มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 275 – ■■ (1)

หลังจากการคัดเลือกราชาปีศาจ เขตอุตสาหกรรมยูจงฮยอค-คิ
มทกจาก็วุ่นวายกับการสร้างใหม่ สีหน้าของชาวเมืองมืดมน
จากอันตรายแห่งสงคราม บรรยากาศคงจะรุนแรงขึ้นถ้ามัน
ไม่ใช่เพราะทรัพยากรบรรเทาทุกข์ที่ผมหว่านล้อมให้บีฮยอง
มอบให้
“หอนาฬิกาอยู่ตรงนั้น! เฮ้ ระวังด้วย!”
เนื่องจากความตายของเหล่าดยุค ชาวเมืองของเขต
อุตสาหกรรมอื่นๆ ถึงมาที่นี่ และผมก็ไม่ได้ขาดแคลนก าลังคน
ผมใช้เวลาสองวันเพื่อช่วยชาวเมืองสร้างเมืองขึ้นมาใหม่และ
ค่อยๆ ฟื้นคืนบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา
“ขอบคุณส าหรับความช่วยเหลือนะยูซานอา”

การสร้างเมืองใหญ่คงจะกินเวลานานกว่านี้ถ้ามันไม่ใช่เพราะใย
แห่งอารัคเน่ของยูซานอา ยูซานอาเช็ดเหงื่อจากหน้าผากและ
ตอบ “นายควรพักบ้างนะทกจา”
“ฉันไม่เป็นไร แล้วเธอล่ะ?”
ยูซานอามองไปยังผ้าพันแผลรอบหน้าอกของผมใกล้ๆ ในขณะ
ที่ตอบ”ฉันก็ดีเหมือนกัน”
ดี… มันเป็นค าที่ยูซานอาใช้
ผมหยุดท างานในขณะที่ปีนขึ้นไปบนหอนาฬิกากับยูซานอา
และมองลงไปยังจัตุรัส
ยูจงฮยอคและสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถูกน า
ตัวส่งโรงพยาบาลในความดูแลของไอลีน จางฮีวอนและลีจีฮเย
ค่อนข้างอยู่ในสภาพดีและช่วยในการฟื้นฟูเขตอุตสาหกรรม ใน
ขณะเดียวกัน ลีฮุนซึงก็เรียกร้องให้ปล่อยตัวของเขาออกมา
เพราะเขาไม่เป็นอะไร

ต้องขอบคุณการท างานอย่างหนักในช่วงสองวันที่ผ่านมา พื้นที่
จัตุรัสเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นสถานที่ที่ผู้คนอาศัยอยู่แล้ว ตาราง
งานแน่น แต่สิ่งที่ผมท าในตอนนี้คงจะเป็นการคืนรางวัลให้กับ
ตัวเอง
“พวกเขามาแล้ว”
ประตูมิติปรากฏขึ้นในอากาศ มันมีเด็กคนหนึ่งก าลังวิ่งมาจาก
ด้านหนึ่งของจัตุรัสด้วยความเร็วสูง
ผมกระโดดลงจากหอนาฬิกาและทักทายเขา
“พี่ทกจา! ฮืออออ!” ลีกิลยังดิ้นในอ้อมแขนของผม ผมยิ้มและ
ลูบหัวเขา
“นายสบายดีนะ? นายดูสูงขึ้นหน่อยหนิ”
“จริงเหรอ?”
“ใช่ นายเกือบจะสูงเท่ายูซองแล้วหนิ?”
“อีกไม่นานผมจะสูงกว่า!”

มันไม่ใช่แค่ลีกิลยังเท่านั้นที่มา ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตกลงบน
พื้นจัตุรัสพร้อมกับเสียงดังตุ๊บ
“ไม่เจอกันนานนะ กงพิลดู”
“เหอะ!” กงพิลดูจ้องมาที่ผมราวกับเขาไม่สนใจความปลอดภัย
ของผม และจากนั้นก็โบกมือให้ยูซานอา ยูซานอาก้มหัวลง
พร้อมกับรอยยิ้มเบาๆ และกงพิลดูก็พูดด้วยน้ าเสียงที่ผ่อน
คลายขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มาหานาย”
ในช่วงเวลานี้ กงพิลดูเปลี่ยนไปมาก ใครจะเรียกเขาว่าเป็น
หนึ่งในสิบอสูรอีก?
“ฮันซูยองล่ะ?”
“ผมคิดว่าเธอน่าจะต้องการเวลาพักฟื้น” ลีกิลยังตอบพร้อมกับ
เอาหัวของเขาถูท้องของผม
พักฟื้น… เธอได้ใช้ศิลาอเวจีเป็นเครื่องเซ่นสังเวย แต่ความ
เสียหายก็ไม่ได้เล็กน้อยเลยเพราะเธอใช้ชักน ามังกรด าเข้าสู่ร่าง
ของเธอ อย่างไรก็ตาม การไม่มาที่นี่…

