มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 307 – บริบทของกลุ่มดาว (4)

หลังจากนั้นไม่นาน สมาชิกปาร์ตี้ก็มีการจัดเตรียมอุปกรณ์ของ
ตนในขณะที่รอคิมทกจา ลีจีฮเยเปลี่ยนดาบของเธอและถาม
จางฮีวอน “ลุงทกจาจริงจังเหรอ? ท าลายโอลิมปัสจริงๆ…”
“มันต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่ ทกจาไม่ใช่คนโง่แบบนั้น”
“ถึงกระนั้น พวกเราก็ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ไหนมาสามปี เธอรู้ไหม
ตั้งสามปีเชียว?”
“…ฉันเข้าใจ ฉันไม่ใช่คนโง่นะ”
“พวกเราอาจจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนมาสามปี แต่ถ้าพวกเรามอง
ไปที่มาสเตอร์…”
ลีจีฮเยที่ก าลังพูดอยู่หุบปากลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เธอรู้สึก
ได้ถึงสายตาของยูจงฮยอคจากระยะไกล จางฮีวอนถอนหายใจ

ให้ลีจีฮเยก่อนที่จะเหลือบมองไปยังห้องประชุมที่คิมทกจาเข้า
ไป
***
คนสองคนก าลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวที่ชวนให้นึกถึงห้องรับรอง
แขกของศูนย์กักกัน
“มันเป็นเวลาสามปีแล้วสินะ”
“…ฉันใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้”
คิมทกจามองไปยังลีซูคยองและเม้มปากของเขาอยู่หลายรอบ
มันมีหลายสิ่งที่อยากจะพูด แต่มันก็ถูกฝังไว้ในชั้นของ
สถานการณ์ต่างๆ และมีบางสิ่งที่ขาดหายไปโดยเวลาที่ผ่านไป
“เรื่องนั้น…” ในสุสานของเรื่องราวที่ผ่านพ้นไป ค าพูดค่อยๆ
ถูกขุดขึ้น “ผมขอโทษ”
ลีซูคยองยิ้มและสงสัย “ลูกก าลังคิดที่จะออกเดินทางไปยัง
สถานการณ์ต่อไปเหรอ?”

“ใช่”
“เมื่อไหร่?”
“เย็นนี้” คิมทกจาปิดปากไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถาม”แม่จะไปกับ
ผมไหม?”
“แม่ยังมีงานอีกมากให้ท าที่นี่”
ลีซูคยองจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่เขตอุตสาหกรรม คิมทก
จามองตามลีซูคยองและมองออกไปนอกหน้าต่าง พวกเธอคือ
หญิงสาวที่เคยเป็นนักโทษของสังคมนี้
มันมีโชยูนกานที่มีผู้สนับสนุนเป็นจอนวูชิ และลีบ๊กซุนที่ต่อสู้
ร่วมกับผมในดินแดนแห่งสันติ
“มันมีคนมากกว่าที่ลูกคิดที่เลือกเส้นทางผิดเพราะพวกเขาถูก
ดึงดูดโดยพลังอ านาจที่ยิ่งใหญ่กว่า”
มันมีอาชญากรที่ออกไปจากคุก ซึ่งในตอนนี้ก าลังต่อสู้เพื่อ
ประชาชน

“สิ่งส าคัญคือผู้คนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ บางทีตอนนี้พวก
เขาก็ก าลังได้รับโอกาสนั้นอยู่”
เสียงของลีซูคยองดูเหมือนกับจะเยาะเย้ยตัวเอง ลีซูคยองหัน
หน้ามาและจ้องตากับลูกชายของเธอ
“ลูกรู้ไหม? เรื่องราวใหญ่ๆ เป็นวิธีที่จะท าลายบุคคล”
“ผมรู้”
ดวงตาของคิมทกจาสั่นเล็กน้อย ประกายแสงเล็กๆ พุ่งออกมา
จากดวงตาทั้งสองข้างของเขา บางทีมันอาจจะเป็นหัวข้อที่ควร
หยิบยกขึ้นมา มนุษย์ที่ถูกท าลายโดย ‘เรื่องราวใหญ่โต’ ลูก
ชายของเธอน่าจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครในโลกนี้ ลีซูคยองลังเลอยู่
นานก่อนที่จะพูดออกมา
“มีบางอย่างที่แม่อยากจะพูด”
“ผมรู้ ผมก็อ่านมันเหมือนกัน”

