่า
เรื่องราวที่จะเล่าต่อจากนี้เป็นเรื่องส าคัญ การประท้วงของกลุ่ม
ดาวไหลผ่านอากาศ และผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากก็พูดด้วย
น้ าเสียงอันหนักอึ้ง
[■■ของข้าคือ ‘ความแห้งเหือด’]

ผมแปลกใจเล็กน้อยเพราะผมไม่คิดว่าเขาจะเปิดเผยมันออกมา
ง่ายๆ จากนั้นเพอร์เซโฟนีที่ก าลังเต้นร าอยู่ก็พูดออกมาด้วย
[ข้าคือ ‘ความตาย’]
ความแห้งเหือดและความตาย ทั้งคู่เป็นค าที่อาจจะเป็น
สัญลักษณ์ของ ‘จุดจบ’ แห่งบางสิ่ง มันเป็นจุดจบที่ขัดแย้งกัน
ของผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากที่ชอบท าอะไรต่อมิอะไรและ
ส าหรับเพอร์เซโฟนีที่เป็นผู้ปกครองโลกแห่งความตาย
ในตอนนี้ที่พวกเขาเปิดเผยออกมาแล้ว ผมก็ไม่มีทางให้หนีอีก”
ทุกๆ คน โปรดสาบานด้วยค าขยายของตัวเอง พวกท่านจะไม่
พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ยินที่นี่”
กลุ่มดาวเหลือบมองหน้ากัน
[แน่นอน…]
[อืม อะไร? ท าไมพวกเราไม่ไปที่อื่นและพูดมัน…]
[■■ของเจ้ามันยิ่งใหญ่จนเจ้ารู้สึกกดดันแบบนี้เลยเหรอ?]

ผมไม่ตอบทันทีและยิ้มออกมาเฉยๆ จากนั้นระลอกคลื่นก็
เริ่มต้นขึ้นในหมู่กลุ่มดาว
[อย่าบอกนะว่า?]
ความคิดในหัวกลุ่มดาวดูจะมองเห็นได้ ผมมองไปยังสีหน้าของ
พวกเขาและคิด
ใช่ คิดถึงมัน ระวังตัวและสงสัย นั่นคือวิธีที่ผมจะได้ภาพที่ผม
ต้องการ
เมื่อความปั่นป่วนของกลุ่มดาวแตะขึ้นถึงระดับสูงสุด ผมก็
ค่อยๆ พูดออกมา
***
ฮันซูยองเดินไปตามถนน พวกมันคือซากปรักหักพังของกรุง
โซล ไม่มีผู้รอดชีวิตบนถนน และเธอก็เดินคนเดียว อาการหลง
ผิดทุกประเภทผ่านเข้ามาในหัวของเธอ

ท าไมตอนนี้เธอมาที่นี่? เห็นได้ชัดว่าเธอได้ต่อสู้กับกลุ่มดาวโดย
ใช้มังกรด า ไม่สิ กลับกัน โซลถูกปิดลง ท าไม…
– มังกรด า?
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬไม่ตอบ
– เฮ้ มีใครอยู่บ้างไหม?
ฮันซูยองเดินไปมาระหว่างอาคารที่ถูกท าลายและตะโกน
ซากศพของสัตว์ประหลาดแขวนอยู่ระหว่างอาคารที่คุ้นเคย
ของคังฮวามุน ฮันซูยองสั่นทุกครั้งที่เธอผ่านระหว่างศพที่น่า
รังเกียจ พวกเขาทุกคนเป็นสัตว์ประหลาดที่เธอไม่สามารถ
เผชิญหน้าได้ในตอนนี้ ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น?
ไม่มีใครตอบค าถามของเธอ ไม่สิ เธอคิดว่ามันคงดีกว่าที่จะไม่มี
ค าตอบ แม้ว่าจะมีคนอยู่ที่นี่ก็ตาม หากมีสิ่งมีชีวิตอยู่ที่นี่ พวก
เขาจะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวที่ฆ่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้
หากนี่เป็นความฝัน ได้โปรดตื่นขึ้นมาเถอะ…