“อ๊ะ พี่ยูซองให้เอานี่ให้พี่ด้วย” ลีกิลยังค้นกระเป๋า และเขาก็ยื่น
โน๊ตให้ผม
มันเป็นกระดาษยู่ยี่ที่ให้ความรู้สึกดื้อรั้นเหมือนกับฮันซูยอง ผม
เปิดโน๊ตอย่างระมัดระวังในขณะที่หลบสายตาเป็นประกายของ
ลีกิลยัง
– ฉันจะฆ่านายซะถ้านายให้ฉันท ามันอีก
ผมอดหัวเราะไม่ได้ แน่นอนว่ามีเหตุผลที่เธอไม่ได้มา ถ้าผม
หลับตาลง ผมคงเห็นฮันซูยองในผ้าพันแผลที่ก าลังหัวเราะ
อย่างบ้าคลั่งอยู่
– มันยังเหลือปัญหาอีกหลายอย่าง
โน๊ตมีข้อมูลอื่นๆ อยู่ด้วย มันมีหลายสิ่งเกี่ยวกับคาบสมุทร
เกาหลีและเนบิวลาที่มีชื่อเสียงบนโลก โชคดีที่สถานการณ์บน
โลกไม่ได้เบี่ยงเบนไปจากวงจรเดิมที่ผมรู้ ในความเป็นจริง
ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้วและไม่จ าเป็นต้องถ่ายทอด
ฮันซูยองรู้เรื่องนี้และดิ้นรนด้วยส าบัดส านวน

– อย่างไรก็ตาม เอ่อ… อืม.. บ๊ายบาย ไอ้งั่ง ไว้เจอกันเมื่อนายก
ลับมาที่โลก
มันแย่มาก ผมคงจะแซวเธอแน่ๆ ถ้าพวกเราเจอกันอีก ผมเก็บ
โน๊ตไว้ในกระเป๋าเสื้อและพูดกับลีกิลยังและกงพิลดู
“จะมีปาร์ตี้ตอนกลางคืน ไปอาบน้ าเตรียมตัวไว้”
“ปาร์ตี้?”
“แขกก าลังมา”
ผมผ่านวิกฤตไปแล้วหนึ่งครั้ง แต่วิกฤตของเขตอุตสาหกรรม
แห่งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้น
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ ตอบรับค าเชิญของ
คุณแล้ว]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ ตอบรับค าเชิญของคุณ
แล้ว]
…..

ผมเห็นข้อความทางอ้อมจ านวนมากหลั่งไหลเข้ามาและถอน
หายใจเบาๆ
***
ตั้งแต่การคัดเลือก ยูจงฮยอคก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา
“เขาจะใช้เวลานานเท่าไหร่ในการฟื้นตัว?”
“น่าจะใช้เวลาอีกสองสัปดาห์” ไอลีนตรวจดูชีพจรของยูจงฮ
ยอค เดินออกมาจากห้องพยาบาล และเหลือบมองผม “เจ้าก็
จ าเป็นต้องพักด้วย รู้ไหม?”
“ไม่ต้องห่วง”
ไอลีนออกไป แต่ผมยังอยู่ในห้องพยาบาลของยูจงฮยอค ผิว
ของชายที่ก าลังหลับใหลอยู่ซีดกว่า ‘ยูจงฮยอค’ ที่ผมเคยเห็น
มา มันเป็นธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่ยูจงฮยอคไม่เสื่อมถอย
แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บหนักพอที่จะกระตุ้น ‘การเสื่อมถอย’