หนังสือที่เขียนโดยลีซูคยอง นักฆ่าใต้ดิน หนังสือของลีซูคยองก
ลายเป็นหนังสือขายดี และสังคมก็เริ่มพูดถึงความรุนแรงใน
ครอบครัวอย่างจริงจังจนน าไปสู่การรณรงค์เพื่อเพิ่มบทลงโทษ
ของกฎหมาย ในระดับกว้าง มันอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องก็ได้
อย่างไรก็ตาม ด้วยเรื่องราวนี้ ความเป็นมนุษย์ของ ‘ลีซูคยอง’
และ ‘คิมทกจา’ ก็ถูกตัดออกไปอย่างสมบูรณ์
คิมทกจากลายเป็นลูกชายของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นจากความ
รุนแรงในครอบครัวในสังคมนี้ และลีซูคยองก็กลายเป็นอาชญา
กรที่ฆ่าสามีของเธอและท าให้มันเป็นเรื่องราว ผู้คนเรียกพวก
เขาด้วยชื่อที่แตกต่างกัน ลูกชายของฆาตกรหรือแม่ที่โหดร้าย…
มันเปลี่ยนโลกไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“พวกเราถูกท าลาย แม้กระทั่งก่อนที่หนังสือจะออกมา บางที
แม้จะเป็นในอนาคต…”
ค าพูดของคิมทกจาถูกตัดออกไปครึ่งหนึ่งก่อนที่จะจบ แทนที่
จะมองหน้ากัน พวกเขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

โลกอยู่ที่นั่น ไม่มีใครที่ไม่บาดเจ็บ ด้านบนของอวตารที่ก าลัง
เหนื่อยล้าจากสถานการณ์ เหล่ากลุ่มดาวที่ก าลังปรารถนาให้
เรื่องราวน่าสะพรึงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมก าลังเปล่งประกายอยู่
คิมทกจากล่าว “เรื่องราวอันใหญ่โตก าลังท าลายบุคคล ผม
ก าลังจะเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น”
“แม่มาที่นี่เพื่อเปลี่ยนแปลงมันเช่นกัน”
“งั้น… พวกเราต้องแยกจากกันตรงนี้อีกครั้ง”
คิมทกจายืนขึ้นและพูดกับเธอ “รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะ”
ประตูปิดลง และคิมทกจาก็หายไป ลีซูคยองมองคิมทกจาที่
ก าลังหายตัวผ่านประตูไปอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เงา
อีกอันก็โผล่ออกมาจากด้านหลังผ้าม่านของห้องประชุม
และฮันซูยองก็พูดออกมา ฮันซูยองมองไปยังประตูที่คิมทกจา
ผ่านไป “…เขาคือคนที่ไม่เคยพอใจอะไรจริงๆ”
“นั่นเป็นวิธีที่ฉันเลี้ยงเขาขึ้นมา”

ตามค าพูดของลีซูคยอง ฮันซูยองได้หรี่ตาลง “คุณป้า ท าไม
คุณถึงไม่บอกฉัน?”
“บอกอะไร?”
“หนังสือ”
ลีซูคยองมองดูเหมือนกับว่าเธอไม่รู้ ฮันซูยองจ้องไปที่เธอและ
โกรธขึ้นมาแปลกๆ
“ฉันได้ยินเกี่ยวกับแรงจูงใจของคุณป้า รายได้จากหนังสือเล่ม
นั้นคุณส่งไปให้ญาติของคุณใช่ไหม? มันเป็นค่าใช้จ่ายส าหรับ
ค่าครองชีพของเขา”
“มันไม่ได้ไปถึงเด็กคนนั้น ดังนั้นมันจึงเหมือนกับว่าฉันไม่ได้
ส่งไป”
“ตอนนี้ญาติของคุณอยู่ที่ไหน?”
“พวกเขาตายไปแล้ว”