จากนั้นเงาของคนๆ หนึ่งก็สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล
มันเป็นรูปร่างของมนุษย์ที่คุ้นเคยในเสื้อคลุมสีขาว หัวใจของ
เธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
– คิมทกจา!
ช่วงเวลาที่คนผู้นั้นมองย้อนกลับมา มันก็มีเสียงของเนื้อถูกแทง
และจู่ๆ ก็มีมีดโผล่ออกมาจากชุดคลุม เสื้อคลุมสีขาวย้อมไป
ด้วยสีแดง
ฮันซูยองกรีดร้องในขณะที่เธอตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับของ
เธอ
“แฮ่ก แฮ่ก…”
เธอกะพริบตาสองสามครั้ง และสติของเธอก็กลับมาอย่างช้าๆ
“อะไร…?”
เธออดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวเอง แผ่นหลังของเธอเปียกโชกไป
ด้วยเหงื่อ

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ พอใจกับการแก้ปัญหา
ของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ เชื่อว่าตอนนี้คุณได้
กลายมาเป็นผู้สืบทอดของเขาอย่างแท้จริง…]
“หุบปาก”
มังกรด าก าลังพูดพล่าม ดังนั้นนี่จึงเป็นความจริง ฮันซูยอง
วางมือลงบนขมับของเธอ ท าไมคนๆ นั้นถึงอยู่ในฝันของเธอ?
ฮันซูยองมักจะเจอความฝันอยู่บ่อยๆ แต่มันก็เป็นโลกที่ความ
เชื่อโชคลางกลายเป็นความเป็นจริง ดังนั้นความฝันนี้จึงไม่อาจ
มองข้ามได้ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็สังเกตเห็นผ้าพันแผลรอบ
แขนของเธอ
“บ้าเอ้ย มันยังไม่ไปอีกเหรอ”
“อย่าแกะมันออกนะ เธอยังบาดเจ็บอยู่”

เธอมองกลับไปด้วยความประหลาดใจและเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ยืนอยู่ตรงนั้น
“…แม่ของคิมทกจา?”
“เธอเป็นคนเดียวที่ยังเรียกฉันว่าแบบนั้นนะ” ลีซูคยองเช็ดหลัง
และหน้าผากของฮันซูยองด้วยผ้าขนหนู
ฮันซูยองถาม “ท าไมคุณไม่ไปโลกปีศาจ?”
“ฉันจะมีหน้าไปที่นั่นได้ยังไง?”
“คิมทกจาคงจะชอบมัน”
“เขาคงจะชอบมากกว่านี้ถ้าเธอไป”
“…คุณไม่รู้จักลูกชายของตัวเองเลยนะ”
ฮันซูยองเบะปาก ลีซูคยองหัวเราะเบาๆ และเปลี่ยนหมอนที่
เปียกด้วยหมอนอันไหม ฮันซูยองดมหมอนอันใหม่และกล่าว
“ดูเหมือนว่ามันจะได้รับการแก้ไขแล้วนะ”

“เธอก าลังพูดถึงอะไร?”
“ภัยพิบัติครั้งใหญ่ของคิมทกจา”
เมื่อมองดูสภาพความสุขของมังกรด า สิ่งต่างๆ ในโลกปีศาจคง
เป็นไปได้สวย ความเสียหายบนคาบสมุทรเกาหลีนั้นไม่ได้เกินที่
คาดไว้ มันมีการโจมตีในพื้นที่แต่ชาวเมืองก็ถูกอพยพไปอย่าง
ปลอดภัย…
ความฝันท าให้เธอทุกข์ แต่ความฝันเป็นเพียงแค่ความฝัน…
“มันยังไม่จบ”
“…เอ๋?”
ลีซูคยองน าแผ่นออกมาโดยไม่พูดอะไรและชี้ไปยังดวงชะตาที่
อยู่บนนั้น ฮันซูยองอ่านตัวอักษรที่โผล่ขึ้นมา เธอไม่อยากจะ
เชื่อเลย ดังนั้นเธอจึงขอให้ลีซูคยองท านายอีกหลายครั้ง พวก
มันต่างก็เหมือนเดิม ฮันซูยองมองลงไปยังแขนที่ถูกพันไว้ด้วย
ผ้าพันแผลและประกาศ “ติดต่อคิมทกจาที”