ผมยืนขึ้นและตรวจสอบเรื่องราวที่ติดอยู่กับตัวเขา บางครั้งการ
ใส่เรื่องราวที่ไม่ถูกต้องอาจท าให้เสียชีวิตจากผลข้างเคียง มัน
อาจจะแตกต่างไปถ้าเขามีกิเลนลาร์มาร์คเหมือนกับผม…
“…เรื่องราวพวกนี้ก าลังถูกเสียบเข้าไป”
「ฉันก าลังไปยังโลกอันโดดเดี่ยว」
「ปรมาจารย์ดาบที่เรียบง่ายที่สุด」
「ฉันคืออัจฉริยะตั้งแต่ที่ได้รับดาบมาตอนอายุ 5 ขวบ」
โชคดีที่ไอลีนเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องราวและมีความเข้าใจใน
องค์ประกอบเป็นอย่างดี อันที่จริง ยูจงฮยอคในรอบที่ 144 ก็
บ้าไปชั่วขณะหลังจากได้รับเรื่องราวกองทัพของลีฮุนซึง
“เขาเป็นคนจุกจิกจริงๆ”
ผมแทบจะช็อคไปจากเสียงที่ดังออกมาอย่างฉับพลันจากข้าง
หลัง ผมมองกลับไปและเห็นคนร่างยักษ์ก าลังพิงก าแพงอยู่
“คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ก่อนที่เจ้าจะเข้ามา”
เซียนดาบทลายนภามองลงมาที่ผมด้วยดวงตาที่สงบนิ่งก่อนที่
จะบ่นยูจงฮยอค
“มันเป็นการรักษาที่มากเกินไป แค่โยนเกี๊ยวบู๊ลิ้มให้เขา เขาก็
จะดีขึ้นในไม่ช้าแล้ว”
“เป็นเพราะมันไม่มีเกี๊ยวของบู๊ลิ้มที่นี่”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่ดวงตาของเซียนดาบทลายนภาก็ยัง
อ่อนโยนอยู่ จากนั้นก็มีเสียงของผู้ชายที่น่ากลัวดังออกมา
“เขาคือคนที่ทุบตีเจ้าเหรอ?”
มันมีสิ่งมีชีวิตขนาดเท่ากบห้อยหัวลงมาจากเพดานตรงข้ามกับ
เซียนดาบทลายนภา มันคือเคียร์อีออส
“อาจารย์”
“บอกข้ามา ชายคนนี้เหรอ?”

ผมนึกถึงเรื่องไร้สาระที่ผมพูดเพื่อส่งเคียร์อีออสไปยังบู๊ลิ้ม ผม
ถูกทุบตีโดยลูกศิษย์ของเซียนดาบทลายนภา คิ้วอันหล่อเหล่า
ของเคียร์อีออสโค้งขึ้น และออร่าของการปล่อยกระแสไฟฟ้าก็
ปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของเขา “ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกเหรอ?”
ผมกลืนน้ าลายและพูดออกไป “มันไม่ใช่เรื่องโกหกทั้งหมด! อัน
ที่จริง ผมก็ไม่ได้ดีกับชายคนนี้ ผมถูกทุบตีจริงๆ…”
“เจ้าแค่ถูกทุบตีเหรอ?”
“แน่นอน ผมต่อยกลับ…”
มันเป็นช่องโหว่ในระบบ แต่ผมก็ไม่ได้โกหกเพราะผมได้ต่อยยู
จงฮยอคในศึกบัลลังก์หนึ่งเดียว เซียนดาบทลายนภาท าสีหน้า
ทึ่งในขณะที่เธอฟังเรื่องราว “หืม เจ้าทุบตีศิษย์ของข้าเหรอ?”
“แล้วใครชนะ?”
สายตาของอาจารย์ทั้งคู่สบกันในอากาศ มันเป็นเพียงแค่การ
สบตาของพวกเขา แต่ความรู้สึกของมิติก็ดูเหมือนจะบิดเบือน
และประกายแสงก็บังเกิดขึ้น ผมคิดว่าพวกเขาทั้งคู่คงจะไป

ด้วยกันได้ดี แต่มันก็ดูเหมือนจะเป็นความผิดพลาดของผม
เสียงของเซียนดาบทลายนภาเย็นชา “ถามโง่ๆ แค่มองหน้ามัน
ก็ชัดแล้วว่าศิษย์ของข้าเหนือกว่าของเจ้า”
“ศิษย์ของข้าไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าออร่าปรสิตที่ช่วยเพิ่ม
กล้ามเนื้อเท่านั้นหรอก อย่ามาดูถูกสายตาของข้าที่เป็นผู้ฝึก
ยุทธ์นะ…”
“วรยุทธ์ของเจ้าเล็กลงเรื่อยๆ”
ผมคิดว่าห้องพยาบาลคงจะระเบิดออกมาได้ถ้ามันเป็นแบบนี้
ต่อไปและรีบก้าวออกมาขัดระหว่างพวกเขา
“ผมมีบางอย่างจะถามหน่อย”
สายตาอันน่าหวาดหวั่นพุ่งมาหาผมในเวลาเดียวกัน ผม
ยกระดับสถานะขึ้นและอดทนต่อแรงกดดัน
“เกิดอะไรขึ้นกับบู๊ลิ้ม?” ผมสงสัย เซียนดาบทลายนภา
และเคียร์อีออสอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมจึงรู้ว่าบู๊ลิ้มน่าจะปลอดภัย
อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงข้ามคือเทพเจ้าภายนอก