ฮันซูยองปิดปากของเธอ ความเกลียดชังก่อนหน้านี้ไม่มี
ความหมายอะไรเลยหลังจากการล่มสลายของโลก ทุกคนที่ต้อง
ชดใช้ได้ตายไปอย่างสบายใจ และคนที่เหลือก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ใน
โลกที่เลวร้ายยิ่งกว่า
ฮันซูยองถอนหายใจและถาม “ยังไงก็เถอะ คุณไม่ไปด้วยจริงๆ
เหรอ?”
“ฉันคิดว่าฉันเลี้ยงลูกของฉันมานานเกินไปแล้ว มันเพียงพอ
แล้วที่ฉันจะได้ใช้ชีวิตของตัวเอง”
ใบหน้าที่ก าลังยิ้มแย้มเบาๆ ของลีซูคยองนั้นเหี่ยวย่น เหตุผล
ที่ว่าท าไมเขตอุตสาหกรรมนี้ยังปลอดภัยอยู่ก็เป็นเพราะลีซูค
ยอง โลกปีศาจและโลก ความจริงที่ว่าระบบนิเวศทั้งสองอย่าง
ที่แตกต่างกันสามารถรวมเข้าด้วยกันได้อย่างปลอดภัยนั้น
เป็นไปได้ด้วยการปกครองที่ไม่เลือกปฏิบัติของลีซูคยองและยู
ซานอา
ลีซูคยองเป็นคนที่จ าเป็นส าหรับเขตอุตสาหกรรม

ฮันซูยองรู้ดีและหันออกไปโดยไม่พูดอะไรเลย เธอเดินไปที่
ประตูที่คิมทกจาเดินออกไป
ลีซูคยองพูดออกมา “ซูยอง”
ฮันซูยองยกมือขึ้นโดยไม่หันกลับไป “ไม่ต้องห่วง ฝากลูกชาย
ของคุณไว้กับฉันได้เลย คุณแค่―”
“ระวังตัวด้วย”
ฮันซูยองเหลือบมองกลับไปด้วยสีหน้างุนงง ลีซูคยองก าลังยิ้ม
อยู่ ดวงตาของเธอเป็นสีเดียวกับคิมทกจา ฮันซูยองเลียริม
ฝีปากและถอนหายใจ
“อย่างไรก็ตาม… ฉันคงไม่มีโชคจนจบ”
***
เด็กสาวคนหนึ่งที่ก าลังดูดอมยิ้มอยู่ชี้นิ้วมาที่ผมอย่างฉับพลัน
และประกาศ”ปลาหมึก”
ผมสูญเสียจิตวิญญาณไปชั่วขณะโดยการโจมตีทางจิตใจ

[กลุ่มดาวบางกลุ่มก าลังสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของเด็กสาว]
เด็กคนนี้… ผมหมายถึง… ผมถอนหายใจและพูดชื่อของเด็ก
น้อย”มียะ เธอสบายดีเหรอ?”
“ลุงคนนี้เป็นใครกัน?” เธอลืมไปแล้วเนื่องจากผมไม่ได้เจอเธอ
มานาน ผมก าลังจะอธิบาย แต่ยูมียะก็ปรบมือของเธอซะก่อน
“อ๊า เพื่อนของพี่ชาย”
“ไม่ใช่เพื่อน… ยังไงก็เถอะ เธอเปลี่ยนวิธีพูดจาจากเมื่อครั้ง
สุดท้ายที่พวกเราเจอกันแล้วเหรอ”
“คุณอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเมื่อครั้งล่าสุดที่เจอกันอีก”
“เฮ้ ยูจงฮยอค นายแน่ใจเหรอว่านายจะไม่พาน้องนายไป
ด้วย?”
ในค าพูดของผม ยูจงฮยอคก็จ้องมองมาที่ผมจากที่ๆ เขาก าลัง
วางมือลงบนหัวของยูมียะ ผมมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะ
ถาม”…นายสบายดีนะ? ฉันยุ่งมากจนลืมถามไปเลย”