***
คืนหลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ผมก็นั่งคนเดียวในส านักงาน
โดยปกติจะเป็นเวลาที่ดีในการอ่านหนทางเอาชีวิตรอดใน
ขณะที่ก าลังผ่อนคลายไปพร้อมกับช็อคโกแลตร้อนสักแก้ว
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมก็ไม่อาจท าแบบนั้นได้
ผมจ้องมองไปที่เศษซากขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นเศษ
ชิ้นส่วนที่มาจากรถไฟขบวนสุดท้ายที่สุริยะและผมต่อสู้กัน ผม
หลับตาลงและพยายามนึกย้อนความทรงจ า
รถไฟของสุริยะสั้นกว่ารถไฟในต านานมาก นอกจากนี้ ขบวน
สุดท้ายยังมีรูที่ด้านหลัง ราวกับว่าส่วนหนึ่งของรถไฟถูกตัด
ออกไป
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เดิมทีพื้นที่นั้นไม่ใช่ขบวนสุดท้าย ผมลืมตา
ขึ้นมาและตรวจดูบาดแผลบนเศษซากอีกครั้ง มันมีบางสิ่งที่
ทรงพลังมากพอจะดึงรถไฟส่วนของสุริยะออกมา ซึ่งสมาชิก
ปาร์ตี้และอาจารย์ของผมแทบจะท าลายไม่ได้

…มันเองก็เป็น ‘สิ่งนั้น’
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงเคาะประตูและเห็นยูซานอาก าลังมอง
ผมจากประตู”ขอโทษนะทกจา ฉันรบกวนนายรึเปล่า?”
“ไม่ ฉันเรียกเธอมาเอง”
ผมรีบจัดโต๊ะและทักทายยูซานอา ยูซานอามองไปรอบๆ ด้วย
ท่าทางสั่นๆ เล็กน้อย และจากนั้นก็นั่งลง ณ อีกฝั่งของโต๊ะ
“เอาชาหน่อยไหม?”
“ไม่ ไม่เป็นไร”
“งั้นน้ าล่ะ?”
“โอเค”
พวกเราเผชิญหน้ากันอย่างเงียบๆ ระหว่างโต๊ะเล็กๆ ผมเรียก
เธอ แต่ผมก็ไม่อาจเข้าเรื่องได้ง่ายๆ ยูซานอาจะต้องมีค าถาม
มากมายเกี่ยวกับผมแน่ๆ ผมบอกเธอ “ถามมาเถอะ”

“อันที่จริง ฉันคิดเกี่ยวกับทกจามาสักพักแล้ว” น้ าเสียงของเธอ
ฟังดูเหมือนกับว่าเธอก าลังรออยู่”ท าไมนายถึงรู้อนาคตที่คนอื่น
ไม่รู้? นายใจเย็นขนาดนั้นในสถานการณ์แบบนั้นและหา
ค าตอบที่คนอื่นคิดไม่ถึงอยู่เสมอได้ยังไง?”
“แล้วเธอคิดว่าไง?”
“นายเหมือนจะรู้บางสิ่งในขณะที่คนอื่นไม่รู้”
บางทียูซานคงก าลังศึกษาผมอยู่ เหมือนอย่างที่เธอเรียนภาษา
สเปนด้วยแอพฯ ยูซานอามักจะศึกษาผู้คนอยู่เสมอ และเช่น
เคย เธอเข้าถึงผลลัพธ์ที่ส าคัญได้ก่อนใคร
“ส าหรับทกจา โลกนี้ก็เหมือนกับนิยายใช่ไหม?”
“ท าไมเธอถึงคิดแบบนั้น?”
“มันเป็นเพราะสิ่งที่นายพูดในงานปาร์ตี้”
…ตามที่คาดไว้จากยูซานอา นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมพูดได้
– ฉันก าลังมุ่งหน้าไปยังบทสุดท้าย