คนแรกที่พูดออกมาคือเคียร์อีออส “ฮึ่ม ร่างกายนี้เคลื่อนไหว
เอง และเจ้าคิดว่าข้าจะไม่สามารถช่วยโลกใบหนึ่งไว้ได้เลย
เหรอ?”
เคียร์อีออสบินออกไปนอกหน้าต่างราวกับเขาโกรธ
…เกิดอะไรขึ้นกับเขา? เซียนดาบทลายนภาเหลือบมองไป
ยังเคียร์อีออสที่หายตัวไปและตอบ”พวกเราหยุดมันได้ แต่มันก็
ยากที่จะบอกว่าหยุดมันจริงๆ”
“คุณเอาชนะเทพเจ้าภายนอกได้เหรอ?”
ออร่าของมหาเรื่องราวสัมผัสได้จากร่างของเซียนดาบทลาย
นภา มันเห็นได้ชัดว่าเป็นมหาเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับบู๊ลิ้ม
เซียนดาบทลายนภาพยักหน้า “มันเป็นศัตรูที่ตึงมือ แต่มันก็
ไม่ใช่สิ่งที่ข้าไม่อาจต่อกรได้ มันยังโชคไม่ดีที่เคียร์อีออสก็อยู่ที่
นั่นด้วย”
มีเพียงเซียนดาบทลายนภาเท่านั้นที่สามารถจ ากัดความเทพ
เจ้าภายนอกว่าเป็น ‘ศัตรูที่ตึงมือ’ ได้

“ปัญหาคือคนต่อไป”
***
เหล่าเทพเจ้าภายนอกเองก็มีต าแหน่ง ดังนั้นชื่อจึงมีความ
แตกต่างกันส าหรับพวกเขา ยกตัวอย่างเช่น ‘ผู้อาวุโส’ และ
‘มหาอาวุโส’
– เขาไม่ใช่ทั้ง ‘ผู้อาวุโส’ หรือ ‘มหาผู้อาวุโส’
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าหมวดหมู่ดังกล่าว
– ข้าไม่เคยเห็นการด ารงอยู่เช่นนี้มาก่อน ดังนั้นข้าจึงไม่อาจ
อธิบายได้อย่างชัดเจน สิ่งเดียวที่แน่นอนคือข้าและเคียร์อี
ออสร่วมมือกันยังไม่สามารถเอาชนะมันได้ อันที่จริง มันไม่ใช่
การต่อสู้ด้วยซ้ า ถ้ามันไม่ถอนตัวออกไปเอง พวกเราคงจะ
หายไปจากจักรวาลพร้อมกับบู๊ลิ้มแล้ว
ค าพูดของเซียนดาบทลายนภานั้นแปลก ตามการพัฒนาของ
นิยายต้นฉบับ มันไม่มีความเป็นไปได้ที่เทพเจ้าภายนอกแบบนี้

จะปรากฏตัวขึ้นในบู๊ลิ้มในวันนั้น แต่มหาเทพเจ้าภายนอกกลับ
ปรากฏตัวขึ้นและถอนตัวออกไป
– มันหายไปเหมือนพบเหยื่อแสนอร่อยอีกตัว
สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ผู้อาวุโสหรือมหาผู้อาวุโส เทพเจ้าภายนอกที่
บังคับให้คนที่แข็งแกร่งอย่างเซียนดาบทลายนภาและเคียร์อีออ
สต้องหยุดนิ่ง…
ว้าวววว!
ในตอนนี้ก าลังมีปาร์ตี้เล็กๆ อยู่ที่โถงกลางของเขตอุตสาหกรรม
สมาชิกปาร์ตี้ที่ฟื้นตัวแล้วได้มารวมตัวกัน ผมสามารถมองเห็น
ร่างสัญลักษณ์ของกลุ่มดาวบางส่วนได้
[หืม ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น เจ้าได้รับของขวัญที่ข้าส่งให้รึ
ยัง?]
เพอร์เซโฟนีเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มซุกซน เป็นอีกครั้ง เธอ
ปรากฏกายในร่างสัญลักษณ์ด้วยตัวตนของยูซานอา สมาชิก