“มันไม่มีเวลามาถามอะไรสบายๆ แบบนั้นแล้ว”
ผมได้ยินเสียงที่หนักและรู้สึกว่ามันมีความคุ้นเคยอยู่บ้างแทนที่
จะเป็นความไม่พอใจ ใช่ นี่คือยูจงฮยอคที่ผมรู้จัก ยูจงฮยอคที่
ผมรู้จักยังคงพูดต่อ “สถานการณ์ที่ 46 นั้นอันตราย แน่นอน
ฉันจะทิ้งน้องสาวของฉันไว้ข้างหลัง”
“งั้นจะทิ้งใครไว้อีก? ยูซานอาย่อมต้องอยู่ที่นี่ แม่ของฉันและ
กองก าลังผู้พเนจร…”
“ฉันจะทิ้งจิ้งจอกบินไว้ด้วย”
“นายได้คุยกับจิ้งจอกบินแล้วเหรอ?”
“ฉันเซ็นสัญญากับกลุ่มผู้หวนคืนแล้ว”
เหล่าคนที่เป็นอิสระจากภัยพิบัติต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้
เข้ากับโลกของพวกเขา ยูจงฮยอคได้ติดต่อพวกเขาและกลับมา
พร้อมกับสัญญาที่เกี่ยวข้องกับการปกป้องเขตอุตสาหกรรม
ตามที่คาดไว้จากตัวเอก เขาท าได้ดีทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ผมก็ส่ายหัว “พวกเขาไม่สามารถปกป้องสถานที่
แห่งนี้ได้เพียงล าพัง”
“อาจารย์จะกลับมาเร็วๆ นี้”
“นั่นไม่ใช่ปัญหา นอกจากนี้ มันจะมีอันตรายมากยิ่งกว่าถ้า
เหล่าผู้บรรลุอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่านายก็รู้เหรอ?”
ยูจงฮยอคตระหนักถึงเรื่องที่ผมก าลังพูดดี มันเป็นเพราะเขาได้
สูญเสียเซียนดาบทลายนภาไปในรอบล่าสุด
ยูจงฮยอคพยักหน้า “ฉันรู้ นายสามารถกลับมาได้ก่อนที่ ‘เรื่อง
นั้น’ จะเกิดขึ้น นายควรจะคิดถึงสถานการณ์ที่ 46 ก่อน”
“ฉันคิดอยู่”
“มันจะไม่ง่ายเลย มันอาจจะล้มเหลว”
มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะพูดแบบนั้น
– นายไม่สามารถฝ่าฟันสถานการณ์ที่ 46 ได้เพียงล าพัง นาย
ไม่รู้เหรอ?

ผมพูดค าพวกนี้เพื่อโน้มน้าวยูจงฮยอคในครั้งแรกที่ผมพบกับ
เขา ในที่สุด มันก็มาถึงวันที่จะตระหนักถึงค าพูดเหล่านี้
ยูจงฮยอคกล่าว “มันมีหลายวิธีในการเคลียร์สถานการณ์ที่
46”
“ไม่ มันมีเพียงแค่ทางเดียว”
“มันจะไม่กลายเป็นอย่างที่นายคิด”
“นายไม่ได้คุยกับสมาชิกปาร์ตี้ในตอนที่ฉันไม่อยู่เหรอ?”
“ฉันไม่เชื่อในคนพวกนั้น” ยูจงฮยอคตอบด้วยท่าทางสงบใน
ขณะที่ยูมียะที่ฟังอยู่ข้างๆ เขาส่ายหัวของเธอ
ผมบอกกับเขา “นายไม่รู้เหรอว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจาก
สถานการณ์ที่ 46? ถ้านายไม่ร่วมมือกับคนอื่นนับจากนี้ไป—”
“ภัยพิบัติที่แท้จริงไม่ได้ปรากฏขึ้นบนพื้นผิว”
ผมหุบปากให้กับค าพูดของยูจงฮยอค สถานการณ์ที่ 45 ‘การ
กลับมาอย่างยิ่งใหญ่’ เป็นสถานการณ์ที่ผู้คนจะต่อสู้กับเหล่า