นั่นคือค าตอบของผมส าหรับ ■■ ที่ผมได้รับ บทสุดท้าย จุด
จบของหนังสือทุกๆ เล่มที่จ าเป็นจะต้องไปถึงโดยการพลิก
หน้ากระดาษ
ยูซานอาพูดต่อ “กลุ่มดาวประหลาดใจอย่างมาก มันมีคนที่
ประหลาดใจและตกใจ”
กลุ่มดาวต้องรู้สึกประหลาดใจ มันเป็นสิ่งที่ผมตั้งใจไว้อยู่แล้ว
“หลังจากทกจาออกไป ฉันก็ถามราชินีแห่งยมโลกว่าท าไมเธอ
ถึงประหลาดใจนัก?”
“เธอว่ายังไง?”
“เธอบอกว่าทกจาพิเศษมากๆ” ยูซานอาจิบน้ าและพูดต่อ
“ฉันได้ยินมาว่าทุกๆ คนจะได้รับ ■■ ที่แตกต่างกันออกไป
นอกจากนี้ ส่วนใหญ่แล้วก็ยังเป็นค าที่ส่วนตัวมากๆ มีหลาย
■■ ในโลก แต่ฉันก็ได้ยินมาว่าคนที่แปลว่า ‘จุดจบ’ นั้นหาได้
ยากมากๆ”

ใครก็ตามที่ได้ยินมันก็คงจะเข้าใจได้อย่างชัดเจนว่ามันหมายถึง
‘จุดจบ’ มันเป็นค าที่ยอดเยี่ยมยิ่งส าหรับทุกสิ่งมีชีวิต
“นอกจากนี้ ทุกสิ่งมีชีวิตที่ได้รับ ‘จุดจบ’ ที่ชัดเจนต่างก็เป็น
กลุ่มดาวที่ยิ่งใหญ่ อาทิเช่นโอลิมปัส พระเวท และพาไพรัส…
มหาเทพแห่งเนบิวลายักษ์ใหญ่”
“…”
“ตอนนี้เอง… ทกจาได้กลายเป็นหนึ่งในนั้นแล้ว”
ยูซานอาจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน ดวงตาที่สั่นไหวของ
เธอมีความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อาจประเมินได้
ผมตอบ “มันเป็นสิ่งที่ดี”
“…ดี?”
“ในที่สุด ตอนนี้ฉันก็สามารถลองอะไรบางอย่างได้แล้ว” ผมยิ้ม
อย่างไรก็ตาม ยูซานอาก็ไม่ได้ยิ้มกลับ

“หลังจากการท าลายล้างโลก ฉันคิดว่าทกจามีความสุขขึ้น
นายหัวเราะบ่อยขึ้นกว่าเดิมและดูแข็งแกร่งขึ้น… ดังนั้นนายจึง
ดูดี อย่างไรก็ตาม…” ยูซานอาก้มหัวลง “ทกจา ท าไมนายถึง
คิดว่าโลกนี้คือนิยาย?”
ยูซานอาไม่รู้จักผม ‘นิยาย’ ส าหรับผมคืออะไร? โลกนี้มี
ความหมายอะไรต่อผม? ผมไม่อาจอธิบายหรือจ ากัดความมัน
ได้
“อ๊ะ ฉันขอโทษนะทกจา ฉันไม่เกรงใจไปหน่อย…”
อย่างไรก็ตาม คนๆ เดียวที่สามารถบอกเรื่องแบบนี้กับผมได้ก็
คือยูซานอา เธอเป็นคนที่สังเกตเห็นสิ่งต่างๆ ที่ไม่มีใครใส่ใจ
[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน]
เธอเป็นเพื่อนร่วมงานคนแรกที่ผมพบ บางทีมันอาจจะเป็น
ก่อนที่โลกนี้จะเริ่มต้นขึ้น
[ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลของบุคคลนี้ผ่านลิสต์ตัวละครได้]

มันมีความรู้สึกโล่งใจอย่างไม่คาดคิดจากข้อความที่ดังออกมา
[ก าลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนที่สอดคล้องกัน]
เมื่อผมใช้ลิสต์ตัวละคนครั้งแรกกับยูซานอา ผมเป็นกังวลมาก
เพราะผมไม่อาจอ่านข้อมูลของเธอได้ ท าไมตอนนี้มันถึงตรงกัน
ข้าม?
ผมถอนหายใจเบาๆ และมองออกไปนอกหน้าต่าง มันเป็น
ท้องฟ้าที่แจ่มใส นี่คือโลกที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“ยูซานอา ฉันมีอะไรขอให้เธอช่วยหน่อย”
ดังนั้นตอนนี้มันคือเวลาเดียวที่จะเตรียมความพร้อม
(จบตอน)