ปาร์ตี้จ้องไปที่ร่างสัญลักษณ์ของเธอด้วยความประหลาดใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สีหน้าของยูซานอานั้นมีความสุขเมื่อได้เห็น
“…ฉันไม่ได้ชอบถุงน่องอีกแล้ว”
เพอร์เซโฟนีสวมชุดกี่เพ้าและโบกพัดของเธอในขณะที่หัวเราะ
[งั้นเหรอ? มันมีประสิทธิภาพที่ดีทีเดียว]
หูของลีฮุนซึงกระดิกกับค าว่า ‘ประสิทธิภาพ’ ผมรีบพูดออกมา
ก่อนที่จะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้”ฉันติดหนี้เธอเกี่ยวกับเกมการ
คัดเลือก”
[หืม ข้าไม่ได้ท าอะไรเลยหนิ?]
“ฉันรู้ว่าเธอเกลี้ยกล่อมจ้าวแห่งสกายวอร์ค”
ตอนนี้โอลิมปัสอยู่ในสภาพแตกแยก ถ้าเธอไม่ได้โน้มน้าวเฮอร์
เมส ผมอาจจะต้องต่อสู้กับกลุ่มดาวแห่งโอลิมปัสมากยิ่งขึ้นใน
การแข่งขัน
[คิดซะว่ามันเป็นการลงทุนในอนาคต]

เพอร์เซโฟนียิ้มและเดินหน้ามายังกลางห้องโถง ก่อนที่จะเริ่ม
เต้นร า เธอยังได้ดึงยูซานอาเข้ามาเป็นคู่เต้นของเธอ ในตอน
แรก ยูซานอาก็อาย แต่จากนั้นเธอก็กลับมาใจเย็นได้ จางฮี
วอนผิวปาก “ยูซานอา สุดยอด!”
ไดโอไนซัดจัดการกับเหล้าแก้วที่สิบในขณะที่ชองจุงยองก าลัง
ดื่มโซจูกับนักล่าแห่งหนองน้ า มันเป็นปาร์ตี้เล็กๆ แต่มันก็ผ่อน
คลายกว่าปาร์ตี้อื่นใดที่ผมเคยเข้าร่วมมา
[มันเป็นการพักผ่อนที่มีค่า ขอแสดงความยินดีด้วย ราชาปีศาจ
แห่งการหลุดพ้น]
ผมหันหลังกลับไปและเห็นชายชราในชุดสูทอย่างเป็นทางการ
“ท่านมาแล้วสินะ ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมาก”
เขาเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มดาวที่ช่วยผมในการคัดเลือกนี้
[ข้าได้เห็นเรื่องราวดีๆ ของเจ้า สมาคมนักชิมวุ่นวายยกใหญ่
เลย]
“ท่านยกย่องผมเกินไปแล้ว”

ผมหยิบแก้วจากโต๊ะและชนแก้วกับเขา มันเป็นเหล้าที่มีกลิ่น
แรง และผมก็เทมันลงไปในปาก พวกเราเงียบไปครู่หนึ่ง บางที
ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากอาจจะก าลังเลือกค าถามของเขา
ค าถามว่าท าไมเขาและกลุ่มดาวอื่นๆ จึงมาร่วมปาร์ตี้นี้ และ
ท าไมผมถึงจัดมัน
ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากจิบเหล้าก่อนที่จะพูดออกมา [เจ้าได้
คุณสมบัติแห่งจุดจบแล้ว ดังนั้นการกรองก็น่าจะถูกปิดแล้ว]
ผมรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศ ผมพยักหน้า “ใช่”
ห้องโถงยังคงคึกคัก แต่ดวงตาของกลุ่มดาวก็มารวมตัวกันที่ผม
ทีละคนๆ เพอร์เซโฟนี ชองจุงยอง ไดโอไนซัส… ทุกๆ คนแสร้ง
ท าเป็นไม่สนใจ แต่พวกเขาก าลังฟังเรื่องราวนี้อยู่
สายตาของกลุ่มดาวทั้งหมดจดจ้องมาที่ผม และผู้ผลิตสินค้า
จ านวนมากก็ถาม [ข้าขอถามได้ไหมว่า■■ของเจ้าคืออะไร?]
(จบตอน)