ภัยพิบัติ รูปร่างหน้าตาคือมอนสเตอร์ แต่พวกเขาก็ก าลังต่อสู้
กับมนุษย์อยู่ ผมอ่านข้อความที่ถูกเก็บไว้ในบันทึกของระบบ
[คุณเคลียร์สถานการณ์ที่ 45 แล้ว]
[สมาชิกกลุ่มของคุณไม่ได้ฆ่าใครเลยตลอดสถานการณ์]
[สมาชิกกลุ่มของคุณไม่ได้ฆ่าอวตารเลยตลอดสถานการณ์]
[กลุ่มของคุณแสดงความเป็นไปได้ใหม่ระหว่างอวตารและผู้
หวนคืน!]
[‘สถานะของภัยพิบัติ’ ของคุณและกลุ่มจะถูกน าออกไป]
ความเป็นไปได้ใหม่ มันเป็นหลักฐานว่าความไว้วางใจและ
ความศรัทธานั้นมีประสิทธิภาพระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆ ยูจงฮ
ยอคพูดเหมือนกับว่าเขาอ่านใจของผมได้ “หลังจาก
สถานการณ์เริ่มต้นขึ้น หลายๆ คนก็ถูกฆ่าโดยสถานการณ์ ยิ่ง
ไปกว่านั้น หลายๆ คนก็ถูกฆ่าโดยมนุษย์เหมือนกัน”

ดวงตาอันเย็นชาของยูจงฮยอคมองออกไปในทันใด “นายจะ
สูญเสียปาร์ตี้ไปในสถานการณ์นี้”
“นายก าลังจะพูดอะไร…”
“ฉันเสียคนไปเยอะแล้ว นายแตกต่าง”
“…”
“นายควรเตรียมใจไว้ดีกว่า”
ผมขมวดคิ้วเพราะผมรู้จักสถานการณ์ที่ 46 ดังนั้นผมจึงไม่
มั่นใจในค าพูดของยูจงฮยอค มันเป็นไปไม่ได้กับปาร์ตี้ที่ผมรู้จัก
หลังจากสามปี พวกเขาอาจจะล็อคตัวผมและป้อนยานอนหลับ
ให้ผม แต่พวกเขาก็ไม่เคยต่อสู้กันเลย…
“ยังไงก็เถอะ นายไปกับฉันไหม?”
“เอ่อ ท าไม?”
“อืม ฉันแค่ถาม”

ประกายแสงอันรุนแรงปรากฏขึ้นในอากาศ ในระยะไกล
สมาชิกปาร์ตี้ก าลังมาทางนี้ ลีกิลยังและชินยูซองน าหน้า
ในขณะที่ลีจีฮเย ลีซอลฮวา และลีฮุนซึงตามหลังมา ปัญหาก็
คือจางฮีวอนและฮันซูยอง
…เมื่อมาคิดดูแล้ว พวกเขาก็มีปัญหาอยู่ บ้าเอ้ย
[สถานการณ์หลัก #46 – บทพิสูจน์แห่งดวงดาวมาถึงแล้ว!]
สถานการณ์หลักที่ 46 บทพิสูจน์แห่งดวงดาว เพื่อที่จะได้พบ
กับโอลิมปัสและกลุ่มดาวอื่นๆ ผมต้องฝ่าสถานการณ์นี้ไปให้ได้
หลังจากนั้นไม่นาน โดเกบิที่ด าเนินสถานการณ์ก็ปรากฏตัวขึ้น
ในอากาศ
[มาเริ่มสถานการณ์หลักกันเถอะ]
(จบตอน)